Вести
Велоаџилак – ден 4


Сврти на претходна страница >> Ден 3
Излегов од тремот и почнав да ги собирам работите. Имавме многу алишта што се сушеа. За среќа Луси не ги дофатило, иначе сите ќе беа расфрлани низ полето. Дури и патиките му ги скрив за да не може да си игра со нив во текот на ноќта. Штом Марко излезе од шаторот почнавме се да собираме и да пакуваме. Водените алишта ги наместивме врз сите други работи на багажникот и ги стегнавме со ластиците. Така најубаво ќе ги фати сонцето и ќе се испавтаат. Така најбрзо се сушат. Направив неколку фотографии со Луси и тргнавме. Немаше да може да не следи на спустот. Тргнавме надоле и веднаш забрзавме, тоа почна да лае од жал дека не може да не стигне. Трча и лае. Само се вртев назад ама се повеќе ми се губеше од видикот. Откако го поминавме селото Вазме имаше угорница и тука успоривме. Јас целосно го заборавив и одеднаш се појави од некаде. Пак лаеше и трчаше по нас. Не се откажува кучево, си помислив. Но таа угорница беше кратка, и пак му избегавме на следната удолница. За негова среќа во близина имаше населено место па ќе има каде да го вдомат. Слатко кутре.
Се движевме во правец на градот Зрново помеѓу благи планини и пат што одеше нагоре-надоле. Знаев дека сме на поголема висина од целта за тоа претпладне, градот Драма, и затоа знаев дека нема да имаме многу мака да стигнеме таму бидејќи претежно ќе се движиме по удолница. Беше облачно утро и почна да ме плаши дождот. Се движевме во правец на морето, а на брегот времето секогаш е понестабилно отколку на копно. За среќа, постојано имавме населени места па немаше да биде проблем да се скриеме доколку евентуално ни заврне дожд.
Го поминавме Зрново и влеговме во клисура каде што дуваше ветер во гради. Но за среќа се движевме по удолница, па не ни правеше многу проблем. Патот беше широк и прегледен па можевме да развиеме поголема брзина. Штом излеговме во рамницата го поминавме градот Просечен. Многу ми беше чудно дека имаше многу возила, во и околу градот. Кога стигнавме дома, после неколку денови, случајно разбрав дека во градот се случувала некаква средба на Македонците од тој крај. Нешто поврзано со фоклор, јазик, традиции. Значи уште ги има во тој крај на Егејска Македонија. Инаку, токму во околината на Драма, Сер и Кавала се одвивал најголемиот погром на македонското население кога после 1913, а посебно после 1923 година биле населувани Грци од Мала Азија во домовите на македонските семејства, а пак Македонците биле насилно протерувани од нивните домови и насила населувани во Пиринска и Вардарска Македонија. Но духот нивни се уште опстојува.

Од ова гратче следува рамен и прав пат се до Драма. Само сакав да стигнеме таму и да си купиме нешто за освежување. Ме исуши ветрот што го имавме во клисурата. Веќе се чувствуваше и влијанието на морето. Воздухот стануваше се повлажен и потопол. Пред тргнување ја следев прогнозата за местата каде што планиравме да поминуваме. Најмногу страв имав за тоа како ќе го поминеме делот што оди покрај морето. Ако не фати еден топллотен бран од Африка, ќе не изгори. Никакви пладневни паузи нема да не спасат. На влезот во Драма влеговме во еден заграден парк. Си ги прочитавме правилата на влезот и се сместивме. Ни се пушти едно момче со објасување дека точаците мора да бидат оставени на влезот од паркот, на паркингот специјално направен за нив. Ама, му велам, и така нема никој, да полежиме малку и ќе си одиме. Точаците мора да бидат покрај нас. Не можам да ризикувам да ги оставам без да ги надгледувам. Не бе, не сака да слушне. Добро, му велам, ќе си одиме. И излеговме. Еј како ми скрши филм. Така ми се лежеше. Повозевме малку низ Драма и веднаш го напуштивме градот. На картата гледав каде има некакво рекиче да одмориме. Стана многу жешко. Видов дека ќе преминеме неколку реки, но сите беа пресушени и претворени во барички. Повторно се движевме на југ и стануваше се пожешко. Се повеќе се чувствуваше морето. Тоа ни беше и мотивација да возиме побрзо. Таму се ќе се смени.
Го поминавме градот Доксат и застанавме во една продавница покрај патот да се освежиме. Имаше убаво паркче, студена вода и сок. Ги паркиравме точаците и влегов да купувам. Тројца мажи внатре и ме гледаат лево. Продавачот ме прашува од каде сум. Јас му викам од Македонија, не очекував некоја реакција од нив. Тој па ми враќа, абе ако сакаш биди и Циган, и Србин и Бугар, ама ти си од Скопје. Абе море, му викам, па ако знаеш од каде сум што ме прашуваш? Се осилив зошто имаше и други луѓе. Што може да се случи? Кој си ти, Дора Бакојани, му вратив. Ајде наплати ми и да си одам. Ми се пие сок. Па зема да ми објаснува како тоа тие биле Македонци, а мојата глава не била иста како нивната, значи јас не сум бил Македонец. Абе многу си паметен, му одговорив. Дај да си одам ајде. Другите двајца почнаа да се смеат, демек ете ме убедил. Излегов надвор и си седнавме со Марко. Си пиевме сокче, си каснавме нешто и си одмаравме. Да се оладиме од жешкото. Ми пријде едниот од внатре и ме прашува: „Од каде сте од Македонија?” Од Скопје му велам. Па ми раскажуваше како доаѓал во Скопје по работа. Остај го, ми вика, овој внатре. Се зафркава. А, па ме стресе, му велам. Види ме се тресам. После тој што ме нападна ни пријде и не праша дали сакаме уште ладна вода и извади шише од фрижидер. Демек не части. Нешто како извинување. Ја спикавме водата по бидони. Ајде Бакојани пријатно, му реков. Па се посмеавме малку и тргнавме. Не испратија како пријатели. Ова ќе биде прва од неколкуте средби со искомплексирани неквалификувани Грци што ќе се убедуваме од каде доаѓаме.

Набрзо го поминавме селото Борен, и на патот читам знак „Лидија”. Се движевме накај Кавала. Свети Павле. Филипи. Леле кога ми текна! Всушност, тоа е местото каде што во првиот век свети Павле ја покрсти Лидија и го донесе Христијанството во Македонија и во Европа. Така Лидија од Македонија ќе стане првиот Христијанин во Европа. Важно. За мене многу важен факт, многу важно место. Се исклучивме од патот и влеговме во селото Маџар Чифлик. Ги следевме патоказите што не водеа до местото на првото покрстување. Тоа беше убаво уредена ливада, во чијашто средина се наоѓаше форумот од античкиот град Филипи и црква посветена на света Лидија. Во близината поминуваше една мирна студена река на чиишто брегови имаше неколку одморалишта. Ме освои местото. Не можев да се изнарадувам. На влезот не пречека домаќинката на црквата. Не слушна како зборуваме и не праша од каде сме. Од Македонија, и кажав со тивок тон. Да не кревам галама. Таа па ми вика, од Скопје, треба да речеш од Скопје. Со изненадување и со мала доза на сарказам и реков: во право сте. Како го погодивте градот. Точно, ние сме од Македонија, од градот Скопје. Се откажа. Не се објаснуваше повеќе. Како да сакаше да ми каже да не расфрлам многу со тоа „Македонија”. Па ни посака добредојде и не пушти внатре. Веднаш се упативме кон црквата, па форумот, поседовме покрај реката, направивме некоја слика и заминавме. Почнаа да доаѓаат многу стари луѓе па направија галама. Посетата на ова место навистина значеше аџилак за мене. Тоа е едно од најсветите места во Европа.


Излеговме од селото и пак тргнавме по истиот пат за Кавала. Лево покрај патот се гледаа остатоците од стариот град Филипи. Огромен археолошки локалитет. Убаво е да се дојде овде повторно и се да се разгледа со внимание. Кавала не беше далеку. Веќе се гледаше планината што не делеше од морето и градот. Тоа требаше да биде крако искачување после што ќе следува спуст. Го поминавме селото Бадем Чифлик и почнавме да искачуваме стрмна угорница долга 2 километри. Не чувствував замор. Можеби затоа што знаев дека ќе излеземе на море, па таму ќе одмориме, ќе се бањаме и ќе ручаме. Имаше многу коли на патот, но не ни сметаа. Застанав на превојот да го почекам Марко, направивме некоја фотка и летнавме надоле. За момент се најдовме во градот и само баравме пат што води во центарот. На една постојка видов карта на градот и застанав да ја простудирам. Да видам во кој правец, по која улица треба да се движиме и што има да се види.
Искрено, немав некои претходни знаења за Кавала. Оставив да ме изненади. И тоа го направи пријатно. Навистина убаво приморско гратче. Имаше многу туристи, морнари кои што си ги чекаа своите бродови да ја истоварат робата и да тргнат на ново патување. Во далечината се гледаше старата тврдина и римскиот аквадукт што носеше вода од блиската планина. На главниот плоштад имаше споменик на свети Павле. Од тука тој ќе го започне своето мисионерско патување на Балканот ширејќи ја вистината и верата Христова. Тука ќе ги напише и неговите обраќања што подоцна се сместени во Новиот завет. Градот беше тивок, иако имаше многу сообраќај. Убаво уредена велосипедска патека што се движеше покрај брегот. Сакав да се движиме покрај морето заради погледот. Стигнавме до аквадуктот и тргнавме назад. Колку и да бевме љубопитни и туристички расположени, сепак бевме гладни. А возејќи навака се мотивиравме дека ќе јадеме гиро за ручек. Па не е фер да не пробаме гиро а возиме во земјата на гирото. А за воља на вистината, во сите пет дена низ Егејска Македонија, нема да пробаме гиро. Абе човек да се искомплксира. Или бевме рано сабајле, или доцна навечер, или нема во селото каде што одмораме, или веќе сме ручани. А толку сакав да каснам од тоа гирото. Се сместивме на плажата на западната страна на градот. Од тука имавме убав поглед на Тасос на југ и Света гора на запад. На плажата немаше многу луѓе, па се осмелив да извадам и да зготвам ручек. Демек гиро ќе одев да барам, ама ме смрзи да одам по улиците. Најдов една гироџилница во близината, ама беше затворена. Изгледа работеа двократно. Направив салата од краставици, убаво ја зачинив. Растворив цевитана. И спржив по три јајца со по три виршли. Ни требаа калории. Можеби изгледа како обилен ручек, но на пат се трошат многу калории и мора да се надополнуваат на овој начин. За тоа време Марко влезе да плива. Го почекав и ручавме. Луѓето малку не гледаа под око, ама што да им правам. Само тука имаше сенка и услови да готвам. Нема во ресторан да одам.

Тука ја поминавме жештината. Покрај море можеш навистина убаво да се релаксираш. Влези си во вода, музика, почитај малку, разгледај лево-десно, стави се под туш, па пак попливај и така во круг. Многу беше важно дека има туш на плажата. Па сме заспале. Веќе поминало 4 саат и кога се разбудив веднаш почнав да се спремам. Бевме рафрлани насекаде. Тоа ретко ми се случува. Обично сакам работите да ми бидат прибрани и блиску до мене. Ги заплакнав садовите, ги ставив во кеса и тргнавме. Патот на картата покажуваше дека само треба да се држиме покрај морето. Движејќи се на запад ќе одиме во правец накај Солун. Патот беше релативно рамен. Обично покрај морето знае да има многу угорници и цел ден да оди нагоре-надоле. Сега немавме поголеми проблеми. Стигнавме до туристиичката населба Кале чифлик (Неа перамос) и малку се загинавме. Картата покажува едно, патоказите друго, луѓето трето. Можеби десетина луѓе прашавме и никако не можевме да се снајдеме да го најдеме излезот од населбата и да продолжиме покрај морето. Само ги прашував како да стигнам до Лутра Елефтерон, но по патот покрај море. На крај се снајдовме некако и излеговме на вистинскиот пат. Ние, всушност, сме требале да го фатиме патот што тие си го викаат „Палео етники одос”. После ми текна се. Тоа е стариот Виа Егнација. Тоа бил главниот пат пред да го направат новиот автопат. Ама мене додека ми текне. Секогаш кога ќе се спомне Егнација, јас мислев дека зборуваат за автопатот. А на автопат не смееме да излеземе. Тоа беше широк пат, одличен за велосипеди, немаше многу сообраќај. Само грабиш километри. Ама ми се здосади. Само гледав лево накај морето. Ни денеска не знам да кажам што сум видел на тој пат. Мислам дека беше најдосадниот пат што го возевме на целото патување. Само зајдисонцето ми даваше некаква утеха да возам. Ми се збоктиса.

Па почна и да се стемнува. Требаше набрзо да најдеме место за спиење. Арно ама, десно од патот имаше планина и некакви овоштарници, лево беше плажата, ама претежно беа приватни. Неколку пати се симнав од патот да најдам пат до плажа, ама сите беа блокирани со капии. Потоа сфатив дека ќе мораме да бараме сместување во камп или некој хотел. Така, покрај патот читам кафе-ресторан Мицале. Оп хотел. И се договоривме, ако ни бара докај 20 евра по човек ќе се сместиме. Барем шатор да пуштиме. Сепак некаде мора да преспиеме. И влегуваме во дворот, го среќавам газдата. Му зборувам на англиски, а тој ме прашува од каде сум. Од Македонија, му викам. Јел причаш српски, ме праша. Викам, причам, зошто да не причам. Па жена ми е Србинка, ми вика. Добредојдени сте. Побарав дозвола да пуштиме шатор во дворот и да платиме за тоа. Во дворот веќе имаше поставено шатор, исто од точкар, и мислев дека е сосема нормално да се кампува тука. Ама ние немаме места за шатор, ми вика. А овој бе? Па и тој изгубен како вас. Му понудив 40 евра за двајцата за да се сместиме. Замислете, ме одби. Многу пари се тоа. Ќе платиш 30 евра и слободно користете се што сакате во хотелот. Види го човеков, дури ми намали. Пуштивме шатор во дворот, па влегов во вода, се истуширав, вечеравме и се сместивме на терасата да гледаме фудбал. Играа Португалија – Велс, полуфинале на Еуро 2016. Си седнавме со дечкото со точакот. Беше Греманец кој што 50 дена ќе вози по целиот Балкан, па преку Игуменица ќе се префрли Италија, па од тука до Австрија и ќе земе воз до дома. Се напивме по некоја ракија, пиво, се собраа луѓе Срби, Грци, Германци, Македонци. Муабет со сите, малку фудбал, си пројде времето. Ајде на спиење.
Сврти на наредна страница >> Ден 5

veloadjilak – den 4 svrti na prethodna stranica den 3 izlegov od tremot i pochnav da gi sobiram rabotite. imavme mnogu alishta shto se sushea. za srekja lusi ne gi dofatilo, inache site kje bea rasfrlani niz poleto. duri i patikite mu gi skriv za da ne mozhe da si igra so niv vo tekot na nokjta. shtom marko izleze od shatorot pochnavme se da sobirame i da pakuvame. vodenite alishta gi namestivme vrz site drugi raboti na bagazhnikot i gi stegnavme so lasticite. taka najubavo kje gi fati sonceto i kje se ispavtaat. taka najbrzo se sushat. napraviv nekolku fotografii so lusi i trgnavme. nemashe da mozhe da ne sledi na spustot. trgnavme nadole i vednash zabrzavme, toa pochna da lae od zhal deka ne mozhe da ne stigne. trcha i lae. samo se vrtev nazad ama se povekje mi se gubeshe od vidikot. otkako go pominavme seloto vazme imashe ugornica i tuka usporivme. jas celosno go zaboraviv i odednash se pojavi od nekade. pak laeshe i trchashe po nas. ne se otkazhuva kuchevo, si pomisliv. no taa ugornica beshe kratka, i pak mu izbegavme na slednata udolnica. za negova srekja vo blizina imashe naseleno mesto pa kje ima kade da go vdomat. slatko kutre. se dvizhevme vo pravec na gradot zrnovo pomegju blagi planini i pat shto odeshe nagore-nadole. znaev deka sme na pogolema visina od celta za toa pretpladne, gradot drama, i zatoa znaev deka nema da imame mnogu maka da stigneme tamu bidejkji pretezhno kje se dvizhime po udolnica. beshe oblachno utro i pochna da me plashi dozhdot. se dvizhevme vo pravec na moreto, a na bregot vremeto sekogash e ponestabilno otkolku na kopno. za srekja, postojano imavme naseleni mesta pa nemashe da bide problem da se skrieme dokolku eventualno ni zavrne dozhd. go pominavme zrnovo i vlegovme vo klisura kade shto duvashe veter vo gradi. no za srekja se dvizhevme po udolnica, pa ne ni praveshe mnogu problem. patot beshe shirok i pregleden pa mozhevme da razvieme pogolema brzina. shtom izlegovme vo ramnicata go pominavme gradot prosechen. mnogu mi beshe chudno deka imashe mnogu vozila, vo i okolu gradot. koga stignavme doma, posle nekolku denovi, sluchajno razbrav deka vo gradot se sluchuvala nekakva sredba na makedoncite od toj kraj. neshto povrzano so foklor, jazik, tradicii. znachi ushte gi ima vo toj kraj na egejska makedonija. inaku, tokmu vo okolinata na drama, ser i kavala se odvival najgolemiot pogrom na makedonskoto naselenie koga posle 1913, a posebno posle 1923 godina bile naseluvani grci od mala azija vo domovite na makedonskite semejstva, a pak makedoncite bile nasilno proteruvani od nivnite domovi i nasila naseluvani vo pirinska i vardarska makedonija. no duhot nivni se ushte opstojuva. od ova gratche sleduva ramen i prav pat se do drama. samo sakav da stigneme tamu i da si kupime neshto za osvezhuvanje. me isushi vetrot shto go imavme vo klisurata. vekje se chuvstvuvashe i vlijanieto na moreto. vozduhot stanuvashe se povlazhen i potopol. pred trgnuvanje ja sledev prognozata za mestata kade shto planiravme da pominuvame. najmnogu strav imav za toa kako kje go pomineme delot shto odi pokraj moreto. ako ne fati eden toplloten bran od afrika, kje ne izgori. nikakvi pladnevni pauzi nema da ne spasat. na vlezot vo drama vlegovme vo eden zagraden park. si gi prochitavme pravilata na vlezot i se smestivme. ni se pushti edno momche so objasuvanje deka tochacite mora da bidat ostaveni na vlezot od parkot, na parkingot specijalno napraven za niv. ama, mu velam, i taka nema nikoj, da polezhime malku i kje si odime. tochacite mora da bidat pokraj nas. ne mozham da rizikuvam da gi ostavam bez da gi nadgleduvam. ne be, ne saka da slushne. dobro, mu velam, kje si odime. i izlegovme. ej kako mi skrshi film. taka mi se lezheshe. povozevme malku niz drama i vednash go napushtivme gradot. na kartata gledav kade ima nekakvo rekiche da odmorime. stana mnogu zheshko. vidov deka kje premineme nekolku reki, no site bea presusheni i pretvoreni vo barichki. povtorno se dvizhevme na jug i stanuvashe se pozheshko. se povekje se chuvstvuvashe moreto. toa ni beshe i motivacija da vozime pobrzo. tamu se kje se smeni. go pominavme gradot doksat i zastanavme vo edna prodavnica pokraj patot da se osvezhime. imashe ubavo parkche, studena voda i sok. gi parkiravme tochacite i vlegov da kupuvam. trojca mazhi vnatre i me gledaat levo. prodavachot me prashuva od kade sum. jas mu vikam od makedonija, ne ochekuvav nekoja reakcija od niv. toj pa mi vrakja, abe ako sakash bidi i cigan, i srbin i bugar, ama ti si od skopje. abe more, mu vikam, pa ako znaesh od kade sum shto me prashuvash? se osiliv zoshto imashe i drugi lugje. shto mozhe da se sluchi? koj si ti, dora bakojani, mu vrativ. ajde naplati mi i da si odam. mi se pie sok. pa zema da mi objasnuva kako toa tie bile makedonci, a mojata glava ne bila ista kako nivnata, znachi jas ne sum bil makedonec. abe mnogu si pameten, mu odgovoriv. daj da si odam ajde. drugite dvajca pochnaa da se smeat, demek ete me ubedil. izlegov nadvor i si sednavme so marko. si pievme sokche, si kasnavme neshto i si odmaravme. da se oladime od zheshkoto. mi prijde edniot od vnatre i me prashuva: „od kade ste od makedonija?” od skopje mu velam. pa mi raskazhuvashe kako doagjal vo skopje po rabota. ostaj go, mi vika, ovoj vnatre. se zafrkava. a, pa me strese, mu velam. vidi me se tresam. posle toj shto me napadna ni prijde i ne prasha dali sakame ushte ladna voda i izvadi shishe od frizhider. demek ne chasti. neshto kako izvinuvanje. ja spikavme vodata po bidoni. ajde bakojani prijatno, mu rekov. pa se posmeavme malku i trgnavme. ne ispratija kako prijateli. ova kje bide prva od nekolkute sredbi so iskompleksirani nekvalifikuvani grci shto kje se ubeduvame od kade doagjame. nabrzo go pominavme seloto boren, i na patot chitam znak „lidija”. se dvizhevme nakaj kavala. sveti pavle. filipi. lele koga mi tekna! vsushnost, toa e mestoto kade shto vo prviot vek sveti pavle ja pokrsti lidija i go donese hristijanstvoto vo makedonija i vo evropa. taka lidija od makedonija kje stane prviot hristijanin vo evropa. vazhno. za mene mnogu vazhen fakt, mnogu vazhno mesto. se iskluchivme od patot i vlegovme vo seloto madjar chiflik. gi sledevme patokazite shto ne vodea do mestoto na prvoto pokrstuvanje. toa beshe ubavo uredena livada, vo chijashto sredina se naogjashe forumot od antichkiot grad filipi i crkva posvetena na sveta lidija. vo blizinata pominuvashe edna mirna studena reka na chiishto bregovi imashe nekolku odmoralishta. me osvoi mestoto. ne mozhev da se iznaraduvam. na vlezot ne precheka domakjinkata na crkvata. ne slushna kako zboruvame i ne prasha od kade sme. od makedonija, i kazhav so tivok ton. da ne krevam galama. taa pa mi vika, od skopje, treba da rechesh od skopje. so iznenaduvanje i so mala doza na sarkazam i rekov: vo pravo ste. kako go pogodivte gradot. tochno, nie sme od makedonija, od gradot skopje. se otkazha. ne se objasnuvashe povekje. kako da sakashe da mi kazhe da ne rasfrlam mnogu so toa „makedonija”. pa ni posaka dobredojde i ne pushti vnatre. vednash se upativme kon crkvata, pa forumot, posedovme pokraj rekata, napravivme nekoja slika i zaminavme. pochnaa da doagjaat mnogu stari lugje pa napravija galama. posetata na ova mesto navistina znacheshe adjilak za mene. toa e edno od najsvetite mesta vo evropa. izlegovme od seloto i pak trgnavme po istiot pat za kavala. levo pokraj patot se gledaa ostatocite od stariot grad filipi. ogromen arheoloshki lokalitet. ubavo e da se dojde ovde povtorno i se da se razgleda so vnimanie. kavala ne beshe daleku. vekje se gledashe planinata shto ne deleshe od moreto i gradot. toa trebashe da bide krako iskachuvanje posle shto kje sleduva spust. go pominavme seloto badem chiflik i pochnavme da iskachuvame strmna ugornica dolga 2 kilometri. ne chuvstvuvav zamor. mozhebi zatoa shto znaev deka kje izlezeme na more, pa tamu kje odmorime, kje se banjame i kje ruchame. imashe mnogu koli na patot, no ne ni smetaa. zastanav na prevojot da go pochekam marko, napravivme nekoja fotka i letnavme nadole. za moment se najdovme vo gradot i samo baravme pat shto vodi vo centarot. na edna postojka vidov karta na gradot i zastanav da ja prostudiram. da vidam vo koj pravec, po koja ulica treba da se dvizhime i shto ima da se vidi. iskreno, nemav nekoi prethodni znaenja za kavala. ostaviv da me iznenadi. i toa go napravi prijatno. navistina ubavo primorsko gratche. imashe mnogu turisti, mornari koi shto si gi chekaa svoite brodovi da ja istovarat robata i da trgnat na novo patuvanje. vo dalechinata se gledashe starata tvrdina i rimskiot akvadukt shto noseshe voda od bliskata planina. na glavniot ploshtad imashe spomenik na sveti pavle. od tuka toj kje go zapochne svoeto misionersko patuvanje na balkanot shirejkji ja vistinata i verata hristova. tuka kje gi napishe i negovite obrakjanja shto podocna se smesteni vo noviot zavet. gradot beshe tivok, iako imashe mnogu soobrakjaj. ubavo uredena velosipedska pateka shto se dvizheshe pokraj bregot. sakav da se dvizhime pokraj moreto zaradi pogledot. stignavme do akvaduktot i trgnavme nazad. kolku i da bevme ljubopitni i turistichki raspolozheni, sepak bevme gladni. a vozejkji navaka se motiviravme deka kje jademe giro za ruchek. pa ne e fer da ne probame giro a vozime vo zemjata na giroto. a za volja na vistinata, vo site pet dena niz egejska makedonija, nema da probame giro. abe chovek da se iskomplksira. ili bevme rano sabajle, ili docna navecher, ili nema vo seloto kade shto odmorame, ili vekje sme ruchani. a tolku sakav da kasnam od toa giroto. se smestivme na plazhata na zapadnata strana na gradot. od tuka imavme ubav pogled na tasos na jug i sveta gora na zapad. na plazhata nemashe mnogu lugje, pa se osmeliv da izvadam i da zgotvam ruchek. demek giro kje odev da baram, ama me smrzi da odam po ulicite. najdov edna girodjilnica vo blizinata, ama beshe zatvorena. izgleda rabotea dvokratno. napraviv salata od krastavici, ubavo ja zachiniv. rastvoriv cevitana. i sprzhiv po tri jajca so po tri virshli. ni trebaa kalorii. mozhebi izgleda kako obilen ruchek, no na pat se troshat mnogu kalorii i mora da se nadopolnuvaat na ovoj nachin. za toa vreme marko vleze da pliva. go pochekav i ruchavme. lugjeto malku ne gledaa pod oko, ama shto da im pravam. samo tuka imashe senka i uslovi da gotvam. nema vo restoran da odam. tuka ja pominavme zheshtinata. pokraj more mozhesh navistina ubavo da se relaksirash. vlezi si vo voda, muzika, pochitaj malku, razgledaj levo-desno, stavi se pod tush, pa pak poplivaj i taka vo krug. mnogu beshe vazhno deka ima tush na plazhata. pa sme zaspale. vekje pominalo 4 saat i koga se razbudiv vednash pochnav da se spremam. bevme rafrlani nasekade. toa retko mi se sluchuva. obichno sakam rabotite da mi bidat pribrani i blisku do mene. gi zaplaknav sadovite, gi staviv vo kesa i trgnavme. patot na kartata pokazhuvashe deka samo treba da se drzhime pokraj moreto. dvizhejkji se na zapad kje odime vo pravec nakaj solun. patot beshe relativno ramen. obichno pokraj moreto znae da ima mnogu ugornici i cel den da odi nagore-nadole. sega nemavme pogolemi problemi. stignavme do turistiichkata naselba kale chiflik (nea peramos) i malku se zaginavme. kartata pokazhuva edno, patokazite drugo, lugjeto treto. mozhebi desetina lugje prashavme i nikako ne mozhevme da se snajdeme da go najdeme izlezot od naselbata i da prodolzhime pokraj moreto. samo gi prashuvav kako da stignam do lutra elefteron, no po patot pokraj more. na kraj se snajdovme nekako i izlegovme na vistinskiot pat. nie, vsushnost, sme trebale da go fatime patot shto tie si go vikaat „paleo etniki odos”. posle mi tekna se. toa e stariot via egnacija. toa bil glavniot pat pred da go napravat noviot avtopat. ama mene dodeka mi tekne. sekogash koga kje se spomne egnacija, jas mislev deka zboruvaat za avtopatot. a na avtopat ne smeeme da izlezeme. toa beshe shirok pat, odlichen za velosipedi, nemashe mnogu soobrakjaj. samo grabish kilometri. ama mi se zdosadi. samo gledav levo nakaj moreto. ni deneska ne znam da kazham shto sum videl na toj pat. mislam deka beshe najdosadniot pat shto go vozevme na celoto patuvanje. samo zajdisonceto mi davashe nekakva uteha da vozam. mi se zboktisa. pa pochna i da se stemnuva. trebashe nabrzo da najdeme mesto za spienje. arno ama, desno od patot imashe planina i nekakvi ovoshtarnici, levo beshe plazhata, ama pretezhno bea privatni. nekolku pati se simnav od patot da najdam pat do plazha, ama site bea blokirani so kapii. potoa sfativ deka kje morame da barame smestuvanje vo kamp ili nekoj hotel. taka, pokraj patot chitam kafe-restoran micale. op hotel. i se dogovorivme, ako ni bara dokaj 20 evra po chovek kje se smestime. barem shator da pushtime. sepak nekade mora da prespieme. i vleguvame vo dvorot, go srekjavam gazdata. mu zboruvam na angliski, a toj me prashuva od kade sum. od makedonija, mu vikam. jel prichash srpski, me prasha. vikam, pricham, zoshto da ne pricham. pa zhena mi e srbinka, mi vika. dobredojdeni ste. pobarav dozvola da pushtime shator vo dvorot i da platime za toa. vo dvorot vekje imashe postaveno shator, isto od tochkar, i mislev deka e sosema normalno da se kampuva tuka. ama nie nemame mesta za shator, mi vika. a ovoj be? pa i toj izguben kako vas. mu ponudiv 40 evra za dvajcata za da se smestime. zamislete, me odbi. mnogu pari se toa. kje platish 30 evra i slobodno koristete se shto sakate vo hotelot. vidi go chovekov, duri mi namali. pushtivme shator vo dvorot, pa vlegov vo voda, se istushirav, vecheravme i se smestivme na terasata da gledame fudbal. igraa portugalija – vels, polufinale na euro 2016. si sednavme so dechkoto so tochakot. beshe gremanec koj shto 50 dena kje vozi po celiot balkan, pa preku igumenica kje se prefrli italija, pa od tuka do avstrija i kje zeme voz do doma. se napivme po nekoja rakija, pivo, se sobraa lugje srbi, grci, germanci, makedonci. muabet so site, malku fudbal, si projde vremeto. ajde na spienje. svrti na naredna stranica den 5
Објава← Назад кон архивата