
Можеби тоа е затоа што тој не зборува многу, но прави многу. Или можеби затоа што неговите алпинистички искачувања имаат единствен стил, нешто што е лично негово. Важниот факт е тоа дека тој често претпочита да качува сам.
Дека тој прави незамисливи качувања разоружано со едноставност. И тоа дека тој е брз, „суперсонично” брз. Тоа се гледа и во неговото најново искачување по Јужната Стена на Анапурна. Дваесет и осум часа од Базниот Логор до врвот и назад, за да го направи првенственото искачување на директната насока лоцирана меѓу британската и јапонската насока.
Ова впечатливо „патување”, тешко и опасно кое започна во 5:30 на 8 октомври, и по 28 часа искачување и симнување, заврши во 9:30 следниот ден. Потполно сам и, можеби и нема потреба да се додаде, без дополнителен кислород.
„Невозможен” подвиг на кој првпат се обиделе во 1992 година двајцата Хималајски великани Жан Кристоф Лафај и Пјер Беган. Тогаш двајцата француски асови достигнуваат до 7500 м.н.в. но за време на симнувањето, на 7200 м.н.в. се случува трагедија: за да штедат опрема за долгото симнување, Беган прави абзелно сидриште со еден френд.
На половина на абзелот, френдот излетува од пукнатината и Беган фатално паѓа во провалијата, заедно со него обете јажиња и целата железарија. Лафај останува сам на 7200 м.н.в. Следувала осамената борба на Лафај против смртта, и по 4-дневно тешко искушение тој за чудо успева да се повлече од стената, повреден, но сепак жив. И сега, по своите обиди во 2007 и 2008, Ули Штек ја доврши својата велика и визионерска линија.
Тоа го направи сам, по сè изгледа првото соло на Јежната Стена на Анапурна, и правејќи го тоа го вчудоневиди алпинистичкиот свет. Но како што може да се види, од ова интервју со Ули Штек директно од Катманду, ова искачување има далеку поголемо значење за него од било кој светски рекорд.

– Kако прво, можеш ли да ни доловиш некои детали за твоето искачување по Јужната Стена на Анапурна… пред сè „ритамот” и стилот од овие 28 часа во кои качуваше сам…
– Работите едноставно тргнаа на добро. Иако времето беше ОК ветровите беа се` уште силни. На крајот мојот партнер Дон Бови кај бергшрундот реши да не влегува во стената. Сметаше дека е премногу сложено за да се качува без јаже. Тоа е предуслов за насока како оваа. Така продолжив да качувам сам од Бергшрундот.
Најпрвин беше тешко да качувам сам. Но добрите услови ми помогнаа да се фокусирам доста брзо да се фокусирам на самото качување уште еднаш. Нептата се развиваа самите по себе. Имавме депонирано малку опрема на 6100 m н.в. претходно се аклиматитизравме по стената и депониравме јаже, шатор, горилник, малку храна и гориво. Ги зедов шаторот и горилникот во мојот ранец. Не зедов јаже зашто веќе имав едно 6 mm-ско јаже кое го зедов од Напредниот Базен Логор.
Поради намалчување на тежината ја оставив мојата вреќа за спиење прикопчана на клин заедно со дополнителна храна, гориво и јаже. Искачувањето под главниот дел од стената беше релативно лесно. Од 6600 м.н.в. се соочив со ветер кој навеваше паднатиот снег. Тогаш качив кон десно под главниот дел од стената. Сакав таму да го распнам шаторот и да чекам. Или ветрот би се смирил и би можел да проролжам, или само би се симнал со качување надолу следното утро. Но не успеав да најдам пристојно, соодветно заштитено место за за мојот шатор па се симнав малку. На 100 m понатаму најдов една глечерска пукнатина. Совршено место за бивак, каде ќе можам да го распнам шаторот, иако надвор дува ветер, ќе бидам заштитен од виулицата. Сега веќе беше време на јадам и да пијам. Во меѓувреме сонцето исчезна. Сè се смири. Исто како што забележав од Напредниот Базен Логор претходната вечер. Повторно беше исто така.
Брзо стана темни и тивко. Тоа ми беше шанса. Бе сигурен дека ветриштата ќе се појават пак изутрината. Така единствениот начин да се стигне до врвот беше ноќе. Скоро непрекината линија од мраз и фирн се спушташе по главниот дел од стената. Така, наоѓањето на вистинската линија би било возможно. Околу еден час по пристигнувањето во мојот бивак повторно тргнав. Нагоре. На некои кратки секции од мраз и фирн кои се покажаа некако тенки, и на неколку наврати требаше да качувам неколку метри карпа. За изненадување стената не беше навистина вертикална. Само неколку секции со скокови. Тоа продолжи да ми се врти во умот. Реткиот воздух на 7000 метри не е баш „смртната зона”, дури овде можеш да напредуваш доста добро.

Само со студот некако беше мачно. Кога гледа фотографија од главниот дел од стената која ја фотографирав неколку часа пред виулицата, сè што можев да направам е да ги спојам цепините за да спречам да бидам истуркан надолу по стената. Правејќи го тоа испуштив една од перјаните ракавици и ми падна и фотоапаратот. Ноќта требаше да качувам само со моите ракавици за качување. Едната перјана ракавица ја носев наизменично на едната и другата рака, во зависност која ќе беше студена. Главниот дел од стената беше пократок одошто што мислев. Тешко може да се каже за бројот на цугови зашто немав јаже. Но сепак чувствував дека стигнав до горниот дел релативно брзо. Таму за првпат станав свесен каде всушност сум и што тоа значи. И знаев дека тоа беше трка со ветрот. Еден чекор следеше друг. Продолжив а си мислам:
„Сè што треба да направам сега е да се борам уште малку.” И сè така понатаму. Не верував дека стигнав на врвниот гребен. Беше ноќ, ѕвездите беа излезени и наеднаш гребенот се исправи пред мене. Го проверив мојот висиномер, го разгледав гребенот и занев дека сум на највисоката точка. Поминав помалку од 5 минути пред да започнам со симнувањето. Се` уште беше потполно напнато. Мојата цел беше да се симнам од таму, сè до бергшрундот. И тогаш сè ќе биде завршено.
– Ова беше твој трет обид на Јужната Стена на Анапурна. Што ти значи тоа тебе?
– Беше тешко пак да се обидам. Некако мислев и бев убеден дека ќе успеам. Но што ако не успеев по трет пат? Особено по пролетната експедиција, која бе сè, само не успешна.
– Некои ова веќе го опишаа како искачување на деценијата. Како гледаш ти на ова, во твоето искуство на други искачувања.
– Сметам дека овојпат имав среќа, бев добро подготвен и во стената имав едни од најдобрите услови во столетието!
– Стана познат како Швајцарската Машина. Како овој прекар ти лежи? И може ли да кежеш нешто повеќе за твојот алпинизам?
– За мене, нешто главно се перформансите. Сакам да качувам насоки кои се тешки за мене. Да се чувствувам потполно потрошен вечерта по качувањето е нешто многу важно. Изгрејсонцето на врвот не е најважниот дел од искачувањето, иако уживам во тоа и во прекрасната атмосфера. За мене качувањето е тоа што е клучно, завршувањето на еден проект. Доста сум амбициозен и сакам да ги истражувам своите граници.

– Ритуалното прашање: што понесе со себе за тие 28 часа?
– 60 м. од 6 мм-ско јаже, 2 цевчести завртки за мраз, 5 клина, неколку карабинера и гуртни. Кука за Абалаков и нож. Шлем, дерези Dartwin, пар бајли Quark, појас. Перјана јакна и јакна полнета со Primaloft. Дебели подракавици и перјани ракавици. Очила за сонце, и визир. Горилник, шатор. 1 боца гасно гориво. Сателитски телефон, крема за заштита од сончеви изгореници. Челна лампа и резервни батерии. И прибор за прва помош. 6 енергетски чоколади, 6 енергетски мешавини, 2 Perronin-и и 100 грама сирење.
– Друго ритуално прашање: дали мислеше дека ќе успееш?
– Кога ми падна едната перјана ракавица надолу по стената станав малку несигурен во тоа дали ќе успеам.
– Што мислеше кога пристигна на врвот?
– Беше смешно, забавно. Некако, како да, нема веќе што да е качува, сè што можев направам е да слезам. Така и беше, па почнам да се симнувам.
– Од 1 до 10, колку ризикуваше? И колку ти беше забавно и колку страдаше?
– Забава: 8. Страдање: 5. Ризик: 7.
– Се издвои од толпата и не објаввуаше скоро ништо за време на искачувањето. Само една ЅМЅ-порака ок Катманду, една ЅМЅ-порака од 5000 м.н.в. и (многу кратка) ЅМЅ-порака по искачувањето. Беше ли ова свесна одлука и, ако е така, зошто?
– Тоа е доволно. Се обидов да се фокусирам на качувањето колку што е можно повеќе. Тоа е она во уживам да го правам. Точно е, имам спонзори кои ми овозможуваат тоа да го правам. А тие очекуваат од мене нешто за возврат. Но Анапурна ја качив само за мене. Тоа е многу себично, и можам да кажам дека беше моето најголемо искуство. Имав брилијантна екипа која ме поддржуваше. Дон ми ја овозможи приликата да се обидам. Беше неверојатно.
– Што треба луѓето да кажат за ова искачување? Што би сакал да напишеш?
– Нема потреба ништо да се пишува за ова…
– Како што вети, твоето гледиште за иднината на алпинизмот: убавите и грдите аспекти.
– Хммм, тоа е тешко прашање. На крајот на денот секој треба да одлучи за себе за тоа како и што сака да прави. Не можете да споредите искачувањето на големи надморски височини, со слободното качување. Кое е повредно? Фактот што е битен е дека едноставно не е битно. Секој треба да одлучи за себе и како сака да качува. Јас прекинав да размислувам за тоа. По тоа што се случи пролетта сега имам свој став ама го чувам за себе.
– Често се вели дека качувачите, вендаш откако ќе постигнат некоја цел, пред себе веќе гледаат нова цел, нова стена, нови планини. Дали е ова точно и за тебе? И што најмногу осакуваш?
– Мојот внатрешен оган повторно гори. Беше скоро изгаснат по Еверест. Сега е повторно разгорен, во потполност. Ова ме прави среќен и мислам дека започнувам да ја наоќам забавата повторно во животот.
Интервјуто со Ули Штек за planetmountain.com
intervju so uli shtek za solo iskachuvanjeto na anapurna mozhebi toa e zatoa shto toj ne zboruva mnogu, no pravi mnogu. ili mozhebi zatoa shto negovite alpinistichki iskachuvanja imaat edinstven stil, neshto shto e lichno negovo. vazhniot fakt e toa deka toj chesto pretpochita da kachuva sam. deka toj pravi nezamislivi kachuvanja razoruzhano so ednostavnost. i toa deka toj e brz, „supersonichno” brz. toa se gleda i vo negovoto najnovo iskachuvanje po juzhnata stena na anapurna. dvaeset i osum chasa od bazniot logor do vrvot i nazad, za da go napravi prvenstvenoto iskachuvanje na direktnata nasoka locirana megju britanskata i japonskata nasoka. ova vpechatlivo „patuvanje”, teshko i opasno koe zapochna vo 5:30 na 8 oktomvri, i po 28 chasa iskachuvanje i simnuvanje, zavrshi vo 9:30 sledniot den. potpolno sam i, mozhebi i nema potreba da se dodade, bez dopolnitelen kislorod. „nevozmozhen” podvig na koj prvpat se obidele vo 1992 godina dvajcata himalajski velikani zhan kristof lafaj i pjer began. togash dvajcata francuski asovi dostignuvaat do 7500 m.n.v. no za vreme na simnuvanjeto, na 7200 m.n.v. se sluchuva tragedija: za da shtedat oprema za dolgoto simnuvanje, began pravi abzelno sidrishte so eden frend. na polovina na abzelot, frendot izletuva od puknatinata i began fatalno pagja vo provalijata, zaedno so nego obete jazhinja i celata zhelezarija. lafaj ostanuva sam na 7200 m.n.v. sleduvala osamenata borba na lafaj protiv smrtta, i po 4-dnevno teshko iskushenie toj za chudo uspeva da se povleche od stenata, povreden, no sepak zhiv. i sega, po svoite obidi vo 2007 i 2008, uli shtek ja dovrshi svojata velika i vizionerska linija. toa go napravi sam, po sè izgleda prvoto solo na jezhnata stena na anapurna, i pravejkji go toa go vchudonevidi alpinistichkiot svet. no kako shto mozhe da se vidi, od ova intervju so uli shtek direktno od katmandu, ova iskachuvanje ima daleku pogolemo znachenje za nego od bilo koj svetski rekord. – kako prvo, mozhesh li da ni dolovish nekoi detali za tvoeto iskachuvanje po juzhnata stena na anapurna… pred sè „ritamot” i stilot od ovie 28 chasa vo koi kachuvashe sam… – rabotite ednostavno trgnaa na dobro. iako vremeto beshe ok vetrovite bea se` ushte silni. na krajot mojot partner don bovi kaj bergshrundot reshi da ne vleguva vo stenata. smetashe deka e premnogu slozheno za da se kachuva bez jazhe. toa e preduslov za nasoka kako ovaa. taka prodolzhiv da kachuvam sam od bergshrundot. najprvin beshe teshko da kachuvam sam. no dobrite uslovi mi pomognaa da se fokusiram dosta brzo da se fokusiram na samoto kachuvanje ushte ednash. neptata se razvivaa samite po sebe. imavme deponirano malku oprema na 6100 m n.v. prethodno se aklimatitizravme po stenata i deponiravme jazhe, shator, gorilnik, malku hrana i gorivo. gi zedov shatorot i gorilnikot vo mojot ranec. ne zedov jazhe zashto vekje imav edno 6 mm-sko jazhe koe go zedov od napredniot bazen logor. poradi namalchuvanje na tezhinata ja ostaviv mojata vrekja za spienje prikopchana na klin zaedno so dopolnitelna hrana, gorivo i jazhe. iskachuvanjeto pod glavniot del od stenata beshe relativno lesno. od 6600 m.n.v. se soochiv so veter koj navevashe padnatiot sneg. togash kachiv kon desno pod glavniot del od stenata. sakav tamu da go raspnam shatorot i da chekam. ili vetrot bi se smiril i bi mozhel da prorolzham, ili samo bi se simnal so kachuvanje nadolu slednoto utro. no ne uspeav da najdam pristojno, soodvetno zashtiteno mesto za za mojot shator pa se simnav malku. na 100 m ponatamu najdov edna glecherska puknatina. sovrsheno mesto za bivak, kade kje mozham da go raspnam shatorot, iako nadvor duva veter, kje bidam zashtiten od viulicata. sega vekje beshe vreme na jadam i da pijam. vo megjuvreme sonceto ischezna. sè se smiri. isto kako shto zabelezhav od napredniot bazen logor prethodnata vecher. povtorno beshe isto taka. brzo stana temni i tivko. toa mi beshe shansa. be siguren deka vetrishtata kje se pojavat pak izutrinata. taka edinstveniot nachin da se stigne do vrvot beshe nokje. skoro neprekinata linija od mraz i firn se spushtashe po glavniot del od stenata. taka, naogjanjeto na vistinskata linija bi bilo vozmozhno. okolu eden chas po pristignuvanjeto vo mojot bivak povtorno trgnav. nagore. na nekoi kratki sekcii od mraz i firn koi se pokazhaa nekako tenki, i na nekolku navrati trebashe da kachuvam nekolku metri karpa. za iznenaduvanje stenata ne beshe navistina vertikalna. samo nekolku sekcii so skokovi. toa prodolzhi da mi se vrti vo umot. retkiot vozduh na 7000 metri ne e bash „smrtnata zona”, duri ovde mozhesh da napreduvash dosta dobro. samo so studot nekako beshe machno. koga gleda fotografija od glavniot del od stenata koja ja fotografirav nekolku chasa pred viulicata, sè shto mozhev da napravam e da gi spojam cepinite za da sprecham da bidam isturkan nadolu po stenata. pravejkji go toa ispushtiv edna od perjanite rakavici i mi padna i fotoaparatot. nokjta trebashe da kachuvam samo so moite rakavici za kachuvanje. ednata perjana rakavica ja nosev naizmenichno na ednata i drugata raka, vo zavisnost koja kje beshe studena. glavniot del od stenata beshe pokratok odoshto shto mislev. teshko mozhe da se kazhe za brojot na cugovi zashto nemav jazhe. no sepak chuvstvuvav deka stignav do gorniot del relativno brzo. tamu za prvpat stanav svesen kade vsushnost sum i shto toa znachi. i znaev deka toa beshe trka so vetrot. eden chekor sledeshe drug. prodolzhiv a si mislam: „sè shto treba da napravam sega e da se boram ushte malku.” i sè taka ponatamu. ne veruvav deka stignav na vrvniot greben. beshe nokj, dzvezdite bea izlezeni i naednash grebenot se ispravi pred mene. go proveriv mojot visinomer, go razgledav grebenot i zanev deka sum na najvisokata tochka. pominav pomalku od 5 minuti pred da zapochnam so simnuvanjeto. se` ushte beshe potpolno napnato. mojata cel beshe da se simnam od tamu, sè do bergshrundot. i togash sè kje bide zavrsheno. – ova beshe tvoj tret obid na juzhnata stena na anapurna. shto ti znachi toa tebe? – beshe teshko pak da se obidam. nekako mislev i bev ubeden deka kje uspeam. no shto ako ne uspeev po tret pat? osobeno po proletnata ekspedicija, koja be sè, samo ne uspeshna. – nekoi ova vekje go opishaa kako iskachuvanje na decenijata. kako gledash ti na ova, vo tvoeto iskustvo na drugi iskachuvanja. – smetam deka ovojpat imav srekja, bev dobro podgotven i vo stenata imav edni od najdobrite uslovi vo stoletieto! – stana poznat kako shvajcarskata mashina. kako ovoj prekar ti lezhi? i mozhe li da kezhesh neshto povekje za tvojot alpinizam? – za mene, neshto glavno se performansite. sakam da kachuvam nasoki koi se teshki za mene. da se chuvstvuvam potpolno potroshen vecherta po kachuvanjeto e neshto mnogu vazhno. izgrejsonceto na vrvot ne e najvazhniot del od iskachuvanjeto, iako uzhivam vo toa i vo prekrasnata atmosfera. za mene kachuvanjeto e toa shto e kluchno, zavrshuvanjeto na eden proekt. dosta sum ambiciozen i sakam da gi istrazhuvam svoite granici. – ritualnoto prashanje: shto ponese so sebe za tie 28 chasa? – 60 m. od 6 mm-sko jazhe, 2 cevchesti zavrtki za mraz, 5 klina, nekolku karabinera i gurtni. kuka za abalakov i nozh. shlem, derezi dartwin, par bajli quark, pojas. perjana jakna i jakna polneta so primaloft. debeli podrakavici i perjani rakavici. ochila za sonce, i vizir. gorilnik, shator. 1 boca gasno gorivo. satelitski telefon, krema za zashtita od sonchevi izgorenici. chelna lampa i rezervni baterii. i pribor za prva pomosh. 6 energetski chokoladi, 6 energetski meshavini, 2 perronin-i i 100 grama sirenje. – drugo ritualno prashanje: dali misleshe deka kje uspeesh? – koga mi padna ednata perjana rakavica nadolu po stenata stanav malku nesiguren vo toa dali kje uspeam. – shto misleshe koga pristigna na vrvot? – beshe smeshno, zabavno. nekako, kako da, nema vekje shto da e kachuva, sè shto mozhev napravam e da slezam. taka i beshe, pa pochnam da se simnuvam. – od 1 do 10, kolku rizikuvashe? i kolku ti beshe zabavno i kolku stradashe? – zabava: 8. stradanje: 5. rizik: 7. – se izdvoi od tolpata i ne objavvuashe skoro nishto za vreme na iskachuvanjeto. samo edna dzmdz-poraka ok katmandu, edna dzmdz-poraka od 5000 m.n.v. i (mnogu kratka) dzmdz-poraka po iskachuvanjeto. beshe li ova svesna odluka i, ako e taka, zoshto? – toa e dovolno. se obidov da se fokusiram na kachuvanjeto kolku shto e mozhno povekje. toa e ona vo uzhivam da go pravam. tochno e, imam sponzori koi mi ovozmozhuvaat toa da go pravam. a tie ochekuvaat od mene neshto za vozvrat. no anapurna ja kachiv samo za mene. toa e mnogu sebichno, i mozham da kazham deka beshe moeto najgolemo iskustvo. imav brilijantna ekipa koja me poddrzhuvashe. don mi ja ovozmozhi prilikata da se obidam. beshe neverojatno. – shto treba lugjeto da kazhat za ova iskachuvanje? shto bi sakal da napishesh? – nema potreba nishto da se pishuva za ova… – kako shto veti, tvoeto gledishte za idninata na alpinizmot: ubavite i grdite aspekti. – hmmm, toa e teshko prashanje. na krajot na denot sekoj treba da odluchi za sebe za toa kako i shto saka da pravi. ne mozhete da sporedite iskachuvanjeto na golemi nadmorski visochini, so slobodnoto kachuvanje. koe e povredno? faktot shto e biten e deka ednostavno ne e bitno. sekoj treba da odluchi za sebe i kako saka da kachuva. jas prekinav da razmisluvam za toa. po toa shto se sluchi proletta sega imam svoj stav ama go chuvam za sebe. – chesto se veli deka kachuvachite, vendash otkako kje postignat nekoja cel, pred sebe vekje gledaat nova cel, nova stena, novi planini. dali e ova tochno i za tebe? i shto najmnogu osakuvash? – mojot vnatreshen ogan povtorno gori. beshe skoro izgasnat po everest. sega e povtorno razgoren, vo potpolnost. ova me pravi srekjen i mislam deka zapochnuvam da ja naokjam zabavata povtorno vo zhivotot. intervjuto so uli shtek za planetmountain.com