Дилема беше дали да одиме преку Старо село или Рогачево. Најпосле решението беше Рогачево. Патот од Рогачево испадна прилично тежок така да поголем дел ги туркавме велосипедите по угорниците, се додека не стигнавме до викенд населбата.
Од викенд населбата беше веќе многу полесно, патот нема веќе големи успони и се движи по серпентини така што туркањето го заменивме и со возење. Практично тешкиот дел е веќе на сртот каде што почнува и, туркањето и носењето на велосипедите. Малку по малку со повеќе паузи полека го истуркавме и сртот и околу 3 часот стигнавме на врвот. Како награда добивме прекрасен поглед од Љуботен, облаците кои не пратеа сега беа повлечени, а сонцето веќе полека се спремаше за заоѓање, а со него и ние. Моравме да побрзаме за назад бидејќи веќе немавме доволно време ако сакаме да возиме по дневна светлост. Симнувањето надулу беше веќе друг момент. Адреналинот си работеше, а првичниот страв веќе беше надмината работа, сега остана само брзото спуштање надолу и чувстото дека си сплотен со планината.
Интересна е оваа дисциплина, како што кажа еден наш другар „глаголот возење често го заменуваме со глаголот туркање“. меѓутоа задоволството е огромно. И како што обично бидува, кога ќе искачиш веќе некој врв, продолжуваш и натаму, Во план ни е да ги искачиме сите поголеми планински врвови со велосипед во Македонија, во наредниот период. Титов Врв е веќе зад нас, сега и Љуботен. Екипа: Симо, Томе и Саше
ljuboten so velosiped (tekst + video) dilema beshe dali da odime preku staro selo ili rogachevo. najposle reshenieto beshe rogachevo. patot od rogachevo ispadna prilichno tezhok taka da pogolem del gi turkavme velosipedite po ugornicite, se dodeka ne stignavme do vikend naselbata. od vikend naselbata beshe vekje mnogu polesno, patot nema vekje golemi usponi i se dvizhi po serpentini taka shto turkanjeto go zamenivme i so vozenje. praktichno teshkiot del e vekje na srtot kade shto pochnuva i, turkanjeto i nosenjeto na velosipedite. malku po malku so povekje pauzi poleka go isturkavme i srtot i okolu 3 chasot stignavme na vrvot. kako nagrada dobivme prekrasen pogled od ljuboten, oblacite koi ne pratea sega bea povlecheni, a sonceto vekje poleka se spremashe za zaogjanje, a so nego i nie. moravme da pobrzame za nazad bidejkji vekje nemavme dovolno vreme ako sakame da vozime po dnevna svetlost. simnuvanjeto nadulu beshe vekje drug moment. adrenalinot si raboteshe, a prvichniot strav vekje beshe nadminata rabota, sega ostana samo brzoto spushtanje nadolu i chuvstoto deka si sploten so planinata. interesna e ovaa disciplina, kako shto kazha eden nash drugar „ glagolot vozenje chesto go zamenuvame so glagolot turkanje “. megjutoa zadovolstvoto e ogromno. i kako shto obichno biduva, koga kje iskachish vekje nekoj vrv, prodolzhuvash i natamu, vo plan ni e da gi iskachime site pogolemi planinski vrvovi so velosiped vo makedonija, vo naredniot period. titov vrv e vekje zad nas, sega i ljuboten. ekipa: simo, tome i sashe