Флора-фауна
Синдром на пост-олимписка депресија – што, зошто, како?


За најголем дел од спортистите кои целат кон блескава кариера и освојување на некаква заслуга на олимписките игри, тоа значи дека спортот повеќе не е твое хоби и пополнување на време во текот на денот, туку претставува твоја кариера. Овие луѓе во текот на четирите години помеѓу Олимпијадите, во најголем дел од деновите се целосно фокусирани на тренинзите и трошат огромен временски период и напор за напредок во дисциплината. Згора на тоа, во најголем дел од случаите се работи за млади луѓе во своите 20ти години од животот.
Статистиката вели дека најголемиот дел на спортистите во припремниот период за Олимпијадите вложуваат околу 2 часа дневно на тренинг во текот на шест работни денови – ова се часови потрошени само и единствено на тренинзи, без додатните обврски за готвење, исхрана, одмор итн. Да не ги споменуваме периодите кога се вложуваат и многу повеќе од ова на дневно ниво.
Целиот овој акумулиран товар, заедно со исклучително хаотичните денови исполнети со адреналин, дружење, измешана енергија и емоции за време на самата Олимпијада честопати знаат да финишираат со клинички знаци на депресија по завршувањето на целиот циркус. Најинтересно е тоа што оваа состојба не се манифестира само кај оние кои не успеале во целите, туку и кај оние најдобрите.
Во кратки црти синдромот на пост-олимписката депресија може да се поврзе со емоционалната нестабилност и кревкост што секој од нас е во можност да ја доживее после големи животни одлуки и промени. Во овој случај, целиот труд и влог кој го внесле спортистите преминува во фаза на експлозија за време на Олимпијадата, за во еден момент – целосно да запре со завршувањето.

Досега имало повеќекратни случаи на спортисти кои го имаат доживеано овој синдром. Една од нив е пливачката Алисон Шмит која и покрај освоените 5 медали (од кои 3 златни) и поставувањето на рекорд на олимпијадата во Лондон 2012, таа се најде во состојба на депресија. Истото му се има случено на Фелпс, кога најдекорираниот пливач на денешницата се најде во безизлезна состојба после рекордните 8 медали во Пекинг 2008.
Овој проблем е веќе широко познат и голем дел од овие спортисти често бараат психијатарска помош во тешките ситуации. Според Кристин Каим, спортски психолог кој работи со вакви случаи вели дека најважната работа кај сите спортисти е да се одвои индивидуата од резултатот.
„Спортот е нешто што треба да го уживаш, тоа е дар, биди среќен додека го правиш. Ако освоиш медал, супер, но и покрај тоа, имај пошироки животни гледишта, отколку само да се гледаш себеси како Олимпиец.” – вели Кристин. Таа истотака додава дека е многу важно да се има долгорочен план за да се превенира депресијата кај ваквите атлети.
sindrom na post-olimpiska depresija – shto, zoshto, kako? za najgolem del od sportistite koi celat kon bleskava kariera i osvojuvanje na nekakva zasluga na olimpiskite igri, toa znachi deka sportot povekje ne e tvoe hobi i popolnuvanje na vreme vo tekot na denot, tuku pretstavuva tvoja kariera. ovie lugje vo tekot na chetirite godini pomegju olimpijadite, vo najgolem del od denovite se celosno fokusirani na treninzite i troshat ogromen vremenski period i napor za napredok vo disciplinata. zgora na toa, vo najgolem del od sluchaite se raboti za mladi lugje vo svoite 20ti godini od zhivotot. statistikata veli deka najgolemiot del na sportistite vo pripremniot period za olimpijadite vlozhuvaat okolu 2 chasa dnevno na trening vo tekot na shest rabotni denovi – ova se chasovi potrosheni samo i edinstveno na treninzi, bez dodatnite obvrski za gotvenje, ishrana, odmor itn. da ne gi spomenuvame periodite koga se vlozhuvaat i mnogu povekje od ova na dnevno nivo. celiot ovoj akumuliran tovar, zaedno so iskluchitelno haotichnite denovi ispolneti so adrenalin, druzhenje, izmeshana energija i emocii za vreme na samata olimpijada chestopati znaat da finishiraat so klinichki znaci na depresija po zavrshuvanjeto na celiot cirkus. najinteresno e toa shto ovaa sostojba ne se manifestira samo kaj onie koi ne uspeale vo celite, tuku i kaj onie najdobrite. vo kratki crti sindromot na post-olimpiskata depresija mozhe da se povrze so emocionalnata nestabilnost i krevkost shto sekoj od nas e vo mozhnost da ja dozhivee posle golemi zhivotni odluki i promeni. vo ovoj sluchaj, celiot trud i vlog koj go vnesle sportistite preminuva vo faza na eksplozija za vreme na olimpijadata, za vo eden moment – celosno da zapre so zavrshuvanjeto. dosega imalo povekjekratni sluchai na sportisti koi go imaat dozhiveano ovoj sindrom. edna od niv e plivachkata alison shmit koja i pokraj osvoenite 5 medali (od koi 3 zlatni) i postavuvanjeto na rekord na olimpijadata vo london 2012, taa se najde vo sostojba na depresija. istoto mu se ima slucheno na felps, koga najdekoriraniot plivach na deneshnicata se najde vo bezizlezna sostojba posle rekordnite 8 medali vo peking 2008. ovoj problem e vekje shiroko poznat i golem del od ovie sportisti chesto baraat psihijatarska pomosh vo teshkite situacii. spored kristin kaim, sportski psiholog koj raboti so vakvi sluchai veli deka najvazhnata rabota kaj site sportisti e da se odvoi individuata od rezultatot. „sportot e neshto shto treba da go uzhivash, toa e dar, bidi srekjen dodeka go pravish. ako osvoish medal, super, no i pokraj toa, imaj poshiroki zhivotni gledishta, otkolku samo da se gledash sebesi kako olimpiec.” – veli kristin. taa istotaka dodava deka e mnogu vazhno da se ima dolgorochen plan za da se prevenira depresijata kaj vakvite atleti.
Објава← Назад кон архивата