Вести
Кападокија Ултра Треил – спој помеѓу мистичното минато и сегашноста


Ми беше страв да не ми бидат многу 100ки во една година, бидејќи во 2015 учествуав на Истра 110км, Лаваредо 119км и Персенк 132км. Сакав со учество на Крали Марко (крајот на Септември) полека да ја завршувам сезоната и да му го дадам потребниот одмор на телото. Исто така и патот од 1600км во еден правец постојано ме предомислуваше дали има потреба да се учествува на оваа трка.
Оганот за учество на КУТ се запали на враќање од Лаваредо, а масло на оганот додаде и Ненад Радевски со неговите зборови „Ќе видите, Кападокија е папокот на светот”. После ваква препорака не ни остана ништо друго, уплативме стартнина и одлуката беше донесена, одиме во Кападокија. Се разбира со кола, 3500км во 6 дена 🙂

Покрај тркачкиот предизвик овојпат имав уште еден предизвик, да откријам што е тоа толку магично и мистично што ги воодушевило сите кои го посетиле овој регион.
Оваа година во рамките на Кападокија ултра траил се одржуваа три трки во должина од 36км 935д+ , 62км со 1980д+ и 110км со 3485д+, трки за сечиј вкус. За мене во овој случај, како и во повеќето претходни мои учества на разни планински трки, тоа е учество на најдолгата трка од 110км.
Во периодот пред КУТ, направив една грешка, за која и претходно бев свесен дека може да ме доведе до тоа што се случи.
Бидејќи со откажувањето на Скопски маратон 2015 немав можност да учествувам на друг класичен маратон од 42км оваа година, го ставив моето тело на ризик и една недела по Крали Марко, се уште недоволно одморен учествував на маратонот на Себенадминување кој беше организиран го градскиот парк во Скопје на 04.10.
После оваа трка започнав да чувствувам болки во Пириформис мускул. Одморив неколку дена, се обидов повторно да пробам да потрчам на кеј, па на водно но повторно болката се појавуваше. Најголем проблем ми претставуваше трчањето на надолнина, кога треба да се направи подолг чекор, тогаш болката стануваше уште поголема.
Но и покрај се договор си е договор и јас, Тена, Игор-Карас и Мартина на 21.10 тргнуваме за Ургуп – Кападокија. Иако не сум голем обожавател на лекарства и избегнувам да ги користам, сепак се одлучив на два дена пред трката да пробам да ја намалам болката со Диклоџет. Подоцна ќе се покаже дека ризикот делумно се исплатеше.
Планот функционираше, пристигнавме во Ургуп во четвртокот попладне. Петокот го искористивме за расходка во Розевата Долина, Ѓореме опен аир музеј и околината на Ургуп.

Иако повеќе пати сум ја посетил Турција, најчесто Истанбул, сепак овој пат навлеговме многу повнатре и да бидам искрен останавме без зборови. Турција позитивно не изненади во секој поглед. Првото изненадување беше патот до Ургуп, односно патиштата кои ги имаат. Автопат има секаде, од Истанбул до Анкара има автопат со 3+1 лента, мазен како автописта. Но тоа како да не беше доволно, кога пристигнавме во Кападокија уште едно изненадување, нови автопатишта помеѓу сите мали градови, одлично означени со патокази кон сите знаменитости.
Во сите градови и села кои ги посетивме не постоеше улица без тротоар, секаде школите реновирани, немаше ниту едно запустено или напуштено село. Иако патоказот покажување дека одиме во правецот кон градот Нигде, бевме среде пустина, сепак на сите страни можеа да се видат површини засадени со главната земјоделска култура во овој регион, компир.
Втора работа која многу не изненади беа пристојните цени за влезници во музеите и знаменитостите. Исто така и цените на сувенирите се доста пристапни.
Сепак да се вратиме кон главната работа за која што дојдовме во овој регион, трката КУТ на 110км.

Во петокот попладне отидовме да ги подигнеме стартните броеви и се сретнавме и со останатите членови на Трекс и Псд Макпетрол кои пристигнаа во Ургуп во петокот попладне. Заедно отидовме на паста парти која беше организирана за сите учесници на трката. Секоја чест за организаторот, едно од подобро организираните паста парти на кои сум присуствувал, избор за сечиј вкус и за вегетаријанци, вегани и за љубителите на месото. Сепак најголем впечаток ми оставија одличните тулумби, иако не е многу паметно пред трка сепак не одолеав да не изедам 10тина 🙂

Стартот на трката беше закажан за 7ч во саботата наутро. Со моето редовното доцнење сепак заедно со Игор успеавме да стигнеме на стартот во 6:45 и имавме доволно време да се подготвиме за старт. Се најдовме со другарите од Трекс, се сликавме, се поздравивме со Тена и Мартина и тргнавме.

Патеката во првите 10тина км идеална за загревање, широк макадам пат, благи нагорнини и благи угорнини. Со оглед на повредата која ме мачеше во последните 3 недели, главна цел ми беше само успешно завршување на трката. Затоа во првите 10тина км започнав малку поспоро за да осетам дали ќе имам болки во мускулот. Во овој период трчав заедно со Жико и Игор, додека Мики мислам дека беше многу блиску позади нас.
По првата контролна точка осетив дека немам поголеми проблеми со мускулот и пуштив малку подолг чекор. Се движев во група со победничката во женска конкуренција Франческа Канепа и со нашата пријателка Марија Николова од Бугарија. Не се сеќавам точно но мислам дека после првата к.т. започна да врне дожд, кој ќе не пратеше во наредните 2часа. Без проблеми поминаа втората и третата контролна точка, патеката од макадамски пат, полека почна да се менува и да станува поинтересна, премина во тесна патека која оди низ овошни градини, интересни спустови по лизгави камења.

Некаде околу 35-36км осетив болка во мускулот кој ме мачеше и пред трката и малку психички кризирав. Одеднаш изгубив желба за трчање, почнав малку да пешачам на една блага нагорнина, изедов едно чоколадце и по 10-15 мин се потсредив и продолжив полека да трчам. До четвртата контролна точка одев со умерено темпо и очекував во секој момент да го видам Жико како ме стигнува, бидејќи знаев дека тој во овие делови ќе трча со добро темпо.
Жико го немаше и малку се загрижив, да не паднал, да не се лизнал и сл. За среќа се било во ред со Жико и подоцна се ќе си дојде на свое место и тој ќе ме стигне.
Од к.т. 4 Чавушин до к.т. 6 Ургуп одев со солидно темпо, иако пратејќи еден домашен натпреварувач успеав да ја згрешам патеката за едно 500-600м сепак брзо успеав да се вратам на вистинската патека. Овој дел беше релативно досаден, многу благи нагорнини и надолнини по широк макадам пад, Ургуп се гледа пред вас а патеката ве врти од околу само за да направи плус некој км.
Ургуп на 62км беше шеста к.т. воедно тука беше и стартот и целта. Пристигнав за 7 и нешто часа, се чувствував добро, се задржав само 5 мин, променив маица, чорапи и патики.

Тогаш пресметав дека до крај имам нешто помалку од 48км и не повеќе од 1400-1500 д+ и на Тена и најавив да ме очекува за 6-7ч на финиш. Мојата прогноза ќе излезе делумно точна бидејчи вториот дел ќе го завршам нешто над 7ч.
Првите 3-4км после Ургуп беа по благ макадам пад, кој делумно го трчав делумно го пешачев, штедејќи енергија бидејќи знаев дека ме очекува најдолгиот успон на трката. Иако успоните ги сметам за една од моите подобрите страни и повеќе сакам на вакви долги трки кога има многу стрмни успони отколку благи и долги, на вториот успон пред платото почнаа посериозните проблеми кои ќе ме пратат до крај на трката.
Најверојатно поради недоволните планински тренинзи во последниот период но и поради тоа што во последниве неколку месеци не правев вежби за сила на нозете, почнав да осеќам како ми се грчат мускулите на нозете и тоа само на квадрицепсите. Посебно на десната нога бидејќи повредата на мускулот која ја имав беше на левата нога и таа нога ја штедев постојано од почетокот на трката, голем напор паднал на десната нога и таа почна да ми се грчи.
Втор проблем кој се појави во овој период од трката а кој не го очекувавме беше тоа што не постоеше патека. Одевме по многу див терен, камења покриени со висока и требаше многу да се внимава за да не се повредиме. Но полека полека стигнав до врвот и почнав да трчкам накај седмата к.т. Плато. Во тие неколку километри иако теренот беше претежно рамен или со блага надолнина многу тешко се трчаше бидејќи не постоеше никаква патека. После оваа к.т. следуваше долг и стрмен спуст кој релативно добро го истрчав.
На 3-4 км пред осмата к.т. на влезот на едно село имав средба со 3-4 големи турски кучиња. Иако додека бев далеку од нив ме лаеја, сепак кога се доближив се смирија, но од претпазливост тие 500-600м морав полека да ги испешачам. На излезот од селото го видов Жико како доаѓа и тргнавме заедно на последната нагорнина пред к.т. Карлик.
После Карлик следуваше уште едно подолго искачување кое овојпат беше умерено стрмно по макадам пат. Пред крајот на искачувањето не стемни, ги извадивме челните лампи и продолживме. Според профилот видовме дека по ова искачување ни следувааат 3-4км по релативно рамен терен и потоа 5-6км спуст до последната к.т.
Затоа решивме да не се вложуваме премногу на ова искачување за да имаме сила добро да го истрчаме последниот дел. Рамниот дел го истрчавме, но кога дојде време да појдеме надоле, видовме дека обележаната патека повторно излегува од патот и спустот е по див и многу стрмен терен. Стрмнината не ни претставуваше проблем, меѓутоа тоа што немаше патека претставуваше ризик доколку побрзаме да се повредиме. Затоа и решивме без разлика на се да не се форсираме во тој дел.
По стрмниот и див спуст следуваше уште еден дел од 2-3км кој одеше по релативно рамен терен, но тука пак имаше премногу кал, патиките ни тежеа сигурно по 2кг. Така полека полека стигнавме на последната к.т. Мустафапаша. Се задржавме многу кратко, и по една кратка нагорнина тргнавме надоле кон Ургуп, надевајќи се дека овие последни 10тина км ке ги истрчаме.
Но патеката не одвете во една новосоздадена река, т.е. во река која се создала дента од врнежите. Маркациите одеа точно по средината, ние се обидовме да заобиколиме, па потоа пешачевме низ реката. Следуваше краток успон и последниот спуст кон Ургуп.
На 2км до крај не пристигнаа Александар од Бугарија и еден домашен натпреварувач. Му предложив на Жико доколку сака да продолжи со нив, но и тој не сакаше да се форсира со оглед на тоа дека имаше проблеми со стомакот во дел од трката. Јас чувствував дека можам, меѓутоа нозете т.е. квадрицепсите ми беа во очајна состојба и знаев дека ако се обидам да завршам 2-3мин побрзо на крај нозете ќе ми се распаднат.
Сепак после трката требаше наредниот ден да шетаме по Кападокија, а веќе во вторникот не очекуваше возење уште 1600км назад до дома. Затоа и одлучивме до крај да си довршиме со наше темпо без разлика дали некој не поминува или не. На 500м пред целта не стигна Пирин од Бугарија кој трчаше заедно со еден тркач од Австрија. Тие финишираа 1мин пред нас.

Пред целта не пречека скоро цела екипа, предводена од Тена, Мартина, Софија, Трајче. Завршивме за 14ч и 31мин на делба на 13тата позиција во машка конкуренција.
За неколку часа ги пречекавме и Игор и Мики, едниот од дебитантите на трки подолги од 100км. Беа среќни но искршени, и двајцата со повреди на нозете. Но сепак изиграле паметно што се држеле заедно, посебно во ноќта. Останавме да го чекаме и вториот дебитант на 100, Пирко. За некој час и тој се појави, најсвеж од сите нас. Се сликавме и полека се упативме кон хотелот. Сакавме да ја пречекаме и Светле, меѓутоа веќе беше 2ч по полноќ и не можевме да издржиме. Само Жико издржа машки и остана да ја пречека Светле, која патем успешно ја заврши и оваа ултра.

Додека ние ги поминувавме нашите 110км, останатиот дел од екипата одлично се претствил на пократките трки. Бонев во фото финиш на 36км го освои првото место, Трајче без тренинзи успешно ја заврши трката на 62км а Софија која без никаков проблем, најсвежа од сите нас ја заврши трката на 36км, а потоа остана до доцна во ноќта да не чека на целта.
Што се однесува до мојот резултат верувам дека можев подобро, но со оглед на повредата, трите недели пред трката без тренинзи и со оглед на заморот од трките во последниов период сепак сум задоволен од постигнатото.

Оваа трка би му ја препорачал на секој кој сака да го спои трчањето со туризмот. Природата им подарила многу, има многу места кои треба да се посетат. Трката е релативно добро организирана, котизацијата не е многу висока, цените на сместувањето се прифатливи.
Од мене за оваа година толку, следува краток одмор од трки, средување на желбите и наоѓање на нови предизвици за наредната 2016 год.
kapadokija ultra treil – spoj pomegju mistichnoto minato i segashnosta mi beshe strav da ne mi bidat mnogu 100ki vo edna godina, bidejkji vo 2015 uchestvuav na istra 110km, lavaredo 119km i persenk 132km. sakav so uchestvo na krali marko (krajot na septemvri) poleka da ja zavrshuvam sezonata i da mu go dadam potrebniot odmor na teloto. isto taka i patot od 1600km vo eden pravec postojano me predomisluvashe dali ima potreba da se uchestvuva na ovaa trka. oganot za uchestvo na kut se zapali na vrakjanje od lavaredo, a maslo na oganot dodade i nenad radevski so negovite zborovi „kje vidite, kapadokija e papokot na svetot”. posle vakva preporaka ne ni ostana nishto drugo, uplativme startnina i odlukata beshe donesena, odime vo kapadokija. se razbira so kola, 3500km vo 6 dena 🙂 pokraj trkachkiot predizvik ovojpat imav ushte eden predizvik, da otkrijam shto e toa tolku magichno i mistichno shto gi voodushevilo site koi go posetile ovoj region. ovaa godina vo ramkite na kapadokija ultra trail se odrzhuvaa tri trki vo dolzhina od 36km 935d+ , 62km so 1980d+ i 110km so 3485d+, trki za sechij vkus. za mene vo ovoj sluchaj, kako i vo povekjeto prethodni moi uchestva na razni planinski trki, toa e uchestvo na najdolgata trka od 110km. vo periodot pred kut, napraviv edna greshka, za koja i prethodno bev svesen deka mozhe da me dovede do toa shto se sluchi. bidejkji so otkazhuvanjeto na skopski maraton 2015 nemav mozhnost da uchestvuvam na drug klasichen maraton od 42km ovaa godina, go staviv moeto telo na rizik i edna nedela po krali marko, se ushte nedovolno odmoren uchestvuvav na maratonot na sebenadminuvanje koj beshe organiziran go gradskiot park vo skopje na 04.10. posle ovaa trka zapochnav da chuvstvuvam bolki vo piriformis muskul. odmoriv nekolku dena, se obidov povtorno da probam da potrcham na kej, pa na vodno no povtorno bolkata se pojavuvashe. najgolem problem mi pretstavuvashe trchanjeto na nadolnina, koga treba da se napravi podolg chekor, togash bolkata stanuvashe ushte pogolema. no i pokraj se dogovor si e dogovor i jas, tena, igor-karas i martina na 21.10 trgnuvame za urgup – kapadokija. iako ne sum golem obozhavatel na lekarstva i izbegnuvam da gi koristam, sepak se odluchiv na dva dena pred trkata da probam da ja namalam bolkata so diklodjet. podocna kje se pokazhe deka rizikot delumno se isplateshe. planot funkcionirashe, pristignavme vo urgup vo chetvrtokot popladne. petokot go iskoristivme za rashodka vo rozevata dolina, gjoreme open air muzej i okolinata na urgup. iako povekje pati sum ja posetil turcija, najchesto istanbul, sepak ovoj pat navlegovme mnogu povnatre i da bidam iskren ostanavme bez zborovi. turcija pozitivno ne iznenadi vo sekoj pogled. prvoto iznenaduvanje beshe patot do urgup, odnosno patishtata koi gi imaat. avtopat ima sekade, od istanbul do ankara ima avtopat so 3+1 lenta, mazen kako avtopista. no toa kako da ne beshe dovolno, koga pristignavme vo kapadokija ushte edno iznenaduvanje, novi avtopatishta pomegju site mali gradovi, odlichno oznacheni so patokazi kon site znamenitosti. vo site gradovi i sela koi gi posetivme ne postoeshe ulica bez trotoar, sekade shkolite renovirani, nemashe nitu edno zapusteno ili napushteno selo. iako patokazot pokazhuvanje deka odime vo pravecot kon gradot nigde, bevme srede pustina, sepak na site strani mozhea da se vidat povrshini zasadeni so glavnata zemjodelska kultura vo ovoj region, kompir. vtora rabota koja mnogu ne iznenadi bea pristojnite ceni za vleznici vo muzeite i znamenitostite. isto taka i cenite na suvenirite se dosta pristapni. sepak da se vratime kon glavnata rabota za koja shto dojdovme vo ovoj region, trkata kut na 110km. vo petokot popladne otidovme da gi podigneme startnite broevi i se sretnavme i so ostanatite chlenovi na treks i psd makpetrol koi pristignaa vo urgup vo petokot popladne. zaedno otidovme na pasta parti koja beshe organizirana za site uchesnici na trkata. sekoja chest za organizatorot, edno od podobro organiziranite pasta parti na koi sum prisustvuval, izbor za sechij vkus i za vegetarijanci, vegani i za ljubitelite na mesoto. sepak najgolem vpechatok mi ostavija odlichnite tulumbi, iako ne e mnogu pametno pred trka sepak ne odoleav da ne izedam 10tina 🙂 startot na trkata beshe zakazhan za 7ch vo sabotata nautro. so moeto redovnoto docnenje sepak zaedno so igor uspeavme da stigneme na startot vo 6:45 i imavme dovolno vreme da se podgotvime za start. se najdovme so drugarite od treks, se slikavme, se pozdravivme so tena i martina i trgnavme. patekata vo prvite 10tina km idealna za zagrevanje, shirok makadam pat, blagi nagornini i blagi ugornini. so ogled na povredata koja me macheshe vo poslednite 3 nedeli, glavna cel mi beshe samo uspeshno zavrshuvanje na trkata. zatoa vo prvite 10tina km zapochnav malku posporo za da osetam dali kje imam bolki vo muskulot. vo ovoj period trchav zaedno so zhiko i igor, dodeka miki mislam deka beshe mnogu blisku pozadi nas. po prvata kontrolna tochka osetiv deka nemam pogolemi problemi so muskulot i pushtiv malku podolg chekor. se dvizhev vo grupa so pobednichkata vo zhenska konkurencija francheska kanepa i so nashata prijatelka marija nikolova od bugarija. ne se sekjavam tochno no mislam deka posle prvata k.t. zapochna da vrne dozhd, koj kje ne prateshe vo narednite 2chasa. bez problemi pominaa vtorata i tretata kontrolna tochka, patekata od makadamski pat, poleka pochna da se menuva i da stanuva pointeresna, premina vo tesna pateka koja odi niz ovoshni gradini, interesni spustovi po lizgavi kamenja. nekade okolu 35-36km osetiv bolka vo muskulot koj me macheshe i pred trkata i malku psihichki krizirav. odednash izgubiv zhelba za trchanje, pochnav malku da peshacham na edna blaga nagornina, izedov edno chokoladce i po 10-15 min se potsrediv i prodolzhiv poleka da trcham. do chetvrtata kontrolna tochka odev so umereno tempo i ochekuvav vo sekoj moment da go vidam zhiko kako me stignuva, bidejkji znaev deka toj vo ovie delovi kje trcha so dobro tempo. zhiko go nemashe i malku se zagrizhiv, da ne padnal, da ne se liznal i sl. za srekja se bilo vo red so zhiko i podocna se kje si dojde na svoe mesto i toj kje me stigne. od k.t. 4 chavushin do k.t. 6 urgup odev so solidno tempo, iako pratejkji eden domashen natprevaruvach uspeav da ja zgresham patekata za edno 500-600m sepak brzo uspeav da se vratam na vistinskata pateka. ovoj del beshe relativno dosaden, mnogu blagi nagornini i nadolnini po shirok makadam pad, urgup se gleda pred vas a patekata ve vrti od okolu samo za da napravi plus nekoj km. urgup na 62km beshe shesta k.t. voedno tuka beshe i startot i celta. pristignav za 7 i neshto chasa, se chuvstvuvav dobro, se zadrzhav samo 5 min, promeniv maica, chorapi i patiki. togash presmetav deka do kraj imam neshto pomalku od 48km i ne povekje od 1400-1500 d+ i na tena i najaviv da me ochekuva za 6-7ch na finish. mojata prognoza kje izleze delumno tochna bidejchi vtoriot del kje go zavrsham neshto nad 7ch. prvite 3-4km posle urgup bea po blag makadam pad, koj delumno go trchav delumno go peshachev, shtedejkji energija bidejkji znaev deka me ochekuva najdolgiot uspon na trkata. iako usponite gi smetam za edna od moite podobrite strani i povekje sakam na vakvi dolgi trki koga ima mnogu strmni usponi otkolku blagi i dolgi, na vtoriot uspon pred platoto pochnaa poserioznite problemi koi kje me pratat do kraj na trkata. najverojatno poradi nedovolnite planinski treninzi vo posledniot period no i poradi toa shto vo poslednive nekolku meseci ne pravev vezhbi za sila na nozete, pochnav da osekjam kako mi se grchat muskulite na nozete i toa samo na kvadricepsite. posebno na desnata noga bidejkji povredata na muskulot koja ja imav beshe na levata noga i taa noga ja shtedev postojano od pochetokot na trkata, golem napor padnal na desnata noga i taa pochna da mi se grchi. vtor problem koj se pojavi vo ovoj period od trkata a koj ne go ochekuvavme beshe toa shto ne postoeshe pateka. odevme po mnogu div teren, kamenja pokrieni so visoka i trebashe mnogu da se vnimava za da ne se povredime. no poleka poleka stignav do vrvot i pochnav da trchkam nakaj sedmata k.t. plato. vo tie nekolku kilometri iako terenot beshe pretezhno ramen ili so blaga nadolnina mnogu teshko se trchashe bidejkji ne postoeshe nikakva pateka. posle ovaa k.t. sleduvashe dolg i strmen spust koj relativno dobro go istrchav. na 3-4 km pred osmata k.t. na vlezot na edno selo imav sredba so 3-4 golemi turski kuchinja. iako dodeka bev daleku od niv me laeja, sepak koga se doblizhiv se smirija, no od pretpazlivost tie 500-600m morav poleka da gi ispeshacham. na izlezot od seloto go vidov zhiko kako doagja i trgnavme zaedno na poslednata nagornina pred k.t. karlik. posle karlik sleduvashe ushte edno podolgo iskachuvanje koe ovojpat beshe umereno strmno po makadam pat. pred krajot na iskachuvanjeto ne stemni, gi izvadivme chelnite lampi i prodolzhivme. spored profilot vidovme deka po ova iskachuvanje ni sleduvaaat 3-4km po relativno ramen teren i potoa 5-6km spust do poslednata k.t. zatoa reshivme da ne se vlozhuvame premnogu na ova iskachuvanje za da imame sila dobro da go istrchame posledniot del. ramniot del go istrchavme, no koga dojde vreme da pojdeme nadole, vidovme deka obelezhanata pateka povtorno izleguva od patot i spustot e po div i mnogu strmen teren. strmninata ne ni pretstavuvashe problem, megjutoa toa shto nemashe pateka pretstavuvashe rizik dokolku pobrzame da se povredime. zatoa i reshivme bez razlika na se da ne se forsirame vo toj del. po strmniot i div spust sleduvashe ushte eden del od 2-3km koj odeshe po relativno ramen teren, no tuka pak imashe premnogu kal, patikite ni tezhea sigurno po 2kg. taka poleka poleka stignavme na poslednata k.t. mustafapasha. se zadrzhavme mnogu kratko, i po edna kratka nagornina trgnavme nadole kon urgup, nadevajkji se deka ovie posledni 10tina km ke gi istrchame. no patekata ne odvete vo edna novosozdadena reka, t.e. vo reka koja se sozdala denta od vrnezhite. markaciite odea tochno po sredinata, nie se obidovme da zaobikolime, pa potoa peshachevme niz rekata. sleduvashe kratok uspon i posledniot spust kon urgup. na 2km do kraj ne pristignaa aleksandar od bugarija i eden domashen natprevaruvach. mu predlozhiv na zhiko dokolku saka da prodolzhi so niv, no i toj ne sakashe da se forsira so ogled na toa deka imashe problemi so stomakot vo del od trkata. jas chuvstvuvav deka mozham, megjutoa nozete t.e. kvadricepsite mi bea vo ochajna sostojba i znaev deka ako se obidam da zavrsham 2-3min pobrzo na kraj nozete kje mi se raspadnat. sepak posle trkata trebashe naredniot den da shetame po kapadokija, a vekje vo vtornikot ne ochekuvashe vozenje ushte 1600km nazad do doma. zatoa i odluchivme do kraj da si dovrshime so nashe tempo bez razlika dali nekoj ne pominuva ili ne. na 500m pred celta ne stigna pirin od bugarija koj trchashe zaedno so eden trkach od avstrija. tie finishiraa 1min pred nas. pred celta ne precheka skoro cela ekipa, predvodena od tena, martina, sofija, trajche. zavrshivme za 14ch i 31min na delba na 13tata pozicija vo mashka konkurencija. za nekolku chasa gi prechekavme i igor i miki, edniot od debitantite na trki podolgi od 100km. bea srekjni no iskrsheni, i dvajcata so povredi na nozete. no sepak izigrale pametno shto se drzhele zaedno, posebno vo nokjta. ostanavme da go chekame i vtoriot debitant na 100, pirko. za nekoj chas i toj se pojavi, najsvezh od site nas. se slikavme i poleka se upativme kon hotelot. sakavme da ja prechekame i svetle, megjutoa vekje beshe 2ch po polnokj i ne mozhevme da izdrzhime. samo zhiko izdrzha mashki i ostana da ja precheka svetle, koja patem uspeshno ja zavrshi i ovaa ultra. dodeka nie gi pominuvavme nashite 110km, ostanatiot del od ekipata odlichno se pretstvil na pokratkite trki. bonev vo foto finish na 36km go osvoi prvoto mesto, trajche bez treninzi uspeshno ja zavrshi trkata na 62km a sofija koja bez nikakov problem, najsvezha od site nas ja zavrshi trkata na 36km, a potoa ostana do docna vo nokjta da ne cheka na celta. shto se odnesuva do mojot rezultat veruvam deka mozhev podobro, no so ogled na povredata, trite nedeli pred trkata bez treninzi i so ogled na zamorot od trkite vo posledniov period sepak sum zadovolen od postignatoto. ovaa trka bi mu ja preporachal na sekoj koj saka da go spoi trchanjeto so turizmot. prirodata im podarila mnogu, ima mnogu mesta koi treba da se posetat. trkata e relativno dobro organizirana, kotizacijata ne e mnogu visoka, cenite na smestuvanjeto se prifatlivi. od mene za ovaa godina tolku, sleduva kratok odmor od trki, sreduvanje na zhelbite i naogjanje na novi predizvici za narednata 2016 god.
Објава← Назад кон архивата