Вести
„Хакуна матата” на врвот на Африка


ИЗВОР – ПСД МАКПЕТРОЛ – ПИШУВА – ИЛИЈА БЕЛЕВСКИ
Танзанијците велат, ако врне тоа е благослов и вие сте благословени, а ако е сончево, тоа е среќа и вие сте среќни. Ние сфативме дека сме многу благословени, а малку помалку среќни кога уште не тргнати не пречека тропски дожд, којшто прекинуваше само колку да ни даде надеж дека повеќе нема да врне. Ама Килиманџаро сепак се смилува кон оваа балканска група ентузијасти, ако не повеќе, тогаш кога беше најпотребно, ноќта кога тргнавме накај врвот и наредниот ден до пладне. Потоа работите повторно се свртеа на благослов наместо на среќа….
Мене Килиманџаро ми беше во умот уште од 2013 година, веднаш после Дамаванд во Иран, не за сега, за понатаму, арно ама, какошто обично знае да биде, се поклопија коцките и авантурата можеше да почне.
ДЕН 1 Скопје-Софија-Доха
Скопје, рано наутро, 13 големи торби и уште толку ранци во автобусот на аџијата којшто има доволно седишта, ама малку простор. Не чека пат до Софија, а попатно да ги собереме Владимир од Врање, близу Куманово и Катица во Крива Паланка. Од Софија кон Доха-Катар летавме околу 5 часа. Цела ноќ на аеродромот којшто претставува блискоисточна раскрсница. Се е отворено 24 часа, може да се спие во тивките соби ако се најде место, да се шета, или да се набљудуваат лицата на илјадниците патници што минуваат покрај тебе во секој момент.

ДЕН 2 Доха-Аруша
Веќе сме во авион и летаме кон Аруша. Повторно околу 5 часа лет. Дел од патниците слеговме во Аруша, а другиот дел продолжија кон Занзибар, ама ние бевме некако посреќниJ. А тука климатски шок, температурата е 31 степен, голема влажност и пече сонце, а ние од зима доаѓаме. Hakunamatataпристапот на полициските и царинските работници ни беше малку чуден, полека, релаксирано, без нервози и повишен тон….добивме визи и може да се тргне накај градот Аруша. Овде дознавме дека доцни авионот на Иго, нашиот словенски австриец, или австриски словенец и дека ќе дојде дури наредниот ден. Почнаа да се собираат првите впечатоци по пат: многу луѓе а малку инфраструктура, гужва, пат а од двете страни кал, мали куќарки, моторчиња, деца претрчуваат, секој нешто продава по улица…..организиран сообраќаен хаос.
Попладнето имавме краток брифинг со одговорните лица-организаторот, претставување на водичите и програмата. Од утре тргнуваме и мора да се знаат деталите.


ДЕН 3 Аруша-Марангу-Мандара
Само што се истоваривме од истиот оној автобус од вчера, во којшто има главни, споредни, помошни и непостоечки столчиња па наместо 20, собира 40 луѓе на портата Марангу, почна да врне. Ама не да врне, туку да истура. А нашите торби се надвор и околу нив се носачите коишто чекаат да си го добијат товарот, да тргнат и да заработат нешто. Сите живеевме во надеж дека нема да ни ја наврне опремата уште не тргнати. Исто како што почна, дождот престана и конечно старт. Овде ни се придружи и последниот член на експедицијата. Марангу е на надморска висина од 1860 метри. Задолжителни се формалности околу пријавување на сите коишто планираат да се движат нагоре. Тука ги добивме и основните инструкции за тоа какво треба да биде нашето однесување на планината. Не очекува пат од 8 километри и илјада метри висински за совладување до првиот аклиматизационен камп на 2720 метри-Мандара.
Очекуваното време на пешачење беше околу 3 часа. Патеката веднаш почнува да се вие низ дождовната шума и благо да качува нагоре со секој поминат метар. Владее добро расположение, шегите почнаа, се движиме полека, а покрај нас со брз чекор поминуваат носачите со ранците и торбите, најчесто на глава. Не откривме како успеваат да држат таква рамнотежа и да се движат брзо со толкав товар на главата. Иако е сеуште ден, во шумата почна полека да се замрачува. Премногу е густа вегетацијата, па настрана од патеката погледот допира само неколку метри. На неколку пати над нас, во крошните од дрвата забележавме мајмуни како прескокнуваат од едно на друго дрво по лијаните. Звуци на сите страни, чудна атмосфера, силна вегетација, влага, на некои места и кал, просто неверојатно изгледаше како темелно се одржува пешачката патека-со поставени дрвени граничници, со тампонирана земја за да се олесни одењето.
Да не ви се верува дека има вработени луѓе во националниот парк кои имаат задача да ја метат патеката, да ги кастрат гранчињата, да прават скали на некои места за полесно качување и да копаат одводни канали, за да не им ја однесе дождот тампонираната земја што ја носеле на грб претходниот ден. Во мрак статсавме во кампот Мандара, пријавување и сместување. На некои опремата им беше наводенета од силниот дожд, но мотивот е силен, енергијата на ниво, а екипата колегијална. За се има решение.Спиевме со звуците на џунглата околу нас.




ДЕН 4 Мандара-Хоромбо
Доручек и старт кон наредниот камп на 3700 метри. Не очекуваат 12 километри благокачување, најпрво низ дождовната шума до кај 3.000 метри надморска височина, а потоа следува степско окружување со мали грмушки и помалку зеленило. Сепак, близу сме до екваторот и овде вегетација има и на надморски височини кои се несвојствени за нашите климатски услови. Дождот не потсетува редовно, во пократки и подолги интервали дека навистина на оваа експедиција ќе бидеме малку повеќе благословени отколку среќни. Кога ќе се излезе од шумата, па се до 3700 метри во подобри временски услови се отвара поглед на падините на Кили, ама ние ја немавме таа среќа, па за жал моравме да фотографираме во магла и облаци. Ручекот го јадевме како на трња, со ветер и дожд, додека едни црни гаврани со големина на орел стрпливо чекаа на некаков остаток од нашата храна.
По 5 часа пешачење, стасавме на 3720 метри, во најубавиот камп од оваа страна на планината. Хоромбо е среден, со тоалети, мали куќички во кои може да спијат меѓу 4 и 6 лица. Пристојни кревети и душеци. Има и струја, а ако си доволно талентиран за “бркање на сигнал”, може дури и мрежа за мобилен да се фати. Од овде па нагоре, мрежа повеќе не фативме. Вечера, малку муабет, редовниот брифинг со водичите за утрешниот ден и во кревет. Овде сеуште е добро за спиење, иако полека почнаа реакциите од поголемата висина кај некои од планинарите, посебно оние што прв пат излегуваат над 3000 метри надморка височина.




ДЕН 5 Хоромбо-Кибо
Утрото беше надежно, а ние сеуште верувавме дека конечно среќата ке се сврти накај нас. Сонцето срамежливо ѕиркаше позади Мавенци кратерот и конечно прв пат се појави неговото височество Ухуру пред нас. Не чекаа уште 9 километри до Кибо и уште многу до врвот, но сите се добри и подготвени за понатаму. Тргнавме околу 8 часот, после доручекот. Денес треба да поминеме од степско во алпско опкружување, а исто така не очекува и последниот извор на питка вода, иако тоа не смени нешто посебно во нашиот план. Имаше доволно дождовница во цистерните, па водачите не убедуваа дека нема потреба да се полни вода од пониско и да се носи нагоре. Не очекува исто така и бескрајната долина долга околу 7 километри, на висина од околу 4200 до 4500 метри. Кога гледав на интернет, овој дел изгледаше симпатично на сонце, па со споро движење и муабет, времето поминува, арно ама, во некоја чудна полупровидна магла, со дожд којшто добиваше на интензитет и ветер доволно јак за да почне да се смрзнува во мокрите алишта, не беше многу интересно. Јас сеуште пркосев и не ја ставив кабаницата, туку одев со чадор. Никогаш не сум можел да замислам планинар со чадор, тоа ми беше толку одбивно и против планинарскиот кодекс, ама кога ги видов водичите како шетаат со чадор, решив и јас да си ја пробам среќата.


Кабаницата не ја ставив, чадорот си ја заврши работата, ама не и кај нозете и стапалата. Дождот ме намокри и почна да ми студи. Почнав да се движам побрзо од групата, одејќи надолу и нагоре за да бидеме заедно, но после половина час почна интензивно да ми студи. Предложив да се одвојам од групата и со еден од водичите со побрзо темпо да се движам нагоре. Така и направивме, го убрзавме чекорот, се загреав и чекајќи ги другите скоро еден час во Кибо, имав време да се пресоблечам со тоа што остана суво и да се стоплам со чај. Кибо е камп на минување, високо е и таму не може да се минува многу време. Затоа и условите се многу полоши отколку во подолните кампови. Ние бевме сместени во соба со 20 кревети на 2 спрата. Место за опремата речиси и да немаше, а да не зборуваме за малку простор за пресоблекување и сушење. Дождот не престана да врне уште од пладнето, напротив дури и засилуваше, пред куќарката кал, вода на сите страни, сивило, а ние ноќеска треба да одиме накај врвот. Ич не беше надежно!






ДЕН 6 Кибо-Ухуру пик-Кибо-Хоромбро
Денот 6 се поврза со денот 5, односно не ни остана многу време за одмарање, туку уште во 23.30 часот се објави будење, барем за оние што успеаа да дремнат малку. Не се спие многу на 4700 метри надморска височина. Не е многу ладно надвор и за среќа, небото делува отворено, појасно од пред неколку часа. Ни се насмевна среќата, си реков во себе, ама тивко за да не чуе никој, да не се подречеме. Возбудата се движи околу сите нас, се прават последните подготвки, се проверува опремата, се носат конечни одлуки што да се остави во ранецот, а што не. Земав неколку житарки, 2 литри вода, еден резервен софт шел, фотоапаратот, очила за сонце, резервна капа и балаклава, два пара ракавици, потенки и подебели, резервните батерии за челната ламба и прв пат овде ги облеков чизмите. Со сиот ризик од дожд нагоре, решив да ја оставам кабаницата, да не тежи непотребно. Почнаа полека групите од планинари да се движат нагоре. До овде падините беа благи, понекогаш дури и досадно за одење, но од Кибо не чека добра стрмнина по влажниот вулкански сипар. Конечно во 12.30 тргнавме. Темпото е споро, единствено така може да се стартува, да се продолжи нагоре и да се стаса на оваа висина, секако имајќи во предвид дека последниве неколку дена одиме секој ден по 1000 метри висински нагоре. Водичите се распоредија околу нас, на секои неколку метри од двете страни по некој. Уште на почетокот почнаа да нудат помош, да ги носат ранците, или стапчињата, со цел да им олеснат на оние што не се чувствуваат добро, а и да заработат некој долар бакшиш. Неколкумина ја прифатија понудената помош. Со секој метар нагоре потешко се дише, а никако да се види просторот, да се оцени до каде сме, има ли крај некаде нагорнинава? Прво снегче, срамежливо распрскано по камењата згазивме дури на 5.100 метри. Ние тргнавме половина час подоцна од предвиденото време, па сите останати експедиции беа пред нас, а тоа делуваше исклучително депримирачки, не поради друго, туку поради долгите светлосни линии од нивните челни ламби, кои постојано беа пред нас и изгледаше како да стојат во место. Околу 2.30 по полноќ, поминавме покрај Ханс Мејеровата пештера, направивме мала пауза и повторно полека нагоре.

Овде прв пат почуствував студ, додека се движевме полека е во ред, но штом се застане, веднаш студи. Нема крај патекава која води во цик цак, ладно е, темно е, движењето е бавно, почнуваат црни мисли да се вртат во главата, веројатно од сите претходни фактори, плус недостатокот на кислород. Очите ми се затвараат, мислам дека спијам одејќи, или одам спиејќи, не се сеќавам добро. Е тогаш човек мора сам да се мотивира, да си каже дека сака, знае и може. Диши длабоко, најмногу што можеш, земај од реткиот воздух…..Ако потраеше црнилово и низата челни ламби од оние напред, ќе почнев да пцујам, ама почна да зазорува и се појави првата светлина, срамежливо. За кратко, ја приметив во далечината нагоре таблата на Гилманс поинт, 5680 метри. Далеку е, ама не може да биде многу далеку, штом се гледа од овде. Патеката во тие последни стотина метри висински минува низ големи камења, па некаде требаше да се користат малку и рацете за да се биде стабилен. Штом се отвори денот и допреа првите зраци, веројатно поради биоритмот, нова енергија од некаде се појави и сега веќе знаев дека не постои никаква пречка да се стаса до врвот. Секако, мотивирачки беше и тоа што од Гилманс поинт до врвот не очекуваат околу 200 висински метри по работ на кратерот со предвидено време од околу 1 и пол час. Ништо повеќе нема да ми застане на патот, си реков во себе. За околу 1 час излеговме на Гилманс поинт, работ на Кибо кратерот. Заслужена пауза и поткрепување, иако на оваа висина од 5700 метри, ниту ти се јаде, ниту ти се пие. Два члена од експедицијата поради исцрпеност, решија дека до тука ќе биде нивното искачување. Треба енергија и за да се вратат надолу.

По кратка пауза продолживме по работ на кратерот. Овде се отвори поглед кон врвот, дури и препознатливата табла се гледаше, како и луѓето пред нас кои полека се движеа нагоре. Со оглед на тоа дека фативме северна позиција, одевме по снег, на некои места со наноси длабок и по еден метар, но патеката е разгазена и тоа не претставува проблем. Групата после Гилмаснс поинт малку се разводени, но сепак повеќемината заедно се движевме нагоре. После 40 минути, поминавме покрај Стела поинт, а за уште толку од таму, ете сме и на Ухуру пик, највисокот во Африка и еден од седумте светски врвови. Часот е 8.30 по локално време, 8 часа од моментот на тргнување. Како да се опише чувството? Среќа, емоции, честитки, знамиња, не знае човек дали му се плаче, или му се смее. Веројатно на таа висина така е нормално да се расудува. Откога поминавме еден час на врвот, време беше да се тргне надолу. Во тој момент на врвот еднаподруга стасаа и двете девојки од Албанија. Исцрпени, но со лица од кои зрачеше среќа. Не изненади нивната упорност, очекував дека ќе дојдат само до Гилманс поинт. Надолу веќе групата се разводени, некои побрзо, некои пополека, но сега е друго. Откога ја завршивме работата, телото се опушти, направивме поголема пауза, но поминавме исто така и многу време на висина над 5700 метри, речиси 4 часа. Тоа истоштува и сега оние мали нагорнини од по неколку метри по работ на кратерот ме задишуваат многу повеќе отколку цела ноќ одење нагоре. Ама Гиламнс поинт е тука, пред мене, а од таму знам дека право надолу ќе биде полесно. Така и бидна. Одев сам право надолу околу еден час. Пред мене знам дека беше еден член од нашата група и еден водич, а назад сите останати. Ми требаше малку самотија после целата оваа интензивна и исцрпувачка ноќ и она убиствено POLE POLEтемпо. Позади мене приметив еден од водичите, се движеше невообичаено полека и некако чудно по серпентините, иако надолу обично движењето е попреку, за побрзо спуштање. Подзастанав и кога се доближи забележав дека е тоа еден од нашите водичи. Човекот чудно се однесуваше, ми се претстави, па кога го прашав дали е добро, рече дека не гледа, дека му ги дал очилата за сонце на друг водич којшто не земал свои, па од силна рефлексија значително му се намалил видот. Епа, тоа е, си реков, така ќе го памтиш Килиманџаро цел живот. Го фатив под рака човеков и надолу. Некаде пред Кибо се отпушти од мене, не му беше пријатно да го гледаат таков. Ми се заблагодари и полека отиде до неговиот тим. Подоцна ми кажа дека на пониско состојбата му се стабилизирала и дека се е во ред. Ми беше мило што помогнав на луѓето што нам ни помагаа цело време.

Е, сликата немаше да биде целосна ако повторно не почна да врне, благослов било нели? А треба да одиме уште 9 километри надолу кон Хоромбо! Уф, колку депримирачки изгледаше ова! Легнав на вреќата 10 минути, така непокриен и се обидов да изедам еден ред чоколадо и да се напијам вода. Ни сам немаше да си верувам ако знаев дека три четири коцки убава чоколада ќе ми бидат невкусни. Не ми се верува, ни водата не можев да ја голтнам, а бев многу жеден. Тоа се симптомите на дехидрираност, резултат на голем физички напор, нагон за повраќање ако се стави залче во устата или пак голтка вода. Но, неопходно е да се внесе малку храна и течност. Така и направив. Почна да ми студи и немаше друго решение, освен една група од оние што стасавме порано, заедно со дел од водичите и носачите да тргнеме надолу. Така и направивме. Овие беа недогледни 9 километри. Врне, па не врне, изморени сме, ама нема друго, мора да се изодат. А и полесно е некако движењето како се намалува надморската височина. Конечно стасавме во Хоромбо на 3.700, се смстивме во колибите, се пресоблековме со она што беше суво или полувлажно останатои конечно една дремка од 1 час во вреќата. Сега се е полесно, почна и на храна да ми текнува. После врвот, на 3700 метри се чувствуваме како на море!





ДЕН 7 Хоромбо-Марангу-Аруша
Последен ден, ден за враќање во цивилизација. Ама и 18 километри пешачење. За времето нема потреба да пишувам, си врне, па престанува и така постојано. Се одвоивме со Игор и заедно со еден од водачите со брзо темпо запнавме надолу. Не водеше мислата дека ако одиме побрзо, патот ќе биде пократок. Патем го посетивме и Маунди кратерот и конечно стасавме на стартно целната точка. Задолжителната регистрација и по едно Килиманџаро пиво за награда. Игор најде во неговиот магичен ранец сончоглед, парче чајна колбаса, купив некој чипс и едни солени стапчиња со кари, ама и алва најдов во ранецот…..убаво ги памтам сите состојки, многу беше вкусно, или ние бевме многу гладни, не знам! Додека ги чекавме останатите заврна пороен дожд, ист таков каков што не испрати пред тргање од местово. Многу време помина додека сите да се соберат, па да се средат, па да се најде и товари опремата, па сите да констатираат што направивме, па да го јадеме најочајниот ручек досега-чорба од банани и компири и некакви ситни трошки неидентификувано месо во дворот на една куќарка, па да патуваме со веселиот автобус до Аруша, за да стасаме до топла вода и туш. Вечерта имавме заедничка вечера, доделување на сертификатите, контакти по Facebook и Viber……честитки….
ДЕН 8 и ДЕН 9
Два дена наменети за сафари. Го посетивме резерватот околу езерото Манјара, а утредента Нгоронгоро кратерот. Гледавме егзотични животни близу до нас, природа. Го посетивме и селото на познатото африканско племе Масаи. Друг свет, друга култура, други правила, иако туризмот ги направил нештата да бидат комерцијализирани и претставени малку повеќе драматично.Од една страна гледате типично Масаи домаќинство, трло, стока, дечиња, муви, училница за децата во невозможни услови, а од друга страна, Масаи зборуваат Англиски, им се гледа доларче во очите кога ќе видат турист и постојано им ѕвонат мобилнитеJ
Танзанија, земја на контрасти.


ДЕН 10 и ДЕН 11
Најтешките два дена. Бесконечно патување со автобус, па долг лет со авион, па цела ноќ на аеродром, па уште еден долг лет со авион и конечно последните неколку часа од Софија до Скопје со автобус…… На 25.01.2016 околу 20 часот навечер, стасавме дома.
ИНФОРМАЦИИ
- Марангу рутата на Килиманџаро е најпосетувана од неколкуте патеки што водат до врвот. Ова е единствената рута по која има кампови со куќички од тврда градба. Патеката е најпопуларна бидејќи до врвот и назад може да се стаса за 5 дена, какошто направивме и ние. Тоа е најкратката опција за комерцијално искачување на Ухуру пик. Но токму поради тоа, оваа рута има најслаб процент на успешно искачување, многумина го потценуваат Килиманџаро и тргнуваат нагоре поттикнати од чисто туристички мотиви.
- На Килиманџаро може да се качите единствено организирано преку лиценцирана агенција, останатите опции не се дозволени.
- Рутата е долга речиси 70 километри и се совладуваат 4035 метри надморка височина во три и пол дена нагоре и еден и пол ден надолу.
- До последниот камп на 4700 падините се благи и движењето е релативно лесно, под услов ако се движите полека(POLE POLE какошто велат локалците) заради аклиматизација. Во спротивно, изгледите за неуспех се многу големи. Последната ноќ е најтешка, високо е, уморни сте, ненаспани и стрмно е.
- Треба да се пие многу вода, најмалку по 4 литри дневно. Храната штоја подготвуваат генерално е добра, ориз, паста, малку месо, леб, млеко во прав, убави зеленчукови чорби, кафе, чај во изобилие, локално овошје. Понесете си од вашите омилени житарки и чоколатца.
- Ништо не поминува без бакшиш и пазарење.
- Земете си вреќа за спиење.
- Средството за прскање против комарци е корисна работа.
- Вакцината против жолта треска не беше задолжителна и јас не ја примив. Задолжително мора да се користи терапија против маларија.
- Прв пат решив да користам Ацетазоламид. Ризикував, бидејќи не знаев како ќе ми делува на организмот. Пиев два пати дневно, наутро и навечер по 250 милиграми. Прв пат земав 24 часа пред да почнеме да се качуваме, а последното го пиев вечерта пред да тргнеме кон врвот. Надолу не користев.
- До 4700 метри, зависно од временските услови можете слободно да се качувате со патики за планинарење, или со лесни трекинг кондури. Појаки кондури ќе ви требаат за последната ноќ кон врвот.
- На Килиманџаро има две годишни времиња, сушно и врнежливо, така кажуваа локалците. Ние бевме во сушниот период и прописно не наврна. Слушав искуства и од оние што биле во дождливиот период. Земете повеќе облека и обувки, бидејќи она што ќе се намокри најчесто останува мокро се додека не стасате во цивилизација.
- Наводно ја филтрираат водата за пиење. Не користев таблети за прочистување на вода, дали ќе има некоја последица, сеуште не знамJ.
Во експедицијата учествуваа 16 члена, 9 од Македонија, 5 од Албанија, еден од Србија и еден од Австрија.
Стартувавме на 17.01, а на врвот бевме на 20.01.2016 година.
Фотографии и текст
Илија Белевски, ПСД Макпетрол
„hakuna matata” na vrvot na afrika izvor – psd makpetrol – pishuva – ilija belevski tanzanijcite velat, ako vrne toa e blagoslov i vie ste blagosloveni, a ako e sonchevo, toa e srekja i vie ste srekjni. nie sfativme deka sme mnogu blagosloveni, a malku pomalku srekjni koga ushte ne trgnati ne precheka tropski dozhd, kojshto prekinuvashe samo kolku da ni dade nadezh deka povekje nema da vrne. ama kilimandjaro sepak se smiluva kon ovaa balkanska grupa entuzijasti, ako ne povekje, togash koga beshe najpotrebno, nokjta koga trgnavme nakaj vrvot i naredniot den do pladne. potoa rabotite povtorno se svrtea na blagoslov namesto na srekja…. mene kilimandjaro mi beshe vo umot ushte od 2013 godina, vednash posle damavand vo iran, ne za sega, za ponatamu, arno ama, kakoshto obichno znae da bide, se poklopija kockite i avanturata mozheshe da pochne. den 1 skopje-sofija-doha skopje, rano nautro, 13 golemi torbi i ushte tolku ranci vo avtobusot na adjijata kojshto ima dovolno sedishta, ama malku prostor. ne cheka pat do sofija, a popatno da gi sobereme vladimir od vranje, blizu kumanovo i katica vo kriva palanka. od sofija kon doha-katar letavme okolu 5 chasa. cela nokj na aerodromot kojshto pretstavuva bliskoistochna raskrsnica. se e otvoreno 24 chasa, mozhe da se spie vo tivkite sobi ako se najde mesto, da se sheta, ili da se nabljuduvaat licata na iljadnicite patnici shto minuvaat pokraj tebe vo sekoj moment. den 2 doha-arusha vekje sme vo avion i letame kon arusha. povtorno okolu 5 chasa let. del od patnicite slegovme vo arusha, a drugiot del prodolzhija kon zanzibar, ama nie bevme nekako posrekjnij. a tuka klimatski shok, temperaturata e 31 stepen, golema vlazhnost i peche sonce, a nie od zima doagjame. hakunamatatapristapot na policiskite i carinskite rabotnici ni beshe malku chuden, poleka, relaksirano, bez nervozi i povishen ton….dobivme vizi i mozhe da se trgne nakaj gradot arusha. ovde doznavme deka docni avionot na igo, nashiot slovenski avstriec, ili avstriski slovenec i deka kje dojde duri naredniot den. pochnaa da se sobiraat prvite vpechatoci po pat: mnogu lugje a malku infrastruktura, guzhva, pat a od dvete strani kal, mali kukjarki, motorchinja, deca pretrchuvaat, sekoj neshto prodava po ulica…..organiziran soobrakjaen haos. popladneto imavme kratok brifing so odgovornite lica-organizatorot, pretstavuvanje na vodichite i programata. od utre trgnuvame i mora da se znaat detalite. den 3 arusha-marangu-mandara samo shto se istovarivme od istiot onoj avtobus od vchera, vo kojshto ima glavni, sporedni, pomoshni i nepostoechki stolchinja pa namesto 20, sobira 40 lugje na portata marangu, pochna da vrne. ama ne da vrne, tuku da istura. a nashite torbi se nadvor i okolu niv se nosachite koishto chekaat da si go dobijat tovarot, da trgnat i da zarabotat neshto. site zhiveevme vo nadezh deka nema da ni ja navrne opremata ushte ne trgnati. isto kako shto pochna, dozhdot prestana i konechno start. ovde ni se pridruzhi i posledniot chlen na ekspedicijata. marangu e na nadmorska visina od 1860 metri. zadolzhitelni se formalnosti okolu prijavuvanje na site koishto planiraat da se dvizhat nagore. tuka gi dobivme i osnovnite instrukcii za toa kakvo treba da bide nasheto odnesuvanje na planinata. ne ochekuva pat od 8 kilometri i iljada metri visinski za sovladuvanje do prviot aklimatizacionen kamp na 2720 metri-mandara. ochekuvanoto vreme na peshachenje beshe okolu 3 chasa. patekata vednash pochnuva da se vie niz dozhdovnata shuma i blago da kachuva nagore so sekoj pominat metar. vladee dobro raspolozhenie, shegite pochnaa, se dvizhime poleka, a pokraj nas so brz chekor pominuvaat nosachite so rancite i torbite, najchesto na glava. ne otkrivme kako uspevaat da drzhat takva ramnotezha i da se dvizhat brzo so tolkav tovar na glavata. iako e seushte den, vo shumata pochna poleka da se zamrachuva. premnogu e gusta vegetacijata, pa nastrana od patekata pogledot dopira samo nekolku metri. na nekolku pati nad nas, vo kroshnite od drvata zabelezhavme majmuni kako preskoknuvaat od edno na drugo drvo po lijanite. zvuci na site strani, chudna atmosfera, silna vegetacija, vlaga, na nekoi mesta i kal, prosto neverojatno izgledashe kako temelno se odrzhuva peshachkata pateka-so postaveni drveni granichnici, so tamponirana zemja za da se olesni odenjeto. da ne vi se veruva deka ima vraboteni lugje vo nacionalniot park koi imaat zadacha da ja metat patekata, da gi kastrat granchinjata, da pravat skali na nekoi mesta za polesno kachuvanje i da kopaat odvodni kanali, za da ne im ja odnese dozhdot tamponiranata zemja shto ja nosele na grb prethodniot den. vo mrak statsavme vo kampot mandara, prijavuvanje i smestuvanje. na nekoi opremata im beshe navodeneta od silniot dozhd, no motivot e silen, energijata na nivo, a ekipata kolegijalna. za se ima reshenie.spievme so zvucite na djunglata okolu nas. den 4 mandara-horombo doruchek i start kon naredniot kamp na 3700 metri. ne ochekuvaat 12 kilometri blagokachuvanje, najprvo niz dozhdovnata shuma do kaj 3.000 metri nadmorska visochina, a potoa sleduva stepsko okruzhuvanje so mali grmushki i pomalku zelenilo. sepak, blizu sme do ekvatorot i ovde vegetacija ima i na nadmorski visochini koi se nesvojstveni za nashite klimatski uslovi. dozhdot ne potsetuva redovno, vo pokratki i podolgi intervali deka navistina na ovaa ekspedicija kje bideme malku povekje blagosloveni otkolku srekjni. koga kje se izleze od shumata, pa se do 3700 metri vo podobri vremenski uslovi se otvara pogled na padinite na kili, ama nie ja nemavme taa srekja, pa za zhal moravme da fotografirame vo magla i oblaci. ruchekot go jadevme kako na trnja, so veter i dozhd, dodeka edni crni gavrani so golemina na orel strplivo chekaa na nekakov ostatok od nashata hrana. po 5 chasa peshachenje, stasavme na 3720 metri, vo najubaviot kamp od ovaa strana na planinata. horombo e sreden, so toaleti, mali kukjichki vo koi mozhe da spijat megju 4 i 6 lica. pristojni kreveti i dusheci. ima i struja, a ako si dovolno talentiran za “brkanje na signal”, mozhe duri i mrezha za mobilen da se fati. od ovde pa nagore, mrezha povekje ne fativme. vechera, malku muabet, redovniot brifing so vodichite za utreshniot den i vo krevet. ovde seushte e dobro za spienje, iako poleka pochnaa reakciite od pogolemata visina kaj nekoi od planinarite, posebno onie shto prv pat izleguvaat nad 3000 metri nadmorka visochina. den 5 horombo-kibo utroto beshe nadezhno, a nie seushte veruvavme deka konechno srekjata ke se svrti nakaj nas. sonceto sramezhlivo dzirkashe pozadi mavenci kraterot i konechno prv pat se pojavi negovoto visochestvo uhuru pred nas. ne chekaa ushte 9 kilometri do kibo i ushte mnogu do vrvot, no site se dobri i podgotveni za ponatamu. trgnavme okolu 8 chasot, posle doruchekot. denes treba da pomineme od stepsko vo alpsko opkruzhuvanje, a isto taka ne ochekuva i posledniot izvor na pitka voda, iako toa ne smeni neshto posebno vo nashiot plan. imashe dovolno dozhdovnica vo cisternite, pa vodachite ne ubeduvaa deka nema potreba da se polni voda od ponisko i da se nosi nagore. ne ochekuva isto taka i beskrajnata dolina dolga okolu 7 kilometri, na visina od okolu 4200 do 4500 metri. koga gledav na internet, ovoj del izgledashe simpatichno na sonce, pa so sporo dvizhenje i muabet, vremeto pominuva, arno ama, vo nekoja chudna poluprovidna magla, so dozhd kojshto dobivashe na intenzitet i veter dovolno jak za da pochne da se smrznuva vo mokrite alishta, ne beshe mnogu interesno. jas seushte prkosev i ne ja staviv kabanicata, tuku odev so chador. nikogash ne sum mozhel da zamislam planinar so chador, toa mi beshe tolku odbivno i protiv planinarskiot kodeks, ama koga gi vidov vodichite kako shetaat so chador, reshiv i jas da si ja probam srekjata. kabanicata ne ja staviv, chadorot si ja zavrshi rabotata, ama ne i kaj nozete i stapalata. dozhdot me namokri i pochna da mi studi. pochnav da se dvizham pobrzo od grupata, odejkji nadolu i nagore za da bideme zaedno, no posle polovina chas pochna intenzivno da mi studi. predlozhiv da se odvojam od grupata i so eden od vodichite so pobrzo tempo da se dvizham nagore. taka i napravivme, go ubrzavme chekorot, se zagreav i chekajkji gi drugite skoro eden chas vo kibo, imav vreme da se presoblecham so toa shto ostana suvo i da se stoplam so chaj. kibo e kamp na minuvanje, visoko e i tamu ne mozhe da se minuva mnogu vreme. zatoa i uslovite se mnogu poloshi otkolku vo podolnite kampovi. nie bevme smesteni vo soba so 20 kreveti na 2 sprata. mesto za opremata rechisi i da nemashe, a da ne zboruvame za malku prostor za presoblekuvanje i sushenje. dozhdot ne prestana da vrne ushte od pladneto, naprotiv duri i zasiluvashe, pred kukjarkata kal, voda na site strani, sivilo, a nie nokjeska treba da odime nakaj vrvot. ich ne beshe nadezhno! den 6 kibo-uhuru pik-kibo-horombro denot 6 se povrza so denot 5, odnosno ne ni ostana mnogu vreme za odmaranje, tuku ushte vo 23.30 chasot se objavi budenje, barem za onie shto uspeaa da dremnat malku. ne se spie mnogu na 4700 metri nadmorska visochina. ne e mnogu ladno nadvor i za srekja, neboto deluva otvoreno, pojasno od pred nekolku chasa. ni se nasmevna srekjata, si rekov vo sebe, ama tivko za da ne chue nikoj, da ne se podrecheme. vozbudata se dvizhi okolu site nas, se pravat poslednite podgotvki, se proveruva opremata, se nosat konechni odluki shto da se ostavi vo ranecot, a shto ne. zemav nekolku zhitarki, 2 litri voda, eden rezerven soft shel, fotoaparatot, ochila za sonce, rezervna kapa i balaklava, dva para rakavici, potenki i podebeli, rezervnite baterii za chelnata lamba i prv pat ovde gi oblekov chizmite. so siot rizik od dozhd nagore, reshiv da ja ostavam kabanicata, da ne tezhi nepotrebno. pochnaa poleka grupite od planinari da se dvizhat nagore. do ovde padinite bea blagi, ponekogash duri i dosadno za odenje, no od kibo ne cheka dobra strmnina po vlazhniot vulkanski sipar. konechno vo 12.30 trgnavme. tempoto e sporo, edinstveno taka mozhe da se startuva, da se prodolzhi nagore i da se stasa na ovaa visina, sekako imajkji vo predvid deka poslednive nekolku dena odime sekoj den po 1000 metri visinski nagore. vodichite se rasporedija okolu nas, na sekoi nekolku metri od dvete strani po nekoj. ushte na pochetokot pochnaa da nudat pomosh, da gi nosat rancite, ili stapchinjata, so cel da im olesnat na onie shto ne se chuvstvuvaat dobro, a i da zarabotat nekoj dolar bakshish. nekolkumina ja prifatija ponudenata pomosh. so sekoj metar nagore poteshko se dishe, a nikako da se vidi prostorot, da se oceni do kade sme, ima li kraj nekade nagorninava? prvo snegche, sramezhlivo rasprskano po kamenjata zgazivme duri na 5.100 metri. nie trgnavme polovina chas podocna od predvidenoto vreme, pa site ostanati ekspedicii bea pred nas, a toa deluvashe iskluchitelno deprimirachki, ne poradi drugo, tuku poradi dolgite svetlosni linii od nivnite chelni lambi, koi postojano bea pred nas i izgledashe kako da stojat vo mesto. okolu 2.30 po polnokj, pominavme pokraj hans mejerovata peshtera, napravivme mala pauza i povtorno poleka nagore. ovde prv pat pochustvuvav stud, dodeka se dvizhevme poleka e vo red, no shtom se zastane, vednash studi. nema kraj patekava koja vodi vo cik cak, ladno e, temno e, dvizhenjeto e bavno, pochnuvaat crni misli da se vrtat vo glavata, verojatno od site prethodni faktori, plus nedostatokot na kislorod. ochite mi se zatvaraat, mislam deka spijam odejkji, ili odam spiejkji, ne se sekjavam dobro. e togash chovek mora sam da se motivira, da si kazhe deka saka, znae i mozhe. dishi dlaboko, najmnogu shto mozhesh, zemaj od retkiot vozduh…..ako potraeshe crnilovo i nizata chelni lambi od onie napred, kje pochnev da pcujam, ama pochna da zazoruva i se pojavi prvata svetlina, sramezhlivo. za kratko, ja primetiv vo dalechinata nagore tablata na gilmans point, 5680 metri. daleku e, ama ne mozhe da bide mnogu daleku, shtom se gleda od ovde. patekata vo tie posledni stotina metri visinski minuva niz golemi kamenja, pa nekade trebashe da se koristat malku i racete za da se bide stabilen. shtom se otvori denot i doprea prvite zraci, verojatno poradi bioritmot, nova energija od nekade se pojavi i sega vekje znaev deka ne postoi nikakva prechka da se stasa do vrvot. sekako, motivirachki beshe i toa shto od gilmans point do vrvot ne ochekuvaat okolu 200 visinski metri po rabot na kraterot so predvideno vreme od okolu 1 i pol chas. nishto povekje nema da mi zastane na patot, si rekov vo sebe. za okolu 1 chas izlegovme na gilmans point, rabot na kibo kraterot. zasluzhena pauza i potkrepuvanje, iako na ovaa visina od 5700 metri, nitu ti se jade, nitu ti se pie. dva chlena od ekspedicijata poradi iscrpenost, reshija deka do tuka kje bide nivnoto iskachuvanje. treba energija i za da se vratat nadolu. po kratka pauza prodolzhivme po rabot na kraterot. ovde se otvori pogled kon vrvot, duri i prepoznatlivata tabla se gledashe, kako i lugjeto pred nas koi poleka se dvizhea nagore. so ogled na toa deka fativme severna pozicija, odevme po sneg, na nekoi mesta so nanosi dlabok i po eden metar, no patekata e razgazena i toa ne pretstavuva problem. grupata posle gilmasns point malku se razvodeni, no sepak povekjeminata zaedno se dvizhevme nagore. posle 40 minuti, pominavme pokraj stela point, a za ushte tolku od tamu, ete sme i na uhuru pik, najvisokot vo afrika i eden od sedumte svetski vrvovi. chasot e 8.30 po lokalno vreme, 8 chasa od momentot na trgnuvanje. kako da se opishe chuvstvoto? srekja, emocii, chestitki, znaminja, ne znae chovek dali mu se plache, ili mu se smee. verojatno na taa visina taka e normalno da se rasuduva. otkoga pominavme eden chas na vrvot, vreme beshe da se trgne nadolu. vo toj moment na vrvot ednapodruga stasaa i dvete devojki od albanija. iscrpeni, no so lica od koi zracheshe srekja. ne iznenadi nivnata upornost, ochekuvav deka kje dojdat samo do gilmans point. nadolu vekje grupata se razvodeni, nekoi pobrzo, nekoi popoleka, no sega e drugo. otkoga ja zavrshivme rabotata, teloto se opushti, napravivme pogolema pauza, no pominavme isto taka i mnogu vreme na visina nad 5700 metri, rechisi 4 chasa. toa istoshtuva i sega onie mali nagornini od po nekolku metri po rabot na kraterot me zadishuvaat mnogu povekje otkolku cela nokj odenje nagore. ama gilamns point e tuka, pred mene, a od tamu znam deka pravo nadolu kje bide polesno. taka i bidna. odev sam pravo nadolu okolu eden chas. pred mene znam deka beshe eden chlen od nashata grupa i eden vodich, a nazad site ostanati. mi trebashe malku samotija posle celata ovaa intenzivna i iscrpuvachka nokj i ona ubistveno pole poletempo. pozadi mene primetiv eden od vodichite, se dvizheshe nevoobichaeno poleka i nekako chudno po serpentinite, iako nadolu obichno dvizhenjeto e popreku, za pobrzo spushtanje. podzastanav i koga se doblizhi zabelezhav deka e toa eden od nashite vodichi. chovekot chudno se odnesuvashe, mi se pretstavi, pa koga go prashav dali e dobro, reche deka ne gleda, deka mu gi dal ochilata za sonce na drug vodich kojshto ne zemal svoi, pa od silna refleksija znachitelno mu se namalil vidot. epa, toa e, si rekov, taka kje go pamtish kilimandjaro cel zhivot. go fativ pod raka chovekov i nadolu. nekade pred kibo se otpushti od mene, ne mu beshe prijatno da go gledaat takov. mi se zablagodari i poleka otide do negoviot tim. podocna mi kazha deka na ponisko sostojbata mu se stabilizirala i deka se e vo red. mi beshe milo shto pomognav na lugjeto shto nam ni pomagaa celo vreme. e, slikata nemashe da bide celosna ako povtorno ne pochna da vrne, blagoslov bilo neli? a treba da odime ushte 9 kilometri nadolu kon horombo! uf, kolku deprimirachki izgledashe ova! legnav na vrekjata 10 minuti, taka nepokrien i se obidov da izedam eden red chokolado i da se napijam voda. ni sam nemashe da si veruvam ako znaev deka tri chetiri kocki ubava chokolada kje mi bidat nevkusni. ne mi se veruva, ni vodata ne mozhev da ja goltnam, a bev mnogu zheden. toa se simptomite na dehidriranost, rezultat na golem fizichki napor, nagon za povrakjanje ako se stavi zalche vo ustata ili pak goltka voda. no, neophodno e da se vnese malku hrana i technost. taka i napraviv. pochna da mi studi i nemashe drugo reshenie, osven edna grupa od onie shto stasavme porano, zaedno so del od vodichite i nosachite da trgneme nadolu. taka i napravivme. ovie bea nedogledni 9 kilometri. vrne, pa ne vrne, izmoreni sme, ama nema drugo, mora da se izodat. a i polesno e nekako dvizhenjeto kako se namaluva nadmorskata visochina. konechno stasavme vo horombo na 3.700, se smstivme vo kolibite, se presoblekovme so ona shto beshe suvo ili poluvlazhno ostanatoi konechno edna dremka od 1 chas vo vrekjata. sega se e polesno, pochna i na hrana da mi teknuva. posle vrvot, na 3700 metri se chuvstvuvame kako na more! den 7 horombo-marangu-arusha posleden den, den za vrakjanje vo civilizacija. ama i 18 kilometri peshachenje. za vremeto nema potreba da pishuvam, si vrne, pa prestanuva i taka postojano. se odvoivme so igor i zaedno so eden od vodachite so brzo tempo zapnavme nadolu. ne vodeshe mislata deka ako odime pobrzo, patot kje bide pokratok. patem go posetivme i maundi kraterot i konechno stasavme na startno celnata tochka. zadolzhitelnata registracija i po edno kilimandjaro pivo za nagrada. igor najde vo negoviot magichen ranec sonchogled, parche chajna kolbasa, kupiv nekoj chips i edni soleni stapchinja so kari, ama i alva najdov vo ranecot…..ubavo gi pamtam site sostojki, mnogu beshe vkusno, ili nie bevme mnogu gladni, ne znam! dodeka gi chekavme ostanatite zavrna poroen dozhd, ist takov kakov shto ne isprati pred trganje od mestovo. mnogu vreme pomina dodeka site da se soberat, pa da se sredat, pa da se najde i tovari opremata, pa site da konstatiraat shto napravivme, pa da go jademe najochajniot ruchek dosega-chorba od banani i kompiri i nekakvi sitni troshki neidentifikuvano meso vo dvorot na edna kukjarka, pa da patuvame so veseliot avtobus do arusha, za da stasame do topla voda i tush. vecherta imavme zaednichka vechera, dodeluvanje na sertifikatite, kontakti po facebook i viber……chestitki…. den 8 i den 9 dva dena nameneti za safari. go posetivme rezervatot okolu ezeroto manjara, a utredenta ngorongoro kraterot. gledavme egzotichni zhivotni blizu do nas, priroda. go posetivme i seloto na poznatoto afrikansko pleme masai. drug svet, druga kultura, drugi pravila, iako turizmot gi napravil neshtata da bidat komercijalizirani i pretstaveni malku povekje dramatichno.od edna strana gledate tipichno masai domakjinstvo, trlo, stoka, dechinja, muvi, uchilnica za decata vo nevozmozhni uslovi, a od druga strana, masai zboruvaat angliski, im se gleda dolarche vo ochite koga kje vidat turist i postojano im dzvonat mobilnitej tanzanija, zemja na kontrasti. den 10 i den 11 najteshkite dva dena. beskonechno patuvanje so avtobus, pa dolg let so avion, pa cela nokj na aerodrom, pa ushte eden dolg let so avion i konechno poslednite nekolku chasa od sofija do skopje so avtobus…… na 25.01.2016 okolu 20 chasot navecher, stasavme doma. informacii marangu rutata na kilimandjaro e najposetuvana od nekolkute pateki shto vodat do vrvot. ova e edinstvenata ruta po koja ima kampovi so kukjichki od tvrda gradba. patekata e najpopularna bidejkji do vrvot i nazad mozhe da se stasa za 5 dena, kakoshto napravivme i nie. toa e najkratkata opcija za komercijalno iskachuvanje na uhuru pik. no tokmu poradi toa, ovaa ruta ima najslab procent na uspeshno iskachuvanje, mnogumina go potcenuvaat kilimandjaro i trgnuvaat nagore pottiknati od chisto turistichki motivi. na kilimandjaro mozhe da se kachite edinstveno organizirano preku licencirana agencija, ostanatite opcii ne se dozvoleni. rutata e dolga rechisi 70 kilometri i se sovladuvaat 4035 metri nadmorka visochina vo tri i pol dena nagore i eden i pol den nadolu. do posledniot kamp na 4700 padinite se blagi i dvizhenjeto e relativno lesno, pod uslov ako se dvizhite poleka(pole pole kakoshto velat lokalcite) zaradi aklimatizacija. vo sprotivno, izgledite za neuspeh se mnogu golemi. poslednata nokj e najteshka, visoko e, umorni ste, nenaspani i strmno e. treba da se pie mnogu voda, najmalku po 4 litri dnevno. hranata shtoja podgotvuvaat generalno e dobra, oriz, pasta, malku meso, leb, mleko vo prav, ubavi zelenchukovi chorbi, kafe, chaj vo izobilie, lokalno ovoshje. ponesete si od vashite omileni zhitarki i chokolatca. nishto ne pominuva bez bakshish i pazarenje. zemete si vrekja za spienje. sredstvoto za prskanje protiv komarci e korisna rabota. vakcinata protiv zholta treska ne beshe zadolzhitelna i jas ne ja primiv. zadolzhitelno mora da se koristi terapija protiv malarija. prv pat reshiv da koristam acetazolamid. rizikuvav, bidejkji ne znaev kako kje mi deluva na organizmot. piev dva pati dnevno, nautro i navecher po 250 miligrami. prv pat zemav 24 chasa pred da pochneme da se kachuvame, a poslednoto go piev vecherta pred da trgneme kon vrvot. nadolu ne koristev. do 4700 metri, zavisno od vremenskite uslovi mozhete slobodno da se kachuvate so patiki za planinarenje, ili so lesni treking konduri. pojaki konduri kje vi trebaat za poslednata nokj kon vrvot. na kilimandjaro ima dve godishni vreminja, sushno i vrnezhlivo, taka kazhuvaa lokalcite. nie bevme vo sushniot period i propisno ne navrna. slushav iskustva i od onie shto bile vo dozhdliviot period. zemete povekje obleka i obuvki, bidejkji ona shto kje se namokri najchesto ostanuva mokro se dodeka ne stasate vo civilizacija. navodno ja filtriraat vodata za pienje. ne koristev tableti za prochistuvanje na voda, dali kje ima nekoja posledica, seushte ne znamj. vo ekspedicijata uchestvuvaa 16 chlena, 9 od makedonija, 5 od albanija, eden od srbija i eden od avstrija. startuvavme na 17.01, a na vrvot bevme na 20.01.2016 godina. fotografii i tekst ilija belevski, psd makpetrol
Објава← Назад кон архивата