Пиколино
Придобивки од детската игра на отворено


Децата природно се привлечени кон неа. Таа им овозможува да ја истражуваат нивната животна средина, ја развива нивната мускулната сила и координација, ја зголемува нивната флексибилност и моторните вештини и во исто време се здобиваат со самодоверба.
Возрасните честопати забораваат колку таа е важна за здравиот развој на децата. Преку добра игра децата учат како да живеат самите или заедно со другите луѓе и развиваат чувство за тоа како функционира светот. Играта им дава можност да доживеат успех или непријатно чувство на сигурен и заштитнички начин. Таа има чудесна моќ на излекување и го поттикнува развојoт кај децата. Токму затоа, детската игра треба секојдневно да се стимулира.
Неуролошкиот систем на децата е природно дизајниран да бара сензорни стимулуси за да се развијат во здрави и силни личности. На пример, доколку детето почне да скока по мали камења тоа е затоа што детскиот мозок е веќе спремен за таков вид на активност.
Децата имаат потреба да се качуваат, да трчаат, да талкаат низ шума, да собираат гранки, да скокаат во бари, па дури и да паднат во некои прилики, сето тоа придонесува да се развие здрав сензорен систем кој ќе е база за учење и достигнување животни цели.
Сензорната депривацијата, односно намалувањето на надворешните дразби на сетилата, им ја намалува можноста на децата да пораснат во отпорни и флексибилни личности. Ограниченото движење и ограниченото време за игри на отворено доведуваат до неразвиен вестибуларен систем, кој е одговорен за рамнотежа, односно имаат намалена свесност за своето тело и за просторoт околу себе. Наставниците се почесто забележуваат дека децата стануваат понесмасни од изминатите години, паѓаат од своите столици, се удират еден во друг, внесуваат повеќе неконтролирана сила во игрите на училиште.
Ние се грижиме за нашите деца и затоа сакаме да ги заштитиме. Но, колку повеќе ги зашитуваме толку понесигурни стануваат. Кога возрасните почнуваат да кажуваат не за секоја физичка активност на децата, тогаш започнуваат проблемите во детскиот развој.
Постојат голем број на активности на отворено кои имаат терапевтско дејство врз психофизичкиот развој на децата. Некои од нив се следниве:
Качување по дрво е активност за зајакнување на целото тело и за координација. Децата за да се качат на дрво потребно е да ги употребат своите вештини за решавање проблеми и снаоѓање во нови ситуации за да се осигураат во безбедноста на гранките. Исто така допирот со дрво нуди природно тактилно искуство.
Одење боси на нерамен терен им помага мускулите на зглобовите и на стапалата, а воедно го развива и рефлексот на стапалото кој превенира од одење на прсти. Движејки се боси низ природа децата стануваат свесни за средината околку себе.
Тркалање по рид помага да се обезбеди рамнотежа и длабок притисок на мускулите и лигментите подобрувајги го проприорецептивниот систем. Ова сетило е значајно бидејки им помага на децата да регулираат колку сила ќе употребат во некои игри како боење со боици без да ги скршат, штипкање на образ на бебе без многу голем притисок и слично.
Санкањето е одлична сензорна активност, особено ако се менуваат позициите на санката. На пример, ако децата одат надолу по ридот на нивните стомаци, одржување на главата и нозете во супермен позиција, ја подобрува рамнотежата и свесноста за телото со тек на времето.
Играта на отворено е природно и инзворедно сензорно искуство за децата. Но повремени екскурзии во природа не се доволни за развој на здрав сензорен систем исто како што и повремената физичка активност не доведува до видливи резултати.
Децата треба да се движат и да играат на отворени и природни површини често и континуирано чувствувајки ја подршката од возрасните.
Зорица Николова
(Автоката е дел од детската академија Бреинобреин Европа)
Текстот е објавен во уличното списание ЛицевЛице број. 21
pridobivki od detskata igra na otvoreno decata prirodno se privlecheni kon nea. taa im ovozmozhuva da ja istrazhuvaat nivnata zhivotna sredina, ja razviva nivnata muskulnata sila i koordinacija, ja zgolemuva nivnata fleksibilnost i motornite veshtini i vo isto vreme se zdobivaat so samodoverba. vozrasnite chestopati zaboravaat kolku taa e vazhna za zdraviot razvoj na decata. preku dobra igra decata uchat kako da zhiveat samite ili zaedno so drugite lugje i razvivaat chuvstvo za toa kako funkcionira svetot. igrata im dava mozhnost da dozhiveat uspeh ili neprijatno chuvstvo na siguren i zashtitnichki nachin. taa ima chudesna mokj na izlekuvanje i go pottiknuva razvojot kaj decata. tokmu zatoa, detskata igra treba sekojdnevno da se stimulira. neuroloshkiot sistem na decata e prirodno dizajniran da bara senzorni stimulusi za da se razvijat vo zdravi i silni lichnosti. na primer, dokolku deteto pochne da skoka po mali kamenja toa e zatoa shto detskiot mozok e vekje spremen za takov vid na aktivnost. decata imaat potreba da se kachuvaat, da trchaat, da talkaat niz shuma, da sobiraat granki, da skokaat vo bari, pa duri i da padnat vo nekoi priliki, seto toa pridonesuva da se razvie zdrav senzoren sistem koj kje e baza za uchenje i dostignuvanje zhivotni celi. senzornata deprivacijata, odnosno namaluvanjeto na nadvoreshnite drazbi na setilata, im ja namaluva mozhnosta na decata da porasnat vo otporni i fleksibilni lichnosti. ogranichenoto dvizhenje i ogranichenoto vreme za igri na otvoreno doveduvaat do nerazvien vestibularen sistem, koj e odgovoren za ramnotezha, odnosno imaat namalena svesnost za svoeto telo i za prostorot okolu sebe. nastavnicite se pochesto zabelezhuvaat deka decata stanuvaat ponesmasni od izminatite godini, pagjaat od svoite stolici, se udirat eden vo drug, vnesuvaat povekje nekontrolirana sila vo igrite na uchilishte. nie se grizhime za nashite deca i zatoa sakame da gi zashtitime. no, kolku povekje gi zashituvame tolku ponesigurni stanuvaat. koga vozrasnite pochnuvaat da kazhuvaat ne za sekoja fizichka aktivnost na decata, togash zapochnuvaat problemite vo detskiot razvoj. postojat golem broj na aktivnosti na otvoreno koi imaat terapevtsko dejstvo vrz psihofizichkiot razvoj na decata. nekoi od niv se slednive: kachuvanje po drvo e aktivnost za zajaknuvanje na celoto telo i za koordinacija. decata za da se kachat na drvo potrebno e da gi upotrebat svoite veshtini za reshavanje problemi i snaogjanje vo novi situacii za da se osiguraat vo bezbednosta na grankite. isto taka dopirot so drvo nudi prirodno taktilno iskustvo. odenje bosi na neramen teren im pomaga muskulite na zglobovite i na stapalata, a voedno go razviva i refleksot na stapaloto koj prevenira od odenje na prsti. dvizhejki se bosi niz priroda decata stanuvaat svesni za sredinata okolku sebe. trkalanje po rid pomaga da se obezbedi ramnotezha i dlabok pritisok na muskulite i ligmentite podobruvajgi go proprioreceptivniot sistem. ova setilo e znachajno bidejki im pomaga na decata da reguliraat kolku sila kje upotrebat vo nekoi igri kako boenje so boici bez da gi skrshat, shtipkanje na obraz na bebe bez mnogu golem pritisok i slichno. sankanjeto e odlichna senzorna aktivnost, osobeno ako se menuvaat poziciite na sankata. na primer, ako decata odat nadolu po ridot na nivnite stomaci, odrzhuvanje na glavata i nozete vo supermen pozicija, ja podobruva ramnotezhata i svesnosta za teloto so tek na vremeto. igrata na otvoreno e prirodno i inzvoredno senzorno iskustvo za decata. no povremeni ekskurzii vo priroda ne se dovolni za razvoj na zdrav senzoren sistem isto kako shto i povremenata fizichka aktivnost ne doveduva do vidlivi rezultati. decata treba da se dvizhat i da igraat na otvoreni i prirodni povrshini chesto i kontinuirano chuvstvuvajki ja podrshkata od vozrasnite. zorica nikolova (avtokata e del od detskata akademija breinobrein evropa) tekstot e objaven vo ulichnoto spisanie licevlice broj. 21
Објава← Назад кон архивата