Вести
Велоаџилак – ден 1


Сврти на претходна страница >> Вовед
Е сакав да тргнеме порано, во мугри, ама Марко беше на свадба претходната вечер па договоривме да се чекаме на плоштад во 9 часот сабајлето. Таман кога ќе фати жешкото ќе бидеме под сенка на Велешко езеро. Се сликавме под споменикот на Гоце Делчев на плоштад, земавме благослов од војводата и тргнавме. По пат се мислев дали да одиме преку Драчево за да го избегнеме сообраќајот и она досадното возење од Маџари до Катланово. Но сепак решив да одиме преку Маџари и полека да фаќаме ритам на правото. Да се загрееме и кондоционо и за сите тешкотии што ќе ги имаме по пат.
Нетрпението е голем проблем кога си на пат. Мора да си смирен и да му дадеш простор на проблемот, зошто самиот ќе помине за некое време. Твое е само да вртиш. Првата пауза и ја направивме во Катланово. Не го заборавив правилото да одморам на секој дваесетти километар или на еден час возење. Купивме по една лименка кока-кола и се сокривме под мостот на Пчиња. Фативме убаво сенче, си легнавме, се освеживме и одморивме. Не очекуваше угорница што не е долга, не е стрмна (освен во некои делови), но ако си незагреан може да те намачи. Плус што веќе стануваше жешко, а таму нема сенки. Се качивме горе на патот и се свртев да видам дали сме заборавиле нешто. Големиот бидон со вода ми беше оставен на местото каде што стоеја точаците. Немој само него да го изгубам. Ми треба за налевање. И полека си тргнавме нагоре.
Набрзо ја искачивме угорницата. Тоа беше добар тест да видам до каде сум јас и до каде е Марко со кондиција. Периодот пред турава немав многу возено и не бев во некоја форма, но знаев дека на пат ќе мора да ми се подобри формата. Нема бегање од тоа. Затоа, не смееме да форсираме, мора да се контролираме. Колку поминеме, толку. За среќа на нас велосипедистите, но и за оние сироти луѓе кои ја избегнуваат патараината, патот од Ајдучка чешма до преминот Кула е тампониран со некоја мешавина од битумен и гребен асфалт од реновирањето на автопатот.

Порано беше страшно да се вози по тој пат. Ми се случувало да возам за Демир Капија преку Свети Николе, само да не морам да го возам тој кршот. Не ми е проблем да возам уште пеесет километри повеќе, само да не ги возам камењата. Ама сега е милина за возење. И така го поминавме и тој дел, си се спуштивме до Велешко езеро и си легнавме на една од плажите. А таму, гужва. Народов го научи дека е убаво езерото и почна да се враќа како порано. Тие двата хотела покрај езеро се секој викенд полни, плус плажите. Па се погоди и недела, летен распуст за децава, па едно жешко што беше тој период. Ама сепак се сместивме на една од плажите. На оваа имаше само двајца рибари дојдени да утепаат малку време. Се гледаше дека не се нешто многу амбициозни да уловат нешто. Туку само си седеа и си ппиеја пивце и си мезеа. Јас ги растоварив точаците, извадив изомати и си легнавме.
По некое време ручавме од конзервите што ги носевме за по пат. Баеги храна носевме. Не сакав да снемаме храна некаде по планинне и да останеме гладни. Башка што е лето, и се работи со скратени или двократни смени, па дали ќе работат продавниците, дали нема да работат. Околу 16 часот тргнавме. Така и планирав. Доста ни беа три часа под сенка. Но сеуште беше жешко. Возевме малку покрај езеро во правец накај Велес, но свртевме лево кон Отовица и седнавме во првата продавница за кока кола и сладолед. Одма не удри жешкото. Се оладивме, наполнивме вода на чешмата на сретсело и продолживме. Отовица е повеќе викенд населба. Можеби имало и некое мало село во минатото, но сега е многу изградено и полно со викендаши. Тесен асфалтен пат води кон селото Сојаклари, па свретвме десно кон Кумарино и излеговме на експресниот пат Велес – Штип. Во меѓувреме ни се јави Панче од Кочани, разбрал дека ќе поминуваме низ неговите град и не покани таа вечер да преспиеме кај него. Инсистираше. Кога дојдовме кај него му реков дека ми должи спиење на отворено некаде на Осоговски планини, бидејќи не можев да го одбијам. Ништо од првичниот план да спиеме на езеро Калиманци. Од тука натаму само требаше да возиме.

Експресниот пат се покажа брз и за нас. Грабевме напред и броевме километри. Само две или три места патот е уште недоправен, а по целата должина е проширен, со нов убав мазен асфалт. Мерак за туринг. Полека мислам дека Македонија станува мека за туринг. Насекаде се прават овие патишта каде што е дозволено возење точаци. Порано овој пат беше тесен, со попречни пукантини на асфалтот и многу тресеше, а имаше постојана опасност да те собере кола или камион. Првото село што го поминавме беше Лозово. Дали дека беше недела, ама ништо во селото не работеше. Дури и чешмата беше секната. А ни требаше вода. Сеуште беше жешко. Сонцето ни беше во грб и не исцрпуваше. Седнавме малку да одмориме во дворот на училиштето. Ама немаше ништо за освежување. На овој дел нема големи угорници и решивме да продолжиме до следното село и таму да одмориме и да се оладиме малку. Така врткајќи стигнавме до Сарамзалино. Село со најјако име во цела Македонија. Сарамзалино. Од кај си? Од Сарамзалино. Јако. Марио сигурно му го знае значењето.

Тука си наполнивме ладна водичка од чешмата покрај патот и седнавме во сенката да се оладиме. Ни пријде и едно детенце кое што ни донесе неколку праски за освежување. Ни сврте и малку муабет. По некое време станавме. Моравме да одиме зошто Кочани беше уште далеку. За некое време го поминавме она исклучувањето за Свети Николе и набрзо доаѓаше клучката за Куманово и автопатот во изградба. Ми беше страв дека од таму ќе има многу сообраќај. Кога го возам тој дел обично одев по десниот спореден пат. Таму беше покрш асфалтот ама барем немаше сообраќај. Сега се беше измешано. Се возеше и по стариот и по новиот и по автопатот. И повторно дојде време за пауза. Го прашав Марко дали сака да одмараме на бензиската покрај пат или да го поминеме Штип и да застанеме во Чардаклија. Тој го одбра второто. Многу ми се допаѓа кај Марко дека секгаш ја одбира опцијата да се вози повеќе. Ако се прашував јас, ќе застаневме на бензиската и тука ќе одмаравме. Очајно ни требаше ладна вода и кока кола. Си застанавме пред продавницата, си извадивме од фрижидерот и си седнавме. Веднаш и стопанот ни се придружи. Убави работи ми кажа. Нешто за патот, за животот, за новиот експресен пат што ќе оди од Кочани за Три чешми. Абе ако сакаш има работа, вели. Ама не им се работи за малку пари. Ама важно работа има, ми кажува. Абе никој не сака да работи за 200 евра, му велам. А тоа кока колата со секоја голтка послатка ми станува. Ќе кажам уште сто пати дека колку и да е штетна (демек), нема подобро гориво за на пат. Нема нешто поосвежувачко за на пат.
Потоа го поминавме слото Долни Балван, па Крупиште и возевме напред кон Облешево. Во овој дел патот се движи спротивно од реката Брегалница, во отворени оризови полиња и без големи угорници. Ова е дел од патот каде што само се граби напред и се поминуваат километрите. Веќе сигурно знаев дека ќе не стемни на пат и дека во темница ќе стигнеме во Кочани. Ни остануваше само да возиме. Повремено се свртував назад да видам дали Марко ме следи. Возевме убаво темпо од 23 км/ч. По некое време стигнавме во Облешево и сакав да застанаме за да одморам. Ми се смачи веќе. Не бев во форма и овој ден требаше да ми биде загревање. Насекаде беше водено. Облакот што го гледавме пред нас поминал и се истурил тука. За среќа не се сврти кон нас. Коловозот беше полн со вода и тоа не успори. Дополнително, возилата што поминуваа покрај нас не прскаа па требаше да се криеме.

На тргнување од Облешево приметив дека предната гума ми е издишана. Некаде по пат се дупнала. Пак му се јавив на Панче да му кажам дека ќе задоцниме заради ветерот, дождот и гумава. Набрзина ја сменивме и тргнавме. Многу е интересна појавата со големите градови што се сместени во рамница. Цело време го гледаш пред тебе, и само вртиш, а никако да стигнеш до него. Тоа многу често ми се случувало кога сум приоѓал кон Прилеп. Така беше и овој пат. Само вртиме а пак сме далеку од градот. И не стемни и ние пак си вртиме, а уште немаме абер да стигнеме до Кочани. Туку, по некое време знаков вика „Кочани”. Се исклучивме десно, под подвозникот, покрај стадионот и влеговме во центарот. Од тука право нагоре покрај река и стигнавме кај Панче. Вечеравме, гледавме фудбал и право на спиење.
Сврти на наредна страница >> Ден 2

veloadjilak – den 1 svrti na prethodna stranica voved e sakav da trgneme porano, vo mugri, ama marko beshe na svadba prethodnata vecher pa dogovorivme da se chekame na ploshtad vo 9 chasot sabajleto. taman koga kje fati zheshkoto kje bideme pod senka na veleshko ezero. se slikavme pod spomenikot na goce delchev na ploshtad, zemavme blagoslov od vojvodata i trgnavme. po pat se mislev dali da odime preku drachevo za da go izbegneme soobrakjajot i ona dosadnoto vozenje od madjari do katlanovo. no sepak reshiv da odime preku madjari i poleka da fakjame ritam na pravoto. da se zagreeme i kondociono i za site teshkotii shto kje gi imame po pat. netrpenieto e golem problem koga si na pat. mora da si smiren i da mu dadesh prostor na problemot, zoshto samiot kje pomine za nekoe vreme. tvoe e samo da vrtish. prvata pauza i ja napravivme vo katlanovo. ne go zaboraviv praviloto da odmoram na sekoj dvaesetti kilometar ili na eden chas vozenje. kupivme po edna limenka koka-kola i se sokrivme pod mostot na pchinja. fativme ubavo senche, si legnavme, se osvezhivme i odmorivme. ne ochekuvashe ugornica shto ne e dolga, ne e strmna (osven vo nekoi delovi), no ako si nezagrean mozhe da te namachi. plus shto vekje stanuvashe zheshko, a tamu nema senki. se kachivme gore na patot i se svrtev da vidam dali sme zaboravile neshto. golemiot bidon so voda mi beshe ostaven na mestoto kade shto stoeja tochacite. nemoj samo nego da go izgubam. mi treba za nalevanje. i poleka si trgnavme nagore. nabrzo ja iskachivme ugornicata. toa beshe dobar test da vidam do kade sum jas i do kade e marko so kondicija. periodot pred turava nemav mnogu vozeno i ne bev vo nekoja forma, no znaev deka na pat kje mora da mi se podobri formata. nema beganje od toa. zatoa, ne smeeme da forsirame, mora da se kontrolirame. kolku pomineme, tolku. za srekja na nas velosipedistite, no i za onie siroti lugje koi ja izbegnuvaat patarainata, patot od ajduchka cheshma do preminot kula e tamponiran so nekoja meshavina od bitumen i greben asfalt od renoviranjeto na avtopatot. porano beshe strashno da se vozi po toj pat. mi se sluchuvalo da vozam za demir kapija preku sveti nikole, samo da ne moram da go vozam toj krshot. ne mi e problem da vozam ushte peeset kilometri povekje, samo da ne gi vozam kamenjata. ama sega e milina za vozenje. i taka go pominavme i toj del, si se spushtivme do veleshko ezero i si legnavme na edna od plazhite. a tamu, guzhva. narodov go nauchi deka e ubavo ezeroto i pochna da se vrakja kako porano. tie dvata hotela pokraj ezero se sekoj vikend polni, plus plazhite. pa se pogodi i nedela, leten raspust za decava, pa edno zheshko shto beshe toj period. ama sepak se smestivme na edna od plazhite. na ovaa imashe samo dvajca ribari dojdeni da utepaat malku vreme. se gledashe deka ne se neshto mnogu ambiciozni da ulovat neshto. tuku samo si sedea i si ppieja pivce i si mezea. jas gi rastovariv tochacite, izvadiv izomati i si legnavme. po nekoe vreme ruchavme od konzervite shto gi nosevme za po pat. baegi hrana nosevme. ne sakav da snemame hrana nekade po planinne i da ostaneme gladni. bashka shto e leto, i se raboti so skrateni ili dvokratni smeni, pa dali kje rabotat prodavnicite, dali nema da rabotat. okolu 16 chasot trgnavme. taka i planirav. dosta ni bea tri chasa pod senka. no seushte beshe zheshko. vozevme malku pokraj ezero vo pravec nakaj veles, no svrtevme levo kon otovica i sednavme vo prvata prodavnica za koka kola i sladoled. odma ne udri zheshkoto. se oladivme, napolnivme voda na cheshmata na sretselo i prodolzhivme. otovica e povekje vikend naselba. mozhebi imalo i nekoe malo selo vo minatoto, no sega e mnogu izgradeno i polno so vikendashi. tesen asfalten pat vodi kon seloto sojaklari, pa svretvme desno kon kumarino i izlegovme na ekspresniot pat veles – shtip. vo megjuvreme ni se javi panche od kochani, razbral deka kje pominuvame niz negovite grad i ne pokani taa vecher da prespieme kaj nego. insistirashe. koga dojdovme kaj nego mu rekov deka mi dolzhi spienje na otvoreno nekade na osogovski planini, bidejkji ne mozhev da go odbijam. nishto od prvichniot plan da spieme na ezero kalimanci. od tuka natamu samo trebashe da vozime. ekspresniot pat se pokazha brz i za nas. grabevme napred i broevme kilometri. samo dve ili tri mesta patot e ushte nedopraven, a po celata dolzhina e proshiren, so nov ubav mazen asfalt. merak za turing. poleka mislam deka makedonija stanuva meka za turing. nasekade se pravat ovie patishta kade shto e dozvoleno vozenje tochaci. porano ovoj pat beshe tesen, so poprechni pukantini na asfaltot i mnogu treseshe, a imashe postojana opasnost da te sobere kola ili kamion. prvoto selo shto go pominavme beshe lozovo. dali deka beshe nedela, ama nishto vo seloto ne raboteshe. duri i cheshmata beshe seknata. a ni trebashe voda. seushte beshe zheshko. sonceto ni beshe vo grb i ne iscrpuvashe. sednavme malku da odmorime vo dvorot na uchilishteto. ama nemashe nishto za osvezhuvanje. na ovoj del nema golemi ugornici i reshivme da prodolzhime do slednoto selo i tamu da odmorime i da se oladime malku. taka vrtkajkji stignavme do saramzalino. selo so najjako ime vo cela makedonija. saramzalino. od kaj si? od saramzalino. jako. mario sigurno mu go znae znachenjeto. tuka si napolnivme ladna vodichka od cheshmata pokraj patot i sednavme vo senkata da se oladime. ni prijde i edno detence koe shto ni donese nekolku praski za osvezhuvanje. ni svrte i malku muabet. po nekoe vreme stanavme. moravme da odime zoshto kochani beshe ushte daleku. za nekoe vreme go pominavme ona iskluchuvanjeto za sveti nikole i nabrzo doagjashe kluchkata za kumanovo i avtopatot vo izgradba. mi beshe strav deka od tamu kje ima mnogu soobrakjaj. koga go vozam toj del obichno odev po desniot sporeden pat. tamu beshe pokrsh asfaltot ama barem nemashe soobrakjaj. sega se beshe izmeshano. se vozeshe i po stariot i po noviot i po avtopatot. i povtorno dojde vreme za pauza. go prashav marko dali saka da odmarame na benziskata pokraj pat ili da go pomineme shtip i da zastaneme vo chardaklija. toj go odbra vtoroto. mnogu mi se dopagja kaj marko deka sekgash ja odbira opcijata da se vozi povekje. ako se prashuvav jas, kje zastanevme na benziskata i tuka kje odmaravme. ochajno ni trebashe ladna voda i koka kola. si zastanavme pred prodavnicata, si izvadivme od frizhiderot i si sednavme. vednash i stopanot ni se pridruzhi. ubavi raboti mi kazha. neshto za patot, za zhivotot, za noviot ekspresen pat shto kje odi od kochani za tri cheshmi. abe ako sakash ima rabota, veli. ama ne im se raboti za malku pari. ama vazhno rabota ima, mi kazhuva. abe nikoj ne saka da raboti za 200 evra, mu velam. a toa koka kolata so sekoja goltka poslatka mi stanuva. kje kazham ushte sto pati deka kolku i da e shtetna (demek), nema podobro gorivo za na pat. nema neshto poosvezhuvachko za na pat. potoa go pominavme sloto dolni balvan, pa krupishte i vozevme napred kon obleshevo. vo ovoj del patot se dvizhi sprotivno od rekata bregalnica, vo otvoreni orizovi polinja i bez golemi ugornici. ova e del od patot kade shto samo se grabi napred i se pominuvaat kilometrite. vekje sigurno znaev deka kje ne stemni na pat i deka vo temnica kje stigneme vo kochani. ni ostanuvashe samo da vozime. povremeno se svrtuvav nazad da vidam dali marko me sledi. vozevme ubavo tempo od 23 km/ch. po nekoe vreme stignavme vo obleshevo i sakav da zastaname za da odmoram. mi se smachi vekje. ne bev vo forma i ovoj den trebashe da mi bide zagrevanje. nasekade beshe vodeno. oblakot shto go gledavme pred nas pominal i se isturil tuka. za srekja ne se svrti kon nas. kolovozot beshe poln so voda i toa ne uspori. dopolnitelno, vozilata shto pominuvaa pokraj nas ne prskaa pa trebashe da se krieme. na trgnuvanje od obleshevo primetiv deka prednata guma mi e izdishana. nekade po pat se dupnala. pak mu se javiv na panche da mu kazham deka kje zadocnime zaradi veterot, dozhdot i gumava. nabrzina ja smenivme i trgnavme. mnogu e interesna pojavata so golemite gradovi shto se smesteni vo ramnica. celo vreme go gledash pred tebe, i samo vrtish, a nikako da stignesh do nego. toa mnogu chesto mi se sluchuvalo koga sum priogjal kon prilep. taka beshe i ovoj pat. samo vrtime a pak sme daleku od gradot. i ne stemni i nie pak si vrtime, a ushte nemame aber da stigneme do kochani. tuku, po nekoe vreme znakov vika „kochani”. se iskluchivme desno, pod podvoznikot, pokraj stadionot i vlegovme vo centarot. od tuka pravo nagore pokraj reka i stignavme kaj panche. vecheravme, gledavme fudbal i pravo na spienje. svrti na naredna stranica den 2
Објава← Назад кон архивата