Вести
Ново искачување по Ули Биахо на Транго

Тие првично планирале да качуваат првенствена насока во југоисточниот дел од кулата, но недостатокот на рељефни форми и лошата карпа ги одвратиле. На југозападната стена, тие наоѓаат добра карпа и очигледни можности за насока, но не успеале при првиот обид, повлекувајќи се по четири цуга.
- „Околу недела дена непредвидливо време нè спушти долу, но нашиот метеоролог ни највави дека надоаѓа тргидневен прозорец со добро време,” рече Дела Бордела. „Тоа беше доволно за да се обидеме повторно.”
Тие започнаа со својот втор обид на 19 јули, започнувајќи ја 200 m-ската пречка на снежно-леденото поле со наклон од 60-75°.
- „Во првиот дел од насоката најдовме три клина. Подоцна дознавме дека тие се од француски обид во 1974 година,” изјави Бордела.
Систем од пукнатини и лушпи им овозможи на наврската слодобно да го искачат долниот дел од насоката, но потоа мораа да техничарат.
- „По каминот, за несреќа најдов мокра пукнатина и нашиот сон за слободно качена насока исчезна,” се сеќава Бордела. „Бев принуден да техничарам 20 m под водопад.”
Алпинистите се споија на друга насока, претходно искачена од Маурицио Џордани (Mauruzio Giordani), Росана Манфрини (Rosanna Manfrini), Маурицио Венцо (Maurizio Venzo) и Курт Валде (Kurt Walde) во 1988 година, на две должини.
- „Од насоката на Џордани, се насочивме налево кон комбиниран терен кон крајниот гребен,” рече Бордела.
Неколку кратки цугови и тие притигнуваат на врвот.
За искачувањето на алпинистите им беа потребни цели два дена разделени со еден неудобен бивак на положена полица. Тие ја поминаа 500 m-ската стена во 17 цуга и со тоа качија средно-тешка насока.
- „Според нашето мислење ова е најлесниот начин да се стигне до врвот на планината. На југозападната стена има многу повеќе лушп и пукнатини но и помалку е стрмно,” рече Бордела. „Како и да е, пристапот е долг и потежок.”
Ули Биахо првпат беше качен по источната стена од американците Бил Форест (Bill Forrest), Рон Кок (Ron Kauk), Џон Роскели (John Roskelley) и Ким Шмиц (Kim Schmitz) во 1979 година. Овие качувачи поминаа 10 ноќи на стената и влечеа над 137 kg опрема и храна. Им требаа шетири дена и 44 абзела за да стигнат назад до основата.
По 9 години, Росана Манфрини (Rosanna Manfrini), Маурицио Венцо (Maurizio Venzo), Курт Валде (Kurt Walde), водени од Маурицио Џордани (Maurizio Giordani), качуваа првенствена насока по 800 m-ската југозападна стена (5.11, А3). Наврската качуваше „три дена по црвениот гранит, кој беше вертикален, многу компактен и обвиен со мраз,” напиша Џордани за Американскиот Алпинистички Журнал во 1989.
Третото искачување на на оваа тешка кула е од новозеландските качувачи Гај Котер (Guy Cotter), Николас Крадок (Nicholas Craddock) и Пол Роџерс (Paul Rogers), кои искачуваат првенствена насока по јужното ребро.
novo iskachuvanje po uli biaho na trango tie prvichno planirale da kachuvaat prvenstvena nasoka vo jugoistochniot del od kulata, no nedostatokot na reljefni formi i loshata karpa gi odvratile. na jugozapadnata stena, tie naogjaat dobra karpa i ochigledni mozhnosti za nasoka, no ne uspeale pri prviot obid, povlekuvajkji se po chetiri cuga. „okolu nedela dena nepredvidlivo vreme nè spushti dolu, no nashiot meteorolog ni najvavi deka nadoagja trgidneven prozorec so dobro vreme, reche dela bordela. „toa beshe dovolno za da se obideme povtorno. tie zapochnaa so svojot vtor obid na 19 juli, zapochnuvajkji ja 200 m-skata prechka na snezhno-ledenoto pole so naklon od 60-75°. „vo prviot del od nasokata najdovme tri klina. podocna doznavme deka tie se od francuski obid vo 1974 godina, izjavi bordela. sistem od puknatini i lushpi im ovozmozhi na navrskata slodobno da go iskachat dolniot del od nasokata, no potoa moraa da tehnicharat. „po kaminot, za nesrekja najdov mokra puknatina i nashiot son za slobodno kachena nasoka ischezna, se sekjava bordela. „bev prinuden da tehnicharam 20 m pod vodopad. alpinistite se spoija na druga nasoka, prethodno iskachena od mauricio djordani (mauruzio giordani), rosana manfrini (rosanna manfrini), mauricio venco (maurizio venzo) i kurt valde (kurt walde) vo 1988 godina, na dve dolzhini. „od nasokata na djordani, se nasochivme nalevo kon kombiniran teren kon krajniot greben, reche bordela. nekolku kratki cugovi i tie pritignuvaat na vrvot. za iskachuvanjeto na alpinistite im bea potrebni celi dva dena razdeleni so eden neudoben bivak na polozhena polica. tie ja pominaa 500 m-skata stena vo 17 cuga i so toa kachija sredno-teshka nasoka. „spored nasheto mislenje ova e najlesniot nachin da se stigne do vrvot na planinata. na jugozapadnata stena ima mnogu povekje lushp i puknatini no i pomalku e strmno, reche bordela. „kako i da e, pristapot e dolg i potezhok. uli biaho prvpat beshe kachen po istochnata stena od amerikancite bil forest (bill forrest), ron kok (ron kauk), djon roskeli (john roskelley) i kim shmic (kim schmitz) vo 1979 godina. ovie kachuvachi pominaa 10 nokji na stenata i vlechea nad 137 kg oprema i hrana. im trebaa shetiri dena i 44 abzela za da stignat nazad do osnovata. po 9 godini, rosana manfrini (rosanna manfrini), mauricio venco (maurizio venzo), kurt valde (kurt walde), vodeni od mauricio djordani (maurizio giordani), kachuvaa prvenstvena nasoka po 800 m-skata jugozapadna stena (5.11, a3). navrskata kachuvashe „tri dena po crveniot granit, koj beshe vertikalen, mnogu kompakten i obvien so mraz, napisha djordani za amerikanskiot alpinistichki zhurnal vo 1989. tretoto iskachuvanje na na ovaa teshka kula e od novozelandskite kachuvachi gaj koter (guy cotter), nikolas kradok (nicholas craddock) i pol rodjers (paul rogers), koi iskachuvaat prvenstvena nasoka po juzhnoto rebro.
Објава← Назад кон архивата