Вести
Велоаџилак – ден 3


Сврти на претходна страница >> Ден 2
Целото место изгледаше како оние фарми за коњи што ги гледавме на Алпите. Подоле дури и имаше една шатал со коњи. Но што се случуваше во таа приколка и зошто беше дури таму паркирана? Затоа и не спиев опуштено. Вечерта беше убава, топла. Се будев поврмено и ги гледав ѕвездите. Бевме завлезени во планината и немаше светлина од градовите што обично смета на погледот. Беше темно и можеше да се види секоја ѕвезда. Беше тивко. Само повремено ќе помиинеше некое возило и ќе ја растуреше тишината. Ама ова со приколкава ми работеше во позадина и не ме пушташе да се опуштам.
Сабајлето се разбудивме рано. Марко застанал над мене и ме клоца да ме разбуди. Ајде Боби, време е, ми се смее. Јас пак, сум заспал стутулен во вреќата. Најверојатно ми достудело сабајлето и сум се стуткал да се стоплам. Тој бил буден веќе некое време и се подготвувал за тргнување, а јас не сум го сетил. Набрзинка собравме шатор, вреќи, изомати, се облековме и се качивме на патот. Убаво правевме што рано се будевме и рано тргнувавме на пат. Иако бевме на планина, беше жешко, а и таков беше планот. На почетокот од патот сеуште беше блага угорница. Патот само ни го најавуваше она што не очекуваше тој ден. Сепак требаше да ја преминеме Пирин планина. Тој дел од Пиринска Македонија го меркав одамна. Сега имав шанса да го извозам. Никогаш немав возено по течението на реката Места и кон Гоце Делечв.
Од Симитли до преминот Предела има 24.6 километри.
Почетокот е благо искачување и потоа нагло почнува стрмна угорница уште 12 километри. Во почетокот се држевме заедно. Не брзавме. Уште не бевме рассонети. Никаде покрај патот не начекавме некое место со клупи за да доручкуваме. Ние уште ни лице немавме измиено. Некако патот беше пуст. Така возевме се до село Градево, каде што на патот имаше проширување и таму се сместивме. Нешто како паркинг за камиони. Седнавме на проширувањето на патот и извадивме да доручкуваме. Одвај чекав да седнеме. Некако не ми се возеше. Дали бев исцрпен од претходниот ден или не бев убаво спан? Ама некако накренав сила после доручекот. Набрзо потоа најдовме и убава чешма со студена вода покрај патот. И тука си сендавме и одморивме. Па продолживме. Марко веќе го зголемуваше темпото, а јас повеќе не можев да го следам. Не можам да објаснам зошто ми доаѓаат нервози кога нема да можам да држам темпо. И само се тешам дека, ете, јас носам повеќе тежина, тој повеќе возеше оваа година, јас не сакам да форсирам. Вистината беше само дека Марко на целото патување беше во многу подобра форма од мене. И да сака заедно да возиме, сепак не сака да го задржувам и си тргнува со посилно темпо.

Така си возам, си се поздравувам со камионџиите, и кога покрај патот гледам столб. На столбот плоча на којашто пишува: „ На ова место на 3 септември 1901 година Јане ја граби мис Елен Стон”. Ај мајката, си помислив. Па ова навистина се претвора во аџилак. Стоев на истото место на коешто пред некое време стоел лично Јане Сандански и неговата чета. Тука всушност ја запреле мисионерката Елен Стон од САД заедно со нејзината придржуба и ја киднапирале. За потоа таа да стане најголем поборник за македонското ослободително дело во САД. Си постојав така. Го изгледав местото. Па си мерев, правев сценарио. Од која страна им пришле, па дали овие можеле да избегаат, па колкумина комити биле. Убаво, убаво. Така додека возам си загледувам на страна и ете ќе начекам некое вакво свето место.
Тоа па преминот Предела далеку. Вози, вози, не се довозува. На едно место Марко застанал под сенка и ме чека. Ајде Марко, му викнав. Тргна по мене и од позади ми покажува кон патот. Тука угорницата зарамнуваше и се порадувавме дека тука е преминот. Ама се излажавме. Пак почна да станува стрмно. Мајката, си велам, угорницава не се предава. Ама ќе ја искачиме. Ајде полека. Најважниот совет што си го давав на ова патување е дека не треба да брзам на долгите угорници. Треба само да врткам и ќе се искачам. Погоре па видовме знак. Пишува „Предела”. Епа ова да не е преминот? Не беше ни тоа. Којзнае за што беше таму ставен? Па почнаа некои кривинчиња, па некои напуштени објекти, па ресторани и рековме доста е. Одморивме надевајќи се дека тука е преминот. Нормално, рестораните секогаш се на прмеинот. Јадевме по некое барче и с напивме студена вода од чешмичето во шумата. Легнавме и се истегнавме на клупите под длабоката борова шума. Туку сум заспал. Јас ноќеска ич не сум спиел. Во позадина постојано ми работел стравот од приколката и не ми давал да заспијам целосно. Па тргнавме и пак угорница. Ама ќе си вртиш, колку има толку. Застанав десно од патот да се поклонам на споменикот на војникот Иван Рачев, кој што бил дел од одредот на Никола Парапунов, за време на Втората светска војна. Тука го убиле.

Набрзо стигнавме на превојот. Тој е означен со еден споменик со орел. Многу интересен симбол. Го означуваше почетокот на општина Разлог. Тука имаше и многу возила што застануваа да налеат студена водичка од шепурките што бликаа со вода. Ама една студена вода, да ти смрзнат забите. Малку разговарав со полицајците. Што има, како има, општи муабети. И тргнавме надоле. Е сега не очекуваше долг спуст. Прво требаше да ги поминеме Разлог и Банско па да продолжиме по течението на реката Места се до градот Гоце Делчев.
И тргнавме надоле. Коловозот беше нерамен од камионите и моравме да внимаваме, посебно на свиоците. Но сепак бевме брзи и летавме надоле. Доста беше страдање по угорници за тој ден. По некое време стигнавме до Разлог но само го поминавме не свртевме лево за да го видиме. Продолживме по патот кон Банско. Јас прв пат бев таму и се вчудоневидив од тоа колку се гради и изградило, посебно хотелите. Не знаев дека е толку развиен скијачки центар. Си мислев, онака, Банско. Ама ова да ти било нависитна светски. После Разлог патот почнува благо да искачува. А и жешкото не фати веќе. Застанавме под едни тополи што фрлаа сенка врз еден споменик на близок соработник на Гоце и Јане. Насекаде споменици на видни револуциенери. Пуштивме изоматите и заспавме. Не ни сметаа колите што непрестано поминуваа на патото што водеше кон Банско.

Истото тоа жешко и не разбуди. Сакав да тргнеме по патот и се надевав дека кога ќе влеземе во долината на Места ќе биде поладно. Собравме се и тргнавме. Патот водеше право во градот, а ние свртевме лево кон село Добриниште. Многу интересно име, Добриниште. Сигурно сите се добри таму. Тука започна и удолницата. На излезот од Банско наполнивме студена водичка и летнавме надоле по удолницата. Пирин планина беше околу нас. Во височините се гледаа скијачките терени и врвовите обраснати со шума. Прекрасна планина. Патот кривулесто се пробиваше во клисурата. Реката Места сме ја спомнувале во учебниците по историја, но сега бев таму и се уверив во нејзината убавина и значење. Така летајќи низ клисурата наидовме на село Места. Брзо го поминавме и на излезот нешто ми заличи како место каде што би можеле да одмориме на жешкото. Иако бевме на високо и во планина, сепак моравме да одмараме за време на жештините.
Му реков на Марко да ме причека на патот, а јас се симнав и се мушнав низ едни грмушки и најдов место од соништата. Дефинитивно тука ќе го поминеме пладнето. Тоа беше место каде што имаше воденица и валавница. Во таа валавница доаѓаше водата од воденицата и имаше некаква конусовидна форма. Како корито во коешто водата се вртеше во круг заради падот на водата од високото. Внатре во вителот со круг се вртеа неколку жаби и змии. Жабите се трудеа да им избегаат на змиите, а овие па се зафркнале влегувајќи во валавницата мислејќи дека ќе фатат лесен плен. И така цел ден си се бркаа додека не ги ослободив со еден од стаповите за стискање на јамболиите. Тука ручавме, па спиевме. Беше убаво свежо, немаше никој, а звукот од водата не зашемети и не успа.

Море, ама сме се успале? Кога се разбудив не знаев каде е горе каде е доле. Само ги отворив очите, се соземав малку и така легнат разгледав наоколу дали се е тука. Апаратот и торбата со вредни предмети си ги наместив до главата демек за побезбедно. Ама џабе, кога ќе се изгубиш така во сонот ништо не сеќаваш. Може сосе партали да те однесат. Ама мирен народ живее таму. Бев опуштен, знаев дека не може ништо да се случи.
Ги собравме работите и полека се спремавме за на пат. Излеговме на патот и тргнавме. Набрзо, за последен пат тој ден ја поминавме реката Места и продолживме на југ. На овој дел рамницата се проширува и патот се повеќе се одалечуваше од реката. Тоа ќе значеше дека ќе го изгубиме наклонот што ни го даваше реката. Можеби малку ќе се успориме. Со поглед го барав излезот од таа рамница. Гледав во ридовите што не пречекуваа обидувајќи се да откријам во кој правец ќе се движиме. Го поминавме и село Господинци и набрзо стигнавме до знакот што го означуваше влезот во Гоце Делчев. Конечно стигнавме.

Кога пазаревме во Делчево се договоривме да купиме се што ни треба за два дена, за да не трошиме пари во Бугарија. Најмногу затоа што ќе треба да бараме менувачници за да размениме евра. Но сепак, моравме да пазариме. Па најдовме Лидл на влезот, ама не ми примија евра. Отидов до првата бензиска и таму ми разменија. Пазаривме и продолживме надвор од градот. Се уште се движевме на југ и многу брзо не очекуваше угорница што ќе не однесе до граничниот премин. Ги поминавме селата Ново Лески, Копривлен и Садово. Тука застанавме да полниме вода и да каснеме нешто за последната угорница за тој ден. Водата од селската чешма беше топла но ќе ни заврши работа за вечер кога ќе готвиме. Пред да се сместиме секогаш полниме многу вода за готвење, пиење, миење сабајле. Од тука се гледаше градчето Хаџидимово. Многу сакав да го посетиме, но се наоѓше во дол, и ако се симневме потоа ќе требаше да ја искачуваме таа угорница назад. Градот е наречен според големиот македонски револуционер и мислител Димо Хаџи Димов, еден од најблиските соработници на Гоце Делчев. Затоа и градовите така им ги сместиле, во една долина, на една пољана. Да дружат.

Тргнавме на пат и често се свртувавме назад да го гледаме сонцето што заоѓаше позади Пирин планина. Величенствена глетка. Беше навистина убаво. Кога сум на пат си дозволувам да се радувам на секое зајдисонце и да уживам во најситните нешта. Возејќи по угорницата од левата страна на патот ни се придружи едно слатко малецко кутре. Му се закачи на Марко и постојано го следеше, па му лаеше весело покрај тркалото. Веднаш направија тим. Марко го нарече Луси. Иако беше машко. Јас сакав побрзо да ни се откачи зошто секако немаше да може да не следи по удолниците. Веднаш почнав да мислам дали е можно да го спакуваме во некоја торба и да си го носиме со нас на удолниците, а нагоре нека си трчка.
Така играјќи си со Луси Марко ми кажа дека го заборавил листот за на граница. Ај мајката, си помислив. Кај ќе најдат сега па овие од тоа листовите? Ми текна дека можеби ќе се јават на ГП Дојрани, да речеме, и по меил да им пратат и тука ќе го испечатиме. Малку се возбудив и почнав да правам план како тоа ќе се вратиме до Македонија преку Ново село и ќе излеземе на Дојран. Прво стигнавме на ГП Илинден каде што требаше да излеземе од Пиринска Македонија. Полицајците повеќе ни се смееја за кутрето и не се замараа со прашања. Веднаш не пуштија. Навистина беше интересно. Доаѓаат двајца велосипедисти и со нив кутре. Понатаму угорницата не донесе до еден тунел каде што на влезот пишуваше дека е изграден во знак на пријателство помеѓу Грција и Бугарија при влезот на вториве во ЕУ. Абе пријателството ви е светло и искрено како темницана во тунелон, си помислив.

На излезот од тунелот беше ГП Егзохи и влезот во Егејска Македонија. Јас цело време со мислите дали ќе ни прават проблем заради листот. И тука застанавме. Ги дадов пасошите и мојот лист. Каде е неговиот, ме праша. Па нема, му одговорив. Седнете, ми рече. Еј седнете, си помислив. Толку едноставно ќе биде ова? Излезе едниот и почна да ни врти муабет каде одиме, што правиме, кучево наше ли е. За тоа време другиот полицаец работеше на компјутерот. Му предложив на Марко да спиеме токму на граничниот премин. Ем побезбедно, ем има вода, тоалет. Ама Марко сакаше уште малку подоле да одиме. Тука му беше светло од портокаловите рефлектори. По некое време не викнаа и ни ги дадоа пасошите. Тоа е тоа, го прашав. Толку, ми одговори. Дури и ми кажа дека на неполн километар надоле по патот има црквичка со убав двор со вода, тоалети. Џабе кренав паника.

И како што ни најави полицаецот, ја најдовме црквата веднаш покрај патот. Бевме уморни и сакав веднаш да пуштам шатор. Пред да јадеме. Зошто ако се најадеме повеќе мака ќе ми биде. Се сместивме веднаш до влезот на црквата и седнавме на тремот да вечераме. Бев многу весел дека ќе спиеме на убаво мирно место каде што ги имаме сите услови за кампинг и хигиена.
Откако вечеравме Марко веднаш си легна, а јас останав да перам на чешмичето. Садови, облека, крпи, се сум испрал. Потоа ги оптегнав на една врвка и влегов во вреќа. Јас спиев под тремот на влезот во црквата. Така не ме фаќаше влага, а имав топлина од каменот што се грееше цел ден на сонце. Сообраќај немаше, беше тивко и темно. Идеално место за кампинг. Само Луси ќе мрднеше и ќе ја растуреше тишината.
Сврти на наредна страница >> Ден 4
veloadjilak – den 3 svrti na prethodna stranica den 2 celoto mesto izgledashe kako onie farmi za konji shto gi gledavme na alpite. podole duri i imashe edna shatal so konji. no shto se sluchuvashe vo taa prikolka i zoshto beshe duri tamu parkirana? zatoa i ne spiev opushteno. vecherta beshe ubava, topla. se budev povrmeno i gi gledav dzvezdite. bevme zavlezeni vo planinata i nemashe svetlina od gradovite shto obichno smeta na pogledot. beshe temno i mozheshe da se vidi sekoja dzvezda. beshe tivko. samo povremeno kje pomiineshe nekoe vozilo i kje ja rastureshe tishinata. ama ova so prikolkava mi raboteshe vo pozadina i ne me pushtashe da se opushtam. sabajleto se razbudivme rano. marko zastanal nad mene i me kloca da me razbudi. ajde bobi, vreme e, mi se smee. jas pak, sum zaspal stutulen vo vrekjata. najverojatno mi dostudelo sabajleto i sum se stutkal da se stoplam. toj bil buden vekje nekoe vreme i se podgotvuval za trgnuvanje, a jas ne sum go setil. nabrzinka sobravme shator, vrekji, izomati, se oblekovme i se kachivme na patot. ubavo pravevme shto rano se budevme i rano trgnuvavme na pat. iako bevme na planina, beshe zheshko, a i takov beshe planot. na pochetokot od patot seushte beshe blaga ugornica. patot samo ni go najavuvashe ona shto ne ochekuvashe toj den. sepak trebashe da ja premineme pirin planina. toj del od pirinska makedonija go merkav odamna. sega imav shansa da go izvozam. nikogash nemav vozeno po techenieto na rekata mesta i kon goce delechv. od simitli do preminot predela ima 24.6 kilometri. pochetokot e blago iskachuvanje i potoa naglo pochnuva strmna ugornica ushte 12 kilometri. vo pochetokot se drzhevme zaedno. ne brzavme. ushte ne bevme rassoneti. nikade pokraj patot ne nachekavme nekoe mesto so klupi za da doruchkuvame. nie ushte ni lice nemavme izmieno. nekako patot beshe pust. taka vozevme se do selo gradevo, kade shto na patot imashe proshiruvanje i tamu se smestivme. neshto kako parking za kamioni. sednavme na proshiruvanjeto na patot i izvadivme da doruchkuvame. odvaj chekav da sedneme. nekako ne mi se vozeshe. dali bev iscrpen od prethodniot den ili ne bev ubavo span? ama nekako nakrenav sila posle doruchekot. nabrzo potoa najdovme i ubava cheshma so studena voda pokraj patot. i tuka si sendavme i odmorivme. pa prodolzhivme. marko vekje go zgolemuvashe tempoto, a jas povekje ne mozhev da go sledam. ne mozham da objasnam zoshto mi doagjaat nervozi koga nema da mozham da drzham tempo. i samo se tesham deka, ete, jas nosam povekje tezhina, toj povekje vozeshe ovaa godina, jas ne sakam da forsiram. vistinata beshe samo deka marko na celoto patuvanje beshe vo mnogu podobra forma od mene. i da saka zaedno da vozime, sepak ne saka da go zadrzhuvam i si trgnuva so posilno tempo. taka si vozam, si se pozdravuvam so kamiondjiite, i koga pokraj patot gledam stolb. na stolbot plocha na kojashto pishuva: „ na ova mesto na 3 septemvri 1901 godina jane ja grabi mis elen ston”. aj majkata, si pomisliv. pa ova navistina se pretvora vo adjilak. stoev na istoto mesto na koeshto pred nekoe vreme stoel lichno jane sandanski i negovata cheta. tuka vsushnost ja zaprele misionerkata elen ston od sad zaedno so nejzinata pridrzhuba i ja kidnapirale. za potoa taa da stane najgolem pobornik za makedonskoto osloboditelno delo vo sad. si postojav taka. go izgledav mestoto. pa si merev, pravev scenario. od koja strana im prishle, pa dali ovie mozhele da izbegaat, pa kolkumina komiti bile. ubavo, ubavo. taka dodeka vozam si zagleduvam na strana i ete kje nachekam nekoe vakvo sveto mesto. toa pa preminot predela daleku. vozi, vozi, ne se dovozuva. na edno mesto marko zastanal pod senka i me cheka. ajde marko, mu viknav. trgna po mene i od pozadi mi pokazhuva kon patot. tuka ugornicata zaramnuvashe i se poraduvavme deka tuka e preminot. ama se izlazhavme. pak pochna da stanuva strmno. majkata, si velam, ugornicava ne se predava. ama kje ja iskachime. ajde poleka. najvazhniot sovet shto si go davav na ova patuvanje e deka ne treba da brzam na dolgite ugornici. treba samo da vrtkam i kje se iskacham. pogore pa vidovme znak. pishuva „predela”. epa ova da ne e preminot? ne beshe ni toa. kojznae za shto beshe tamu staven? pa pochnaa nekoi krivinchinja, pa nekoi napushteni objekti, pa restorani i rekovme dosta e. odmorivme nadevajkji se deka tuka e preminot. normalno, restoranite sekogash se na prmeinot. jadevme po nekoe barche i s napivme studena voda od cheshmicheto vo shumata. legnavme i se istegnavme na klupite pod dlabokata borova shuma. tuku sum zaspal. jas nokjeska ich ne sum spiel. vo pozadina postojano mi rabotel stravot od prikolkata i ne mi daval da zaspijam celosno. pa trgnavme i pak ugornica. ama kje si vrtish, kolku ima tolku. zastanav desno od patot da se poklonam na spomenikot na vojnikot ivan rachev, koj shto bil del od odredot na nikola parapunov, za vreme na vtorata svetska vojna. tuka go ubile. nabrzo stignavme na prevojot. toj e oznachen so eden spomenik so orel. mnogu interesen simbol. go oznachuvashe pochetokot na opshtina razlog. tuka imashe i mnogu vozila shto zastanuvaa da naleat studena vodichka od shepurkite shto blikaa so voda. ama edna studena voda, da ti smrznat zabite. malku razgovarav so policajcite. shto ima, kako ima, opshti muabeti. i trgnavme nadole. e sega ne ochekuvashe dolg spust. prvo trebashe da gi pomineme razlog i bansko pa da prodolzhime po techenieto na rekata mesta se do gradot goce delchev. i trgnavme nadole. kolovozot beshe neramen od kamionite i moravme da vnimavame, posebno na sviocite. no sepak bevme brzi i letavme nadole. dosta beshe stradanje po ugornici za toj den. po nekoe vreme stignavme do razlog no samo go pominavme ne svrtevme levo za da go vidime. prodolzhivme po patot kon bansko. jas prv pat bev tamu i se vchudonevidiv od toa kolku se gradi i izgradilo, posebno hotelite. ne znaev deka e tolku razvien skijachki centar. si mislev, onaka, bansko. ama ova da ti bilo navisitna svetski. posle razlog patot pochnuva blago da iskachuva. a i zheshkoto ne fati vekje. zastanavme pod edni topoli shto frlaa senka vrz eden spomenik na blizok sorabotnik na goce i jane. nasekade spomenici na vidni revolucieneri. pushtivme izomatite i zaspavme. ne ni smetaa kolite shto neprestano pominuvaa na patoto shto vodeshe kon bansko. istoto toa zheshko i ne razbudi. sakav da trgneme po patot i se nadevav deka koga kje vlezeme vo dolinata na mesta kje bide poladno. sobravme se i trgnavme. patot vodeshe pravo vo gradot, a nie svrtevme levo kon selo dobrinishte. mnogu interesno ime, dobrinishte. sigurno site se dobri tamu. tuka zapochna i udolnicata. na izlezot od bansko napolnivme studena vodichka i letnavme nadole po udolnicata. pirin planina beshe okolu nas. vo visochinite se gledaa skijachkite tereni i vrvovite obrasnati so shuma. prekrasna planina. patot krivulesto se probivashe vo klisurata. rekata mesta sme ja spomnuvale vo uchebnicite po istorija, no sega bev tamu i se uveriv vo nejzinata ubavina i znachenje. taka letajkji niz klisurata naidovme na selo mesta. brzo go pominavme i na izlezot neshto mi zalichi kako mesto kade shto bi mozhele da odmorime na zheshkoto. iako bevme na visoko i vo planina, sepak moravme da odmarame za vreme na zheshtinite. mu rekov na marko da me pricheka na patot, a jas se simnav i se mushnav niz edni grmushki i najdov mesto od sonishtata. definitivno tuka kje go pomineme pladneto. toa beshe mesto kade shto imashe vodenica i valavnica. vo taa valavnica doagjashe vodata od vodenicata i imashe nekakva konusovidna forma. kako korito vo koeshto vodata se vrteshe vo krug zaradi padot na vodata od visokoto. vnatre vo vitelot so krug se vrtea nekolku zhabi i zmii. zhabite se trudea da im izbegaat na zmiite, a ovie pa se zafrknale vleguvajkji vo valavnicata mislejkji deka kje fatat lesen plen. i taka cel den si se brkaa dodeka ne gi oslobodiv so eden od stapovite za stiskanje na jamboliite. tuka ruchavme, pa spievme. beshe ubavo svezho, nemashe nikoj, a zvukot od vodata ne zashemeti i ne uspa. more, ama sme se uspale? koga se razbudiv ne znaev kade e gore kade e dole. samo gi otvoriv ochite, se sozemav malku i taka legnat razgledav naokolu dali se e tuka. aparatot i torbata so vredni predmeti si gi namestiv do glavata demek za pobezbedno. ama djabe, koga kje se izgubish taka vo sonot nishto ne sekjavash. mozhe sose partali da te odnesat. ama miren narod zhivee tamu. bev opushten, znaev deka ne mozhe nishto da se sluchi. gi sobravme rabotite i poleka se spremavme za na pat. izlegovme na patot i trgnavme. nabrzo, za posleden pat toj den ja pominavme rekata mesta i prodolzhivme na jug. na ovoj del ramnicata se proshiruva i patot se povekje se odalechuvashe od rekata. toa kje znacheshe deka kje go izgubime naklonot shto ni go davashe rekata. mozhebi malku kje se usporime. so pogled go barav izlezot od taa ramnica. gledav vo ridovite shto ne prechekuvaa obiduvajkji se da otkrijam vo koj pravec kje se dvizhime. go pominavme i selo gospodinci i nabrzo stignavme do znakot shto go oznachuvashe vlezot vo goce delchev. konechno stignavme. koga pazarevme vo delchevo se dogovorivme da kupime se shto ni treba za dva dena, za da ne troshime pari vo bugarija. najmnogu zatoa shto kje treba da barame menuvachnici za da razmenime evra. no sepak, moravme da pazarime. pa najdovme lidl na vlezot, ama ne mi primija evra. otidov do prvata benziska i tamu mi razmenija. pazarivme i prodolzhivme nadvor od gradot. se ushte se dvizhevme na jug i mnogu brzo ne ochekuvashe ugornica shto kje ne odnese do granichniot premin. gi pominavme selata novo leski, koprivlen i sadovo. tuka zastanavme da polnime voda i da kasneme neshto za poslednata ugornica za toj den. vodata od selskata cheshma beshe topla no kje ni zavrshi rabota za vecher koga kje gotvime. pred da se smestime sekogash polnime mnogu voda za gotvenje, pienje, mienje sabajle. od tuka se gledashe gradcheto hadjidimovo. mnogu sakav da go posetime, no se naogjshe vo dol, i ako se simnevme potoa kje trebashe da ja iskachuvame taa ugornica nazad. gradot e narechen spored golemiot makedonski revolucioner i mislitel dimo hadji dimov, eden od najbliskite sorabotnici na goce delchev. zatoa i gradovite taka im gi smestile, vo edna dolina, na edna poljana. da druzhat. trgnavme na pat i chesto se svrtuvavme nazad da go gledame sonceto shto zaogjashe pozadi pirin planina. velichenstvena gletka. beshe navistina ubavo. koga sum na pat si dozvoluvam da se raduvam na sekoe zajdisonce i da uzhivam vo najsitnite neshta. vozejkji po ugornicata od levata strana na patot ni se pridruzhi edno slatko malecko kutre. mu se zakachi na marko i postojano go sledeshe, pa mu laeshe veselo pokraj trkaloto. vednash napravija tim. marko go nareche lusi. iako beshe mashko. jas sakav pobrzo da ni se otkachi zoshto sekako nemashe da mozhe da ne sledi po udolnicite. vednash pochnav da mislam dali e mozhno da go spakuvame vo nekoja torba i da si go nosime so nas na udolnicite, a nagore neka si trchka. taka igrajkji si so lusi marko mi kazha deka go zaboravil listot za na granica. aj majkata, si pomisliv. kaj kje najdat sega pa ovie od toa listovite? mi tekna deka mozhebi kje se javat na gp dojrani, da recheme, i po meil da im pratat i tuka kje go ispechatime. malku se vozbudiv i pochnav da pravam plan kako toa kje se vratime do makedonija preku novo selo i kje izlezeme na dojran. prvo stignavme na gp ilinden kade shto trebashe da izlezeme od pirinska makedonija. policajcite povekje ni se smeeja za kutreto i ne se zamaraa so prashanja. vednash ne pushtija. navistina beshe interesno. doagjaat dvajca velosipedisti i so niv kutre. ponatamu ugornicata ne donese do eden tunel kade shto na vlezot pishuvashe deka e izgraden vo znak na prijatelstvo pomegju grcija i bugarija pri vlezot na vtorive vo eu. abe prijatelstvoto vi e svetlo i iskreno kako temnicana vo tunelon, si pomisliv. na izlezot od tunelot beshe gp egzohi i vlezot vo egejska makedonija. jas celo vreme so mislite dali kje ni pravat problem zaradi listot. i tuka zastanavme. gi dadov pasoshite i mojot list. kade e negoviot, me prasha. pa nema, mu odgovoriv. sednete, mi reche. ej sednete, si pomisliv. tolku ednostavno kje bide ova? izleze edniot i pochna da ni vrti muabet kade odime, shto pravime, kuchevo nashe li e. za toa vreme drugiot policaec raboteshe na kompjuterot. mu predlozhiv na marko da spieme tokmu na granichniot premin. em pobezbedno, em ima voda, toalet. ama marko sakashe ushte malku podole da odime. tuka mu beshe svetlo od portokalovite reflektori. po nekoe vreme ne viknaa i ni gi dadoa pasoshite. toa e toa, go prashav. tolku, mi odgovori. duri i mi kazha deka na nepoln kilometar nadole po patot ima crkvichka so ubav dvor so voda, toaleti. djabe krenav panika. i kako shto ni najavi policaecot, ja najdovme crkvata vednash pokraj patot. bevme umorni i sakav vednash da pushtam shator. pred da jademe. zoshto ako se najademe povekje maka kje mi bide. se smestivme vednash do vlezot na crkvata i sednavme na tremot da vecherame. bev mnogu vesel deka kje spieme na ubavo mirno mesto kade shto gi imame site uslovi za kamping i higiena. otkako vecheravme marko vednash si legna, a jas ostanav da peram na cheshmicheto. sadovi, obleka, krpi, se sum ispral. potoa gi optegnav na edna vrvka i vlegov vo vrekja. jas spiev pod tremot na vlezot vo crkvata. taka ne me fakjashe vlaga, a imav toplina od kamenot shto se greeshe cel den na sonce. soobrakjaj nemashe, beshe tivko i temno. idealno mesto za kamping. samo lusi kje mrdneshe i kje ja rastureshe tishinata. svrti na naredna stranica den 4
Објава← Назад кон архивата