Во период од 1896 година кога маратонот е една од главните форми на атлетско натпреварување на модерната Олимпијада, па се до 80-тите години од минатиот век, понежниот пол бил константно дискриминиран од оваа, па и од бројни други форми на долги атлетски трки поради различни неретко небулозни тези.
Токму на почетокот на 1900-тите години од во медицината бил практично подметнат митот за матката и другите женски репродуктивни органи кои не се физиолошки во можност да издржат една таква трка. Долги години, овие и низа на други научно неосновани и неподдржани тези за издржливоста поточно „кревкоста” на женското тело биле една од главните причини поради кои на женската популација ѝ било забранувана партиципација во вакви дистанци.
Меѓутоа, и покрај овие забрани за учество и класичното родово дискриминирање во текот на историјата жените водат една долга битка за нивното право за трчање на долги патеки, рамо до рамо со мажите.
Уште во 1896 година Ровити Стаматис била првата жена која ја итрчала дистанцата од Маратон до Атина за само месец подоцна извесна жена по име Мелопомене да се пријави на Олимпијадата. Иако нејзината пријава била инстантно одбиена таа решила скришум да се вклучи во маратонската трка. Кога за приближно четири ипол часа дошла на стадионот каде бил финишот, портата на стадионот била затворена и таа го истрчала последниот круг околу стадионот.
Понатаму во историјата тука е Виолет Пирси која е првата жена на која и бил мерено време за маратонска трка во Британија каде таа завршила за 3 часа и 40 минути – време кое триесет години подоцна стоело како женски рекорд на маратонската дистанца. Сепак, овие бројки стоеле неформални и непризнаени од било кое тело за атлетска регулација.
Во 60-тите години пак тука се познатите борци за женскиот маратон Роберта „Боби” Гибс и Катрин Свицер кои биле главните двигатели за оваа проблематика на ниво на Америка. 1966 година Боби Гибс успева да се прикрие во грмушките пред стартот на бостонскиот маратон и скришум да го заврши маратонот со време од 3 часа 20 минути.
Наредните години таа и Катрин Свицер повторно се натпреваруваат на Бостон Маратон (тогаш најпознатиот маратон во Америка), а Свицер – пријавена под број 261 како машко со иницијали К.В. Свицер е позната по случката со директорот на трката кој се обидел да ја исфрли од патеката.
Во наредните години овие две жени продолжуваат со нивните активности на полето на маратонското трчање и правата на жените за овој спорт. Бурниот период на женското трчање во периодот од 70-тите години ескалира, работите полека и бавно почнуваат да се менуваат.
Дури во 1984 година Интернационалниот Олимписки Комитет конечно го дозволува и признава женското маратонско натпреварување кога на олимписките игри во Лос Анџелес Жоан Беноа со време од 2 часа 24 минути освојува нешто многу поголемо од само златен медал.
Низ текот на декадите, тие не само што докажаа дека имаат полно право да учествуваат во овој спорт, туку и дека се во можност да бидат достојна конкуренција на мажите.
zhenskata borba za maratonsko trchanje vo period od 1896 godina koga maratonot e edna od glavnite formi na atletsko natprevaruvanje na modernata olimpijada, pa se do 80-tite godini od minatiot vek, ponezhniot pol bil konstantno diskriminiran od ovaa, pa i od brojni drugi formi na dolgi atletski trki poradi razlichni neretko nebulozni tezi. tokmu na pochetokot na 1900-tite godini od vo medicinata bil praktichno podmetnat mitot za matkata i drugite zhenski reproduktivni organi koi ne se fizioloshki vo mozhnost da izdrzhat edna takva trka. dolgi godini, ovie i niza na drugi nauchno neosnovani i nepoddrzhani tezi za izdrzhlivosta potochno „krevkosta” na zhenskoto telo bile edna od glavnite prichini poradi koi na zhenskata populacija ѝ bilo zabranuvana participacija vo vakvi distanci. megjutoa, i pokraj ovie zabrani za uchestvo i klasichnoto rodovo diskriminiranje vo tekot na istorijata zhenite vodat edna dolga bitka za nivnoto pravo za trchanje na dolgi pateki, ramo do ramo so mazhite. ushte vo 1896 godina roviti stamatis bila prvata zhena koja ja itrchala distancata od maraton do atina za samo mesec podocna izvesna zhena po ime melopomene da se prijavi na olimpijadata. iako nejzinata prijava bila instantno odbiena taa reshila skrishum da se vkluchi vo maratonskata trka. koga za priblizhno chetiri ipol chasa doshla na stadionot kade bil finishot, portata na stadionot bila zatvorena i taa go istrchala posledniot krug okolu stadionot. ponatamu vo istorijata tuka e violet pirsi koja e prvata zhena na koja i bil mereno vreme za maratonska trka vo britanija kade taa zavrshila za 3 chasa i 40 minuti – vreme koe trieset godini podocna stoelo kako zhenski rekord na maratonskata distanca. sepak, ovie brojki stoele neformalni i nepriznaeni od bilo koe telo za atletska regulacija. vo 60-tite godini pak tuka se poznatite borci za zhenskiot maraton roberta „bobi” gibs i katrin svicer koi bile glavnite dvigateli za ovaa problematika na nivo na amerika. 1966 godina bobi gibs uspeva da se prikrie vo grmushkite pred startot na bostonskiot maraton i skrishum da go zavrshi maratonot so vreme od 3 chasa 20 minuti. narednite godini taa i katrin svicer povtorno se natprevaruvaat na boston maraton (togash najpoznatiot maraton vo amerika), a svicer – prijavena pod broj 261 kako mashko so inicijali k.v. svicer e poznata po sluchkata so direktorot na trkata koj se obidel da ja isfrli od patekata. vo narednite godini ovie dve zheni prodolzhuvaat so nivnite aktivnosti na poleto na maratonskoto trchanje i pravata na zhenite za ovoj sport. burniot period na zhenskoto trchanje vo periodot od 70-tite godini eskalira, rabotite poleka i bavno pochnuvaat da se menuvaat. duri vo 1984 godina internacionalniot olimpiski komitet konechno go dozvoluva i priznava zhenskoto maratonsko natprevaruvanje koga na olimpiskite igri vo los andjeles zhoan benoa so vreme od 2 chasa 24 minuti osvojuva neshto mnogu pogolemo od samo zlaten medal. niz tekot na dekadite, tie ne samo shto dokazhaa deka imaat polno pravo da uchestvuvaat vo ovoj sport, tuku i deka se vo mozhnost da bidat dostojna konkurencija na mazhite.