Вести
Велоаџилак – ден 5


Сврти на претходна страница >> Ден 4
Утрото беше многу матно. Облаци на сите страни и ладно. Ама се возеше. Убаво беше дека и Германецот ќе вози со нас до некаде па ќе има муабет да се сврти, да помине време. Оставив 30 евра во кујната, и си заминавме. Така се договоривме, да платиме сабајлето, ама бидејќи немаше никој, им ги оставив да си ги најдат. Патот беше истиот од вчера. Прав, со благи угорници и удолници, лево се гледаше морето, повремено го гледавме Света гора. Само грабевме километри. Повремено си разменувавме искуства. Ми раскажуваше каде бил, како возел, места што ги посетил. Како го доживеал Балканот? Како се снаоѓа без патокази на патиштата? И рече дека не смее да кажува дека е од Германија, зошто Гарманците лошо стојат во Грција во последно време, заради кризата. Па имал искуство со Златна зора па кажувал дека е од Австрија. Па ми раскажа случка со кучиња во Романија. Па во Бугарија се простил со животот после средба со неколку млади. Епа вреди ли сиот тој страв, го прашав. Се е тоа искуство ми рече. Понатаму ми зборуваше за сообраќајните знаци и патокази. Во Германија ги имало многу. Тука се научил дека доколку нема потреба од патоказ, не го ставаат. Стоиш на раскрсница, и ако нема патоказ продолжуваш право, зошто ако имало потреба ќе ставеле знак дека треба да се сврти. Држи вода му реков. Иначе тргнал од изворот на Дунав, па возел по целата должина се до вливот во Црно Море, па го возел целиот брег на југ, па преку Александрополи влегол во Грција и преку Кавала продолжува накај краците, па преку Игуменица ќе оди во Италија. Интересно момче.
Патиштата што требаше да ги возиме во овој дел на картата беа чудно претставени. Ми немаа логика. Си помислив дека само ќе се држиме до овој пат, па ќе прашуваме луѓе каде да свртиме. Се движевме во правец на Амфипол и Аспровалта. Доручкувавме во близина на село Крушево. Од бензиската купивме сок, а вода побаравме од блиската куќа. Убаво не прими тетката.

Цело време се плашев дека ќе излеземе на автопат. Уплав имам кога возиме покрај автопат. Страв ми е дека некаде ќе го утнеме патот и ќе се качиме на автопатот. Но овој пат само го следевме знакот во сина боја и бевме на вистинскиот пат. Веднаш штом ја поминавме реката Струма, на неколку метри од нејзиниот слив во Егејското море, здогледав голема статуа на лав. Што ли ќе биде ова? Подоцна прочитав дека тоа е храмот од Амфипол посветен на Лаомедон од Митилена, близок соработник на Александар III. Убаво го простудиравме лавот и цеиот археолошки локалитет. Имаше и текст па сакав се да прочитам. Градот Амфипол сме го спомнувале на факултет. Сега бев тука. Грција е еден голем археолошки локалитет на отворено. Човек што сака историја или старини, тука ќе се изнаужива. Постојано се јавував дома возбуден од местата што сме ги посетиле. По некое време ќе ти станат и вообичаени и нема да се изненадуваш многу, туку само ќе си ги одминеш.

Пред Аспровалта пак застанавме пред продавница. И пак сокче, овошје, нешто благо. Тука ни кажаа дека убаво место за одмор има после селото Рентина и да ја бараме црквата Света Марина. Возејќи покрај брегот поминавме и неколку туристички места. Камповите беа затворени и обраснати. Некогаш тука имало многу туристи. Со надеж дека пак ќе се вратат. Многу работи се имаат сменето и со изградбата на новиот автопат. Сега целиот сообраќај е пренасочен таму и повеќе возилата не поминуваат низ селата што биле изградени токму заради патот. Порано сите тие возила застанувале тука, на овие бензиски, па ручале во рестораните, пазареле во тие продавници. Сега се беше затворено. Со надеж дека некогаш тоа ќе се смени.

Се разделивме на излезот од Аспровалта. Тој сакаше да оди на краците, ние продолжувавме на запад кон Солун. Тој си го фати правецот за Ставрос, ние кон Рентина. Разменивме контакти и се поздравивме. Патот што го возевме од тука беше многу обраснат од страните и моравме да возиме на средината на лентата за да ги избегнеме гранките, а имаше многу сообраќај во двата правци, па беше малку опасно. Постојано морав да се вртам назад за да проценам дали можеме да поминеме. Влеговме во густа шума. Тоа ни го најавија луѓето што ни раскажуваа за црвата Света Марина. Ќе имате шума, па ќе го видите езерото, па ќе ја поминете Рентина и од лева страна ќе ви дојде црквата. И ја најдовме лесно. Абе едни сенки, една студена вода, клупи и маса за ручање, овоштарник, продавничка со ладни сокови. Така отприлика изгледа рајот за еден туринг велосипедист. Порано со Јово имавме описни оценки за местата каде што одмаравме и спиевме. Така оценките се движеа од тиња, така-така, бомбона, хотел и рај, во зависност од условите што ги нуди. Ова дефинитивно беше рај. Бев многу задоволен.
Одма ги измив садовите од доручекот, па се забањав со грч ладна вода, перев алишта, па прошетав малку да видам што има во околината. Марко веднаш си легна да одмара. Местото не освои. Двајцата си бевме тивки и задоволни. Тоа беше црква од 11 век со типична византиска архитектура, изградена од камен и тули, со голема купола во средината. Потоа ручавме, па миевме садови, ги собрав водените алишта, се спакувавме и тргнавме. Денеска требаше да стигнеме до Солун. Не знаев каков е патот. Само знаев дека Солун не е далеку и ќе треба да тактизираме со местото за спиење. Ќе треба да легнеме или пред или после градот. Зависно од тоа колку време ќе имаме до стемнување.

Возевме покрај големото Бешичко езеро. Патот одеше нагоре-надоле и повремено ни нудеше прекрасна глетка на езерото и околината. Од другата страна се гледаше автопатот со многу возила. Порано целиот тој сообраќај поминувал по овој пат. Нека си останат таму, добри се. Нас нека ни ги остават овие патишта. Лево од патот имаше многу овоштарници што се напојуваа со вода од езерото. Сонцето веќе беше префрлено на запад и се спремаше да заоѓа. Како паѓаше подоле така повеќе ми сметаше на погледот. Ни одеше право во очи. Одвај чекав патот да сврти малку од правецот кон запад, за да ги одморам очиве. А не пржеше силно. Иако беше попладне уште беше жешко. Но ако по нешто ја памтам и фалам оваа тура тоа е водата. Во ниту еден момент немавме проблем со вода. Секогаш од некаде ќе се појавеше некое чешмуле да налееме. Оваа чешма беше од оние гадните со многу ѓубре и пластика. Обично не би се ни доближил во друга прилика. Ама сега беше непроценливо богатство. Па кога ќе си налееш вода, па кога ќе се заплакнеш, ќе се измиеш. Како нов човек. Ух колку ми значи кога ќе се оладам така. Можеби не беше ладна како на планините, ама имаше вода. Многу ни значеше и да се ладиме со водата. Ќе се потопев цел во вода и ќе продолжевме да возиме. Марко ја потопуваше и кацигата. Мене на почетокот ми беше чудно, но после видов дека има ефект.
Двајцата бевме жедни за сок. Одвај чекавме да стигнеме до некоја подавница да си купиме кока-кола и следолед. Само му викав на Марко да издржи, набрзо Марко, набрзо. Така се смеевме. Одвај стигнавме во село Аполонија. Патот што одеше нагоре-надоле не исцрпи. Таман загреј се на угорница, олади се надоле. Па пак така. Ама кога сме седнале во една бензиска. Литар кока-кола, па по еден сладолед да се вратиме во живот. Пријатни луѓе ни понудија маса и столчиња да седнеме. Ние некако ги одбивме, најверојатно дека не бевме подготвени на таа добрина. Фино постапија со нас иако знаеја од каде сме и на кој јазик зборуваме. На крајот па и што е чудно тоа? Јас во секоја продавница се трудев да се разберам на македонски, ако видев дека ептен не оди, ќе свртев ан англиски. Грчки знам само она добар ден да кажам. И некој збор што и онака го користиме секојдневно.

Следуваше удолница. Цело време гледав во карта и се трудев да го распознаам теренот. Веднаш после Големото Бешичко езеро, следува Малото. На половина на тоа езеро ќе треба да свртиме лево кон Солун, во селото Свети Василиј. А имавме и друга опција. Според картава, а и според теренов, му реков на Марко, гледам дека ќе имаме планина. Ај да си ја заобиколиме, и од север да влеземе во Солун. Малку повеќе километри, ама барем нема да се мачиме на планинава. Еден човек во селото ни пријде и не праша каде одиме. Солун, му велам. Абе одете си од тука преку планина, ми вели. Четири километри, стрмни, ама не многу. Потоа ќе имате убава глетка на градот. И Марко се сложи да одиме од тука.
Море кога се исправи пред нас една планина. Едно стрмно. Цело време сме возеле во еден-еден. Товарот позади си влече надоле. Ако малку посилно стиснеш на педалата, предното тркало се крева. Ај, што ни направи човеков, си помислив разочарано. Ама ако се 4 километри, ќе преживееме. Повремено се вртев назад да ги гледам езерата. Прекрасна глетка. Си правев паузи на 300-400 метри и се вртев назад за да уживам. Демек ете, застанувам заради глеткава, не дека не можам да возам. Ама кога возев тоа го правев поагресивно. Сакав да ја поминам угорницата што е можно побрзо. Коли поминуваат и ни се чудат. А ние само гледаме кон ридот и нагаѓаме каде е превојот. Се тешиш дека е ондека, во најниското. Ама додека стигнеш до таму е проблем. Ќе се свретв назад да видам Марко до каде е, а тој како на скали да се качува. Ете така го гледав. Толку беше стрмно. Двајцата се сложивме дека е најстмното нешто што сме го качувале. Дури пострмно и од 22% угорницата на Ѕонколан што ја качивме заедно на МТдФЕ 2014. Тоа беше 4 километри долга угорница со просек од 10%. И плус, дента имавме поминато преку 100 километри. Разочарувачки тешко. На угорницата крај и немаше. Па не стемни и почна да дува. Се трудев да ги видам објектите околу превојот и да проценам дали можеме да спиеме во близина на некој од нив. Ветерот ќе ни го однесеше шаторот. Затоа мораше да се спикаме до некоја градба или да го поминеме превојот и подоле да спиеме.
Јас стигнав прв и го почекав Марко. Го чекав малку подолго па дури и се исплашив да не му се случило нешто. Не очекував дека е толку далеку позади мене. На превојот дуваше многу силно. Решивме веднаш да продолжиме надоле иако веќе одамна беше темница а ние немавме најдено место за спиење. И тогаш ме фаќа паника. Сакам да сум си сместен на убаво тивко место уште пред да стемни. Вака немаш прегледност каде легнуваш, што има на тоа место, да не е приватен имот. А кога е темно па и ги пропушташ сите убави места што би ги видел со ден. Возејќи надоле веќе завлеговме и во некои предградија на Солун. Што поблиску до центарот на градот, толку потешко да се најде место за спиење. Пробавме на неколку места, но сите беа лоши. Не сакав да спиеме на место што ќе ме боде нешто од доле, па сообраќај, галама. За среќа, најдовме едно широко поле со трева и се сместивме позади неколку дрвца. Така не штитеа од луѓето да не можат да не видат, да не ни светат фаровите и да биде потивко. Воедно и ветерот тука беше послаб. Мислам дека треба многу искуство во темница да се најде толку убаво место за преспивање. Е сега, нема вода, нема река, нема клупи за јадење, ама за преноќување е супер. Јас му предложив на Марко ни шатор да не пуштаме. Ама тој инсистираше заради ветерот. Не ни вечеравме. Не памтам некогаш да сум прескокнал вечера. Тоа е недозволиво. Ама оваа вечер бевме толку уморни што не чувствувавме глад. Го завршивме пееттиот ден и бевме на средина на патувањето. Добро се држевме во секоја смисла.
Сврти на наредна страница >> Ден 6
veloadjilak – den 5 svrti na prethodna stranica den 4 utroto beshe mnogu matno. oblaci na site strani i ladno. ama se vozeshe. ubavo beshe deka i germanecot kje vozi so nas do nekade pa kje ima muabet da se svrti, da pomine vreme. ostaviv 30 evra vo kujnata, i si zaminavme. taka se dogovorivme, da platime sabajleto, ama bidejkji nemashe nikoj, im gi ostaviv da si gi najdat. patot beshe istiot od vchera. prav, so blagi ugornici i udolnici, levo se gledashe moreto, povremeno go gledavme sveta gora. samo grabevme kilometri. povremeno si razmenuvavme iskustva. mi raskazhuvashe kade bil, kako vozel, mesta shto gi posetil. kako go dozhiveal balkanot? kako se snaogja bez patokazi na patishtata? i reche deka ne smee da kazhuva deka e od germanija, zoshto garmancite losho stojat vo grcija vo posledno vreme, zaradi krizata. pa imal iskustvo so zlatna zora pa kazhuval deka e od avstrija. pa mi raskazha sluchka so kuchinja vo romanija. pa vo bugarija se prostil so zhivotot posle sredba so nekolku mladi. epa vredi li siot toj strav, go prashav. se e toa iskustvo mi reche. ponatamu mi zboruvashe za soobrakjajnite znaci i patokazi. vo germanija gi imalo mnogu. tuka se nauchil deka dokolku nema potreba od patokaz, ne go stavaat. stoish na raskrsnica, i ako nema patokaz prodolzhuvash pravo, zoshto ako imalo potreba kje stavele znak deka treba da se svrti. drzhi voda mu rekov. inache trgnal od izvorot na dunav, pa vozel po celata dolzhina se do vlivot vo crno more, pa go vozel celiot breg na jug, pa preku aleksandropoli vlegol vo grcija i preku kavala prodolzhuva nakaj kracite, pa preku igumenica kje odi vo italija. interesno momche. patishtata shto trebashe da gi vozime vo ovoj del na kartata bea chudno pretstaveni. mi nemaa logika. si pomisliv deka samo kje se drzhime do ovoj pat, pa kje prashuvame lugje kade da svrtime. se dvizhevme vo pravec na amfipol i asprovalta. doruchkuvavme vo blizina na selo krushevo. od benziskata kupivme sok, a voda pobaravme od bliskata kukja. ubavo ne primi tetkata. celo vreme se plashev deka kje izlezeme na avtopat. uplav imam koga vozime pokraj avtopat. strav mi e deka nekade kje go utneme patot i kje se kachime na avtopatot. no ovoj pat samo go sledevme znakot vo sina boja i bevme na vistinskiot pat. vednash shtom ja pominavme rekata struma, na nekolku metri od nejziniot sliv vo egejskoto more, zdogledav golema statua na lav. shto li kje bide ova? podocna prochitav deka toa e hramot od amfipol posveten na laomedon od mitilena, blizok sorabotnik na aleksandar iii. ubavo go prostudiravme lavot i ceiot arheoloshki lokalitet. imashe i tekst pa sakav se da prochitam. gradot amfipol sme go spomnuvale na fakultet. sega bev tuka. grcija e eden golem arheoloshki lokalitet na otvoreno. chovek shto saka istorija ili starini, tuka kje se iznauzhiva. postojano se javuvav doma vozbuden od mestata shto sme gi posetile. po nekoe vreme kje ti stanat i voobichaeni i nema da se iznenaduvash mnogu, tuku samo kje si gi odminesh. pred asprovalta pak zastanavme pred prodavnica. i pak sokche, ovoshje, neshto blago. tuka ni kazhaa deka ubavo mesto za odmor ima posle seloto rentina i da ja barame crkvata sveta marina. vozejkji pokraj bregot pominavme i nekolku turistichki mesta. kampovite bea zatvoreni i obrasnati. nekogash tuka imalo mnogu turisti. so nadezh deka pak kje se vratat. mnogu raboti se imaat smeneto i so izgradbata na noviot avtopat. sega celiot soobrakjaj e prenasochen tamu i povekje vozilata ne pominuvaat niz selata shto bile izgradeni tokmu zaradi patot. porano site tie vozila zastanuvale tuka, na ovie benziski, pa ruchale vo restoranite, pazarele vo tie prodavnici. sega se beshe zatvoreno. so nadezh deka nekogash toa kje se smeni. se razdelivme na izlezot od asprovalta. toj sakashe da odi na kracite, nie prodolzhuvavme na zapad kon solun. toj si go fati pravecot za stavros, nie kon rentina. razmenivme kontakti i se pozdravivme. patot shto go vozevme od tuka beshe mnogu obrasnat od stranite i moravme da vozime na sredinata na lentata za da gi izbegneme grankite, a imashe mnogu soobrakjaj vo dvata pravci, pa beshe malku opasno. postojano morav da se vrtam nazad za da procenam dali mozheme da pomineme. vlegovme vo gusta shuma. toa ni go najavija lugjeto shto ni raskazhuvaa za crvata sveta marina. kje imate shuma, pa kje go vidite ezeroto, pa kje ja pominete rentina i od leva strana kje vi dojde crkvata. i ja najdovme lesno. abe edni senki, edna studena voda, klupi i masa za ruchanje, ovoshtarnik, prodavnichka so ladni sokovi. taka otprilika izgleda rajot za eden turing velosipedist. porano so jovo imavme opisni ocenki za mestata kade shto odmaravme i spievme. taka ocenkite se dvizhea od tinja, taka-taka, bombona, hotel i raj, vo zavisnost od uslovite shto gi nudi. ova definitivno beshe raj. bev mnogu zadovolen. odma gi izmiv sadovite od doruchekot, pa se zabanjav so grch ladna voda, perev alishta, pa proshetav malku da vidam shto ima vo okolinata. marko vednash si legna da odmara. mestoto ne osvoi. dvajcata si bevme tivki i zadovolni. toa beshe crkva od 11 vek so tipichna vizantiska arhitektura, izgradena od kamen i tuli, so golema kupola vo sredinata. potoa ruchavme, pa mievme sadovi, gi sobrav vodenite alishta, se spakuvavme i trgnavme. deneska trebashe da stigneme do solun. ne znaev kakov e patot. samo znaev deka solun ne e daleku i kje treba da taktizirame so mestoto za spienje. kje treba da legneme ili pred ili posle gradot. zavisno od toa kolku vreme kje imame do stemnuvanje. vozevme pokraj golemoto beshichko ezero. patot odeshe nagore-nadole i povremeno ni nudeshe prekrasna gletka na ezeroto i okolinata. od drugata strana se gledashe avtopatot so mnogu vozila. porano celiot toj soobrakjaj pominuval po ovoj pat. neka si ostanat tamu, dobri se. nas neka ni gi ostavat ovie patishta. levo od patot imashe mnogu ovoshtarnici shto se napojuvaa so voda od ezeroto. sonceto vekje beshe prefrleno na zapad i se spremashe da zaogja. kako pagjashe podole taka povekje mi smetashe na pogledot. ni odeshe pravo vo ochi. odvaj chekav patot da svrti malku od pravecot kon zapad, za da gi odmoram ochive. a ne przheshe silno. iako beshe popladne ushte beshe zheshko. no ako po neshto ja pamtam i falam ovaa tura toa e vodata. vo nitu eden moment nemavme problem so voda. sekogash od nekade kje se pojaveshe nekoe cheshmule da naleeme. ovaa cheshma beshe od onie gadnite so mnogu gjubre i plastika. obichno ne bi se ni doblizhil vo druga prilika. ama sega beshe neprocenlivo bogatstvo. pa koga kje si naleesh voda, pa koga kje se zaplaknesh, kje se izmiesh. kako nov chovek. uh kolku mi znachi koga kje se oladam taka. mozhebi ne beshe ladna kako na planinite, ama imashe voda. mnogu ni znacheshe i da se ladime so vodata. kje se potopev cel vo voda i kje prodolzhevme da vozime. marko ja potopuvashe i kacigata. mene na pochetokot mi beshe chudno, no posle vidov deka ima efekt. dvajcata bevme zhedni za sok. odvaj chekavme da stigneme do nekoja podavnica da si kupime koka-kola i sledoled. samo mu vikav na marko da izdrzhi, nabrzo marko, nabrzo. taka se smeevme. odvaj stignavme vo selo apolonija. patot shto odeshe nagore-nadole ne iscrpi. taman zagrej se na ugornica, oladi se nadole. pa pak taka. ama koga sme sednale vo edna benziska. litar koka-kola, pa po eden sladoled da se vratime vo zhivot. prijatni lugje ni ponudija masa i stolchinja da sedneme. nie nekako gi odbivme, najverojatno deka ne bevme podgotveni na taa dobrina. fino postapija so nas iako znaeja od kade sme i na koj jazik zboruvame. na krajot pa i shto e chudno toa? jas vo sekoja prodavnica se trudev da se razberam na makedonski, ako videv deka epten ne odi, kje svrtev an angliski. grchki znam samo ona dobar den da kazham. i nekoj zbor shto i onaka go koristime sekojdnevno. sleduvashe udolnica. celo vreme gledav vo karta i se trudev da go raspoznaam terenot. vednash posle golemoto beshichko ezero, sleduva maloto. na polovina na toa ezero kje treba da svrtime levo kon solun, vo seloto sveti vasilij. a imavme i druga opcija. spored kartava, a i spored terenov, mu rekov na marko, gledam deka kje imame planina. aj da si ja zaobikolime, i od sever da vlezeme vo solun. malku povekje kilometri, ama barem nema da se machime na planinava. eden chovek vo seloto ni prijde i ne prasha kade odime. solun, mu velam. abe odete si od tuka preku planina, mi veli. chetiri kilometri, strmni, ama ne mnogu. potoa kje imate ubava gletka na gradot. i marko se slozhi da odime od tuka. more koga se ispravi pred nas edna planina. edno strmno. celo vreme sme vozele vo eden-eden. tovarot pozadi si vleche nadole. ako malku posilno stisnesh na pedalata, prednoto trkalo se kreva. aj, shto ni napravi chovekov, si pomisliv razocharano. ama ako se 4 kilometri, kje prezhiveeme. povremeno se vrtev nazad da gi gledam ezerata. prekrasna gletka. si pravev pauzi na 300-400 metri i se vrtev nazad za da uzhivam. demek ete, zastanuvam zaradi gletkava, ne deka ne mozham da vozam. ama koga vozev toa go pravev poagresivno. sakav da ja pominam ugornicata shto e mozhno pobrzo. koli pominuvaat i ni se chudat. a nie samo gledame kon ridot i nagagjame kade e prevojot. se teshish deka e ondeka, vo najniskoto. ama dodeka stignesh do tamu e problem. kje se svretv nazad da vidam marko do kade e, a toj kako na skali da se kachuva. ete taka go gledav. tolku beshe strmno. dvajcata se slozhivme deka e najstmnoto neshto shto sme go kachuvale. duri postrmno i od 22% ugornicata na dzonkolan shto ja kachivme zaedno na mtdfe 2014. toa beshe 4 kilometri dolga ugornica so prosek od 10%. i plus, denta imavme pominato preku 100 kilometri. razocharuvachki teshko. na ugornicata kraj i nemashe. pa ne stemni i pochna da duva. se trudev da gi vidam objektite okolu prevojot i da procenam dali mozheme da spieme vo blizina na nekoj od niv. veterot kje ni go odneseshe shatorot. zatoa morashe da se spikame do nekoja gradba ili da go pomineme prevojot i podole da spieme. jas stignav prv i go pochekav marko. go chekav malku podolgo pa duri i se isplashiv da ne mu se sluchilo neshto. ne ochekuvav deka e tolku daleku pozadi mene. na prevojot duvashe mnogu silno. reshivme vednash da prodolzhime nadole iako vekje odamna beshe temnica a nie nemavme najdeno mesto za spienje. i togash me fakja panika. sakam da sum si smesten na ubavo tivko mesto ushte pred da stemni. vaka nemash preglednost kade legnuvash, shto ima na toa mesto, da ne e privaten imot. a koga e temno pa i gi propushtash site ubavi mesta shto bi gi videl so den. vozejkji nadole vekje zavlegovme i vo nekoi predgradija na solun. shto poblisku do centarot na gradot, tolku poteshko da se najde mesto za spienje. probavme na nekolku mesta, no site bea loshi. ne sakav da spieme na mesto shto kje me bode neshto od dole, pa soobrakjaj, galama. za srekja, najdovme edno shiroko pole so treva i se smestivme pozadi nekolku drvca. taka ne shtitea od lugjeto da ne mozhat da ne vidat, da ne ni svetat farovite i da bide potivko. voedno i veterot tuka beshe poslab. mislam deka treba mnogu iskustvo vo temnica da se najde tolku ubavo mesto za prespivanje. e sega, nema voda, nema reka, nema klupi za jadenje, ama za prenokjuvanje e super. jas mu predlozhiv na marko ni shator da ne pushtame. ama toj insistirashe zaradi veterot. ne ni vecheravme. ne pamtam nekogash da sum preskoknal vechera. toa e nedozvolivo. ama ovaa vecher bevme tolku umorni shto ne chuvstvuvavme glad. go zavrshivme peettiot den i bevme na sredina na patuvanjeto. dobro se drzhevme vo sekoja smisla. svrti na naredna stranica den 6
Објава← Назад кон архивата