Флора-фауна
Лумбален синдром кај спортисти


Лошиот дозиран и неправилен тренинг, мускулниот дисбаланс, големи физички напрегања и лошото загревање со неправилно истегнување се најчеста причина за лумбалниот синдром.
Заморот на пара’рбетните мускули и лигаментите во комбинација со силни свиткувања (флексии) и ротации ги оптеретуваат и оштетуваат меѓупршленските дискуси и доведуваат до нивна хернизација (пролапс на дискусот).
Класичните симптоми се карактеризираат со болка во крстот во тек на спортувањето или во комбинација со болки во глутеалната регија и трпнење по правец на некои од ишијадичните нерви т.е. долните екстремитетите.
Болниот синдром може да престане со одмор, но може да трае долго и да се манифестира со спинални или кичмени знаци, како и инклинација на ‘рбетниот столб поради ригидноста и контрактурата на кичмената мускулатура, ограничени и болни движења и ослабена еластичност на карличниот појас.
Знаци и болки се појавуваат поради компресија или оштетување на нервните корени и се препознаваат со трпнење по патиштата на ишијадичните нерви, моторна слабост, мускулна слабост, оштетен сензибилитет и редукција на рефлексите.

Се препорачува прекин на сите активности доколку дојде до појава на било кои од горе спомнатите симптоми, со мирување во таканаречената Вилијамсова положба која доведува до комплетно растеретување на лумбалната сегмент (лесна флексија во колената со малку подигната глава, со поддршка од перница или ќебе). Ваквото растеретување спорадично треба да трае најмалку 24 часа и зависи од интензитетот на повредата.
Во секој случај, коректната дијагностика вклучува неуролошки преглед со електромиелографија и рентген дијагностичка процедура која вклучува магнетна резонанца и компјутерска томографија. Медикаментозната терапија секогаш треба да биде препорака од доктор, а вклучува аналгетици, антиреуматици, кортикостероиди, мускулни релаксатори па дури и опијати.

Кинезитераписките процедури со соодветни изометрички вежби во кревет од групата –Реганови вежби доведуваат до локална стабилизација на кичмениот столб поради мобилизацијата на други мускулни групи.
Физикалните терапевски методи се дополнителни препораки, а неуспешноста на терапијата и прогресијата на состојбата е индикација за хируршки третман.
Лумбалниот синдром е сериозен проблем кој треба адекватно да се лекува, но и целосно да се излекува бидејќи може да доведе до ран инвалидитет.
Малите или минорни повреди, но недоволно и лошо третирани се најчеста причина за големи или сериозни повреди од ваков карактер.
lumbalen sindrom kaj sportisti loshiot doziran i nepravilen trening, muskulniot disbalans, golemi fizichki napreganja i loshoto zagrevanje so nepravilno istegnuvanje se najchesta prichina za lumbalniot sindrom . zamorot na para’rbetnite muskuli i ligamentite vo kombinacija so silni svitkuvanja (fleksii) i rotacii gi opteretuvaat i oshtetuvaat megjuprshlenskite diskusi i doveduvaat do nivna hernizacija (prolaps na diskusot). klasichnite simptomi se karakteriziraat so bolka vo krstot vo tek na sportuvanjeto ili vo kombinacija so bolki vo glutealnata regija i trpnenje po pravec na nekoi od ishijadichnite nervi t.e. dolnite ekstremitetite. bolniot sindrom mozhe da prestane so odmor, no mozhe da trae dolgo i da se manifestira so spinalni ili kichmeni znaci, kako i inklinacija na ‘rbetniot stolb poradi rigidnosta i kontrakturata na kichmenata muskulatura, ogranicheni i bolni dvizhenja i oslabena elastichnost na karlichniot pojas. znaci i bolki se pojavuvaat poradi kompresija ili oshtetuvanje na nervnite koreni i se prepoznavaat so trpnenje po patishtata na ishijadichnite nervi, motorna slabost, muskulna slabost, oshteten senzibilitet i redukcija na refleksite. se preporachuva prekin na site aktivnosti dokolku dojde do pojava na bilo koi od gore spomnatite simptomi, so miruvanje vo takanarechenata vilijamsova polozhba koja doveduva do kompletno rasteretuvanje na lumbalnata segment (lesna fleksija vo kolenata so malku podignata glava, so poddrshka od pernica ili kjebe). vakvoto rasteretuvanje sporadichno treba da trae najmalku 24 chasa i zavisi od intenzitetot na povredata. vo sekoj sluchaj, korektnata dijagnostika vkluchuva neuroloshki pregled so elektromielografija i rentgen dijagnostichka procedura koja vkluchuva magnetna rezonanca i kompjuterska tomografija. medikamentoznata terapija sekogash treba da bide preporaka od doktor, a vkluchuva analgetici, antireumatici, kortikosteroidi, muskulni relaksatori pa duri i opijati. kineziterapiskite proceduri so soodvetni izometrichki vezhbi vo krevet od grupata – reganovi vezhbi doveduvaat do lokalna stabilizacija na kichmeniot stolb poradi mobilizacijata na drugi muskulni grupi. fizikalnite terapevski metodi se dopolnitelni preporaki, a neuspeshnosta na terapijata i progresijata na sostojbata e indikacija za hirurshki tretman. lumbalniot sindrom e seriozen problem koj treba adekvatno da se lekuva, no i celosno da se izlekuva bidejkji mozhe da dovede do ran invaliditet. malite ili minorni povredi, no nedovolno i losho tretirani se najchesta prichina za golemi ili seriozni povredi od vakov karakter.
Објава← Назад кон архивата