Вести
Првите Македонци со скии на Мера Пик 6476м


… Исцртувајќи оштри линии во златно портокалова боја, сончевите зраци се гасат врз највисоките планински врвови додека долината е веќе покриена во заматен самрак, а на другата страна од небото, веќе огреала млада месечина.
Каква идила и префекција исткајала природата во овие недопрени места од земјината топка.
Татнежот од лавини, кои фрштат од време на време, не потсетува колку е моќна таа – Планината. Високите стрмни врвови се нејзини стројници, кои зависно од расположението не примаат или отфрлаат, нас – смртниците од нивниот пиедестал.
Заминете на одмор на морскиот брег и ќе видите како поминуваат три недели додека градите ви се полнат со кислород прочистени од солената вода, а телото со перфектна влажност потемнува во беспрекорна бронзена нијанса под заштитниот фактор.
Истите три недели поминте ги овде на планина и тоа тешко достапна планина. Набљудувајте го вашето лице како се закитува со нова брчка секој ден како награда од сонцето и ветрот кои се прејаки на оваа висина. Градите ви се на граница на земање здив бидејќи над 5000м веќе кислородот е редок. Ноктите ви се лупат, рацете се сушат, студ во коските ви се вгенздува додека срцето и душата се радуваат. (Каре 4860м, 17.11.2015)

Сега ќе се обидам да ви опишам што почувствував кога стапнавме на глечерот, кога го видовме врвот на планината. После 10 дена одење низ прашни долини, камења, искачувајќи високи превои и минувајќи низ сезонски адаптирани висински села до 4900м, конечно дојдовме до широкото пространство од снег и лед, глечерот Каре.
Во тие моменти еуфоријата се зголемува бидејќи знаеме дека се ближиме кон врвот. Ранецот ми беше тежок околу 20кг. Но, во моментот лицето ми се промени. Имав фиксирана насмевка од уво до уво која како со двокомпонентен лепак се залепила на лицето. Изразот ми се менува кога сум во такво опкружување. Зошто?
18 Ноември, Базен камп 5350м
Од највисокото село Каре на околу 4900м каде престојувавме 2 дена за одмор и аклиматизација, до базниот камп ни беа потребни околу 4 часа. Се поминува превојот Мера Ла и се симнува до точката каде местиме дерези пред конечно да стапнеме на глечерот. Меѓу ова место и базниот камп се качува стрмно снежно брдо каде водичите обично поставуваат фиксно јаже.

Бидејќи се чувствувавме добро аклиматизирани и одморни, планиравме да го прескокнеме базниот и да одиме према врв само со едно преспивање на висинскиот логор. Но, утрово Фичо се разбуди со чудно чувство на зашеметеност. Бевме спори и тешки па не успеавме да стигнеме на висинскиот камп на висина од 5780м, но и од здравствени причини одлучивме дека сепак подобро е да да преспиеме една вечер на базниот камп на 5350м. И покрај огромната желба за утрешниот ден да го дочекаме изгрејсонцето на врвот, сепак донесовме добра одлука да подзабавиме со темпото на движење.
Денес е 19 Ноември. Во Скопје вечер имам изложба со ДЛУМ на тема еколобирање каде го пренесувам проблемот за Охрид СОС. Но јас не сум на отварањето, во моментов сум на 5780м во шатор позади една џиновска карпа пред Мера. Студено е, иако сме во заветрина. Овде знаат да фрштат силни ветришта. Ми недостига топол дом и прегратка од љубениот. Некако го планирав вчерашниот ден за врв и така несвесно ја имав распределено енергијата. Не се чувствувам уморна физички, сепак денес некако послабо стојам со енергија.. Имаме околу 6 часа одење до врвот по не многу стрмен терен. Сепак треба да се внимава на отворените креваси во глечерот. Поаѓаме рано наутро и се надеваме на добро време.

Од базен до висински камп води блага константна нагорнина низ широкото ледено поле. Треба многу да се внимава на отворените пукнатини, во кои има бројни случаи на луѓе кои пропаднале. Релацијата зема околу 3 часа пешачење што остава доволно време за одмор и аклиматизација. Висинскиот камп е сместен позади една карпа во заветрина што е многу добро бидејќи оваа планина е позната по силен ветер.
20 Ноември, околу 5 часот наутро тргнавме накај врв. Имаше уште една група англичани и еден австралијанец кои качуваа во посебно организирани групи со целосна логистика од водичи, носачи, кујна, организација на камп и тн. Ние сме сами во нашата мини режија. Имавме најмено само двајца носачи кои носеа дел од опремата парлелно со нас, се до базниот камп. Пасанг и Ѕангбу се нашите придружници кои во моментов не чекаат доле во селото Каре. Немаме водич, сами организираме камп, носиме шатор, кујна и се што е потребно. Се движиме во алпска наврска за разлика од групите чии водaчи поставуваат фиксни јажиња на стрмните делови. Останатите тргнаа за на врв околу 3 часот наутро. Ние не се брзавме бидејќи времето личеше добро и стабилно, а за скијачкиот подвиг подобро е малку сонце да го растопи снегот.

Патот за на врв води низ глечерот следејќи блага но долга патека меѓу соседните врвови со стрмни карпести страни. На неколку места се искачуваат стрмни брда. На почетокот се чувствував многу истоштено. Едноставно чувствував тежина во нозете кои споро одеа нагоре. На Филип му мрзнеа прстите па сакаше да движиме колку може побрзо. Во кампот немавме доволно храна и гас за топење вода, па осетив глад и дехидрираност. Носевме и тешки ранци, скии, кожи, пластични чевли. Ме мачеа мисли како ќе се усогласиме во наврската со скијање бидејќи Фичо одлучи да не скија на тие услови од снег.
Како и да е, полека не раздени. Сонцето не стопли, не почести со сино стаклено небо и перфектна видливост на сите највисоки Хималајски врвови зад и околу нас. Панорама буквално за учење географија. Поминувајќи го белото пространство од замрзнат глечер по бесконечната блага нагорнина, пред нас почна да се ѕирка врвот. Ги пресретнавме англичаните со нивните локални водичи кои веќе слегуваа. Рекоа дека имаме уште околу час и половина до врвот. Нивниот водич – Каџи, ни даде по едно баунти чоколатце што ме врати целосно во живот.

Продолжуваме освежени уште еден час кога пред нас од десната страна се исправи врвот. Многу различно изгледа на фотографија или од далеку. Изменетата перцепција дава лажна слика која го претставува врвот помал и поблизу од колку што вистински е.
Самиот врв е околу 50-60м висок и стрмен со околу 60-70% нагиб. Овде групите обично поставуваат фиксно јаже, но ние одевме во алпски стил, меѓусебно обезбедувајќи се особено на симнуање. Скиите ги оставив овде, а Фичо кој одлучи да не скија, ги оставии скиите малку подоле.
Стигнуваме на врв нешто пред 10 часот. Ни требаа околу 4:30 часа од висинскиот камп, вклучувајќи доста застанувања и мали паузи. На врвот наеднаш се’ беше поинаку. Заборавивме на студот и на заморот и уживавме во еден од најубавите погледи што ги имав видено. Пред нас панорама од највисоките и најубавите Хималајски врвови: Еверест, Лоце, Нупце, Ама Даблам, Пумо ри, Чо Ју, Макалу и Канченчунга. Од друга страна маркантниот Барунце, Киашар и Чамланг. Се изнасликавме и по околу 30 минути тргнавме надолу. Според нашите информации ова беше прво искачување на македонското знаме на врвот Мера.
Креваси во глечерот насекаде! Беше опасно да се одвоиме од јажето и јас да одам со скии, а Фичо пеш. Одевме заедно некое време пробувајќи да се усогласиме јас полека со скии а тој пеш, се додека не ги поминавме главните опасности. Потоа имав чест малку слободно да ја отворам ски телемарк сезоната.
Снегот беше катастрофа, сепак направив неколку добри телемарк движења и официјално го поместив сопстевниот рекорд за скијање од големи висини до под самиот врв, од околу 6400м.

Врвот го качивме на 12тиот ден од нашето поаѓање, истиот ден се спуштивме назад до Каре. Некаде пред висинскиот камп не пресретнаа нашите помошници Пасанг и Ѕангбу на кои сме им многу благодарни за придружбата и посветеноста.
Следните 3 дена ни беа потребни да се симнеме назад до Лукла. По пат требаше да искачиме уште две планини над 4500м за да повторно се симнеме до 2800м. За истиот пат нагоре ни беа потребни 10 дена заради наглото добивање висина и потреба за аклиматизација. Лукла е појдовната точка и највисокиот аеродром во околина од каде поаѓаат многу качувачки и трекинг итинерери. Веднаш потоа следуваат села над 3000м. На одење нагоре веќе на четвртиот ден се најдовме на превојот Затрва Ла 4600м што не плашеше заради прерано добивање на висина. Симнувањето во долината Хинку изобилуваше со магични пејзажи, комбинирани од речни водотеци, рододендронова шума и хималајски бор. Не воодушевува опкружувањето од стрмни импозантни врвови, многу од нив никојпат неискачени од човекот.
Се радувам на новото искуство и им благодарам на моите поддржувачи на ова патување:
Salewa/Scout Outdoor shop и Алкалоид Скопје.

prvite makedonci so skii na mera pik 6476m … iscrtuvajkji oshtri linii vo zlatno portokalova boja, sonchevite zraci se gasat vrz najvisokite planinski vrvovi dodeka dolinata e vekje pokriena vo zamaten samrak, a na drugata strana od neboto, vekje ogreala mlada mesechina. kakva idila i prefekcija istkajala prirodata vo ovie nedopreni mesta od zemjinata topka. tatnezhot od lavini, koi frshtat od vreme na vreme, ne potsetuva kolku e mokjna taa – planinata. visokite strmni vrvovi se nejzini strojnici, koi zavisno od raspolozhenieto ne primaat ili otfrlaat, nas – smrtnicite od nivniot piedestal. zaminete na odmor na morskiot breg i kje vidite kako pominuvaat tri nedeli dodeka gradite vi se polnat so kislorod prochisteni od solenata voda, a teloto so perfektna vlazhnost potemnuva vo besprekorna bronzena nijansa pod zashtitniot faktor. istite tri nedeli pominte gi ovde na planina i toa teshko dostapna planina. nabljuduvajte go vasheto lice kako se zakituva so nova brchka sekoj den kako nagrada od sonceto i vetrot koi se prejaki na ovaa visina. gradite vi se na granica na zemanje zdiv bidejkji nad 5000m vekje kislorodot e redok. noktite vi se lupat, racete se sushat, stud vo koskite vi se vgenzduva dodeka srceto i dushata se raduvaat. (kare 4860m, 17.11.2015) sega kje se obidam da vi opisham shto pochuvstvuvav koga stapnavme na glecherot, koga go vidovme vrvot na planinata. posle 10 dena odenje niz prashni dolini, kamenja, iskachuvajkji visoki prevoi i minuvajkji niz sezonski adaptirani visinski sela do 4900m, konechno dojdovme do shirokoto prostranstvo od sneg i led, glecherot kare. vo tie momenti euforijata se zgolemuva bidejkji znaeme deka se blizhime kon vrvot. ranecot mi beshe tezhok okolu 20kg. no, vo momentot liceto mi se promeni. imav fiksirana nasmevka od uvo do uvo koja kako so dvokomponenten lepak se zalepila na liceto. izrazot mi se menuva koga sum vo takvo opkruzhuvanje. zoshto? 18 noemvri, bazen kamp 5350m od najvisokoto selo kare na okolu 4900m kade prestojuvavme 2 dena za odmor i aklimatizacija, do bazniot kamp ni bea potrebni okolu 4 chasa. se pominuva prevojot mera la i se simnuva do tochkata kade mestime derezi pred konechno da stapneme na glecherot. megju ova mesto i bazniot kamp se kachuva strmno snezhno brdo kade vodichite obichno postavuvaat fiksno jazhe. bidejkji se chuvstvuvavme dobro aklimatizirani i odmorni, planiravme da go preskokneme bazniot i da odime prema vrv samo so edno prespivanje na visinskiot logor. no, utrovo ficho se razbudi so chudno chuvstvo na zashemetenost. bevme spori i teshki pa ne uspeavme da stigneme na visinskiot kamp na visina od 5780m, no i od zdravstveni prichini odluchivme deka sepak podobro e da da prespieme edna vecher na bazniot kamp na 5350m. i pokraj ogromnata zhelba za utreshniot den da go dochekame izgrejsonceto na vrvot, sepak donesovme dobra odluka da podzabavime so tempoto na dvizhenje. denes e 19 noemvri. vo skopje vecher imam izlozhba so dlum na tema ekolobiranje kade go prenesuvam problemot za ohrid sos. no jas ne sum na otvaranjeto, vo momentov sum na 5780m vo shator pozadi edna djinovska karpa pred mera. studeno e, iako sme vo zavetrina. ovde znaat da frshtat silni vetrishta. mi nedostiga topol dom i pregratka od ljubeniot. nekako go planirav vcherashniot den za vrv i taka nesvesno ja imav raspredeleno energijata. ne se chuvstvuvam umorna fizichki, sepak denes nekako poslabo stojam so energija.. imame okolu 6 chasa odenje do vrvot po ne mnogu strmen teren. sepak treba da se vnimava na otvorenite krevasi vo glecherot. poagjame rano nautro i se nadevame na dobro vreme. od bazen do visinski kamp vodi blaga konstantna nagornina niz shirokoto ledeno pole. treba mnogu da se vnimava na otvorenite puknatini, vo koi ima brojni sluchai na lugje koi propadnale. relacijata zema okolu 3 chasa peshachenje shto ostava dovolno vreme za odmor i aklimatizacija. visinskiot kamp e smesten pozadi edna karpa vo zavetrina shto e mnogu dobro bidejkji ovaa planina e poznata po silen veter. 20 noemvri, okolu 5 chasot nautro trgnavme nakaj vrv. imashe ushte edna grupa anglichani i eden avstralijanec koi kachuvaa vo posebno organizirani grupi so celosna logistika od vodichi, nosachi, kujna, organizacija na kamp i tn. nie sme sami vo nashata mini rezhija. imavme najmeno samo dvajca nosachi koi nosea del od opremata parlelno so nas, se do bazniot kamp. pasang i dzangbu se nashite pridruzhnici koi vo momentov ne chekaat dole vo seloto kare. nemame vodich, sami organizirame kamp, nosime shator, kujna i se shto e potrebno. se dvizhime vo alpska navrska za razlika od grupite chii vodachi postavuvaat fiksni jazhinja na strmnite delovi. ostanatite trgnaa za na vrv okolu 3 chasot nautro. nie ne se brzavme bidejkji vremeto licheshe dobro i stabilno, a za skijachkiot podvig podobro e malku sonce da go rastopi snegot. patot za na vrv vodi niz glecherot sledejkji blaga no dolga pateka megju sosednite vrvovi so strmni karpesti strani. na nekolku mesta se iskachuvaat strmni brda. na pochetokot se chuvstvuvav mnogu istoshteno. ednostavno chuvstvuvav tezhina vo nozete koi sporo odea nagore. na filip mu mrznea prstite pa sakashe da dvizhime kolku mozhe pobrzo. vo kampot nemavme dovolno hrana i gas za topenje voda, pa osetiv glad i dehidriranost. nosevme i teshki ranci, skii, kozhi, plastichni chevli. me machea misli kako kje se usoglasime vo navrskata so skijanje bidejkji ficho odluchi da ne skija na tie uslovi od sneg. kako i da e, poleka ne razdeni. sonceto ne stopli, ne pochesti so sino stakleno nebo i perfektna vidlivost na site najvisoki himalajski vrvovi zad i okolu nas. panorama bukvalno za uchenje geografija. pominuvajkji go beloto prostranstvo od zamrznat glecher po beskonechnata blaga nagornina, pred nas pochna da se dzirka vrvot. gi presretnavme anglichanite so nivnite lokalni vodichi koi vekje sleguvaa. rekoa deka imame ushte okolu chas i polovina do vrvot. nivniot vodich – kadji, ni dade po edno baunti chokolatce shto me vrati celosno vo zhivot. prodolzhuvame osvezheni ushte eden chas koga pred nas od desnata strana se ispravi vrvot. mnogu razlichno izgleda na fotografija ili od daleku. izmenetata percepcija dava lazhna slika koja go pretstavuva vrvot pomal i poblizu od kolku shto vistinski e. samiot vrv e okolu 50-60m visok i strmen so okolu 60-70% nagib. ovde grupite obichno postavuvaat fiksno jazhe, no nie odevme vo alpski stil, megjusebno obezbeduvajkji se osobeno na simnuanje. skiite gi ostaviv ovde, a ficho koj odluchi da ne skija, gi ostavii skiite malku podole. stignuvame na vrv neshto pred 10 chasot. ni trebaa okolu 4:30 chasa od visinskiot kamp, vkluchuvajkji dosta zastanuvanja i mali pauzi. na vrvot naednash se’ beshe poinaku. zaboravivme na studot i na zamorot i uzhivavme vo eden od najubavite pogledi shto gi imav videno. pred nas panorama od najvisokite i najubavite himalajski vrvovi: everest, loce, nupce, ama dablam, pumo ri, cho ju, makalu i kanchenchunga. od druga strana markantniot barunce, kiashar i chamlang. se iznaslikavme i po okolu 30 minuti trgnavme nadolu. spored nashite informacii ova beshe prvo iskachuvanje na makedonskoto zname na vrvot mera. krevasi vo glecherot nasekade! beshe opasno da se odvoime od jazheto i jas da odam so skii, a ficho pesh. odevme zaedno nekoe vreme probuvajkji da se usoglasime jas poleka so skii a toj pesh, se dodeka ne gi pominavme glavnite opasnosti. potoa imav chest malku slobodno da ja otvoram ski telemark sezonata. snegot beshe katastrofa, sepak napraviv nekolku dobri telemark dvizhenja i oficijalno go pomestiv sopstevniot rekord za skijanje od golemi visini do pod samiot vrv, od okolu 6400m. vrvot go kachivme na 12tiot den od nasheto poagjanje, istiot den se spushtivme nazad do kare. nekade pred visinskiot kamp ne presretnaa nashite pomoshnici pasang i dzangbu na koi sme im mnogu blagodarni za pridruzhbata i posvetenosta. slednite 3 dena ni bea potrebni da se simneme nazad do lukla. po pat trebashe da iskachime ushte dve planini nad 4500m za da povtorno se simneme do 2800m. za istiot pat nagore ni bea potrebni 10 dena zaradi nagloto dobivanje visina i potreba za aklimatizacija. lukla e pojdovnata tochka i najvisokiot aerodrom vo okolina od kade poagjaat mnogu kachuvachki i treking itinereri. vednash potoa sleduvaat sela nad 3000m. na odenje nagore vekje na chetvrtiot den se najdovme na prevojot zatrva la 4600m shto ne plasheshe zaradi prerano dobivanje na visina. simnuvanjeto vo dolinata hinku izobiluvashe so magichni pejzazhi, kombinirani od rechni vodoteci, rododendronova shuma i himalajski bor. ne voodushevuva opkruzhuvanjeto od strmni impozantni vrvovi, mnogu od niv nikojpat neiskacheni od chovekot. se raduvam na novoto iskustvo i im blagodaram na moite poddrzhuvachi na ova patuvanje: salewa/scout outdoor shop i alkaloid skopje.
Објава← Назад кон архивата