Флора-фауна
Македонија Vs Триатлон


Да не ме сфати никој погрешно и да не ми замери никој, повеќе од сигурно е дека има кај нас далеку покомпетентни луѓе за и околку триатлонот од мене и луѓе чие искуство би значело много повеќе и би имало во тежина од ова моето. Јас само сакам да се осврнам на триатлонот како начин на живеењне, само-надминување и бркање на соништа.
Да се навратам онаму кај што почнав т.е. таму кај што ме боли.
Трчањето. Скопски Маратон од година в година расте и се развива, а и луѓето кои учествуваа во него и не е само Скопски, скоро секој викенд по социјалните мрежи има слики кој кај бил и на кој маратон трчал. Лепота, да ти е кејф да гледаш и да читаш. А и кејот на Вардар, гужва, секој ден. Порано се знаеше, ќе помине Скопски и толку, ке останеме неколку души “стандардни”, али годинава како после Скопски да појача. Ако ги додадам тука и “планинците” и секојдневното орање на Водно. Со еден збор стигам до тоа дека почнавме да личиме на нација што трча. Делеку е од тоа што све се прави на запад и како тоа таму изгледа и во масовност и во услови, али со оглед колку далеку сме во све друго во ова и не е баш така делеку.
Бициклизам. Мислам нема потреба да зборувам, фактот дека ретко има бренд на точаци кој не е со директен дистрибутер доволен е сам по себе. Има муабети и држи дека купуваат точаци за сликање и за паради и покажување до Средно Водно али не оспорно дека се возат сè повеќе и повеќе тоцаци и тоа се возат скапи точаци. Ако не се сложувате, секој викенд има МТБ тура некаде (роад бикериве се затворен круг нив по патиста ке ги видите, тие сакаат сами да си тераат :)), повелете и уверете се во масовноста. За Азот, Мариово, Галичица, Попова Шапка и останати Вело Тури да не правам муабет – прераснаја во фестивали, неколку дена дешавки. Секоја чест за секој инволвиран во ова дали како дел од организација или како обичен учесник. Ако во трчање не сме далеку од западот во бициклизам можам слободно да кажам дека сме многу блиску. Да не бидам погрешно сфатен, не зборам за култура на возење точак, тука се други фактори и во таа категорија споредби треба да се прават со Афричките земји.
Пливање. Ако нешто знам од спорт во државава тоа се базени и пливање. Години поминати во ватерполо и денови и денови на базен со чисто срце и совест можам да кажам дека вакви услови за пливање барем јас не памтам. Туш со топла вода, еееее, каде бе тоа пред 10 години, базен со стази обележан 27 степени вода сред зима, па се знаеше зима може да работи само малото корито во Олимписки базен и тоа на сопствен ризик. Али да не објаснувам и да не ја ширам. Два фукнционални базени, а и рекреативци колку сакаш. Да изработам тренинг како што треба или треба да фатам рано сабајле Олимписки во малото корито или после 10 навечер во Карпош, во секое друго време делиш стаза со уште двајца.
Сето ова ме прави многу среќен, показател е на здрави навики и здрави луѓе. Се надевам дека само ќе се продолжи вака и ќе се надоградува.

Трчањето, Точакот и Пливањето се составни елементи на спортот кој го сакам, кој го тренирам и живеам, она што се нарекува Триатлон. А она што боли е тоа што спортовите внатре во Триатлонот и тоа како тие засебно растат, а триатлон кај нас не гледам никаде. Знам дека немаме врвни резултати ни во трчање ни во бициклизам ни во пливање ама не зборам ни за врвни резултати во триатлон, зборам за ентузијазам, хоби, за начин на жинеење.
И никако не сакам ова да биде сторија како државата не овозможува услови за тренинг и како сме таму кај што сме или пак дека Триатлонска федерација не прави ништо. Секако и овие си носат кривица, али си има државата овие денови многу поголеми проблеми од мојот триатлон, а Триатлонска Федерација и тоа малку ресурси што ги има (морам да признам крајно правилно) ги насочува во работа со млади кадри (а не ни очекувам дека ке се занимава со некој ко мене со на триесет и кусур години му текнало да се занимава со триатлон).
Некако стандарден муабет што многу често го слушам е тој како триатлонот е многу скап спорт и дека само богати луќе може да се бават со него. Па последично имаш „не е тоа за мене”. Далеку од тоа дека е ефтин спорт, ама како и секој друг спорт, скапо е колку што ке си направиш да биде. За некого трчањето е само патики од 50 евра и маица сто ја добил со учество на некоја трка а за некого е екскурзија и учество на маратони во некоја од светските метрополи со котизација од над 100 евра и све друго поврзано со тоа. Така и триатлонот, секако е убаво да возиш Три-бике, ама ако имаш желба не е страмота да возиш и тренираш со МТБ или алуминиумски роад бике (што е во цена со МТБ). Не мора да имаш три-одело, може да се почне и со обични купачи иста им е намената за тренинг. Копресијата убаво изгеда и во некоја мала мерка помага во резултатите во трчањето ама ако немаш 200 евра за компресија можеш и со шорц и маичка на трчање.

Ако тргнеме од нас малкумина (по мое знаење не повеке од 10 луѓе) што се бавиме со аметерски или популано наречен лонг дистанс триатлон, многу малку ако не и ништо не сме направиле за афирмација за овај спорт не сме успеале никако да го доближиме до другите луѓе, да ја споделиме нашата радост и страст. Тргајќи од себе во овие 3 и кусур години што активно се бавам со триатлон од сите дуатлони и триатлони во државава сум отишол само на еден. Што од страв, што од срам, али тоа не ме амнестира. На државно првенство може да се пријави секој и лично знам 20 луѓе што успешно би завршиле, можеби дистанцата не е атрактивна (спринт триатлон, 750 м. прливање, 20 км. точак, 5 км. трчање) али секако, глетката би била многу поубава ако на старт на државно првенство има 100 уцесници а не 15. Триатлонот треба само еднаш да го пробаш за да се заљубиш во него, али сепак треба да посакаш тоа еднаш да ти се деси.
Мојот тренер знае многу често да каже, Триатлонот е витешки спорт, почнува во вода и после 2 саати скоро редовно се завршува со шпринт и рамо до рамо борба. И искрено многу често и витешки се чуствувам. Моите резултати се смешни за спомнување и многу небитни али тоа не го прави помал мојот труд и посветеност. Фактот дека да се биде триатлонец треба да се владеат сите три спорта, да се биде во најмала рака во секој од нив добар а барем во два одличен е доволен показател за дисциплината сто овај спорт ја бара. Бара континуирана, секојдневна работа и посветено, најмногу од све бара безусловна љубов кон спортот и мотив да се биде дел од нешто големо, нешто несекојдневно.
Секој респект за они кои се бават со трчање или бициклизам али треба да се осети како е да после пливање се качиш на точак и после точак почнуваш да трчаш во полн шпринт. Али точно тоа е и убавината на овај спорт, никогаш не е досадно, никогаш не е монотоно. Можноста да уживаш во водата, динамиката на точакот и истрајноста на трчањето го прават уживањето целосно а трката искуство што се носи во себе цел живот. Како што ние триатлонците многу често знаеме да кажеме, триатлонот е начин на живот.Сум завршил десетици маратони и полумаратони и со голема почит сум кон секој што го направил тоа независно со кое време завршил, али слободно можам да кажам дека завршувањето на триатлон е неспоредливо. Триатлонот се преживува, не се завршува.

Да се вратам некако последично пак кон она, кој е крив. Навистина не знам, можда не е дојдено време, можда треба да помине некој период да лугето што трчаат посакаат да возат и точак па после да се мотивираат за триатлон и обратно за оние кои возат точак. Можда треба и државата да помогне со подобри услови, а Триатлонска Федерација со поголема афирмација. Можда ние што веќе сме во спортот треба да престаниме да бидеме себични и да споделиме што повеќе од нашиот свет со што повеќе луѓе. А можда најубаво е да остам да ти што ке стигнеш до крајов на овај текст си одговориш на прашањето, зошто ти не се занимаваш со Триатлон?
makedonija vs triatlon da ne me sfati nikoj pogreshno i da ne mi zameri nikoj, povekje od sigurno e deka ima kaj nas daleku pokompetentni lugje za i okolku triatlonot od mene i lugje chie iskustvo bi znachelo mnogo povekje i bi imalo vo tezhina od ova moeto. jas samo sakam da se osvrnam na triatlonot kako nachin na zhiveenjne, samo-nadminuvanje i brkanje na sonishta. da se navratam onamu kaj shto pochnav t.e. tamu kaj shto me boli. trchanjeto . skopski maraton od godina v godina raste i se razviva, a i lugjeto koi uchestvuvaa vo nego i ne e samo skopski, skoro sekoj vikend po socijalnite mrezhi ima sliki koj kaj bil i na koj maraton trchal. lepota, da ti e kejf da gledash i da chitash. a i kejot na vardar, guzhva, sekoj den. porano se znaeshe, kje pomine skopski i tolku, ke ostaneme nekolku dushi “standardni”, ali godinava kako posle skopski da pojacha. ako gi dodadam tuka i “planincite” i sekojdnevnoto oranje na vodno. so eden zbor stigam do toa deka pochnavme da lichime na nacija shto trcha. deleku e od toa shto sve se pravi na zapad i kako toa tamu izgleda i vo masovnost i vo uslovi, ali so ogled kolku daleku sme vo sve drugo vo ova i ne e bash taka deleku. biciklizam. mislam nema potreba da zboruvam, faktot deka retko ima brend na tochaci koj ne e so direkten distributer dovolen e sam po sebe. ima muabeti i drzhi deka kupuvaat tochaci za slikanje i za paradi i pokazhuvanje do sredno vodno ali ne osporno deka se vozat sè povekje i povekje tocaci i toa se vozat skapi tochaci. ako ne se slozhuvate, sekoj vikend ima mtb tura nekade (road bikerive se zatvoren krug niv po patista ke gi vidite, tie sakaat sami da si teraat :)), povelete i uverete se vo masovnosta. za azot, mariovo, galichica, popova shapka i ostanati velo turi da ne pravam muabet – prerasnaja vo festivali, nekolku dena deshavki. sekoja chest za sekoj involviran vo ova dali kako del od organizacija ili kako obichen uchesnik. ako vo trchanje ne sme daleku od zapadot vo biciklizam mozham slobodno da kazham deka sme mnogu blisku. da ne bidam pogreshno sfaten, ne zboram za kultura na vozenje tochak, tuka se drugi faktori i vo taa kategorija sporedbi treba da se pravat so africhkite zemji. plivanje. ako neshto znam od sport vo drzhavava toa se bazeni i plivanje. godini pominati vo vaterpolo i denovi i denovi na bazen so chisto srce i sovest mozham da kazham deka vakvi uslovi za plivanje barem jas ne pamtam. tush so topla voda, eeeee, kade be toa pred 10 godini, bazen so stazi obelezhan 27 stepeni voda sred zima, pa se znaeshe zima mozhe da raboti samo maloto korito vo olimpiski bazen i toa na sopstven rizik. ali da ne objasnuvam i da ne ja shiram. dva fukncionalni bazeni, a i rekreativci kolku sakash. da izrabotam trening kako shto treba ili treba da fatam rano sabajle olimpiski vo maloto korito ili posle 10 navecher vo karposh, vo sekoe drugo vreme delish staza so ushte dvajca. seto ova me pravi mnogu srekjen, pokazatel e na zdravi naviki i zdravi lugje. se nadevam deka samo kje se prodolzhi vaka i kje se nadograduva. trchanjeto, tochakot i plivanjeto se sostavni elementi na sportot koj go sakam, koj go treniram i zhiveam, ona shto se narekuva triatlon. a ona shto boli e toa shto sportovite vnatre vo triatlonot i toa kako tie zasebno rastat, a triatlon kaj nas ne gledam nikade. znam deka nemame vrvni rezultati ni vo trchanje ni vo biciklizam ni vo plivanje ama ne zboram ni za vrvni rezultati vo triatlon, zboram za entuzijazam, hobi, za nachin na zhineenje. i nikako ne sakam ova da bide storija kako drzhavata ne ovozmozhuva uslovi za trening i kako sme tamu kaj shto sme ili pak deka triatlonska federacija ne pravi nishto. sekako i ovie si nosat krivica, ali si ima drzhavata ovie denovi mnogu pogolemi problemi od mojot triatlon, a triatlonska federacija i toa malku resursi shto gi ima (moram da priznam krajno pravilno) gi nasochuva vo rabota so mladi kadri (a ne ni ochekuvam deka ke se zanimava so nekoj ko mene so na trieset i kusur godini mu teknalo da se zanimava so triatlon). nekako standarden muabet shto mnogu chesto go slusham e toj kako triatlonot e mnogu skap sport i deka samo bogati lukje mozhe da se bavat so nego. pa posledichno imash „ne e toa za mene”. daleku od toa deka e eftin sport, ama kako i sekoj drug sport, skapo e kolku shto ke si napravish da bide. za nekogo trchanjeto e samo patiki od 50 evra i maica sto ja dobil so uchestvo na nekoja trka a za nekogo e ekskurzija i uchestvo na maratoni vo nekoja od svetskite metropoli so kotizacija od nad 100 evra i sve drugo povrzano so toa. taka i triatlonot, sekako e ubavo da vozish tri-bike, ama ako imash zhelba ne e stramota da vozish i trenirash so mtb ili aluminiumski road bike (shto e vo cena so mtb). ne mora da imash tri-odelo, mozhe da se pochne i so obichni kupachi ista im e namenata za trening. kopresijata ubavo izgeda i vo nekoja mala merka pomaga vo rezultatite vo trchanjeto ama ako nemash 200 evra za kompresija mozhesh i so shorc i maichka na trchanje. ako trgneme od nas malkumina (po moe znaenje ne poveke od 10 lugje) shto se bavime so ameterski ili populano narechen long distans triatlon, mnogu malku ako ne i nishto ne sme napravile za afirmacija za ovaj sport ne sme uspeale nikako da go doblizhime do drugite lugje, da ja spodelime nashata radost i strast. trgajkji od sebe vo ovie 3 i kusur godini shto aktivno se bavam so triatlon od site duatloni i triatloni vo drzhavava sum otishol samo na eden. shto od strav, shto od sram, ali toa ne me amnestira. na drzhavno prvenstvo mozhe da se prijavi sekoj i lichno znam 20 lugje shto uspeshno bi zavrshile, mozhebi distancata ne e atraktivna (sprint triatlon, 750 m. prlivanje, 20 km. tochak, 5 km. trchanje) ali sekako, gletkata bi bila mnogu poubava ako na start na drzhavno prvenstvo ima 100 ucesnici a ne 15. triatlonot treba samo ednash da go probash za da se zaljubish vo nego, ali sepak treba da posakash toa ednash da ti se desi. mojot trener znae mnogu chesto da kazhe, triatlonot e viteshki sport, pochnuva vo voda i posle 2 saati skoro redovno se zavrshuva so shprint i ramo do ramo borba. i iskreno mnogu chesto i viteshki se chustvuvam. moite rezultati se smeshni za spomnuvanje i mnogu nebitni ali toa ne go pravi pomal mojot trud i posvetenost. faktot deka da se bide triatlonec treba da se vladeat site tri sporta, da se bide vo najmala raka vo sekoj od niv dobar a barem vo dva odlichen e dovolen pokazatel za disciplinata sto ovaj sport ja bara. bara kontinuirana, sekojdnevna rabota i posveteno, najmnogu od sve bara bezuslovna ljubov kon sportot i motiv da se bide del od neshto golemo, neshto nesekojdnevno. sekoj respekt za oni koi se bavat so trchanje ili biciklizam ali treba da se oseti kako e da posle plivanje se kachish na tochak i posle tochak pochnuvash da trchash vo poln shprint. ali tochno toa e i ubavinata na ovaj sport, nikogash ne e dosadno, nikogash ne e monotono. mozhnosta da uzhivash vo vodata, dinamikata na tochakot i istrajnosta na trchanjeto go pravat uzhivanjeto celosno a trkata iskustvo shto se nosi vo sebe cel zhivot. kako shto nie triatloncite mnogu chesto znaeme da kazheme, triatlonot e nachin na zhivot. sum zavrshil desetici maratoni i polumaratoni i so golema pochit sum kon sekoj shto go napravil toa nezavisno so koe vreme zavrshil, ali slobodno mozham da kazham deka zavrshuvanjeto na triatlon e nesporedlivo. triatlonot se prezhivuva, ne se zavrshuva. da se vratam nekako posledichno pak kon ona, koj e kriv. navistina ne znam, mozhda ne e dojdeno vreme, mozhda treba da pomine nekoj period da lugeto shto trchaat posakaat da vozat i tochak pa posle da se motiviraat za triatlon i obratno za onie koi vozat tochak. mozhda treba i drzhavata da pomogne so podobri uslovi, a triatlonska federacija so pogolema afirmacija. mozhda nie shto vekje sme vo sportot treba da prestanime da bideme sebichni i da spodelime shto povekje od nashiot svet so shto povekje lugje. a mozhda najubavo e da ostam da ti shto ke stignesh do krajov na ovaj tekst si odgovorish na prashanjeto, zoshto ti ne se zanimavash so triatlon?
Објава← Назад кон архивата