Вести
Нејзиното височество – Кобилица


Голем притисок имам со почетокот на овој текст. Делумно зашто се работи за долго посакувана дестинација, делумно за да напишам текст со кој ќе се збогувам со оваа скијачака и турно сезона.
Кобилица е врв висок 2528 м.н.в во централниот дел на Шарпланинскиот масив. Изгледот е многу специфичен, има стрмна пирамидална форма, која е веројатно најспецифична од сите врвови во Македонија со оштри карпести делови западно од врвот односно гребенот Трескавец.. Приодот се прави најчесто преку источната страна од селото Бродец (од каде ние пријдовме) или селото Вејце. Северната и јужната страна се многу стрмни за качување, воопшто качувањето во зима се избегнува поради стрмнината и опасноста од лавини. Од овој наш обид имаше и многу поубави и со снег полни денови, но ете испадна да одиме баш сега на 14 март.
Тргнавме од село Бродец петмина пријатели: Гоце Таневски, Хекуран Зекири, Елена Диновска, Кастриот Арифи и јас, дел од повеќе члена група во која веќе неколку години се дружиме и ги реализираме нашите скијачки афинитети. Групата е неформална, но веќе се шири и со многу изработени зад себе ски акции заслужува да прерасне во формална дружина од повеќе луѓе. Најпрвин ги откривавме пред неколку години недопрените линии со нов снег надвор од стазите за скијање близу центарот Попова Шапка, за подоцна да почнеме да ги искачуваме околните врвови со опремата на грб, од пред две години почнавме да се интересираме и полека да набавуваме турно опрема, тој дел ни ги отвори хоризнотите многу повеќе.
Можевме да се движиме подалеку, да заштедиме енергија, да не пропаѓаме во снегот, а воедно и да не ни тежи опремата на грб. Сезонава не искачивме оноколку колку што сакавме, но многукратно ја зголемивме бројката на ново посетени врвови, нови линии и истите скијани надолу.. имавме фантастична сезона, безмалку најдобра до сега.

Шумата над селото Бродец траеше многу повеќе одошто очекувавме, речиси три часа со опремата на грб низ шумата додека стигнеме до снегот, некаде под источниот гребен на овој врв од каде што полека почнавме да искачуваме. Тргнавме касно како за на ваква сериозна тура, така да штом стигнавме до снегот, за нас полесниот дел, веќе жештината и сонцето беше во полн ек, беше жега која не истроши најмногу од целото искачување.
Снегот мокар и тежок за движење. Искачувањето одеше бавно. Малку виновни за бавното движење беа панорамите наоколу, речиси секој момент застанувавме да гледаме наоколу. Од десна страна преовладуваше грандиозниот Црн врв со карпите под него од Косовска страна.. но од десната наша страна, апсолутно доминираа врвовите Бакардан, Кара бунар, Титов врв.. карпите над Лешница.. врвови кои никогаш не сме ги виделе од таа перспектива.

Да скратам со описите кои можат бесконечно да траат, искачувавме околу 7 часа. Бевме околу 16 часот некаде пред врвот, одприлика околу 100 метри под него. Бевме решени дека ќе искачуваме до 15:30 по што продолживме до 16 но сепак не беше доволно. Петмина со само две челни лампи и сериозни стрмни кулоари за скијање и парчиња снег за спојуваање, решивме да се спуштиме низ еден кулоар кој се покажа како одлична линија и да оставиме повеќе за нареден пат.

Некој ќе рече дека се брои само искачувањето на врвот, но за нас се брои обидот тука, се брои што после години мечтаење конечно и се приближивме на оваа планинска убавица, што чепнавме малку од нејзината убавина со надеж за многу повеќе наскоро. Воопшто не беше дилема дали да одиме уште нагоре или не, веднаш беа погледите насочени надолу кон можните линии за спуштање. Заеднички ја утврдивме линијата, односно кулоарот по кој ќе скијаме, Хеки тргна прв и увидовме дека се работи за добар избор.
Не очекувавме премногу од тоа спуштање, веќе во сенка мислевме ќе лизгаме на мраз, наспроти тоа испадна супер линија со не толку лош снег и многу фини ‘вртења’ во снегот. Искијавме до еден поток што извираше под оваа линија да наполниме вода веќе дехидрирани и без вода од часови претходно. Се сликавме со врвот и влеговме во шумата за пак со опремата на грб да пешачиме назад кон Бродец. Овој пат во темница но и многу полесно од искчуавањето, не поради одењто надолу, туку поради чуството на задоволство кое сите го имавме од оваа средба со Кобилица. Во селото во 19 часот, и целосно тура од околу 11 часа.

Помалку текст од ова нема шанси, повеќе слики од ова пак џабе, само мора да се качите на Кобилица и да видите за што се збори тука, а повеќе слики од искачувањето/спуштањето може да погледнете тука >>>>>.. 🙂
nejzinoto visochestvo – kobilica golem pritisok imam so pochetokot na ovoj tekst. delumno zashto se raboti za dolgo posakuvana destinacija, delumno za da napisham tekst so koj kje se zboguvam so ovaa skijachaka i turno sezona. kobilica e vrv visok 2528 m.n.v vo centralniot del na sharplaninskiot masiv. izgledot e mnogu specifichen, ima strmna piramidalna forma, koja e verojatno najspecifichna od site vrvovi vo makedonija so oshtri karpesti delovi zapadno od vrvot odnosno grebenot treskavec.. priodot se pravi najchesto preku istochnata strana od seloto brodec (od kade nie prijdovme) ili seloto vejce. severnata i juzhnata strana se mnogu strmni za kachuvanje, voopshto kachuvanjeto vo zima se izbegnuva poradi strmninata i opasnosta od lavini. od ovoj nash obid imashe i mnogu poubavi i so sneg polni denovi, no ete ispadna da odime bash sega na 14 mart. trgnavme od selo brodec petmina prijateli: goce tanevski, hekuran zekiri, elena dinovska, kastriot arifi i jas, del od povekje chlena grupa vo koja vekje nekolku godini se druzhime i gi realizirame nashite skijachki afiniteti. grupata e neformalna, no vekje se shiri i so mnogu izraboteni zad sebe ski akcii zasluzhuva da prerasne vo formalna druzhina od povekje lugje. najprvin gi otkrivavme pred nekolku godini nedoprenite linii so nov sneg nadvor od stazite za skijanje blizu centarot popova shapka, za podocna da pochneme da gi iskachuvame okolnite vrvovi so opremata na grb, od pred dve godini pochnavme da se interesirame i poleka da nabavuvame turno oprema, toj del ni gi otvori horiznotite mnogu povekje. mozhevme da se dvizhime podaleku, da zashtedime energija, da ne propagjame vo snegot, a voedno i da ne ni tezhi opremata na grb. sezonava ne iskachivme onokolku kolku shto sakavme, no mnogukratno ja zgolemivme brojkata na novo poseteni vrvovi, novi linii i istite skijani nadolu.. imavme fantastichna sezona, bezmalku najdobra do sega. shumata nad seloto brodec traeshe mnogu povekje odoshto ochekuvavme, rechisi tri chasa so opremata na grb niz shumata dodeka stigneme do snegot, nekade pod istochniot greben na ovoj vrv od kade shto poleka pochnavme da iskachuvame. trgnavme kasno kako za na vakva seriozna tura, taka da shtom stignavme do snegot, za nas polesniot del, vekje zheshtinata i sonceto beshe vo poln ek, beshe zhega koja ne istroshi najmnogu od celoto iskachuvanje. snegot mokar i tezhok za dvizhenje. iskachuvanjeto odeshe bavno. malku vinovni za bavnoto dvizhenje bea panoramite naokolu, rechisi sekoj moment zastanuvavme da gledame naokolu. od desna strana preovladuvashe grandiozniot crn vrv so karpite pod nego od kosovska strana.. no od desnata nasha strana, apsolutno dominiraa vrvovite bakardan, kara bunar, titov vrv.. karpite nad leshnica.. vrvovi koi nikogash ne sme gi videle od taa perspektiva. da skratam so opisite koi mozhat beskonechno da traat, iskachuvavme okolu 7 chasa. bevme okolu 16 chasot nekade pred vrvot, odprilika okolu 100 metri pod nego. bevme resheni deka kje iskachuvame do 15:30 po shto prodolzhivme do 16 no sepak ne beshe dovolno. petmina so samo dve chelni lampi i seriozni strmni kuloari za skijanje i parchinja sneg za spojuvaanje, reshivme da se spushtime niz eden kuloar koj se pokazha kako odlichna linija i da ostavime povekje za nareden pat. nekoj kje reche deka se broi samo iskachuvanjeto na vrvot, no za nas se broi obidot tuka, se broi shto posle godini mechtaenje konechno i se priblizhivme na ovaa planinska ubavica, shto chepnavme malku od nejzinata ubavina so nadezh za mnogu povekje naskoro. voopshto ne beshe dilema dali da odime ushte nagore ili ne, vednash bea pogledite nasocheni nadolu kon mozhnite linii za spushtanje. zaednichki ja utvrdivme linijata, odnosno kuloarot po koj kje skijame, heki trgna prv i uvidovme deka se raboti za dobar izbor. ne ochekuvavme premnogu od toa spushtanje, vekje vo senka mislevme kje lizgame na mraz, nasproti toa ispadna super linija so ne tolku losh sneg i mnogu fini ‘vrtenja’ vo snegot. iskijavme do eden potok shto izvirashe pod ovaa linija da napolnime voda vekje dehidrirani i bez voda od chasovi prethodno. se slikavme so vrvot i vlegovme vo shumata za pak so opremata na grb da peshachime nazad kon brodec. ovoj pat vo temnica no i mnogu polesno od iskchuavanjeto, ne poradi odenjto nadolu, tuku poradi chustvoto na zadovolstvo koe site go imavme od ovaa sredba so kobilica. vo seloto vo 19 chasot, i celosno tura od okolu 11 chasa. pomalku tekst od ova nema shansi, povekje sliki od ova pak djabe, samo mora da se kachite na kobilica i da vidite za shto se zbori tuka, a povekje sliki od iskachuvanjeto/spushtanjeto mozhe da poglednete tuka .. 🙂
Објава← Назад кон архивата