Зашто некој би сакал свесно да го носи сопственото тело низ психофизичка тортура, која носи на моменти до раб на излуденост? Зашто некој би се борел против своите инстикти, кога секоја клетка вришти да престанеш, а ти се тераш да направиш уште 3 повторувања? Зошто некој би сакал да не може да заспие од што е гладен и да се разбуди со истиот тој глад да прави кардио на празен стомак, а сепак да ја пика главата во перница и да се бори против основните инстикти за преживување? Кога би бил нем посматрач на некој што, ќе повторам – СВЕСНО се става себе си низ тоа, би си рекол дека дефинитивно без да се прашам два пати, му фали нешто…
Кога ќе ги тргнеме на страна финалните производи, односно телото во дефинирана фаза, овековечено преку професионални апарати, со убаво светло, убави сенки, бои, филтри, насмевки, интересни коментари, кога се тоа ќе се подзаборави, процесот додека да се дојде до тоа и не е баш највесел. Не е нешто што секој би го правел. Не само што не би го правел, туку кога и би се одлучил да го прави, поголем дел не би успеале. Зашто ?
Едноставно…затоа што бара пред сè огромна желба и пасија, армиска дисциплина, посветеност, истрајност, и многу, многу, мнооогу пот и труд…Нешто што не може да се забележи на една добро обработена фотографија. Поттикнува една битка, битка од која една личност може најдобро себеси да се спознае – а тоа е битката со самиот себе. Битката со сопствените стравови, сомнежи, демони…Кога таа битка еднаш ќе се добие, се добиваат нови сознанија за себе, нови хоризонти, нови размислувања, нови можности. Некои никогаш не ја добиваат таа битка, а некои не ни знаат дека постои…
Видеово е еден мал фрагмент, дел од секунда како изгледа таа битка… Иако никогаш не може да се долови и опише освен да се почувствува, креативноста за создавање на видео и негово моделирање на Томислав Јовановски и умешноста за професионално снимање на Амел Амед можеби ќе долови само еден мал дел.. Можеби, а може и не. Уживајте.
bitkata so sopstvenite stravovi, somnezhi, demoni zashto nekoj bi sakal svesno da go nosi sopstvenoto telo niz psihofizichka tortura, koja nosi na momenti do rab na izludenost? zashto nekoj bi se borel protiv svoite instikti, koga sekoja kletka vrishti da prestanesh, a ti se terash da napravish ushte 3 povtoruvanja? zoshto nekoj bi sakal da ne mozhe da zaspie od shto e gladen i da se razbudi so istiot toj glad da pravi kardio na prazen stomak, a sepak da ja pika glavata vo pernica i da se bori protiv osnovnite instikti za prezhivuvanje? koga bi bil nem posmatrach na nekoj shto, kje povtoram svesno se stava sebe si niz toa, bi si rekol deka definitivno bez da se prasham dva pati, mu fali neshto koga kje gi trgneme na strana finalnite proizvodi, odnosno teloto vo definirana faza, ovekovecheno preku profesionalni aparati, so ubavo svetlo, ubavi senki, boi, filtri, nasmevki, interesni komentari, koga se toa kje se podzaboravi, procesot dodeka da se dojde do toa i ne e bash najvesel. ne e neshto shto sekoj bi go pravel. ne samo shto ne bi go pravel, tuku koga i bi se odluchil da go pravi, pogolem del ne bi uspeale. zashto ? ednostavno zatoa shto bara pred sè ogromna zhelba i pasija, armiska disciplina, posvetenost, istrajnost, i mnogu, mnogu, mnooogu pot i trud neshto shto ne mozhe da se zabelezhi na edna dobro obrabotena fotografija. pottiknuva edna bitka, bitka od koja edna lichnost mozhe najdobro sebesi da se spoznae a toa e bitkata so samiot sebe. bitkata so sopstvenite stravovi, somnezhi, demoni koga taa bitka ednash kje se dobie, se dobivaat novi soznanija za sebe, novi horizonti, novi razmisluvanja, novi mozhnosti. nekoi nikogash ne ja dobivaat taa bitka, a nekoi ne ni znaat deka postoi videovo e eden mal fragment, del od sekunda kako izgleda taa bitka iako nikogash ne mozhe da se dolovi i opishe osven da se pochuvstvuva, kreativnosta za sozdavanje na video i negovo modeliranje na tomislav jovanovski i umeshnosta za profesionalno snimanje na amel amed mozhebi kje dolovi samo eden mal del.. mozhebi, a mozhe i ne. uzhivajte.