Пиколино
Што родителите можат да направат за да ги мотивираат децата во училиште?


Според Кила Хајмовиц, професор по психологија на Универзитетот на Стенфорд, родителите се навистина критична сила во развојот на детето во однос на тоа како мотивацијата и начинот на размислување се развива. Родителите го имаат овој моќен ефект во раното и понатомошно детство да ја пренесат пораката што е неуспех и како да одговорат на тоа.
Постојат доволен број на докази кои покажуват дека кога децата ги согледуваат своите способности како нешто што може да се подобри и да се промени со текот на времето, тогаш тие се соочуваат со пречките на поконструктивен начин. Но пренесувањето на оваа порака кај децата не е едноставна.
Хајмовиц вели, родителите треба да го преставуваат ова на своите деца на начин на кои тие реагираат во врска со неуспесите и успесите на своите деца. Ние треба навистина да размислуваме за она што е видливо за другата личност, каква порака испраќам во однос на моите зборови и моите дела.
Со други зборови, ако детето дојде дома со оцена 2 по математика, како родителот ќе одговори на тоа ќе влијае како детето ќе ја гледаат својата сопственост да учи математика. Дури и добронамерниот одговор на тоа како ,,Во ред е, ти се уште си добар во пишување,, може да испрати порака дека време е да се откаже од математика наместо да учи од грешките кои ги направил.
Хајмовиц и нејзниниот колега Двек спровеле серија од помали истражувања да проучат како врската помеѓу неуспехот на родителите и склопот на интелегенција влијаат врз верувањата на децата за нивната интелигенција.
Тие интервјуирале родители и деца од 4-то и 5-то оделение за нивните верувања за неуспесите и интелигенцијата. Нивниот фокус бил дали тие согледуваат дека интелигенцијата е нешто мерливо и дали тие гледаат на неуспехот како нешто позитивно, како нешто што е надоградувачко и ја зголемува продуктивноста или како негативно, ослабувачко и го намалува учењето.
Нивните резултатит покажале дека верувањето на децата за тоа што значи да се биде паметен не е поврзано со тоа како нивните родители ја согледуваат интелигенцијата, туку е поврзано како нивните родители реагираат на неуспехот.
Потоа истражувачите интервјуирале родители за да дознаат како тие реагираат кога детето ќе дојде дома со неуспешен прашалник направен на училиште. Имало родители кои гледале на неуспехот со загрижување за способностите на дететот за тој предмет или тој неуспех го гледаат како неталентираност на детето за сите предмети. Но родителите кои го гледале неуспехот како можност за развој често го прашувале детето што научил од прашалниот лист, што можел дополнително да научи и дали ќе помогне ако побара помош од наставникот.
Според Хајмовиц, еден начин да помогнеме детето да го доживее неуспехот како позитивен предизвик е да го запрашаме: „Како можеш да го искористиш ова, како отскочна точка да бидеш уште подобар?”
Сепак ова истражување не открива како резултатите се поврзани со етничката, расната и социо-економската припадност.
Постои тенка линија помеѓу доволна помош од родителите и наставниците за да може детето само да направи нешто, што инаку не би можело и преголема помош што ќе ја очекува од другите да направат нешто за него и нема да може да напредува. Треба пополека да се повлекувате додека детето не биде сигурно самостојно да ги прави работите, но не дозволувајте да се измачува толку многу што ќе почне да се фрустрира и да се откажува – објаснува Хајмовиц.
Извор
Превод: Елена Столевска – Бреинобреин едукатор
shto roditelite mozhat da napravat za da gi motiviraat decata vo uchilishte? spored kila hajmovic, profesor po psihologija na univerzitetot na stenford, roditelite se navistina kritichna sila vo razvojot na deteto vo odnos na toa kako motivacijata i nachinot na razmisluvanje se razviva. roditelite go imaat ovoj mokjen efekt vo ranoto i ponatomoshno detstvo da ja prenesat porakata shto e neuspeh i kako da odgovorat na toa. postojat dovolen broj na dokazi koi pokazhuvat deka koga decata gi sogleduvaat svoite sposobnosti kako neshto shto mozhe da se podobri i da se promeni so tekot na vremeto, togash tie se soochuvaat so prechkite na pokonstruktiven nachin. no prenesuvanjeto na ovaa poraka kaj decata ne e ednostavna. hajmovic veli, roditelite treba da go prestavuvaat ova na svoite deca na nachin na koi tie reagiraat vo vrska so neuspesite i uspesite na svoite deca. nie treba navistina da razmisluvame za ona shto e vidlivo za drugata lichnost, kakva poraka isprakjam vo odnos na moite zborovi i moite dela. so drugi zborovi, ako deteto dojde doma so ocena 2 po matematika, kako roditelot kje odgovori na toa kje vlijae kako deteto kje ja gledaat svojata sopstvenost da uchi matematika. duri i dobronamerniot odgovor na toa kako ,,vo red e, ti se ushte si dobar vo pishuvanje,, mozhe da isprati poraka deka vreme e da se otkazhe od matematika namesto da uchi od greshkite koi gi napravil. hajmovic i nejzniniot kolega dvek sprovele serija od pomali istrazhuvanja da prouchat kako vrskata pomegju neuspehot na roditelite i sklopot na intelegencija vlijaat vrz veruvanjata na decata za nivnata inteligencija. tie intervjuirale roditeli i deca od 4-to i 5-to odelenie za nivnite veruvanja za neuspesite i inteligencijata. nivniot fokus bil dali tie sogleduvaat deka inteligencijata e neshto merlivo i dali tie gledaat na neuspehot kako neshto pozitivno, kako neshto shto e nadograduvachko i ja zgolemuva produktivnosta ili kako negativno, oslabuvachko i go namaluva uchenjeto. nivnite rezultatit pokazhale deka veruvanjeto na decata za toa shto znachi da se bide pameten ne e povrzano so toa kako nivnite roditeli ja sogleduvaat inteligencijata, tuku e povrzano kako nivnite roditeli reagiraat na neuspehot. potoa istrazhuvachite intervjuirale roditeli za da doznaat kako tie reagiraat koga deteto kje dojde doma so neuspeshen prashalnik napraven na uchilishte. imalo roditeli koi gledale na neuspehot so zagrizhuvanje za sposobnostite na detetot za toj predmet ili toj neuspeh go gledaat kako netalentiranost na deteto za site predmeti. no roditelite koi go gledale neuspehot kako mozhnost za razvoj chesto go prashuvale deteto shto nauchil od prashalniot list, shto mozhel dopolnitelno da nauchi i dali kje pomogne ako pobara pomosh od nastavnikot. spored hajmovic, eden nachin da pomogneme deteto da go dozhivee neuspehot kako pozitiven predizvik e da go zaprashame: „kako mozhesh da go iskoristish ova, kako otskochna tochka da bidesh ushte podobar?” sepak ova istrazhuvanje ne otkriva kako rezultatite se povrzani so etnichkata, rasnata i socio-ekonomskata pripadnost. postoi tenka linija pomegju dovolna pomosh od roditelite i nastavnicite za da mozhe deteto samo da napravi neshto, shto inaku ne bi mozhelo i pregolema pomosh shto kje ja ochekuva od drugite da napravat neshto za nego i nema da mozhe da napreduva. treba popoleka da se povlekuvate dodeka deteto ne bide sigurno samostojno da gi pravi rabotite, no ne dozvoluvajte da se izmachuva tolku mnogu shto kje pochne da se frustrira i da se otkazhuva – objasnuva hajmovic. izvor prevod: elena stolevska – breinobrein edukator
Објава← Назад кон архивата