Вести
Бетовен на Струмина Треил 2015


Струмина Треил 2015 за мене беше премиера во планинарското трчање. Терените надвор од урбаните предели ми се познати со години. Планинарењето си остава траен белег во сечиј рекреативен дух како техниката за возење велосипед. Така да искуството во пешачење официјално веќе го комбинирав со (полу)маратонското трчање и … и каков ден беше!
Сончев, топол есенски ден како што сите учесници посакувавме и каков што 5то одделенец би го опишал во неговиот состав за 5ка. Бевме екипа 3+1 (+1 беше велосипедист на пауза). Со расположени на ниво, од Виница до Штип се патуваше според пропишаните сообраќајни знаци (чак-пат троа повеќе) и се пристигна навреме. Веќе имаше пристигнати учесници и се земаа бројчињата.
Маестро Жикица настапи на сцена со микрофон во рака (не рапуваше) и за ак’л ни кажа како да го „тераме магарето” по ридовите. Сите останати салтанати пред Стартот се завршија навреме, се означи СТАРТ и 80 (и кусур) учесници го оправивме патот.
Првите километри, како и секогаш, се под голем адреналин. Мало невнимание може да го поремети ритамот и да направи беља уште на првите 3 километри. Видов на старт дека ќе имам работа со блага угорнина, слична на онаа со која тренирав по ридовите надвор од Виница. Ритмичко трчање со кратки чекори ми овозможи во еден здив да бидам на првата рамнина, каде веќе срцето се смири, белите дробови без напор слободно дишат, и колената работат без триење.
(“Бетовен се слуша, не Моцарт”)
Полека се оделив од толпата зад мене. Се оделив и од двајцата другари, Зоран Ристов и Роберт Илиев. За моја лична мотивација, на Стартот им реков “Очи да не им видам до финишот”. Патеката беше одлично обележана. Немаше шанси да го погрешиш патот. Со тек на време полека ги губев од вид тие што беа пред мене, но и никој не ме претекнуваше. Тоа за мене беше знак дека одржувам солидно темпо.
По удолниците се трудев да го надокнадам заостанатото време. Целосно внимавав да не нагазам некој мал камен, гранка или ивица од патеката. Погрешен чекор и отиде зглобот. Кошмарите од кошарката даваа слушаа сигнали како пораки од Viber
(“Бетовен се слуша, не Моцарт”)

Избегнувањето на камењата беше како Супер Марио стаза (ништо чудно и да ми се вртеше во главата познатата музика од играта во тие моменти).
Полека и сигурно пристигнав на окрепниот пункт кој беше на околу 9 километри. Малку чоколадо, две готлки Кола пијалок, 45 до 60 секудни одмор и продолжив по патот. Веќе не пијам ништо газирано! Во следните 5 километри мислев дека имам балон во стомакот. Од сега па натаму, си останувам со природниот, основен, пијалок – ВОДА! (На тренинзи и на трки, секогаш пијам вода после 10от километар, и тоа малку.).

Следеше угорница – Не ја трчав.
(“Бетовен се слуша, не Моцарт”)
Нема што да форсирам и да претерувам уште на првото учество (затоа и си дозволив газиран пијалок). Ги осеќав мускулите на нозете како “вријат”. Немав болки во зглобовите или колената но мускулите даваа знак дека се малку “прегреани”. Пешачењто по угорницата ги смири и веќе на сртот, беше 80% енергија во споредба со таа на Стартот .
Патот по сртот ми дојде како Пивото и Пастрамајлита после трката. Без никаков напор балонот од газираниот пијалок го снема и како во најава следуваше нова композиција.
(“Бетовен се слуша, не Моцарт”)

Мики (од Организаторите) се појави одтаде со бела капа и насочуваше кон негово лево, а за мене “другото” лево. За момент си помислив на Којотот со знак Detour и стрелка. После поздравот, свртив “на другото лево” и низ борова шума, трња, камењана стасав до угорницата пред врвот со белиот столб.
Клисибар (според Google, а и требаше да прашам таму) се викаше врвот. Од тамо удолница, па чешма, пак угорница (околу километар) и право кон Финишот.
Колената полека почнаа да дават знаци на замореност. Знаев дека со 2 минути одмор ќе ги рестартирав, но сепак сакам во еден здив да финиширам(а и бркав време).
Финишто го поминав сам – никој пред мене. На тоа беше додадено аплауз и малку личеше како да сум финиширал прв. Мислам дека нема да ми наштети ако 2-3 секунди си осетам како прв пред сите иако завршив 36ти. Зоран и Роберт финишираа заедно 2 минути подоцна. Со Зоран имаме слични времиња на Полумаратоните (на Поштенскиот Полумаратон во Прилеп направи 3 минути побрзо време, сега го бркам). Роберт сам си е “прича са насловне стране”. Најбрз е од тројцата без напорни тренинзи од нашите, но по ридовите свири Бетовен, не Моцарт.

Уште еден предизвик е комплетиран а желбата да се продолжи со учество на вакви настани се зацврсти. Дефинитивно припаѓам во ваква толпа народ и на вакви настани. Најмногу што остави впечаток е разновидноста на патека. Во суштина, такво и треба да биде планинарското трчање и тоа го добивме. Едноставен настан но со огромо срце, ендтузијазам и натпреварувачки дух.
Екипа TREX, каде и да организирате вакви настани, ние доаѓаме! Ве следиме каде се натпреварувате и да знаете дека мотивациски влијаете со вашите резултати и настани! Нека ечи Бетовен со сите свои композиции во планинарското трчање.
Crush records, ask questions later.
betoven na strumina treil 2015 strumina treil 2015 za mene beshe premiera vo planinarskoto trchanje. terenite nadvor od urbanite predeli mi se poznati so godini. planinarenjeto si ostava traen beleg vo sechij rekreativen duh kako tehnikata za vozenje velosiped. taka da iskustvoto vo peshachenje oficijalno vekje go kombinirav so (polu)maratonskoto trchanje i … i kakov den beshe! sonchev, topol esenski den kako shto site uchesnici posakuvavme i kakov shto 5to oddelenec bi go opishal vo negoviot sostav za 5ka. bevme ekipa 3+1 (+1 beshe velosipedist na pauza). so raspolozheni na nivo, od vinica do shtip se patuvashe spored propishanite soobrakjajni znaci (chak-pat troa povekje) i se pristigna navreme. vekje imashe pristignati uchesnici i se zemaa brojchinjata. maestro zhikica nastapi na scena so mikrofon vo raka (ne rapuvashe) i za ak’l ni kazha kako da go „terame magareto” po ridovite. site ostanati saltanati pred startot se zavrshija navreme, se oznachi start i 80 (i kusur) uchesnici go opravivme patot. prvite kilometri, kako i sekogash, se pod golem adrenalin. malo nevnimanie mozhe da go poremeti ritamot i da napravi belja ushte na prvite 3 kilometri. vidov na start deka kje imam rabota so blaga ugornina, slichna na onaa so koja trenirav po ridovite nadvor od vinica. ritmichko trchanje so kratki chekori mi ovozmozhi vo eden zdiv da bidam na prvata ramnina, kade vekje srceto se smiri, belite drobovi bez napor slobodno dishat, i kolenata rabotat bez trienje. (“betoven se slusha, ne mocart”) poleka se odeliv od tolpata zad mene. se odeliv i od dvajcata drugari, zoran ristov i robert iliev. za moja lichna motivacija, na startot im rekov “ochi da ne im vidam do finishot”. patekata beshe odlichno obelezhana. nemashe shansi da go pogreshish patot. so tek na vreme poleka gi gubev od vid tie shto bea pred mene, no i nikoj ne me preteknuvashe. toa za mene beshe znak deka odrzhuvam solidno tempo. po udolnicite se trudev da go nadoknadam zaostanatoto vreme. celosno vnimavav da ne nagazam nekoj mal kamen, granka ili ivica od patekata. pogreshen chekor i otide zglobot. koshmarite od kosharkata davaa slushaa signali kako poraki od viber (“betoven se slusha, ne mocart”) izbegnuvanjeto na kamenjata beshe kako super mario staza (nishto chudno i da mi se vrteshe vo glavata poznatata muzika od igrata vo tie momenti). poleka i sigurno pristignav na okrepniot punkt koj beshe na okolu 9 kilometri. malku chokolado, dve gotlki kola pijalok, 45 do 60 sekudni odmor i prodolzhiv po patot. vekje ne pijam nishto gazirano! vo slednite 5 kilometri mislev deka imam balon vo stomakot. od sega pa natamu, si ostanuvam so prirodniot, osnoven, pijalok – voda! (na treninzi i na trki, sekogash pijam voda posle 10ot kilometar, i toa malku.). sledeshe ugornica – ne ja trchav. (“betoven se slusha, ne mocart”) nema shto da forsiram i da preteruvam ushte na prvoto uchestvo (zatoa i si dozvoliv gaziran pijalok). gi osekjav muskulite na nozete kako “vrijat”. nemav bolki vo zglobovite ili kolenata no muskulite davaa znak deka se malku “pregreani”. peshachenjto po ugornicata gi smiri i vekje na srtot, beshe 80% energija vo sporedba so taa na startot . patot po srtot mi dojde kako pivoto i pastramajlita posle trkata. bez nikakov napor balonot od gaziraniot pijalok go snema i kako vo najava sleduvashe nova kompozicija. (“betoven se slusha, ne mocart”) miki (od organizatorite) se pojavi odtade so bela kapa i nasochuvashe kon negovo levo, a za mene “drugoto” levo. za moment si pomisliv na kojotot so znak detour i strelka. posle pozdravot, svrtiv “na drugoto levo” i niz borova shuma, trnja, kamenjana stasav do ugornicata pred vrvot so beliot stolb. klisibar (spored google, a i trebashe da prasham tamu) se vikashe vrvot. od tamo udolnica, pa cheshma, pak ugornica (okolu kilometar) i pravo kon finishot. kolenata poleka pochnaa da davat znaci na zamorenost. znaev deka so 2 minuti odmor kje gi restartirav, no sepak sakam vo eden zdiv da finishiram(a i brkav vreme). finishto go pominav sam – nikoj pred mene. na toa beshe dodadeno aplauz i malku licheshe kako da sum finishiral prv. mislam deka nema da mi nashteti ako 2-3 sekundi si osetam kako prv pred site iako zavrshiv 36ti. zoran i robert finishiraa zaedno 2 minuti podocna. so zoran imame slichni vreminja na polumaratonite (na poshtenskiot polumaraton vo prilep napravi 3 minuti pobrzo vreme, sega go brkam). robert sam si e “pricha sa naslovne strane”. najbrz e od trojcata bez naporni treninzi od nashite, no po ridovite sviri betoven, ne mocart. ushte eden predizvik e kompletiran a zhelbata da se prodolzhi so uchestvo na vakvi nastani se zacvrsti. definitivno pripagjam vo vakva tolpa narod i na vakvi nastani. najmnogu shto ostavi vpechatok e raznovidnosta na pateka. vo sushtina, takvo i treba da bide planinarskoto trchanje i toa go dobivme. ednostaven nastan no so ogromo srce, endtuzijazam i natprevaruvachki duh. ekipa trex , kade i da organizirate vakvi nastani, nie doagjame! ve sledime kade se natprevaruvate i da znaete deka motivaciski vlijaete so vashite rezultati i nastani! neka echi betoven so site svoi kompozicii vo planinarskoto trchanje. crush records, ask questions later.
Објава← Назад кон архивата