Вести
Скот Јурек – „Апалачи треил ме здроби“


За време на овој период Скот просечно минуваше по 80 километри на ден на кои заработи повреда на коленото, проблеми со грип и грчеви во мускулот на натколеницата. Сепак, и покрај екстремно големите телесни напори тој успеа да ја мине оваа патека.
Во интервју за Mens Journal тој дава краток осврт на трансверзалата, за неговата моментална состојба и за неговите планови за иднината.
Колку навистина беше тешка рутата Апалачи?
Ова беше најтешкото нешто што сум го направил во животот. Направив и истражување на ова поле пред да тргнам, но навистина не можеш да дознаеш колку екстремног тешко е се додека не почнеш да го правиш. Последните 15 години ги минав на западот во Роки Маунтинс, но сум бил и на северозападот каде ги имам искусено Каскадните Планини и патеката Пацифик Крест (од јужната граница со Мексико до северната со Канада) и сепак, Апалачи ме здроби.
Стрмните патеки на југот, и недостатокот на ритам за време на движењето како што се приближував северно, корењата и камењата, калта – Апалачи е патека каква што досега немам доживеано. Повремено беше буквално како да одиш надолу по канал. Не беше само до корењата и камењата на патеката, беше како да се спушташ по водопад кој во него има многу малку вода. Имам сосема друга почит за источните тркачи.

Како оди опоравувањето?
Јадам многу, се обидувам да ги вратам изгубените калории во телото. Генерално се чувствувам слабо, преморен сум. Стапалата ме болат најмногу. Толку беа навикнати на движење, а јас бев навикнат да бидам во исправена положба директно на нив што не ни осетив колку беа болни се додека не запирав со движењето. И ми фали сон, дефинитвно. Една од најтешките работи за да се сруши рекордот беше токму тоа што требаше да трошам што повеќе време на патеката, а тоа значеше помалку сон. Освен тоа имам неколку плускавци, мал проблем со еден нокт, но не сакам многу да се жалам, телото ми е супер.
Што беше најтешко?
Во почетокот, на Грејт Смоуки Маунтинс имав проблеми со коленото, а потоа го истегнав мускулот на надколеницата. Преминав од солидно темпо и одлично чувство на справување со потенцијално откажување на шоуто, што ми пада навистина тешко. Само што се опоравив од повредите вистински предизвик беа Белите Планини во Њу Хемпшир и планините во Мејн.
Пред тоа, во Вермонт беше екстремно калливо од дождовите, имав грип и проблеми со стомакот што ја отежнуваше мојата шанса да ги поминам Њу Хемпшир и Мејн. Планините тука ќе те изедат жив. Успоните, камењата и корените беа потешки за трчање и движење воопшто (во некои делови не беше возможно да се трча) од било која планинска патека што сум ја трчал досега. Плус ми фалеше спиење, бидејќи понекогаш спиев само по час до час и половина. Иронично, иако Белите Планини и Мејн беа мој најголем пад, сепак заедно со Грејт Смоуки Маунтинс во Тенеси се едни од најубавите делови од оваа патека.

Се шушка за пензионирање, што е следно?
Има некои авантури во кои планирам да се впуштам, но што се однесува до подвизи од овој обем, мислам дека ми беше доволно. Земете во предвид дека зборуваме два дена после финишот и сè уште се е свежо и сирово, можеби за некое време ќе добијам поинаква перспектива. Сега за сега, едвај чекам да се вратам на планините во Колорадо, да трчам низ тамошните шуми, без притисоци и без ограничувања. Само да трчам.

skot jurek – „apalachi treil me zdrobi“ za vreme na ovoj period skot prosechno minuvashe po 80 kilometri na den na koi zaraboti povreda na kolenoto, problemi so grip i grchevi vo muskulot na natkolenicata. sepak, i pokraj ekstremno golemite telesni napori toj uspea da ja mine ovaa pateka. vo intervju za mens journal toj dava kratok osvrt na transverzalata, za negovata momentalna sostojba i za negovite planovi za idninata. kolku navistina beshe teshka rutata apalachi? ova beshe najteshkoto neshto shto sum go napravil vo zhivotot. napraviv i istrazhuvanje na ova pole pred da trgnam, no navistina ne mozhesh da doznaesh kolku ekstremnog teshko e se dodeka ne pochnesh da go pravish. poslednite 15 godini gi minav na zapadot vo roki mauntins, no sum bil i na severozapadot kade gi imam iskuseno kaskadnite planini i patekata pacifik krest (od juzhnata granica so meksiko do severnata so kanada) i sepak, apalachi me zdrobi. strmnite pateki na jugot, i nedostatokot na ritam za vreme na dvizhenjeto kako shto se priblizhuvav severno, korenjata i kamenjata, kalta – apalachi e pateka kakva shto dosega nemam dozhiveano. povremeno beshe bukvalno kako da odish nadolu po kanal. ne beshe samo do korenjata i kamenjata na patekata, beshe kako da se spushtash po vodopad koj vo nego ima mnogu malku voda. imam sosema druga pochit za istochnite trkachi. kako odi oporavuvanjeto? jadam mnogu, se obiduvam da gi vratam izgubenite kalorii vo teloto. generalno se chuvstvuvam slabo, premoren sum. stapalata me bolat najmnogu. tolku bea naviknati na dvizhenje, a jas bev naviknat da bidam vo ispravena polozhba direktno na niv shto ne ni osetiv kolku bea bolni se dodeka ne zapirav so dvizhenjeto. i mi fali son, definitvno. edna od najteshkite raboti za da se srushi rekordot beshe tokmu toa shto trebashe da trosham shto povekje vreme na patekata, a toa znacheshe pomalku son. osven toa imam nekolku pluskavci, mal problem so eden nokt, no ne sakam mnogu da se zhalam, teloto mi e super. shto beshe najteshko? vo pochetokot, na grejt smouki mauntins imav problemi so kolenoto, a potoa go istegnav muskulot na nadkolenicata. preminav od solidno tempo i odlichno chuvstvo na spravuvanje so potencijalno otkazhuvanje na shouto, shto mi pada navistina teshko. samo shto se oporaviv od povredite vistinski predizvik bea belite planini vo nju hempshir i planinite vo mejn. pred toa, vo vermont beshe ekstremno kallivo od dozhdovite, imav grip i problemi so stomakot shto ja otezhnuvashe mojata shansa da gi pominam nju hempshir i mejn. planinite tuka kje te izedat zhiv. usponite, kamenjata i korenite bea poteshki za trchanje i dvizhenje voopshto (vo nekoi delovi ne beshe vozmozhno da se trcha) od bilo koja planinska pateka shto sum ja trchal dosega. plus mi faleshe spienje, bidejkji ponekogash spiev samo po chas do chas i polovina. ironichno, iako belite planini i mejn bea moj najgolem pad, sepak zaedno so grejt smouki mauntins vo tenesi se edni od najubavite delovi od ovaa pateka. se shushka za penzioniranje, shto e sledno? ima nekoi avanturi vo koi planiram da se vpushtam, no shto se odnesuva do podvizi od ovoj obem, mislam deka mi beshe dovolno. zemete vo predvid deka zboruvame dva dena posle finishot i sè ushte se e svezho i sirovo, mozhebi za nekoe vreme kje dobijam poinakva perspektiva. sega za sega, edvaj chekam da se vratam na planinite vo kolorado, da trcham niz tamoshnite shumi, bez pritisoci i bez ogranichuvanja. samo da trcham.
Објава← Назад кон архивата