Пиколино
Што да направите кога детето се соочува со училишна фобија


Тоа може да се појави уште на самиот почеток, кога детето за првпат почнува да оди во училиште, а може да се појави и после извесно време поминато во училиште.
Тогаш родителите најчесто не знаат што да направат. Секако, првата реакција е да се утеши детето, да се однесе на лекар, да се провери дали болките имаат органска основа. Откако истата слика се повторува повеќе пати, родителите стануваат лути, па пробуваат со молби, со награди и казни и слично. Се чини како ништо од тоа да не помага.
Не постои едно магично решение кое се покажало успешно кај сите деца. Еве неколку совети кои самите родители можат да ги применат и да видат што најдобро успева кај нивното дете.
- 1. Не трудете се да го разубедите детето кога е во состојба на анксиозност. Во тој момент детето не е во состојба да ве слушне, разбере и да размислува јасно. Дури откако анксиозноста ќе се намали, тогаш поразговарајте со детето.
- 2. Имајте на ум дека одредена доза на анксиозност понекогаш е корисна. Во помала мера, анксиозноста има заштитна функција. Секако дека во моментот кога анксиозноста почува да го кочи оптималното функционирање не е за занемарување.
- 3. Помогнете му на детето да го персонифицира стравот. Со ваша помош нека нацрта како изгледа дете кое се плаши, како изгледа училиштето и што се случува таму. Играјте со кукла која истотака се плаши од училиште а вие ќе и́ помогнете да го надмине стравот.
- 4. Разговарајте со детето во насока: „Што ако задоцни за во училиште, што ќе се случи?ˮ, „Што ако не оди на училиште воопшто?ˮ, „Што ќе биде ако другите деца не другаруваат со него?ˮ. Така ќе му помогнете да ги освести своите стравови и да разговара за нив.
- 5. Потрудете се да не избегнувате ситуации од кои детето станува анксиозно. На анксиозноста и́ се пристапува чекор по чекор. На пример, за викенд посетете го училишниот двор, повикајте другарче зедно да пишуваат домашна задача и слично.
Доколку уште во најраната возраст не се открие потеклото на фобијата, која го попречува детето во секојдневното функционирање, таа перзистира и добива нови облици. Училишната фобија која се појавува во рана возраст понатаму може да добие нов облик во адолесцентната возраст или подоцна. Под нов облик се мисли на агорафобија, страв да се биде на места каде има многу луѓе, страв да се користи јавен транспорт, неможност да се вози автомобил и слично.
Стравот од одење во училиште иако навидум изгледа наивно, најчесто е сигнал дека нешто се случува во детскиот свет и не е за занемарување. Во пракса, доколку училишната фобија трае подолго време и не намалува на интензитет, се практикува работа со детето индивидуално, но и со семејството.
shto da napravite koga deteto se soochuva so uchilishna fobija toa mozhe da se pojavi ushte na samiot pochetok, koga deteto za prvpat pochnuva da odi vo uchilishte, a mozhe da se pojavi i posle izvesno vreme pominato vo uchilishte. togash roditelite najchesto ne znaat shto da napravat. sekako, prvata reakcija e da se uteshi deteto, da se odnese na lekar, da se proveri dali bolkite imaat organska osnova. otkako istata slika se povtoruva povekje pati, roditelite stanuvaat luti, pa probuvaat so molbi, so nagradi i kazni i slichno. se chini kako nishto od toa da ne pomaga. ne postoi edno magichno reshenie koe se pokazhalo uspeshno kaj site deca. eve nekolku soveti koi samite roditeli mozhat da gi primenat i da vidat shto najdobro uspeva kaj nivnoto dete. 1. ne trudete se da go razubedite deteto koga e vo sostojba na anksioznost. vo toj moment deteto ne e vo sostojba da ve slushne, razbere i da razmisluva jasno. duri otkako anksioznosta kje se namali, togash porazgovarajte so deteto. 2. imajte na um deka odredena doza na anksioznost ponekogash e korisna. vo pomala mera, anksioznosta ima zashtitna funkcija. sekako deka vo momentot koga anksioznosta pochuva da go kochi optimalnoto funkcioniranje ne e za zanemaruvanje. 3. pomognete mu na deteto da go personificira stravot. so vasha pomosh neka nacrta kako izgleda dete koe se plashi, kako izgleda uchilishteto i shto se sluchuva tamu. igrajte so kukla koja istotaka se plashi od uchilishte a vie kje í pomognete da go nadmine stravot. 4. razgovarajte so deteto vo nasoka: „shto ako zadocni za vo uchilishte, shto kje se sluchi?ˮ, „shto ako ne odi na uchilishte voopshto?ˮ, „shto kje bide ako drugite deca ne drugaruvaat so nego?ˮ. taka kje mu pomognete da gi osvesti svoite stravovi i da razgovara za niv. 5. potrudete se da ne izbegnuvate situacii od koi deteto stanuva anksiozno. na anksioznosta í se pristapuva chekor po chekor. na primer, za vikend posetete go uchilishniot dvor, povikajte drugarche zedno da pishuvaat domashna zadacha i slichno. dokolku ushte vo najranata vozrast ne se otkrie potekloto na fobijata, koja go poprechuva deteto vo sekojdnevnoto funkcioniranje, taa perzistira i dobiva novi oblici. uchilishnata fobija koja se pojavuva vo rana vozrast ponatamu mozhe da dobie nov oblik vo adolescentnata vozrast ili podocna. pod nov oblik se misli na agorafobija, strav da se bide na mesta kade ima mnogu lugje, strav da se koristi javen transport, nemozhnost da se vozi avtomobil i slichno. stravot od odenje vo uchilishte iako navidum izgleda naivno, najchesto e signal deka neshto se sluchuva vo detskiot svet i ne e za zanemaruvanje. vo praksa, dokolku uchilishnata fobija trae podolgo vreme i ne namaluva na intenzitet, se praktikuva rabota so deteto individualno, no i so semejstvoto.
Објава← Назад кон архивата