Вести
Мојата прва експедиција – вовед

Секоја среда ексклузивно на karas4training.com ќе можете да читате по еден дел од моите сведоштва за искуствата, проблемите и убавините на членовите на МТдФЕ 2011. Книгата е составена како дневник и секој дел раскажува по еден ден поминат во Италија и Франција. Оваа среда ви го објавувам воведот во којшто се зборува за патувањето, идејата да се оди на Алпите и пристигнувањето во Милано.
Уживајте!!!

После половина година откако се вративме од Италија и Франција некако се натерав да пишувам за деновите поминати таму на отворено. За да почнам да пишувам ми требаше мотивација и конечно ја најдов. Секогаш е подобро да помине едно временско растојание за да се прочистат настаните. Сега ќе ми текне само на работите што навистина вределе да се спомнат. Многу од нив и се заборавиле.
И пак пребројувам колку денови беа. Вкупно (ги сметам и деновите поминати во автобус) 23 дена, од кои: 2 дена во автобус навака-натака, два дена кај Гари во Милано и уште 20 дена (19 ноќи) на пат. Дваесет дена во кои го живееш животот онака како што отсекогаш си сакал. Го живееш сонот. Како да го опишам тоа, а луѓето да ме сфатат? Не зборувам за тоа дека сум бил во Италија или Франција. Во најубавите предели во тие земји. Настарана тоа. Зборувам за тоа дека си таму, но и го правиш она што најмногу сакаш да го правиш. Го правиш тоа што целиот живот си го сакал. И пак, не е само тоа дека вртам педали, туку дека патувам.Каква моќ има движењето? Не знам дали сте осетиле на вас лично, но врз мене има голема моќ. Отсекогаш сум сакал да патувам. Како мал татко ми ми ги купувапше најголемите атласи и јас не ги вадев од рака. Моите родители дури и се плашеа да не затупам. Но, јас на тој начин патував. Како што денеска правам со google.earth. Тоа е тоа. Ако не можеш да патуваш со движење, ќе патуваш статично, со слики. Е сега, кога во патувањето ќе вклучиш и разговор со локални жители, па разгледување на градови, мориња, реки, езера, проблем да најдеш место за кампинг, каде ли ќе се преспие, што ли ќе јадеме. Сето тоа го прави патувањето единствено искуство.
Од каде идејата да возам низ Европа? Прво сакав се возам низ Баварија или Ломбардија. Нели станав наставник па ќе имам многу слободно време во лето, па ќе можам да одам каде сакам. Сакав да одам и до Барселона да посетам некои пријатели кои ги запознав во 2009. Првично турата требаше да трае 30 дена и да одам сам. Но, ме разубедија дека толку долга тура ќе повлече и повеќе пари, а патувањето сам…тоа и не ми е некој проблем. Но кога би избирал дали да одам сам или со Јово (на пример), со две раце ќе гласам за Јово. Потоа на оваа идеја се приклучи и Марко. Ова е веќе ноември 2010. Па се договаравме со Марко, вака ќе биде-така ќе биде. Потоа на Гоце му падна една идеја да оди до Италија со точак, ама да тргне од Русиново и да се најдеме во Милано. Цела прва половина од 2011 ја посветив на турата. Така што зимата возевме постојано. Па нели работев две-три работи за да соберам пари. Па имав слободен ден еднаш неделно или еднаш на две недели. Ама секако тој ден го користев за возење. Си правев и нешто како тренинзи. Пример, ќе возам 100 км дента од кои пола ќе бидат рамен дел, четвртина угорница и остатокот спуст. Не застанав. Работев на тоа.

Потребна е и координација. На пример, јас и Јово толку се воигравме што повеќе не треба да разговараме за време на возењето, а се разбиравме. Јово секогаш влече напред, а јас позади мислам што е следно, или обратно. Постојано се надополнуваме. Подготовките продолжија и после 15 јуни кога станав целосно слободен. Кога реков слободен мислев СЛОБОДЕН. 24 часа на ден можам да правам што сакам. И одма, палење точакот и отидов во Пиринска Македонија. Од дома до Роженскиот манастир да се поклонам на гробот на Јане Сандански. Три дена сам, милина. Постојано возев. Поискусните ми велеа дека треба да се подготвам и психички. Тоа и го правев. Пуштам Ајрон Мејдн и возам.

И полека, полека, дојде време за тргнување. Требаше да одиме на 15ти јули (петок) ама од агенцијата ми јавија дека немале автобус на тој ден па тргнавме следниот ден. Се товаривме наавтобус со Јово и за 20тина часа не истоварија во Милано. Некаде покрај автопат на некоја бензиска пумпа. Местото се викаше Лаинате. Го сликавме знакот да не заборавиме како се вика. Одма се ориентираме. Ги гледаме Алпите на север, значи на југ е градот. Јас со мојот слаб италијански се обидувам да се разберам со некои емигранти со уште послаб италијански. Се разбравме. И тргнавме. Прв град беше Ро. Прашуваме по луѓето: Dove e il centro della cita? И сите ми покажуваат накај центарот. Нормално. Ама испадна дека сите ми покажувале кон центарот на Ро, а не Милано. И вака-така стигнавме.

Влеговме во Милано. Навистина голем град. Асфалт-железо-цемент? Градот на модата? Јово постојано се дереше: Модаааааа. Кај си бе Модаааа? А од мода абер да се немало. Потоа ми рекоа, не гледај и не слушај што кажуваат на телевизија. Беда се и тие, ама ајде. Се сретнавме и со еден Македонец. Ха, ама се израдува. Си возиме со Јово накај центарот и од другата страна некој се дере. Машко и женско беа. Не им посветивме многу внимание. Не знаевме што вика. Кога по неколку метри не стигна некој. Задишан како да не бркал. Ние па загреани, башка и касневме, брзо сме возеле и одвај успеал да не стигне. Малку муабет со него. Невестата Италијанка беше. Рече убаво му било. И продолживме накај центарот. Се чекавме пред Дуомото во 8 часот сабајлето. Марко и Гоце може се веќе таму? Ние врти-врти, не можеме да ја најдеме црквата. Кога по некое време случајно се погодивме таму. И еве ти го Марко ни приоѓа. Кај сте бе до сега, ни вика. Абе автобусот каснеше и одвај се снајдовме. Голем град, му враќаме. После и Гоце ете ти го. И така почна се. Со еден збор. Ни вика: Дека сте бе до са’? Балосахте се? Гоце бе, кој ти е тој збор? И цела тура му викавме: балтисахте се. Тој па се лутеше дека не сме го изговарала правилно зборот. Народ полно пред Дуомото. Туристи од секаде. Јапонците само сликаат. И ние сторивме по некое кадро. Убава тоа црквата. Голема. Фасадата разиграна.

Почна да врне. Се скривме под едно забаталено, покриено терасиче. Се договаравме што е следно. А следно е да отидеме до Аграте Брианца, во близина на Монца, кај Гари дома. Не очекуваат. Му пишав дека доаѓаме. Тргнавме по едно уличе и видовме знак Монца. Терај право. Возевме по булевар Буенос Аирес. Стигнавме во Монца па од тука одиме во Аграте на адреса виа Данте 50. Имаше карта на автобуската во Аграте па така ја најдовме куќата. Не пречекаа како свои луѓе. Со Гари се немавме видено од 2004. Тогаш последен пат беше во Македонија и гостин во мојата куќа. Контактиравме по смс, меил и преку фејсбук. Сродна душа. И тој професор по историја. Секоја тема ни е заедничка. Инаку експерт за ран среден век. А мене омилен период. Тој зборува, јас слушам. Секогаш е така. Како да голтнал енциклопедија. Низ дворот сеуште имаше ѓубре од забавата од претходната вечер која беше организирана во наша чест. Но бидејќи, нели, не тргнавме во петок туку во сабота, ја пропуштивме.

Гари рече дека била супер журка. Имало многу народ, пријатели, роднини, сите биле таму освен оние за кого беше организирана журката-НИЕ. Се опуштивме одма. Седнавме на тераса. Вода, кафе, сок, кој што сака. Почна да врне посилно. Па престана. Јадевме малку па тргнавме на прошетка низ Монца и Аграте. Абе каква Монца, носи не одма на автодромот. Па така прво бевме до село Колнаго да ја видиме фабриката за велосипеди, па во село Бураго кај количките. Недела беше, не работеа. И за крај паркот Монца и автодромот во него. Море едно одењеее. Баеги далеку беше. И на крај стигнавме. Се обидовме да влеземе на автодромот зошто жицата секаде беше искината, ама не успеавме. Од страна гледавме. Но сепак бевме на прочуената стара кривина Параболика. Беше толку стрмна што не можевме да стигнеме до највисоката точка. Фантастично. Сега Параболика е забранета. Кругот е скратен. И почна силно да врне, а колата беше многу далеку. Утоп не направи. И така се вративме во Аграте. Дома. Нема каде да се оди. Многу врне. Туш, вечера и кревет. И седнавме ќе вечераме. Прво ни принесоа паста. Ама некако малку ни се виде. Па Гари принесе и малку леб, за со пастата. И тоа го изедовме. Многу се најадовме од тестенините зошто мислевме дека тоа ќе биде тоа. Море кога почнаа да носат други јадења. Ама се беше така добро подготвено и сервирано. Некои меса, ќофтиња вакви, лепчиња такви, па сирења, па вина. А ние тупан од лебот и пастата. Ама јади, утре може ќе нема. Се беше многу вкусно. Никогаш нема да ја заборавиме мама Лидија, мајката на Гари. Прекрасни луѓе. Таткото на Гари па велосипедист. Гари не можеше да разбере зошто толку се палиме на Тур де Франс. Па тие секоја година го гледале Џирото во Милано. Нивната куќа ја посетувале и поранешни победници на Џиро д’Италија. Таму се се врти околу велосипедизмот. Во минатото дури и повеќе. Сега други спортови го заземале тој примат. Се најадовме и одма во кревет. Утре не чека пат.
Сврти на наредна страница: 1 ден
mojata prva ekspedicija – voved sekoja sreda ekskluzivno na karas4training.com kje mozhete da chitate po eden del od moite svedoshtva za iskustvata, problemite i ubavinite na chlenovite na mtdfe 2011. knigata e sostavena kako dnevnik i sekoj del raskazhuva po eden den pominat vo italija i francija. ovaa sreda vi go objavuvam vovedot vo kojshto se zboruva za patuvanjeto, idejata da se odi na alpite i pristignuvanjeto vo milano. uzhivajte!!! p osle polovina godina otkako se vrativme od italija i francija nekako se naterav da pishuvam za denovite pominati tamu na otvoreno. za da pochnam da pishuvam mi trebashe motivacija i konechno ja najdov. sekogash e podobro da pomine edno vremensko rastojanie za da se prochistat nastanite. sega kje mi tekne samo na rabotite shto navistina vredele da se spomnat. mnogu od niv i se zaboravile. i pak prebrojuvam kolku denovi bea. vkupno (gi smetam i denovite pominati vo avtobus) 23 dena, od koi: 2 dena vo avtobus navaka-nataka, dva dena kaj gari vo milano i ushte 20 dena (19 nokji) na pat. dvaeset dena vo koi go zhiveesh zhivotot onaka kako shto otsekogash si sakal. go zhiveesh sonot. kako da go opisham toa, a lugjeto da me sfatat? ne zboruvam za toa deka sum bil vo italija ili francija. vo najubavite predeli vo tie zemji. nastarana toa. zboruvam za toa deka si tamu, no i go pravish ona shto najmnogu sakash da go pravish. go pravish toa shto celiot zhivot si go sakal. i pak, ne e samo toa deka vrtam pedali, tuku deka patuvam.kakva mokj ima dvizhenjeto? ne znam dali ste osetile na vas lichno, no vrz mene ima golema mokj. otsekogash sum sakal da patuvam. kako mal tatko mi mi gi kupuvapshe najgolemite atlasi i jas ne gi vadev od raka. moite roditeli duri i se plashea da ne zatupam. no, jas na toj nachin patuvav. kako shto deneska pravam so google.earth. toa e toa. ako ne mozhesh da patuvash so dvizhenje, kje patuvash statichno, so sliki. e sega, koga vo patuvanjeto kje vkluchish i razgovor so lokalni zhiteli, pa razgleduvanje na gradovi, morinja, reki, ezera, problem da najdesh mesto za kamping, kade li kje se prespie, shto li kje jademe. seto toa go pravi patuvanjeto edinstveno iskustvo. od kade idejata da vozam niz evropa? prvo sakav se vozam niz bavarija ili lombardija. neli stanav nastavnik pa kje imam mnogu slobodno vreme vo leto, pa kje mozham da odam kade sakam. sakav da odam i do barselona da posetam nekoi prijateli koi gi zapoznav vo 2009. prvichno turata trebashe da trae 30 dena i da odam sam. no, me razubedija deka tolku dolga tura kje povleche i povekje pari, a patuvanjeto sam…toa i ne mi e nekoj problem. no koga bi izbiral dali da odam sam ili so jovo (na primer), so dve race kje glasam za jovo. potoa na ovaa ideja se prikluchi i marko. ova e vekje noemvri 2010. pa se dogovaravme so marko, vaka kje bide-taka kje bide. potoa na goce mu padna edna ideja da odi do italija so tochak, ama da trgne od rusinovo i da se najdeme vo milano. cela prva polovina od 2011 ja posvetiv na turata. taka shto zimata vozevme postojano. pa neli rabotev dve-tri raboti za da soberam pari. pa imav sloboden den ednash nedelno ili ednash na dve nedeli. ama sekako toj den go koristev za vozenje. si pravev i neshto kako treninzi. primer, kje vozam 100 km denta od koi pola kje bidat ramen del, chetvrtina ugornica i ostatokot spust. ne zastanav. rabotev na toa. potrebna e i koordinacija. na primer, jas i jovo tolku se voigravme shto povekje ne treba da razgovarame za vreme na vozenjeto, a se razbiravme. jovo sekogash vleche napred, a jas pozadi mislam shto e sledno, ili obratno. postojano se nadopolnuvame. podgotovkite prodolzhija i posle 15 juni koga stanav celosno sloboden. koga rekov sloboden mislev sloboden. 24 chasa na den mozham da pravam shto sakam. i odma, palenje tochakot i otidov vo pirinska makedonija. od doma do rozhenskiot manastir da se poklonam na grobot na jane sandanski. tri dena sam, milina. postojano vozev. poiskusnite mi velea deka treba da se podgotvam i psihichki. toa i go pravev. pushtam ajron mejdn i vozam. i poleka, poleka, dojde vreme za trgnuvanje. trebashe da odime na 15ti juli (petok) ama od agencijata mi javija deka nemale avtobus na toj den pa trgnavme sledniot den. se tovarivme naavtobus so jovo i za 20tina chasa ne istovarija vo milano. nekade pokraj avtopat na nekoja benziska pumpa. mestoto se vikashe lainate. go slikavme znakot da ne zaboravime kako se vika. odma se orientirame. gi gledame alpite na sever, znachi na jug e gradot. jas so mojot slab italijanski se obiduvam da se razberam so nekoi emigranti so ushte poslab italijanski. se razbravme. i trgnavme. prv grad beshe ro. prashuvame po lugjeto: dove e il centro della cita? i site mi pokazhuvaat nakaj centarot. normalno. ama ispadna deka site mi pokazhuvale kon centarot na ro, a ne milano. i vaka-taka stignavme. vlegovme vo milano. navistina golem grad. asfalt-zhelezo-cement? gradot na modata? jovo postojano se dereshe: modaaaaaa. kaj si be modaaaa? a od moda aber da se nemalo. potoa mi rekoa, ne gledaj i ne slushaj shto kazhuvaat na televizija. beda se i tie, ama ajde. se sretnavme i so eden makedonec. ha, ama se izraduva. si vozime so jovo nakaj centarot i od drugata strana nekoj se dere. mashko i zhensko bea. ne im posvetivme mnogu vnimanie. ne znaevme shto vika. koga po nekolku metri ne stigna nekoj. zadishan kako da ne brkal. nie pa zagreani, bashka i kasnevme, brzo sme vozele i odvaj uspeal da ne stigne. malku muabet so nego. nevestata italijanka beshe. reche ubavo mu bilo. i prodolzhivme nakaj centarot. se chekavme pred duomoto vo 8 chasot sabajleto. marko i goce mozhe se vekje tamu? nie vrti-vrti, ne mozheme da ja najdeme crkvata. koga po nekoe vreme sluchajno se pogodivme tamu. i eve ti go marko ni priogja. kaj ste be do sega, ni vika. abe avtobusot kasneshe i odvaj se snajdovme. golem grad, mu vrakjame. posle i goce ete ti go. i taka pochna se. so eden zbor. ni vika: deka ste be do sa’? balosahte se? goce be, koj ti e toj zbor? i cela tura mu vikavme: baltisahte se. toj pa se luteshe deka ne sme go izgovarala pravilno zborot. narod polno pred duomoto. turisti od sekade. japoncite samo slikaat. i nie storivme po nekoe kadro. ubava toa crkvata. golema. fasadata razigrana. pochna da vrne. se skrivme pod edno zabataleno, pokrieno terasiche. se dogovaravme shto e sledno. a sledno e da otideme do agrate brianca, vo blizina na monca, kaj gari doma. ne ochekuvaat. mu pishav deka doagjame. trgnavme po edno uliche i vidovme znak monca. teraj pravo. vozevme po bulevar buenos aires. stignavme vo monca pa od tuka odime vo agrate na adresa via dante 50. imashe karta na avtobuskata vo agrate pa taka ja najdovme kukjata. ne prechekaa kako svoi lugje. so gari se nemavme videno od 2004. togash posleden pat beshe vo makedonija i gostin vo mojata kukja. kontaktiravme po sms, meil i preku fejsbuk. srodna dusha. i toj profesor po istorija. sekoja tema ni e zaednichka. inaku ekspert za ran sreden vek. a mene omilen period. toj zboruva, jas slusham. sekogash e taka. kako da goltnal enciklopedija. niz dvorot seushte imashe gjubre od zabavata od prethodnata vecher koja beshe organizirana vo nasha chest. no bidejkji, neli, ne trgnavme vo petok tuku vo sabota, ja propushtivme. gari reche deka bila super zhurka. imalo mnogu narod, prijateli, rodnini, site bile tamu osven onie za kogo beshe organizirana zhurkata-nie. se opushtivme odma. sednavme na terasa. voda, kafe, sok, koj shto saka. pochna da vrne posilno. pa prestana. jadevme malku pa trgnavme na proshetka niz monca i agrate. abe kakva monca, nosi ne odma na avtodromot. pa taka prvo bevme do selo kolnago da ja vidime fabrikata za velosipedi, pa vo selo burago kaj kolichkite. nedela beshe, ne rabotea. i za kraj parkot monca i avtodromot vo nego. more edno odenjeee. baegi daleku beshe. i na kraj stignavme. se obidovme da vlezeme na avtodromot zoshto zhicata sekade beshe iskinata, ama ne uspeavme. od strana gledavme. no sepak bevme na prochuenata stara krivina parabolika. beshe tolku strmna shto ne mozhevme da stigneme do najvisokata tochka. fantastichno. sega parabolika e zabraneta. krugot e skraten. i pochna silno da vrne, a kolata beshe mnogu daleku. utop ne napravi. i taka se vrativme vo agrate. doma. nema kade da se odi. mnogu vrne. tush, vechera i krevet. i sednavme kje vecherame. prvo ni prinesoa pasta. ama nekako malku ni se vide. pa gari prinese i malku leb, za so pastata. i toa go izedovme. mnogu se najadovme od testeninite zoshto mislevme deka toa kje bide toa. more koga pochnaa da nosat drugi jadenja. ama se beshe taka dobro podgotveno i servirano. nekoi mesa, kjoftinja vakvi, lepchinja takvi, pa sirenja, pa vina. a nie tupan od lebot i pastata. ama jadi, utre mozhe kje nema. se beshe mnogu vkusno. nikogash nema da ja zaboravime mama lidija, majkata na gari. prekrasni lugje. tatkoto na gari pa velosipedist. gari ne mozheshe da razbere zoshto tolku se palime na tur de frans. pa tie sekoja godina go gledale djiroto vo milano. nivnata kukja ja posetuvale i poraneshni pobednici na djiro d’italija. tamu se se vrti okolu velosipedizmot. vo minatoto duri i povekje. sega drugi sportovi go zazemale toj primat. se najadovme i odma vo krevet. utre ne cheka pat. svrti na naredna stranica: 1 den
Објава← Назад кон архивата