Флора-фауна
Како (не) станав Ironman


Oваа прикаска треба да ја почнам од многу порано, поточно од крајот на ноември. Убаво одморен од претходната сезона и сите малери и повреди и што ти не што ме снајдоа, со мојот тренер Огнен Стојановиќ на некоја од социјалниве мрежи разговаравме за планови, цели, очекувања и желби за следната година. И онака, јас што би се рекло да напипам терен, му велам, на 2 октомври има Ајронмен во Барселона и има некоја екипа од Македонија што се остри да оди, а овој, онака без мислење ми вика, 2 октомври може да биде добар ден за тебе. И така, под сектор ЖЕЛБИ ставивме да конечно завршам цел Ајронмен и тоа да биде во Барселона на 2 октомври. Чисто информативно зошто баш Барселона, најмногу дека имаше план да се оди во група (ова не е мала работа ако се има предвид дека не повеќе од петмина се бават со long distance триатлон во државава), но и самата стаза е една од најпосакуваните во Европа, убави временски услови, рамна стаза за точак, убаво време за трчање и море за пливање. Но, што би се рекло многу арно не е на арно, па така поради атрактивноста на стазата, целата трка се продаде некаде пред Нова Година и така јас требаше да си барам нова трка, зашто немав уплатено на време за оваа.
Некако ми беше чудно што треба да уплатиш 700 евра за трка што ќе биде за 10 месеци и ако се повредиш или како било си спречен да учествуваш, многу од тие пари ти се изгубени во неповрат. Ама, што е тука е треба да се најде нова трка. Две опции – едната на 1 октомври во САД во Кембриџ, Мериленд, а другата блиску Амстердам, Холандија. Овој вториов не беше дел од Ајронмен серијата, иако должината си беше таа: 3.8 км пливање, 180 км точак, 42.2 км трчање, некако, сепак, сакаш на крајот да ти кажат дека си Ајронмен, а не дека си завршил цела дистанца триатлон. Така, одлуката падна на Мериленд. Самиот тренинг и целите подготовки се приказна сама за себе и ќе го оставам тоа за некоја друга прилика, во некоја друга статија. Во кратки црти, 11 месеци подготовки, саати и саати поминати на точак, во базен и на кеј и низ целиот процес успешно одработени и два полу-Ајронмен, неколку помали тритлонски трки, како и неколку полумаратони. За мене лично, вредно е да се спомене дека ослабев 15 кг и конечно кога ќе му кажам некому дека се бавам со триатлон, не ме гледа попреку и нема изјави од типот на “Ти, триатлонец?!”
Да се вратам на самата трка. По препорака на тренерот, за САД заминав 11 дена пред стартот на трката, едно да се аклиматизирам, временски зони и останати климатски промени, а друго и да ја извозам стазата, да испливам каде што ќе е трката и што е можно да бидам поподготвен за големиот ден. Така и одеше, сѐ во најдобар ред, аклиматизација, тренинзи трчање, проверка и подесување на точак, што би се рекло, сѐ по книга. Недела дена пред трка беше некако таман да се извози стазата и да се види точно со што ќе се има работа. Два часа има возење со кола од местото кај што бев сместен до местото кај што се одржуваше трката, не баш блиску, ама прифатливо. Стазата – одлична, рамна, убав асфалт, прекрасни предели на рурална Америка, див свет (дури видов и белоглав орел, оној од разгледниците од САД што ни ги праќаа како деца), безмалку совршено!
Но, тука беше и најголемиот непријател на секој триатлонец, ветерот. Кога качуваш угорница барем ја гледаш, се бориш со неа и знаеш кај ќе стигнеш, а ова како да нема крај и како цело време да е против тебе, рамно, убаво а сепак, се движиш бавно, се бориш со нешто и никако да сфатиш што треба да направиш да го победиш. Само мало појаснување, зборот ветар тука добива друго значење, мислам дека главно се бориш да не почне ветрот да те дува наназад. Ама ајде си викам, денес е вака идната недела може воопшто да нема ветар или да има некој онака, ко кај нас “прифатлив”. Тогаш сфаќаш дека стеблата на дрвјата се природно искривени како последица на ветерот и дека ветерот тука не е случајност туку секојдневие, па така ти останува само делот да се надеваш да биде прифатлив на денот на трката. Во секој случај, тренингот заврши добро и покрај ветерот измереното време и просечната брзина беа одлични, што и тоа како добро делуваше на самодовербата и мотивацијата.

Четири дена пред трка решив да одам да се регистрирам (да подигнам стартен пакет) и таман да испливам на самото место кај што ќе се одржи трката. Стигам јас кај што треба да биде официјалниот настан (шатори, штандови…), а таму нема ништо, само знак дека поради опасност од силна бура регистрација ќе биде отворена за неколку часа. Благо депресивно, да признаам, некако навикнав на регистрација на Ајронмен да биде гужва, музики, а тука онака, како природна катастрофа да се случило, тмурно време, дожд, ладно, празно… Но, периодот дури отворија за регистрација го искористив да испливам и повторно убавото чувство, квалитетот на тренингот и задоволството од формата во која се наоѓав ме одржуваа многу позитивен и со убави мисли кон трката. Многу битна информација беше дека времето на денот на трката треба да биде убаво, сончево со максимални 18 степени, си мислам во себе и да не е толку добро како што најавија овие, само да не е ко денес. Возејќи назад на радио специјално известување дека во наредните 2 до 3 дена се очекуваат историски врнежи од дожд и големо невреме кое треба да заврши баш на денот на трката. И некако од тој момент натаму прифатив дека времето не е во моја контрола и колку и да сум се нервирал со тоа, нема во ниеден случај да го променам, со други зборови, што биде нека биде.
Ден пред трка, стандард протокол, чекирање на точак (точакот се остава ден пред трка на местото кај што ќе биде стартот на трката), саат време разгледување на транзиција од каде ќе влезам како полесно да се снајдам (верувајте ми во тоа брзање и еуфорија ни малку не е лесно да го најдеш твојот точак меѓу 2600 други), извидница за паркинг место за сабајлето и сместување во локално хотелче за да не мора да станам рано сабајле и да возам. Уште едно кратко трчање 20 – 25 мин со неколку спринтови чисто телото да се активира и традиционално голема пица за вечера. Планот беше до 10 часот да сум легнат, во 5 да се разбудам, во 6 да сум во транзиција. Последна проверка низ глава, што, како, кога, колку, динамика на трка и настани, излистани, повторени, само уште да се применат на големиот ден. Планот беше да се заврши под 11 саати, некако тоа 10 саати и нешто убаво ми звучеше, по сите тренинзи, мерења, претходни трки времето требаше да биде тука меѓу 10.50 и 11.10. Иако 20 мин. изгледаат многу, во настан кој трае 11 саати верувајте ми воопшто не се, на толку долга трка мала работа може лесно да акумулира 10 минути. Али генерално планот беше, пливање под 1.10 саати, 5 мин транзиција пливање/точак. 5.30 саати на точак, 5 мин. Транзиција точак/трчање и 4 саати трчање и усте 10 мин. Резерва за непредвидени работи.
Sвонеја и саатот и телефонот во 5.00, а секако веќе и од возбуда бев буден, стандардно овеска каша со 2 варени јајца и 500 мл изотоник и време беше да се тргне. Се како што беше планирано, паркинг, пумпање гуми, местења на патики за точак, 5 мин. Загревање на суво и 10 мин загревање во вода и си се наместив кај што требаше да ја почнам трката.
И тогаш, наместо почеток на трката се огласи организаторот и кажа дека стартот ќе биде поместен за 20 мин со намера да изгрее сонцето и да се смири малку времето. После тие 20, уште 20 други и еве ти го пак организаторот со изјава дека поради многу лошите временски услови и неможењето? да се обезбедат сигурни услови за пливање, пливањето се откажува и дека треба да се спремаме сите за возење точак. Мислам дека толку имав раскрстено со времето што во тие моменти воопшто не се изнервирав, едноставно прифатив дека мене ми е пишано да тренирам 11 месеци, да го пропатувам пола свет и сепак да ми го одземат правото да бидам Ајронман. Не за друго, после години поминати тренирајќи ватерполо, пливањето го сметам за најјака страна од триатлонот, не дека сум најбрз, туку дека не ме изморува буквално како да сум немал некава активност. Се спремав, си го почекав редот и си тргнав. Супер се осеќав, ми преврте два три пати низ глава да не стартувам и да одам до Кентаки идниот викенд кај што имаше друг Ајронмен, ама да бидам искрен, немав уште $750 за котизација и време беше да се заврши сезоната. Врнеше дожд и тоа онаков со големи капки и плус многу ветар, секоја капка ја осеќаш како те мава и те боли, 100 пати зажалив што не си земав нешто со долги ракави (не беше вака планирано). Поради поплава малку го скратиле кругот некоја милја и пол така да целото возење ќе биде 5 км пократко, ама најмалку битно, тие цело пливање скратија, сега за 5 км од 180 км нема да забележуваме.
Таман намали дождов, гледам нешто не оди точаков, кога се вртам гледам гума ми се дупнала. Ајде, си викам уште ова, среќа во несреќа цајкан еден во близина, не за друго, муабет да си направиш со некој оти 5 саати сам со себе не е мала работа. 11 минути ми требаше да сменам гума, нешто што во нормални услови не ти одзема повеќе од 5 мин. Али што е, тука е, назад на точак. Километар по километар и се гледаше крајот, а крајот, ко за инает најтежок, се враќаш кон морето и очекувано фронтален ветар во полн налет. Вака – така помина, транзиција полека без брзање, одење во тоалет, банана, гел и време беше да се тргне да се истрча маратон. Ако некогаш се вратам пак да ја правам тркава ќе се вратам само поради публиката и волонтерите. Без зборови, атмосфера од светско првенство во фудбал. Првите 3-4 км од трчањето агонија, болки во грбот, колковите укочени, нозете одвај ги осекаш, си викам, како ќе терам вака 42 км. Но, темпото беше супер, срцева работа под контрола и полека ми исчезнаа грчевите и укоченоста и некако ми дојде логично после 5 и кусур саати на точак во некоја полулежечка позиција да се исправиш и да почнеш да трчаш не може да помине баш така мазно, мора да има некое време на адаптација. Фативме и убава група, онака екипа како да се знаеш со години и едно стотина тренинзи да сме правеле заедно. Имаше една девојка, изгледаше скроз ентузијастички, нешто како мене, бар 7-8 вишок килограми, многу аматерско трчање, ама трчаше појако темпо од цела група и кога ке стигнеше до станица за вода, застануваше целосно и пак се вклучуваше со нас и пак ќе забрзаше и така до кај 14 км, кога едноставно на сред пат застана. Застанав и јас и пробав да ја измотивирам да продолжи, таа ми кажа дека супер ми оди и да продолжам во ист ритам, нејзе ова и било осми Ајронман и дека си имала ваков период кога ѝ се гасело целото тело, одморала малку и си продолжувала пак. Бев скоро сигурен дека нема да ја заврши трката, кога ќе ти се случи такво нешто да ти се исклучи телото на прва третина од трчање не знам што треба да имаш во тебе да се вратиш и да продолжиш. Но, на 38 км. На последната станица за вода, решив да поодам малку дур трае станицата да може на раат да се напијам и вода и изотоник кога некој ме чукна по рамо и ми рече “ајде, заедно до крај”, не можев да верувам дека тоа беше истата девојка која на 14 км скоро безживотно седеше на асфалтот. И не само тоа, буквално шпринтираше последните километри и заврши 2 и пол минути пред мене. Сѐ уште ми е енигма како може некој да има таков mind set, да успее да го рестартира телото и да се врати уште појака.

Многу битен дел од трчањето, некаде на 15 км. Почна да се поплавува градот, ова буквално да се поплавува. На почетокот по 30-40 м сектор онака колку да ти влезе вода во патики, но последните 10 км веќе секторите беа по 200 м и водата беше буквално до колена и така периодично 200 м вода – 2 км суво, па пак 200м вода, па суво… Публиката се забавуваа максимално, имаа наместено лежалки во водата и се однесуваа како да се на плажа, музика ечеше од секаде и некако во тој дух и ние. Можеби секторите со вода ти даваат добро алиби да поодиш малку и да си ги оладиш нозете, ама сувиот дел беше некако многу тежок, патиките полни со вода, стапалото ти се лизга, осеќаш како ти пукаат плускавци и трчањето станува сѐ потешко и потешко. Иако не се осекав уморен и истоштен, некако мозокот ми беше уморен, а и телото веќе почнуваше да се буни, колковите, потколеница, грбот… а и време беше да завршам. Последно вртење и ете ја целта, трчајќи ги последните метри, иако знаев дека не сум Ајронман (не барем каков што треба да бидам) се осекав како да сум, ми се вртеа слики од дождот и ветерот од точакот од водата и калта од трчањето и тогаш дојдоа оние магични зборови Dancho You Are An Ironman , и сѐ беше готово!!!
Помалку празно чувство и некако тажно дека заврши, дел од мене посакуваше да има уште, ми фалеше возбудата и адреналинот.. Среќен во секој случај, 9 саати и 40 мин! И со целата вода и со дождот и ветерот со просечно пливање од саат и 10 мин ќе го имав посакуваното време, ама тоа мора да остане за некоја друга прилика. Не бев многу уморен, сум бил многу поуморен завршувајки полу-Ајронмен, дури и полумаратон, се чувствував дека имав многу во себе останато што можев да го дадам, но од друга страна, без среќен што завршив со насмевка, лесно, и со уживање, а не низ болка и агонија.
Луѓето ме прашуваа како беше, дали беше тешко, дали ме болело нешто… единствено што знам е дека беше долго и дека возењето точак беше осамено. Што би рекол мојот драг пријател Нермин од Босна и Херцеговина кој неколку недели пред мене стана Ајронмен, „кад добро размислим, ја сам баш уживао!” Така и јас, кога ќе се свртам, ми останува уживањето, публиката, децата што стоеја на ветар и дожд да ти дадат чаша вода, прекрасната глетка што те прати цело време, не дека не ми беше тешко или дека немав кризи, ама некако ги очекував, бев спремен и не дозволив да стигнат до мене. Ако нешто ми беше тешко, тоа беа последните месец дена пред трка, не дека тренинзите беа многу тешки, едноставно премногу долго траеше и некако ми се здосади ден за ден тренинг 11 месеци. Голема благодарност до Бојан Анчевсkи, со кого ги поминав поголем дел од долгите тренинзи во тие месец дена и кој ден после мене во Барселона стана вистински Ајронмен.

Да станеш железен човек дефинитивно и основно треба фамилијата да ти има челични нерви, безброј отсуства, саати посветени на тренинг наместо на нив, да наоѓаат разбирање безброј пати и секогаш да се трудат да те поддржат и да бидат тука за тебе. Но, битни се и луѓето кои те опкружуваат и тоа како се битни, не можеш без потпорен механизам. Луѓето кои те пратат низ целото патување, што ќе истрчаат некој километар на кеј, некој километар заедно на точак, ќе ти кажат “секоја чест”, ќе ти подарат искрена насмевка, ќе ти посакаат среќно на Фејсбук, ќе те прашаат како си и како ти оди со тренинзи, ќе ти пишат порака пред трка… Посебно оние кои ги прават сите овие работи, нив ги наоѓаш во самата трка, им ги гледаш насмевките кога ти е најтешко, ги слушаш дека трчаат до тебе и те носат кога нозете не одат и ги гледаш како те чекаат на целта. И кога ќе завршиш, сфаќаш дека ова беше нивна трка исто колку што беше моја. Бескрајно од цело срце сум им благодарен за тоа и се надевам ќе бидат со мене и во многу други наредни патешествија и трки.

Дали станав Ајронмен или не – оставам на вас да процените, мене како проаѓа времето сѐ помалку битно ми е, веќе имам одредено трка за наредната година . Можеби не го остварив комплетно сонот, барем не оваа година, ама дефинитивно месеците поминати во тренинг не беа залудни. Бркајќи еден сон, потајно остварив неколку други, завршив полу-Ајронмен за помалку од 5 саати, завршив полумаратон за помалку од саат и 40 мин. Истрчав 5 км за помалку од 20 мин. … и најбитно од сѐ, уживав дури го правев тоа.
Се читаме од некоја друга трка и некое друго патешествие. Бркајте ги соништата и никогаш немојте да заборавате: Anything is Possible!
kako (ne) stanav ironman ovaa prikaska treba da ja pochnam od mnogu porano, potochno od krajot na noemvri. ubavo odmoren od prethodnata sezona i site maleri i povredi i shto ti ne shto me snajdoa, so mojot trener ognen stojanovikj na nekoja od socijalnive mrezhi razgovaravme za planovi, celi, ochekuvanja i zhelbi za slednata godina. i onaka, jas shto bi se reklo da napipam teren, mu velam, na 2 oktomvri ima ajronmen vo barselona i ima nekoja ekipa od makedonija shto se ostri da odi, a ovoj, onaka bez mislenje mi vika, 2 oktomvri mozhe da bide dobar den za tebe. i taka, pod sektor zhelbi stavivme da konechno zavrsham cel ajronmen i toa da bide vo barselona na 2 oktomvri. chisto informativno zoshto bash barselona, najmnogu deka imashe plan da se odi vo grupa (ova ne e mala rabota ako se ima predvid deka ne povekje od petmina se bavat so long distance triatlon vo drzhavava), no i samata staza e edna od najposakuvanite vo evropa, ubavi vremenski uslovi, ramna staza za tochak, ubavo vreme za trchanje i more za plivanje. no, shto bi se reklo mnogu arno ne e na arno, pa taka poradi atraktivnosta na stazata, celata trka se prodade nekade pred nova godina i taka jas trebashe da si baram nova trka, zashto nemav uplateno na vreme za ovaa. nekako mi beshe chudno shto treba da uplatish 700 evra za trka shto kje bide za 10 meseci i ako se povredish ili kako bilo si sprechen da uchestvuvash, mnogu od tie pari ti se izgubeni vo nepovrat. ama, shto e tuka e treba da se najde nova trka. dve opcii – ednata na 1 oktomvri vo sad vo kembridj, merilend, a drugata blisku amsterdam, holandija. ovoj vtoriov ne beshe del od ajronmen serijata, iako dolzhinata si beshe taa: 3.8 km plivanje, 180 km tochak, 42.2 km trchanje, nekako, sepak, sakash na krajot da ti kazhat deka si ajronmen, a ne deka si zavrshil cela distanca triatlon. taka, odlukata padna na merilend. samiot trening i celite podgotovki se prikazna sama za sebe i kje go ostavam toa za nekoja druga prilika, vo nekoja druga statija. vo kratki crti, 11 meseci podgotovki, saati i saati pominati na tochak, vo bazen i na kej i niz celiot proces uspeshno odraboteni i dva polu-ajronmen, nekolku pomali tritlonski trki, kako i nekolku polumaratoni. za mene lichno, vredno e da se spomene deka oslabev 15 kg i konechno koga kje mu kazham nekomu deka se bavam so triatlon, ne me gleda popreku i nema izjavi od tipot na “ti, triatlonec?!” da se vratam na samata trka. po preporaka na trenerot, za sad zaminav 11 dena pred startot na trkata, edno da se aklimatiziram, vremenski zoni i ostanati klimatski promeni, a drugo i da ja izvozam stazata, da isplivam kade shto kje e trkata i shto e mozhno da bidam popodgotven za golemiot den. taka i odeshe, sѐ vo najdobar red, aklimatizacija, treninzi trchanje, proverka i podesuvanje na tochak, shto bi se reklo, sѐ po kniga. nedela dena pred trka beshe nekako taman da se izvozi stazata i da se vidi tochno so shto kje se ima rabota. dva chasa ima vozenje so kola od mestoto kaj shto bev smesten do mestoto kaj shto se odrzhuvashe trkata, ne bash blisku, ama prifatlivo. stazata – odlichna, ramna, ubav asfalt, prekrasni predeli na ruralna amerika, div svet (duri vidov i beloglav orel, onoj od razglednicite od sad shto ni gi prakjaa kako deca), bezmalku sovrsheno! no, tuka beshe i najgolemiot neprijatel na sekoj triatlonec, veterot. koga kachuvash ugornica barem ja gledash, se borish so nea i znaesh kaj kje stignesh, a ova kako da nema kraj i kako celo vreme da e protiv tebe, ramno, ubavo a sepak, se dvizhish bavno, se borish so neshto i nikako da sfatish shto treba da napravish da go pobedish. samo malo pojasnuvanje, zborot vetar tuka dobiva drugo znachenje, mislam deka glavno se borish da ne pochne vetrot da te duva nanazad. ama ajde si vikam, denes e vaka idnata nedela mozhe voopshto da nema vetar ili da ima nekoj onaka, ko kaj nas “prifatliv”. togash sfakjash deka steblata na drvjata se prirodno iskriveni kako posledica na veterot i deka veterot tuka ne e sluchajnost tuku sekojdnevie, pa taka ti ostanuva samo delot da se nadevash da bide prifatliv na denot na trkata. vo sekoj sluchaj, treningot zavrshi dobro i pokraj veterot izmerenoto vreme i prosechnata brzina bea odlichni, shto i toa kako dobro deluvashe na samodoverbata i motivacijata. chetiri dena pred trka reshiv da odam da se registriram (da podignam starten paket) i taman da isplivam na samoto mesto kaj shto kje se odrzhi trkata. stigam jas kaj shto treba da bide oficijalniot nastan (shatori, shtandovi…), a tamu nema nishto, samo znak deka poradi opasnost od silna bura registracija kje bide otvorena za nekolku chasa. blago depresivno, da priznaam, nekako naviknav na registracija na ajronmen da bide guzhva, muziki, a tuka onaka, kako prirodna katastrofa da se sluchilo, tmurno vreme, dozhd, ladno, prazno… no, periodot duri otvorija za registracija go iskoristiv da isplivam i povtorno ubavoto chuvstvo, kvalitetot na treningot i zadovolstvoto od formata vo koja se naogjav me odrzhuvaa mnogu pozitiven i so ubavi misli kon trkata. mnogu bitna informacija beshe deka vremeto na denot na trkata treba da bide ubavo, sonchevo so maksimalni 18 stepeni, si mislam vo sebe i da ne e tolku dobro kako shto najavija ovie, samo da ne e ko denes. vozejkji nazad na radio specijalno izvestuvanje deka vo narednite 2 do 3 dena se ochekuvaat istoriski vrnezhi od dozhd i golemo nevreme koe treba da zavrshi bash na denot na trkata. i nekako od toj moment natamu prifativ deka vremeto ne e vo moja kontrola i kolku i da sum se nerviral so toa, nema vo nieden sluchaj da go promenam, so drugi zborovi, shto bide neka bide. den pred trka, standard protokol, chekiranje na tochak (tochakot se ostava den pred trka na mestoto kaj shto kje bide startot na trkata), saat vreme razgleduvanje na tranzicija od kade kje vlezam kako polesno da se snajdam (veruvajte mi vo toa brzanje i euforija ni malku ne e lesno da go najdesh tvojot tochak megju 2600 drugi), izvidnica za parking mesto za sabajleto i smestuvanje vo lokalno hotelche za da ne mora da stanam rano sabajle i da vozam. ushte edno kratko trchanje 20 – 25 min so nekolku sprintovi chisto teloto da se aktivira i tradicionalno golema pica za vechera. planot beshe do 10 chasot da sum legnat, vo 5 da se razbudam, vo 6 da sum vo tranzicija. posledna proverka niz glava, shto, kako, koga, kolku, dinamika na trka i nastani, izlistani, povtoreni, samo ushte da se primenat na golemiot den. planot beshe da se zavrshi pod 11 saati, nekako toa 10 saati i neshto ubavo mi zvucheshe, po site treninzi, merenja, prethodni trki vremeto trebashe da bide tuka megju 10.50 i 11.10. iako 20 min. izgledaat mnogu, vo nastan koj trae 11 saati veruvajte mi voopshto ne se, na tolku dolga trka mala rabota mozhe lesno da akumulira 10 minuti. ali generalno planot beshe, plivanje pod 1.10 saati, 5 min tranzicija plivanje/tochak. 5.30 saati na tochak, 5 min. tranzicija tochak/trchanje i 4 saati trchanje i uste 10 min. rezerva za nepredvideni raboti. svoneja i saatot i telefonot vo 5.00, a sekako vekje i od vozbuda bev buden, standardno oveska kasha so 2 vareni jajca i 500 ml izotonik i vreme beshe da se trgne. se kako shto beshe planirano, parking, pumpanje gumi, mestenja na patiki za tochak, 5 min. zagrevanje na suvo i 10 min zagrevanje vo voda i si se namestiv kaj shto trebashe da ja pochnam trkata. i togash, namesto pochetok na trkata se oglasi organizatorot i kazha deka startot kje bide pomesten za 20 min so namera da izgree sonceto i da se smiri malku vremeto. posle tie 20, ushte 20 drugi i eve ti go pak organizatorot so izjava deka poradi mnogu loshite vremenski uslovi i nemozhenjeto? da se obezbedat sigurni uslovi za plivanje, plivanjeto se otkazhuva i deka treba da se spremame site za vozenje tochak. mislam deka tolku imav raskrsteno so vremeto shto vo tie momenti voopshto ne se iznervirav, ednostavno prifativ deka mene mi e pishano da treniram 11 meseci, da go propatuvam pola svet i sepak da mi go odzemat pravoto da bidam ajronman. ne za drugo, posle godini pominati trenirajkji vaterpolo, plivanjeto go smetam za najjaka strana od triatlonot, ne deka sum najbrz, tuku deka ne me izmoruva bukvalno kako da sum nemal nekava aktivnost. se spremav, si go pochekav redot i si trgnav. super se osekjav, mi prevrte dva tri pati niz glava da ne startuvam i da odam do kentaki idniot vikend kaj shto imashe drug ajronmen, ama da bidam iskren, nemav ushte $750 za kotizacija i vreme beshe da se zavrshi sezonata. vrneshe dozhd i toa onakov so golemi kapki i plus mnogu vetar, sekoja kapka ja osekjash kako te mava i te boli, 100 pati zazhaliv shto ne si zemav neshto so dolgi rakavi (ne beshe vaka planirano). poradi poplava malku go skratile krugot nekoja milja i pol taka da celoto vozenje kje bide 5 km pokratko, ama najmalku bitno, tie celo plivanje skratija, sega za 5 km od 180 km nema da zabelezhuvame. taman namali dozhdov, gledam neshto ne odi tochakov, koga se vrtam gledam guma mi se dupnala. ajde, si vikam ushte ova, srekja vo nesrekja cajkan eden vo blizina, ne za drugo, muabet da si napravish so nekoj oti 5 saati sam so sebe ne e mala rabota. 11 minuti mi trebashe da smenam guma, neshto shto vo normalni uslovi ne ti odzema povekje od 5 min. ali shto e, tuka e, nazad na tochak. kilometar po kilometar i se gledashe krajot, a krajot, ko za inaet najtezhok, se vrakjash kon moreto i ochekuvano frontalen vetar vo poln nalet. vaka – taka pomina, tranzicija poleka bez brzanje, odenje vo toalet, banana, gel i vreme beshe da se trgne da se istrcha maraton. ako nekogash se vratam pak da ja pravam trkava kje se vratam samo poradi publikata i volonterite. bez zborovi, atmosfera od svetsko prvenstvo vo fudbal. prvite 3-4 km od trchanjeto agonija, bolki vo grbot, kolkovite ukocheni, nozete odvaj gi osekash, si vikam, kako kje teram vaka 42 km. no, tempoto beshe super, srceva rabota pod kontrola i poleka mi ischeznaa grchevite i ukochenosta i nekako mi dojde logichno posle 5 i kusur saati na tochak vo nekoja polulezhechka pozicija da se ispravish i da pochnesh da trchash ne mozhe da pomine bash taka mazno, mora da ima nekoe vreme na adaptacija. fativme i ubava grupa, onaka ekipa kako da se znaesh so godini i edno stotina treninzi da sme pravele zaedno. imashe edna devojka, izgledashe skroz entuzijastichki, neshto kako mene, bar 7-8 vishok kilogrami, mnogu amatersko trchanje, ama trchashe pojako tempo od cela grupa i koga ke stigneshe do stanica za voda, zastanuvashe celosno i pak se vkluchuvashe so nas i pak kje zabrzashe i taka do kaj 14 km, koga ednostavno na sred pat zastana. zastanav i jas i probav da ja izmotiviram da prodolzhi, taa mi kazha deka super mi odi i da prodolzham vo ist ritam, nejze ova i bilo osmi ajronman i deka si imala vakov period koga ѝ se gaselo celoto telo, odmorala malku i si prodolzhuvala pak. bev skoro siguren deka nema da ja zavrshi trkata, koga kje ti se sluchi takvo neshto da ti se iskluchi teloto na prva tretina od trchanje ne znam shto treba da imash vo tebe da se vratish i da prodolzhish. no, na 38 km. na poslednata stanica za voda, reshiv da poodam malku dur trae stanicata da mozhe na raat da se napijam i voda i izotonik koga nekoj me chukna po ramo i mi reche “ajde, zaedno do kraj”, ne mozhev da veruvam deka toa beshe istata devojka koja na 14 km skoro bezzhivotno sedeshe na asfaltot. i ne samo toa, bukvalno shprintirashe poslednite kilometri i zavrshi 2 i pol minuti pred mene. sѐ ushte mi e enigma kako mozhe nekoj da ima takov mind set, da uspee da go restartira teloto i da se vrati ushte pojaka. mnogu biten del od trchanjeto, nekade na 15 km. pochna da se poplavuva gradot, ova bukvalno da se poplavuva. na pochetokot po 30-40 m sektor onaka kolku da ti vleze voda vo patiki, no poslednite 10 km vekje sektorite bea po 200 m i vodata beshe bukvalno do kolena i taka periodichno 200 m voda – 2 km suvo, pa pak 200m voda, pa suvo… publikata se zabavuvaa maksimalno, imaa namesteno lezhalki vo vodata i se odnesuvaa kako da se na plazha, muzika echeshe od sekade i nekako vo toj duh i nie. mozhebi sektorite so voda ti davaat dobro alibi da poodish malku i da si gi oladish nozete, ama suviot del beshe nekako mnogu tezhok, patikite polni so voda, stapaloto ti se lizga, osekjash kako ti pukaat pluskavci i trchanjeto stanuva sѐ poteshko i poteshko. iako ne se osekav umoren i istoshten, nekako mozokot mi beshe umoren, a i teloto vekje pochnuvashe da se buni, kolkovite, potkolenica, grbot… a i vreme beshe da zavrsham. posledno vrtenje i ete ja celta, trchajkji gi poslednite metri, iako znaev deka ne sum ajronman (ne barem kakov shto treba da bidam) se osekav kako da sum, mi se vrtea sliki od dozhdot i veterot od tochakot od vodata i kalta od trchanjeto i togash dojdoa onie magichni zborovi dancho you are an ironman , i sѐ beshe gotovo!!! pomalku prazno chuvstvo i nekako tazhno deka zavrshi, del od mene posakuvashe da ima ushte, mi faleshe vozbudata i adrenalinot.. srekjen vo sekoj sluchaj, 9 saati i 40 min! i so celata voda i so dozhdot i veterot so prosechno plivanje od saat i 10 min kje go imav posakuvanoto vreme, ama toa mora da ostane za nekoja druga prilika. ne bev mnogu umoren, sum bil mnogu poumoren zavrshuvajki polu-ajronmen, duri i polumaraton, se chuvstvuvav deka imav mnogu vo sebe ostanato shto mozhev da go dadam, no od druga strana, bez srekjen shto zavrshiv so nasmevka, lesno, i so uzhivanje, a ne niz bolka i agonija. lugjeto me prashuvaa kako beshe, dali beshe teshko, dali me bolelo neshto… edinstveno shto znam e deka beshe dolgo i deka vozenjeto tochak beshe osameno. shto bi rekol mojot drag prijatel nermin od bosna i hercegovina koj nekolku nedeli pred mene stana ajronmen, „kad dobro razmislim, ja sam bash uzhivao!” taka i jas, koga kje se svrtam, mi ostanuva uzhivanjeto, publikata, decata shto stoeja na vetar i dozhd da ti dadat chasha voda, prekrasnata gletka shto te prati celo vreme, ne deka ne mi beshe teshko ili deka nemav krizi, ama nekako gi ochekuvav, bev spremen i ne dozvoliv da stignat do mene. ako neshto mi beshe teshko, toa bea poslednite mesec dena pred trka, ne deka treninzite bea mnogu teshki, ednostavno premnogu dolgo traeshe i nekako mi se zdosadi den za den trening 11 meseci. golema blagodarnost do bojan anchevski, so kogo gi pominav pogolem del od dolgite treninzi vo tie mesec dena i koj den posle mene vo barselona stana vistinski ajronmen. da stanesh zhelezen chovek definitivno i osnovno treba familijata da ti ima chelichni nervi, bezbroj otsustva, saati posveteni na trening namesto na niv, da naogjaat razbiranje bezbroj pati i sekogash da se trudat da te poddrzhat i da bidat tuka za tebe. no, bitni se i lugjeto koi te opkruzhuvaat i toa kako se bitni, ne mozhesh bez potporen mehanizam. lugjeto koi te pratat niz celoto patuvanje, shto kje istrchaat nekoj kilometar na kej, nekoj kilometar zaedno na tochak, kje ti kazhat “sekoja chest”, kje ti podarat iskrena nasmevka, kje ti posakaat srekjno na fejsbuk, kje te prashaat kako si i kako ti odi so treninzi, kje ti pishat poraka pred trka… posebno onie koi gi pravat site ovie raboti, niv gi naogjash vo samata trka, im gi gledash nasmevkite koga ti e najteshko, gi slushash deka trchaat do tebe i te nosat koga nozete ne odat i gi gledash kako te chekaat na celta. i koga kje zavrshish, sfakjash deka ova beshe nivna trka isto kolku shto beshe moja. beskrajno od celo srce sum im blagodaren za toa i se nadevam kje bidat so mene i vo mnogu drugi naredni pateshestvija i trki. dali stanav ajronmen ili ne – ostavam na vas da procenite, mene kako proagja vremeto sѐ pomalku bitno mi e, vekje imam odredeno trka za narednata godina . mozhebi ne go ostvariv kompletno sonot, barem ne ovaa godina, ama definitivno mesecite pominati vo trening ne bea zaludni. brkajkji eden son, potajno ostvariv nekolku drugi, zavrshiv polu-ajronmen za pomalku od 5 saati, zavrshiv polumaraton za pomalku od saat i 40 min. istrchav 5 km za pomalku od 20 min. … i najbitno od sѐ, uzhivav duri go pravev toa. se chitame od nekoja druga trka i nekoe drugo pateshestvie. brkajte gi sonishtata i nikogash nemojte da zaboravate: anything is possible!
Објава← Назад кон архивата