Флора-фауна
Посејдон и Јана се во Платонска љубов


“Океанот ме повика”
Пред четири години за првпат пробав сурфање во Хозгор, Франција. Веднаш го почувстував како повик, иако воопшто не беше ниту лесно ниту едноставно. Еден од другарите таму ми рече: ‘тренирај за да возиш тунел од бран’ и тоа некако како мантра ми се заврти…Оттогаш постојано мислев на океанот и некако се визуелизирав себеси сурфајќи, кон крајот на 2012 едноставно се спакував и заминав на океан најпрво во Фуертевентура ниту знаев каде ќе преспијам, ниту што ќе работам.

Потоа патот ме однесе во Доминиканска Република се разбира поради океанот, но, таму најнапред продавав некакви пакети по хотели и после учев и работев масажа нешто што отсекогаш сакав да го научам и работам. Учев од руски мастер кој во своето работење има комбинација од неколку методи. Некое време откога се стекнав со физичка спремност и вештина, работев и спортски масажи. Масирав сурфери, боксери, на неколку наврати го масирав Алекс Гарсија, од УФС, и мотокросери кои се напреварувачи.
Моментално живеам во Костарика, каде покрај сурфањето правам докторат по меѓународно право на ООН Универзитетот за мир, овде. Хахаахаа нешто сосема различно од масажата, иако од време на време го работам и тоа.

Во Фуертевентура земав часови во локалната сурф школа со една сурферска легенда од Чиле, чиј пристап кон сурфањето е повеќе пристап како кон борбени вештини, за разлика од сите нови сурфери кои некако гледаат на сурфањето како тренд, мода. Тој ми ја пренесе својата филозофија кон сурфањето, иако таа некако беше во мене отсекогаш. Можам да кажам дека дефинитивно има сличности со борбени вештини, од искуство како некој кој во детството се стекнал со кафен појас во карате, но единствената разлика е што однапред знаеш дека океанот е непобедив. Едноставно е така, можеш да поместуваш граници секојдневно како воин, чекор по чекор, но на крај океанот е тој кој што го има главниот збор, и тоа е еден вид почит кон него.

Претставува почит кон мастер, учител. Океанот е непресушен учител, секој ден учи нешто ново, нормално за оние кои гледаат и слушаат.
Мојот прогрес во суфањето можам да кажам дека оди споро, но тоа е сосем нормално, затоа што сурфањето се смета за еден од најтешките спортови. Треба голема физичка подготвеност. Како личност родена меѓу планини мојот првичен контакт со океанот резултираше во огромен страв. Страв од неговата сила и моќ. Ми требаше доста време, не да го победам овој страв туку да го прифатам и претворам во почит. Сеуште го имам но кога условите се поголеми, односно брановите се поголеми, и ја надминуваат мојата спремност. Тренирам скоро секојдневно, затоа што сурфањето бара секојдневна пракса вежбање, ако се сака напредок.

Помалите бранчиња ги сечам со леснотија сега, средните исто така, некоја висина колку мене, но сеуште не сум статсала до фаза каде ќе возам големи бранови….мислам за тоа требаат многу услови…подготвеност во смисла на долгогодишна секојдневна пракса и еден вид на опуштеност.За мене сурфањето е еден вид на активна медитација, кога ќе влезам во вода мојот ум е единствено фокусиран и присутен во моментот, дали е веслање, или нуркање под бран или пак возење на бран. Сум имала неколку ризични ситуации, како на пример океанот ме држеше еднаш на дно, мене ми изгледаше вечност тоа најверојатно трааше 30 или 40 секунди, додека масивни бранови од 3 метри се кршеа на мене, тогаш мислев ќе се удавам. Имав болки во грлото неколку дена после тоа. Еднаш ми се скина осигурувачот од силата на бранот и даската за сурфање ми се откачи, а јас бев далеку од брегот. Во океан најопасни се струите, поготово во Пацифик, капачи се дават и ако влезат до половина затоа што наеднаш rip current ќе ги однесе далеку од брег… сурферите овие струи ги користат да влезат подлабоко во океан, но да се најдеш далеку од брег без даска за сурфање, а условите се сериозни со поголеми бранови и многу струења е ризично.

За среќа тогаш успеав да испливам со брановите до брег, но имаше и други сурфери кои ќе ми помогнеа ако не можев. Затоа секогаш се сурфа каде што има луѓе затоа што не знаеш што може океанот да донесе, и тоа се менува во миг. Еднаш ме прободе ража, болка која до срце пулсира. Ногата почна да ми се парализира до колено, за среќа еден локалец веднаш ми ја стави во вода која врие за да излезе отровот. Така, имав болки уште некое време, ама добро поминав за разлика од други случаи, најверојатно зошто ражата најверојатно беше мала.
На многу наврати додека сурфам сум видела ражи, како скокаат, тоа е пракса на мажјаците пред парење, неверојатна глетка е. Не е многу познато но ражите се одлични сурфери, исто така. Неколку пати сум видела китови во близина на плажите каде што сурфаме.

Под вода разни видови риби, а овде во Костарика за време на дождливата сезона виножитата се магични, поготово од перспектива кога се наоѓаш во океан…магично е…Околината исто така тропска, и е прекрасно кога се наоѓаш во океан и можеш сета таа тропска и егзотична убавина од овој аспект да ја видиш….и, така скоро секојдневен тренинг, медитација да стасам еден ден да возам тунел од бран тогаш ќе можам со гордост да кажам дека сум единствената Македонка која возела тунел од бран..
posejdon i jana se vo platonska ljubov “okeanot me povika” pred chetiri godini za prvpat probav surfanje vo hozgor, francija. vednash go pochuvstuvav kako povik, iako voopshto ne beshe nitu lesno nitu ednostavno. eden od drugarite tamu mi reche: ‘treniraj za da vozish tunel od bran’ i toa nekako kako mantra mi se zavrti…ottogash postojano mislev na okeanot i nekako se vizuelizirav sebesi surfajkji, kon krajot na 2012 ednostavno se spakuvav i zaminav na okean najprvo vo fuerteventura nitu znaev kade kje prespijam, nitu shto kje rabotam. potoa patot me odnese vo dominikanska republika se razbira poradi okeanot, no, tamu najnapred prodavav nekakvi paketi po hoteli i posle uchev i rabotev masazha neshto shto otsekogash sakav da go naucham i rabotam. uchev od ruski master koj vo svoeto rabotenje ima kombinacija od nekolku metodi. nekoe vreme otkoga se steknav so fizichka spremnost i veshtina, rabotev i sportski masazhi. masirav surferi, bokseri, na nekolku navrati go masirav aleks garsija, od ufs, i motokroseri koi se naprevaruvachi. momentalno zhiveam vo kostarika, kade pokraj surfanjeto pravam doktorat po megjunarodno pravo na oon univerzitetot za mir, ovde. hahaahaa neshto sosema razlichno od masazhata, iako od vreme na vreme go rabotam i toa. vo fuerteventura zemav chasovi vo lokalnata surf shkola so edna surferska legenda od chile, chij pristap kon surfanjeto e povekje pristap kako kon borbeni veshtini, za razlika od site novi surferi koi nekako gledaat na surfanjeto kako trend, moda. toj mi ja prenese svojata filozofija kon surfanjeto, iako taa nekako beshe vo mene otsekogash. mozham da kazham deka definitivno ima slichnosti so borbeni veshtini, od iskustvo kako nekoj koj vo detstvoto se steknal so kafen pojas vo karate, no edinstvenata razlika e shto odnapred znaesh deka okeanot e nepobediv. ednostavno e taka, mozhesh da pomestuvash granici sekojdnevno kako voin, chekor po chekor, no na kraj okeanot e toj koj shto go ima glavniot zbor, i toa e eden vid pochit kon nego. pretstavuva pochit kon master, uchitel. okeanot e nepresushen uchitel, sekoj den uchi neshto novo, normalno za onie koi gledaat i slushaat. mojot progres vo sufanjeto mozham da kazham deka odi sporo, no toa e sosem normalno, zatoa shto surfanjeto se smeta za eden od najteshkite sportovi. treba golema fizichka podgotvenost. kako lichnost rodena megju planini mojot prvichen kontakt so okeanot rezultirashe vo ogromen strav. strav od negovata sila i mokj. mi trebashe dosta vreme, ne da go pobedam ovoj strav tuku da go prifatam i pretvoram vo pochit. seushte go imam no koga uslovite se pogolemi, odnosno branovite se pogolemi, i ja nadminuvaat mojata spremnost. treniram skoro sekojdnevno, zatoa shto surfanjeto bara sekojdnevna praksa vezhbanje, ako se saka napredok. pomalite branchinja gi secham so lesnotija sega, srednite isto taka, nekoja visina kolku mene, no seushte ne sum statsala do faza kade kje vozam golemi branovi….mislam za toa trebaat mnogu uslovi…podgotvenost vo smisla na dolgogodishna sekojdnevna praksa i eden vid na opushtenost.za mene surfanjeto e eden vid na aktivna meditacija, koga kje vlezam vo voda mojot um e edinstveno fokusiran i prisuten vo momentot, dali e veslanje, ili nurkanje pod bran ili pak vozenje na bran. sum imala nekolku rizichni situacii, kako na primer okeanot me drzheshe ednash na dno, mene mi izgledashe vechnost toa najverojatno traashe 30 ili 40 sekundi, dodeka masivni branovi od 3 metri se krshea na mene, togash mislev kje se udavam. imav bolki vo grloto nekolku dena posle toa. ednash mi se skina osiguruvachot od silata na branot i daskata za surfanje mi se otkachi, a jas bev daleku od bregot. vo okean najopasni se struite, pogotovo vo pacifik, kapachi se davat i ako vlezat do polovina zatoa shto naednash rip current kje gi odnese daleku od breg… surferite ovie strui gi koristat da vlezat podlaboko vo okean, no da se najdesh daleku od breg bez daska za surfanje, a uslovite se seriozni so pogolemi branovi i mnogu struenja e rizichno. za srekja togash uspeav da isplivam so branovite do breg, no imashe i drugi surferi koi kje mi pomognea ako ne mozhev. zatoa sekogash se surfa kade shto ima lugje zatoa shto ne znaesh shto mozhe okeanot da donese, i toa se menuva vo mig. ednash me probode razha, bolka koja do srce pulsira. nogata pochna da mi se paralizira do koleno, za srekja eden lokalec vednash mi ja stavi vo voda koja vrie za da izleze otrovot. taka, imav bolki ushte nekoe vreme, ama dobro pominav za razlika od drugi sluchai, najverojatno zoshto razhata najverojatno beshe mala. na mnogu navrati dodeka surfam sum videla razhi, kako skokaat, toa e praksa na mazhjacite pred parenje, neverojatna gletka e. ne e mnogu poznato no razhite se odlichni surferi, isto taka. nekolku pati sum videla kitovi vo blizina na plazhite kade shto surfame. pod voda razni vidovi ribi, a ovde vo kostarika za vreme na dozhdlivata sezona vinozhitata se magichni, pogotovo od perspektiva koga se naogjash vo okean…magichno e…okolinata isto taka tropska, i e prekrasno koga se naogjash vo okean i mozhesh seta taa tropska i egzotichna ubavina od ovoj aspekt da ja vidish….i, taka skoro sekojdneven trening, meditacija da stasam eden den da vozam tunel od bran togash kje mozham so gordost da kazham deka sum edinstvenata makedonka koja vozela tunel od bran..
Објава← Назад кон архивата