Исхрана
Македонската страна на лебот

Вистински предвесник на есента е мирисот на печени пиперки, збраните комшивки седнати врз дрвени трупци поцрвенети во прстите од лупење и возбудата при првото пробување на ајварот уште не тргнат од ќумбето. Некои домаќинства уште наредниов месец веќе снемуваат ајвар, некои си го мезат на тенане.
Ајварот името го добил од турскиот збор „havyar“ што означува икра или кавијар. Старите си нашле начин да се луксузираат и да јадат „тукашна икра“ и тоа од најдостапниот производ на нашето поднебје – пиперката.
Околу нутритивниот профил на ајварот нема голема филозофија. Основните состојки се печени лупени пиперки, кои веќе во првата фаза губат голем дел од нутрициенсите, масло за јадење и тоа строго сончогледово и рафинирано, сол и шеќер како за вкус така и за конзервирање.
Веќе во втората фаза т.е. двочасовното пржење додека да се појави онаа фамозната линија во шерпата, па да можете да го видите дното, од нутрициенси нема ни траг. А за жал добриот вкус не е во правопропорционален однос со полезностите за организмот.
Па во теглата на крај остануваат само голема количина на масти и сол, занемарливо малку диетални влакна и јаглехидрати. Сите овие фати можете да ги најдете во нутритивната табела од левата страна, која ја направивме врз основа на мало истражување за комерцијалните ајвари по рафтовите во маркетите.
Ајварот сам по себе е сиромашен со јаглехидрати, но затоа лебот на кој што го мачкате изобилува со нив. Сето тоа на крајот од ајварската сезона може да биде залепено и на струковите и на бутовите ако дополнително се ставите и во физичка хибернација.
Заклучокот е дека овој наш деликатес претставува далеку од здрава опција, но кој би можел да одолее на корка убав топол леб со пикантно луто домашно ајварче и парче бело сирење?
makedonskata strana na lebot vistinski predvesnik na esenta e mirisot na pecheni piperki, zbranite komshivki sednati vrz drveni trupci pocrveneti vo prstite od lupenje i vozbudata pri prvoto probuvanje na ajvarot ushte ne trgnat od kjumbeto. nekoi domakjinstva ushte naredniov mesec vekje snemuvaat ajvar, nekoi si go mezat na tenane. ajvarot imeto go dobil od turskiot zbor „ havyar “ shto oznachuva ikra ili kavijar. starite si nashle nachin da se luksuziraat i da jadat „tukashna ikra“ i toa od najdostapniot proizvod na nasheto podnebje piperkata. okolu nutritivniot profil na ajvarot nema golema filozofija. osnovnite sostojki se pecheni lupeni piperki, koi vekje vo prvata faza gubat golem del od nutriciensite , maslo za jadenje i toa strogo sonchogledovo i rafinirano, sol i shekjer kako za vkus taka i za konzerviranje. vekje vo vtorata faza t.e. dvochasovnoto przhenje dodeka da se pojavi onaa famoznata linija vo sherpata, pa da mozhete da go vidite dnoto, od nutriciensi nema ni trag. a za zhal dobriot vkus ne e vo pravoproporcionalen odnos so poleznostite za organizmot. pa vo teglata na kraj ostanuvaat samo golema kolichina na masti i sol , zanemarlivo malku dietalni vlakna i jaglehidrati. site ovie fati mozhete da gi najdete vo nutritivnata tabela od levata strana, koja ja napravivme vrz osnova na malo istrazhuvanje za komercijalnite ajvari po raftovite vo marketite. ajvarot sam po sebe e siromashen so jaglehidrati, no zatoa lebot na koj shto go machkate izobiluva so niv. seto toa na krajot od ajvarskata sezona mozhe da bide zalepeno i na strukovite i na butovite ako dopolnitelno se stavite i vo fizichka hibernacija. zakluchokot e deka ovoj nash delikates pretstavuva daleku od zdrava opcija, no koj bi mozhel da odolee na korka ubav topol leb so pikantno luto domashno ajvarche i parche belo sirenje?
Објава← Назад кон архивата