Вести
Култ на невкусот


Еден пример за тоа е кога неодамна целиот свет неколку дена тагуваше поради смртта на еден прочуен моден креатор. Сите, дури и оние што дотогаш не знаеле за него, ги фати манија да трчаат по ексклузивните бутици за да купат парче од неговата колекција.
Социолозите, а ни продавачите, не можеа да сфатат што се случува. Ова не е само социјален феномен. Би рекол дека тоа е цивилизациски феномен кој покажува дека со нас нешто не е во ред. Тоа не значи дека не треба да жалиме поради губењето на еден живот, но да се создаде една таква медиумска кампања околу неговата смрт, тоа е малку чудно. А кога се губи живот покрај нас, можеме да поминеме покрај него и тоа да не нè трогне.
Човекот, старата жена или детето што питаат на раскрсницата или мрзнат навечер на некоја клупа ќе ги одминеме со неверојатна ладнокрвност и уште ќе додадеме: „Нека одат да работат“ или „нека се покрижи државата за нив“, не обидувајќи се да ги разбереме.
Треба да се грижиме за внатрешната мера и внатрешниот вкус, за внатрешните вредности што треба и сами да ги изградиме.Друг свеж пример е кога со денови на сите телевизиски програми гледавме известувања за смртта на една принцеза за која медиумите со години пред тоа нè бомбардираа со детали од нејзиниот приватен живот. Потоа сите ги фати криза, плачеа, некој веројатно повеќе отколку што плачеле при загубата на некој свој близок.
Не е лошо човек да биде сентиментален, да сочувствува, но со вистинската мерка, во вистинското време, на вистинското место, со вистинските луѓе, а не на медиумски начин. А потоа, во наредните години да бидеме наполно нечувствителни за што и да е, сè до оној момент кога ќе умре некој друг моден креатор или принцеза. И тогаш повторно ќе се „скршиме“ од плачење и жалење.

Тоа покажува колку влијаат медиумите врз нас и колку сме далеку од вистинските вредности. Сметам дека човекот треба да зацврсти некои внатрешни механизми, да стекне моќ да му се спротистави на култот на медиокритетите што царува околу нас, култот на варварството, култот на невусот, на негативното. Него го примаме како нешто позитивно, затоа што некои успеваат да го промовираат и рекламираат на таков начин што го подигаат на ниво на култура и му даваат статус на квалитет.
Младите луѓе се најмногу изложени на ова влијание, но и возрасните не се имуни на тоа. Мораме да се одбраниме и да бидеме во состојба да ги препознаваме овие нешта за кои си велиме: „кога сите го прават тоа, значи и јас морам да го правам“. Уште кога тоа стигнува на телевизија, тоа значи дека навистина е вредно. На пример, кога гледаме видеоспот во кој некоја музичка група се обидува да направи нешто интересно за да го привлече вниманието и да биде шокантна, до нас и низ нас поминуваат и пораки што се надвор од секоја природна граница на вкусот.
Ако сето тоа продолжи, ќе станеме консументи на невкус, ќе го сфаќаме тоа како нормално и во еден момент ќе станеме едно со она за кое некогша можеби сме имале критички став. Неосетно ќе станеме имуни на негативноста, нечувствителноста и кичот. Треба да се грижиме за внатрешната мера и внатрешниот вкус, за внатрешните вредности што треба и сами да ги изградиме.
Извадок од книгата „Јога – Духовна Одисеја“
на Павлос К. Хасанагас
kult na nevkusot eden primer za toa e koga neodamna celiot svet nekolku dena taguvashe poradi smrtta na eden prochuen moden kreator. site, duri i onie shto dotogash ne znaele za nego, gi fati manija da trchaat po ekskluzivnite butici za da kupat parche od negovata kolekcija. sociolozite, a ni prodavachite, ne mozhea da sfatat shto se sluchuva. ova ne e samo socijalen fenomen. bi rekol deka toa e civilizaciski fenomen koj pokazhuva deka so nas neshto ne e vo red. toa ne znachi deka ne treba da zhalime poradi gubenjeto na eden zhivot, no da se sozdade edna takva mediumska kampanja okolu negovata smrt, toa e malku chudno. a koga se gubi zhivot pokraj nas, mozheme da pomineme pokraj nego i toa da ne nè trogne. chovekot, starata zhena ili deteto shto pitaat na raskrsnicata ili mrznat navecher na nekoja klupa kje gi odmineme so neverojatna ladnokrvnost i ushte kje dodademe: „neka odat da rabotat“ ili „neka se pokrizhi drzhavata za niv“, ne obiduvajkji se da gi razbereme. treba da se grizhime za vnatreshnata mera i vnatreshniot vkus, za vnatreshnite vrednosti shto treba i sami da gi izgradime. drug svezh primer e koga so denovi na site televiziski programi gledavme izvestuvanja za smrtta na edna princeza za koja mediumite so godini pred toa nè bombardiraa so detali od nejziniot privaten zhivot. potoa site gi fati kriza, plachea, nekoj verojatno povekje otkolku shto plachele pri zagubata na nekoj svoj blizok. ne e losho chovek da bide sentimentalen, da sochuvstvuva, no so vistinskata merka, vo vistinskoto vreme, na vistinskoto mesto, so vistinskite lugje, a ne na mediumski nachin. a potoa, vo narednite godini da bideme napolno nechuvstvitelni za shto i da e, sè do onoj moment koga kje umre nekoj drug moden kreator ili princeza. i togash povtorno kje se „skrshime“ od plachenje i zhalenje. toa pokazhuva kolku vlijaat mediumite vrz nas i kolku sme daleku od vistinskite vrednosti. smetam deka chovekot treba da zacvrsti nekoi vnatreshni mehanizmi, da stekne mokj da mu se sprotistavi na kultot na mediokritetite shto caruva okolu nas, kultot na varvarstvoto, kultot na nevusot, na negativnoto. nego go primame kako neshto pozitivno, zatoa shto nekoi uspevaat da go promoviraat i reklamiraat na takov nachin shto go podigaat na nivo na kultura i mu davaat status na kvalitet. mladite lugje se najmnogu izlozheni na ova vlijanie, no i vozrasnite ne se imuni na toa. morame da se odbranime i da bideme vo sostojba da gi prepoznavame ovie neshta za koi si velime: „koga site go pravat toa, znachi i jas moram da go pravam“. ushte koga toa stignuva na televizija, toa znachi deka navistina e vredno. na primer, koga gledame videospot vo koj nekoja muzichka grupa se obiduva da napravi neshto interesno za da go privleche vnimanieto i da bide shokantna, do nas i niz nas pominuvaat i poraki shto se nadvor od sekoja prirodna granica na vkusot. ako seto toa prodolzhi, kje staneme konsumenti na nevkus, kje go sfakjame toa kako normalno i vo eden moment kje staneme edno so ona za koe nekogsha mozhebi sme imale kritichki stav. neosetno kje staneme imuni na negativnosta, nechuvstvitelnosta i kichot. treba da se grizhime za vnatreshnata mera i vnatreshniot vkus, za vnatreshnite vrednosti shto treba i sami da gi izgradime. izvadok od knigata „joga – duhovna odiseja“ na pavlos k. hasanagas
Објава← Назад кон архивата