
К4Т – Како првично се создаде идејата за репрезентативно претставување на нашата држава на Тур Д Франс, зборуваме за првата екседиција, пред три години?
Слободан – Мојата прва идеја пред три години беше да возам некаде низ Баварија или Ломбардија. Потоа си помислив да возам се до Барселона. И на крај ми текна: кога веќе поминувам покрај Алпите, зошто да не искачам некој планински превој и зошто да не изгледам некоја етапа на ТдФ. Така и тргнавме.
Таа година бевме четворица. На првата наша етапа на ТдФ на Сестриере, ни пријде еден јапонски фотограф и не сликаше со знамето. Подоцна таа фотографија беше објавена во медиумите во Македонија и така настана еуфоријата со појавувањето на македонското знаме на Тур де Франс. Сите ни велеа дека сликата била многу популарна, но ние не знаевме за што се работи бидејќи немавме интернет ниту некаква друга информација.
Таа година кога се вративме во Скопје дури ни приредија и организиран дочек на плоштад. Но ние само бевме да возиме низ Франција.
К4Т – Што беше потешко, да се подготвите физички, или да успеете да ја обезбедите потребната подршка (во секоја друга смисла) за да ја направите оваа експедиција возможна?
Слободан – Според мене, физичката подготвеност на учесниците не е најважна за да би се издржал напорот со којшто се соочуваме за време на експедицијата. Останатата поддршка исто така. Луѓето веќе знаат што правиме и колку е важно тоа и веднаш ни даваат безрезервна поддршка. Оваа година таква поддршка добивме од Јана вода и од велосипедските продавници Бајк маркет и Пробајк.
Она на што јас ставам најголем акцент во однос на пдоготовките е психичката подготвеност. Тука секој паѓа. Полесно е да ја искачиш планината со својата физичка сила отколку ментално да се натераш и одржиш да го направиш тоа. Потоа следи тежината на одржувањето хармонија во тимот којашто исто така е плод на менталната сила.
К4Т – Што сè опфативте на овогодинешниот Тур (малку бројки) и дали беше лесно да се справите со оглед на сета таа опрема со која што возите?
Слободан – Оваа година поминавме 1150 километри за 14 дена и имавме вкупно искачување од над 23000 метри. Искачивме 14 планински превои и гледавме 5 етапи на Тур де Франс. Оваа година експедицијата траеше најкратко и затоа имаме поминато помалку километри во однос на другите години, но имаме многу искачување. На тоа ставив акцент на оваа експедиција.
Оваа година имавме најмногу километри, споредено со другите години, кога возевме по истата рута на турот, но ние тоа го возевме во други термини. Но голем дел од патот се поклопи. И секако дека не е лесно да се помине целата таа километража и висина со 30-40 килограми на точакот коишто ве влечат назад. Но и тоа е дел од предизвикот. За оваа година ми предложуваа да одиме со коли и да се сместуваме во кампови и хостели, но јас и реков дека тоа не е она што експедицијата го прави. Сè што ќе понесеме си го носиме со нас позади во торбите.

К4Т – Кој планински превој беше најтежок за качување? Беше ли некој што беше дел од Тур, или некој сосема друг.
Слободан – Тежината на искачувањето зависи од превој до превој. Товарот што го носиме со нас секако дека многу ни одзема енергија, но тоа не се чувствуваше кога ги искчувате Алп Дуез и Мон Венту пред натпреварувачкиот караван, а покрај патот имаше стотици илјади навивачи коишто се тука за турот и сега навиваат за нас. Нè поддржуваат.
Најтешко беше кога ги искачувавме Кол ду Гландон и Кол де ла Кроа де фер во еден здив. Вкопно двата превоја имаат 23 километри, но ние ги искачивме за околу 4 и пол часа. Тоа беше исцрпувачки.

К4Т – Откри ни некоја анегдота која се случи на патешествието. Технички проблеми, комуникација, снаоѓање итн?
Слободан – За среќа оваа година немавме никакви технички проблеми, освен две дупнати гуми коишто биле дупнати уште пред тргнувањето и лошо залепени. Во однос на комуникацијата, таа секогаш потфрла во самиот тим. Не секој човек е подготвен да функционира како дел од тим. Дури мислам дека повеќето од нас се индивидуалци. Тука потфрливме оваа година.
Своето ЈАС мора секогаш да биде тргнато на страна и да се мисли тимски, ако ја немате таа особина, никогаш нема да се вклопите во тимот. Во однос на комуникацијата со останатите велосипедисти или со локалното население исто така немавме проблеми бидејќи ние тројца зборуваме неколку јазици, вклулчувајќи и малку француски.
Еднаш на еден французин му пријдовме и го прашавме дали зборува англиски.Тој погледна лево-десно, се увери дека не го слуша никој од французите и тогаш ни одговори дека зборува. Се однесуваше како англискиот јазик да е забранет во Франција. Се чувствував како да сум во Егејска Македонија во времето кога македонскиот јазик бил забранет за употреба.
А за снаоѓањето немавме никакви проблеми бидејќи веќе ни е трета година по патиштата низ Франција и се движиме слободно користејќи само карта. Немаме никакви други уреди за навигација.

К4Т – 14 дена на отворено во Франција. Неколку зборови за тоа.
Слободан – Нема ништо поубаво од тоа да можете да возите низ најубавите предели во Франција како Алпите или Прованса и притоа да си дозволите да кампувате кадешто сакате вие. Тоа е можеби најголемиот предизвик и уживање за мене. Слободата да се одбере каде ќе преноќиш, и секое следно место да биде поубаво од претходното. Овој начин на кампирање носи и опасности, но не размислуваме на тоа.
Кога ние тргнуваме на пат со велосипедите ја знаеме само рутата. Не знаеме каде има вода за пиење, место каде ќе можеме да се избањаме и испереме, каде има голем маркет каде ќе можеме да пазариме оброци за следните денови и затоа носиме толкав товар на багажникот. Но, наградата ја добиваме кога ќе се разбудиме утрото и ќе видиме на колку убаво место сме преноќиле. Но не е секогаш толку убаво и романтично.
Една вечер добив порака од наша пријателка која ни кажа дека сме биле херои во Македонија. А во тој момент се пробивавме низ висока трева за да стигнеме до местото за спиење каде што имаше комарци и секакви бубачки. Беше одвратно. Ама херои, си помислив. Да знаат во Скопје каде сме сега. Не е секогаш баш така романтично. Но и тоа мора да се издржи за да се стигне до целта коешто остварување секако ќе ни донесе други убави моменти.

К4Т – Сретнавте ли други репрезентативни експедиции како вас и дали остваривте контак?
Слободан – На патиштата имаше луѓе од целиот свет. Некои патуваат со торби на велосипедите и спијат каде најдат како нас, други патуваат со помал товар и спијат по кампови, а трети само се развозуваат наоколу со точаците што си ги носат во кола или кампери. Но никој не се замара толку за истакнување на државното знаме како нас. Што им значи на Британците, Белгијците или Французите да го истакнат нивното знаме кога на крајот на денот секако ќе го видат на пиедесталот, бидејќи нивниот натпреварувач најверојатно победил. И затоа не ја разбираат нашата желба кога се трудиме толку ревносно да го развееме знамето на најдобрата позиција и пред тв камерите. А контакти секако дека остваруваме по целиот пат. Постојано сме во дискусија со патници како нас. Обично разговараме за турот, за жолтата маичка, за условите за велосипедизам во Франција, за превоите што ги качуваме и за условите за велосипедизам во својата земја. И обично на крај разменуваме податоци и завршуваме со покана и тие да дојдат да возат во Македонија.
К4Т – Кои беа реакциите на луѓето кои ве сретнуваа. Имаше ли интересни моменти со некој од публика или пак можеби со некој од велосипедистите?
Слободан – Мене најмногу ми значеше разговорот со Шон Кели. Му пријдов џентлменски, бидејќи знам дека и тој е џентлмен. Тој моментално работи како стручен коментатор за британскиот Јуроспорт, а е поранешен Вуелта шампион и еден од најголемите во овој спорт. Нè праша од каде сме, колку планираме да извозиме, кои премини ќе ги качуваме. Разговорот го завршивме со неговите предвидувања за таа етапа и тој со нас го сподели својот стручен коментар, пред тоа да го каже пред камерата на Јуроспорт.
А обичните луѓе најчесто нè поздравуваат со Напред Шпанија или Напред Каталонија. Боите на знамето се слични. Кога ќе им објасниме од каде сме обично се зачудуваат, а други искрено се радуваат.
Во Гап исто така сретнавме еден велосипедист од Нов Зеланд. Кога му кажав дека сум од Македонија, ми рече: Чекај малку! Од кај Александар? Па тој е ваш. Тој е најголем. Човекот знаеше многу за воената историја. Луѓето генерално ја доживуваат Македонија како некое егзотично место некаде на Балканот, не се сигурни каде, но некаде во Европа. Нè препознаваат по Горан Пандев или Кире Лазаров. Главно по убави работи.

К4Т – Си направил разговор со директорот на Тур де Франс, Жан-Луј Пиже. Раскажи ни нешто повеќе за тоа.
Слободан – Тоа се случи на 13 јули попладнето на Мон Венту. Ние дента ја искчиваме планината од страната на Солт и веднаш најдовме место за кампинг бидејќи таму планиравме да спиеме. Попладнето почнаа да доаѓаат лушето од организацијата за да мерат и да го планираат утрешниот финиш на етапата и каде ќе биде поставена бината за прогласувањето.
Јас го познав директорот на турот господин Жан-Луј Пиже и му пријдов. Го прашавме каде ќе биде целта на утрешната етапа како би се наместиле поубаво да гледаме. Му кажавме дека ќе спиеме тука на врвот на 1911 метри. Потоа тој детално ни мереше и ни објаснуваше сè околу целта и прогласувањето, и некои работи околу турот.
Тоа е најпристапниот и најобичниот човек што ќе го видите во Франција. А милиони луѓе доаѓаат токму да го видот она што тој го работи. Можат малку нашиве спортски работници да одат на ТдФ и да го видат Пиже на дело. Тој е пример за голем човек.
К4Т – Долови ни малку од атмосферата. Како е да се биде таму во редови на врвни атлети и тимови на најпознатата велосипедска трка во светот?
Слободан – Работите обично одат вака. Секогаш се трудиме да бидеме на финишот на етапите и затоа преноќуваме во близина или во самиот град каде што е целта. Утрото се будиме помеѓу 6 и 7 часот. И веднаш одиме на оградата на самиот финиш. Обично се местиме на 25 метра од целта. Го означуваме местото со точак или знаме дека е зафатено.
Потоа се одалечуваме малку за да доручуваме, но местото не го испупштаме од вид за да не ни го зафатат. После доручекот се „лепиме” за оградата и таму остануваме до 18-19 часот попладнето. Не секогаш е пријатно да се биде изложен на силно сонце по 12 часа.
Во меѓувреме монотонијата ја разбива караванот со спонзорите или разговор со некој друг ревносен навивач како нас. На оградата на целта среќавате луѓе од цел свет од секакви профили. Разговорот со нив е бесценет. Турот е она што не обединува во тој момент. Но ние разговараме на секакви теми и меѓусебно црпиме огромно искуство.

К4Т – Кажи ни нешто повеќе за Надица, прва дама на ваква експедиција. Како таа се справи со предизвикот, или можеби беше подобра од вас машките?
Слободан – Многу ми беше чест што токму Надица беше дел од тимот. И правата година имамвме план да дојде довојче но не успеавме. Надица го извозе и уживаше во секој километар исто како и мене и Андон. Надица е физички силна, посветена, но беше полна со сомнежи дали ќе може да ги качи сите тие превои. Откако ќе го направеше тоа, посебно му се радуваше на успехот и беше повидно среќна од нас. Посакувам повеќе луѓе да можат да го доживеат тоа што го доживеа Надица оваа година. Се надевам дека доколку одиме следната година, експедицијата ќе биде побројна.
К4Т – Дали планирате ова да го правите додека Македонија конечно испрати претставник на Тур и дали можеби ќе продолжите да не’ претставувате доколку и тоа се случи?
Слободан – Од сегашна гледна точка не можам да кажам дали и следната година ќе одиме, но можам да кажам дека ако одиме тоа ќе биде во друг формат. Морам повторно да го најдам предизвикот и ентузијазмот што го имав пред три години. Со искуството се намалува и предизвикот. Веќе ги имаме искачено сите поголеми и позначајни превои на Алпите, бевме на вкупно 15 етапи на ТдФ каде што се чека на сонце по 12 часа за да пројде караванот, возено стотици километри на дожд и чекано со часови да преврне.
А посакувам еден ден и Македонија да има свој претставник на турот и ние да одиме и да го поддржуваме. Е тоа ќе биде нешто. Обично не прашуваат од која држава сме. Потоа не прашуваат дали имаме наш возач на турот. Велиме дека сеуште нема Македонец натпреварувач. И разговорот завршува со нивното прашање: Па зошто сте тогаш тука? Што да им одговорам?

makedonsko sonce na tur d frans – intervju so slobodan trajkovski k4t – kako prvichno se sozdade idejata za reprezentativno pretstavuvanje na nashata drzhava na tur d frans, zboruvame za prvata eksedicija, pred tri godini? slobodan – mojata prva ideja pred tri godini beshe da vozam nekade niz bavarija ili lombardija. potoa si pomisliv da vozam se do barselona. i na kraj mi tekna: koga vekje pominuvam pokraj alpite, zoshto da ne iskacham nekoj planinski prevoj i zoshto da ne izgledam nekoja etapa na tdf. taka i trgnavme. taa godina bevme chetvorica. na prvata nasha etapa na tdf na sestriere, ni prijde eden japonski fotograf i ne slikashe so znameto. podocna taa fotografija beshe objavena vo mediumite vo makedonija i taka nastana euforijata so pojavuvanjeto na makedonskoto zname na tur de frans. site ni velea deka slikata bila mnogu popularna, no nie ne znaevme za shto se raboti bidejkji nemavme internet nitu nekakva druga informacija. taa godina koga se vrativme vo skopje duri ni priredija i organiziran dochek na ploshtad. no nie samo bevme da vozime niz francija. k4t – shto beshe poteshko, da se podgotvite fizichki, ili da uspeete da ja obezbedite potrebnata podrshka (vo sekoja druga smisla) za da ja napravite ovaa ekspedicija vozmozhna? slobodan – spored mene, fizichkata podgotvenost na uchesnicite ne e najvazhna za da bi se izdrzhal naporot so kojshto se soochuvame za vreme na ekspedicijata. ostanatata poddrshka isto taka. lugjeto vekje znaat shto pravime i kolku e vazhno toa i vednash ni davaat bezrezervna poddrshka. ovaa godina takva poddrshka dobivme od jana voda i od velosipedskite prodavnici bajk market i probajk. ona na shto jas stavam najgolem akcent vo odnos na pdogotovkite e psihichkata podgotvenost. tuka sekoj pagja. polesno e da ja iskachish planinata so svojata fizichka sila otkolku mentalno da se naterash i odrzhish da go napravish toa. potoa sledi tezhinata na odrzhuvanjeto harmonija vo timot kojashto isto taka e plod na mentalnata sila. k4t – shto sè opfativte na ovogodineshniot tur (malku brojki) i dali beshe lesno da se spravite so ogled na seta taa oprema so koja shto vozite? slobodan – ovaa godina pominavme 1150 kilometri za 14 dena i imavme vkupno iskachuvanje od nad 23000 metri. iskachivme 14 planinski prevoi i gledavme 5 etapi na tur de frans. ovaa godina ekspedicijata traeshe najkratko i zatoa imame pominato pomalku kilometri vo odnos na drugite godini, no imame mnogu iskachuvanje. na toa staviv akcent na ovaa ekspedicija. ovaa godina imavme najmnogu kilometri, sporedeno so drugite godini, koga vozevme po istata ruta na turot, no nie toa go vozevme vo drugi termini. no golem del od patot se poklopi. i sekako deka ne e lesno da se pomine celata taa kilometrazha i visina so 30-40 kilogrami na tochakot koishto ve vlechat nazad. no i toa e del od predizvikot. za ovaa godina mi predlozhuvaa da odime so koli i da se smestuvame vo kampovi i hosteli, no jas i rekov deka toa ne e ona shto ekspedicijata go pravi. sè shto kje poneseme si go nosime so nas pozadi vo torbite. k4t – koj planinski prevoj beshe najtezhok za kachuvanje? beshe li nekoj shto beshe del od tur, ili nekoj sosema drug. slobodan – tezhinata na iskachuvanjeto zavisi od prevoj do prevoj. tovarot shto go nosime so nas sekako deka mnogu ni odzema energija, no toa ne se chuvstvuvashe koga gi iskchuvate alp duez i mon ventu pred natprevaruvachkiot karavan, a pokraj patot imashe stotici iljadi navivachi koishto se tuka za turot i sega navivaat za nas. nè poddrzhuvaat. najteshko beshe koga gi iskachuvavme kol du glandon i kol de la kroa de fer vo eden zdiv. vkopno dvata prevoja imaat 23 kilometri, no nie gi iskachivme za okolu 4 i pol chasa. toa beshe iscrpuvachki. k4t – otkri ni nekoja anegdota koja se sluchi na pateshestvieto. tehnichki problemi, komunikacija, snaogjanje itn? slobodan – za srekja ovaa godina nemavme nikakvi tehnichki problemi, osven dve dupnati gumi koishto bile dupnati ushte pred trgnuvanjeto i losho zalepeni. vo odnos na komunikacijata, taa sekogash potfrla vo samiot tim. ne sekoj chovek e podgotven da funkcionira kako del od tim. duri mislam deka povekjeto od nas se individualci. tuka potfrlivme ovaa godina. svoeto jas mora sekogash da bide trgnato na strana i da se misli timski, ako ja nemate taa osobina, nikogash nema da se vklopite vo timot. vo odnos na komunikacijata so ostanatite velosipedisti ili so lokalnoto naselenie isto taka nemavme problemi bidejkji nie trojca zboruvame nekolku jazici, vklulchuvajkji i malku francuski. ednash na eden francuzin mu prijdovme i go prashavme dali zboruva angliski.toj pogledna levo-desno, se uveri deka ne go slusha nikoj od francuzite i togash ni odgovori deka zboruva. se odnesuvashe kako angliskiot jazik da e zabranet vo francija. se chuvstvuvav kako da sum vo egejska makedonija vo vremeto koga makedonskiot jazik bil zabranet za upotreba. a za snaogjanjeto nemavme nikakvi problemi bidejkji vekje ni e treta godina po patishtata niz francija i se dvizhime slobodno koristejkji samo karta. nemame nikakvi drugi uredi za navigacija. k4t – 14 dena na otvoreno vo francija. nekolku zborovi za toa. slobodan – nema nishto poubavo od toa da mozhete da vozite niz najubavite predeli vo francija kako alpite ili provansa i pritoa da si dozvolite da kampuvate kadeshto sakate vie. toa e mozhebi najgolemiot predizvik i uzhivanje za mene. slobodata da se odbere kade kje prenokjish, i sekoe sledno mesto da bide poubavo od prethodnoto. ovoj nachin na kampiranje nosi i opasnosti, no ne razmisluvame na toa. koga nie trgnuvame na pat so velosipedite ja znaeme samo rutata. ne znaeme kade ima voda za pienje, mesto kade kje mozheme da se izbanjame i ispereme, kade ima golem market kade kje mozheme da pazarime obroci za slednite denovi i zatoa nosime tolkav tovar na bagazhnikot. no, nagradata ja dobivame koga kje se razbudime utroto i kje vidime na kolku ubavo mesto sme prenokjile. no ne e sekogash tolku ubavo i romantichno. edna vecher dobiv poraka od nasha prijatelka koja ni kazha deka sme bile heroi vo makedonija. a vo toj moment se probivavme niz visoka treva za da stigneme do mestoto za spienje kade shto imashe komarci i sekakvi bubachki. beshe odvratno. ama heroi, si pomisliv. da znaat vo skopje kade sme sega. ne e sekogash bash taka romantichno. no i toa mora da se izdrzhi za da se stigne do celta koeshto ostvaruvanje sekako kje ni donese drugi ubavi momenti. k4t – sretnavte li drugi reprezentativni ekspedicii kako vas i dali ostvarivte kontak? slobodan – na patishtata imashe lugje od celiot svet. nekoi patuvaat so torbi na velosipedite i spijat kade najdat kako nas, drugi patuvaat so pomal tovar i spijat po kampovi, a treti samo se razvozuvaat naokolu so tochacite shto si gi nosat vo kola ili kamperi. no nikoj ne se zamara tolku za istaknuvanje na drzhavnoto zname kako nas. shto im znachi na britancite, belgijcite ili francuzite da go istaknat nivnoto zname koga na krajot na denot sekako kje go vidat na piedestalot, bidejkji nivniot natprevaruvach najverojatno pobedil. i zatoa ne ja razbiraat nashata zhelba koga se trudime tolku revnosno da go razveeme znameto na najdobrata pozicija i pred tv kamerite. a kontakti sekako deka ostvaruvame po celiot pat. postojano sme vo diskusija so patnici kako nas. obichno razgovarame za turot, za zholtata maichka, za uslovite za velosipedizam vo francija, za prevoite shto gi kachuvame i za uslovite za velosipedizam vo svojata zemja. i obichno na kraj razmenuvame podatoci i zavrshuvame so pokana i tie da dojdat da vozat vo makedonija. k4t – koi bea reakciite na lugjeto koi ve sretnuvaa. imashe li interesni momenti so nekoj od publika ili pak mozhebi so nekoj od velosipedistite? slobodan – mene najmnogu mi znacheshe razgovorot so shon keli. mu prijdov djentlmenski, bidejkji znam deka i toj e djentlmen. toj momentalno raboti kako struchen komentator za britanskiot jurosport, a e poraneshen vuelta shampion i eden od najgolemite vo ovoj sport. nè prasha od kade sme, kolku planirame da izvozime, koi premini kje gi kachuvame. razgovorot go zavrshivme so negovite predviduvanja za taa etapa i toj so nas go spodeli svojot struchen komentar, pred toa da go kazhe pred kamerata na jurosport. a obichnite lugje najchesto nè pozdravuvaat so napred shpanija ili napred katalonija. boite na znameto se slichni. koga kje im objasnime od kade sme obichno se zachuduvaat, a drugi iskreno se raduvaat. vo gap isto taka sretnavme eden velosipedist od nov zeland. koga mu kazhav deka sum od makedonija, mi reche: chekaj malku! od kaj aleksandar? pa toj e vash. toj e najgolem. chovekot znaeshe mnogu za voenata istorija. lugjeto generalno ja dozhivuvaat makedonija kako nekoe egzotichno mesto nekade na balkanot, ne se sigurni kade, no nekade vo evropa. nè prepoznavaat po goran pandev ili kire lazarov. glavno po ubavi raboti. k4t – si napravil razgovor so direktorot na tur de frans, zhan-luj pizhe. raskazhi ni neshto povekje za toa. slobodan – toa se sluchi na 13 juli popladneto na mon ventu. nie denta ja iskchivame planinata od stranata na solt i vednash najdovme mesto za kamping bidejkji tamu planiravme da spieme. popladneto pochnaa da doagjaat lusheto od organizacijata za da merat i da go planiraat utreshniot finish na etapata i kade kje bide postavena binata za proglasuvanjeto. jas go poznav direktorot na turot gospodin zhan-luj pizhe i mu prijdov. go prashavme kade kje bide celta na utreshnata etapa kako bi se namestile poubavo da gledame. mu kazhavme deka kje spieme tuka na vrvot na 1911 metri. potoa toj detalno ni mereshe i ni objasnuvashe sè okolu celta i proglasuvanjeto, i nekoi raboti okolu turot. toa e najpristapniot i najobichniot chovek shto kje go vidite vo francija. a milioni lugje doagjaat tokmu da go vidot ona shto toj go raboti. mozhat malku nashive sportski rabotnici da odat na tdf i da go vidat pizhe na delo. toj e primer za golem chovek. k4t – dolovi ni malku od atmosferata. kako e da se bide tamu vo redovi na vrvni atleti i timovi na najpoznatata velosipedska trka vo svetot? slobodan – rabotite obichno odat vaka. sekogash se trudime da bideme na finishot na etapite i zatoa prenokjuvame vo blizina ili vo samiot grad kade shto e celta. utroto se budime pomegju 6 i 7 chasot. i vednash odime na ogradata na samiot finish. obichno se mestime na 25 metra od celta. go oznachuvame mestoto so tochak ili zname deka e zafateno. potoa se odalechuvame malku za da doruchuvame, no mestoto ne go ispupshtame od vid za da ne ni go zafatat. posle doruchekot se „lepime” za ogradata i tamu ostanuvame do 18-19 chasot popladneto. ne sekogash e prijatno da se bide izlozhen na silno sonce po 12 chasa. vo megjuvreme monotonijata ja razbiva karavanot so sponzorite ili razgovor so nekoj drug revnosen navivach kako nas. na ogradata na celta srekjavate lugje od cel svet od sekakvi profili. razgovorot so niv e bescenet. turot e ona shto ne obedinuva vo toj moment. no nie razgovarame na sekakvi temi i megjusebno crpime ogromno iskustvo. k4t – kazhi ni neshto povekje za nadica, prva dama na vakva ekspedicija. kako taa se spravi so predizvikot, ili mozhebi beshe podobra od vas mashkite? slobodan – mnogu mi beshe chest shto tokmu nadica beshe del od timot. i pravata godina imamvme plan da dojde dovojche no ne uspeavme. nadica go izvoze i uzhivashe vo sekoj kilometar isto kako i mene i andon. nadica e fizichki silna, posvetena, no beshe polna so somnezhi dali kje mozhe da gi kachi site tie prevoi. otkako kje go napraveshe toa, posebno mu se raduvashe na uspehot i beshe povidno srekjna od nas. posakuvam povekje lugje da mozhat da go dozhiveat toa shto go dozhivea nadica ovaa godina. se nadevam deka dokolku odime slednata godina, ekspedicijata kje bide pobrojna. k4t – dali planirate ova da go pravite dodeka makedonija konechno isprati pretstavnik na tur i dali mozhebi kje prodolzhite da ne’ pretstavuvate dokolku i toa se sluchi? slobodan – od segashna gledna tochka ne mozham da kazham dali i slednata godina kje odime, no mozham da kazham deka ako odime toa kje bide vo drug format. moram povtorno da go najdam predizvikot i entuzijazmot shto go imav pred tri godini. so iskustvoto se namaluva i predizvikot. vekje gi imame iskacheno site pogolemi i poznachajni prevoi na alpite, bevme na vkupno 15 etapi na tdf kade shto se cheka na sonce po 12 chasa za da projde karavanot, vozeno stotici kilometri na dozhd i chekano so chasovi da prevrne. a posakuvam eden den i makedonija da ima svoj pretstavnik na turot i nie da odime i da go poddrzhuvame. e toa kje bide neshto. obichno ne prashuvaat od koja drzhava sme. potoa ne prashuvaat dali imame nash vozach na turot. velime deka seushte nema makedonec natprevaruvach. i razgovorot zavrshuva so nivnoto prashanje: pa zoshto ste togash tuka? shto da im odgovoram?