Вести
Велоаџилак – ден 7


Сврти на претходна страница >> Ден 6
Првично се договоривме да доручкуваме некаде горе по пат. Демек прво да повозиме малку. Но многу време требаше да се исуши шаторот и затоа решивме тука да доручкуваме. Надворешниот дел од шаторот беше многу воден и му требаше време да се исуши. Селото беше сместено во една длабока долина и сонцето имаше проблем да се изкачи над ридот. Па го чекавме да излезе за да ја пекне мушамата. Никогаш не го собирам шаторот воден. Не памтам некогаш да се случило тоа. Ако се собере воден прави некоја бактерија и почнува да мириса. Повеќе ништо не го ветрее тоа. Мора да се пере.
А одвај чекавме да тргнеме. Си викавме ако угорницава е како она што го качувавме вчера, ќе поминеме многу лесно и брзо. Кога ја цртав рутата го приметив ова искачување, ама гледаш дека се околу е рамно, па си велиш нема да биде крволочна оваа планина. Каракамен планина. И тргнавме. На почетокот беше рамно и тоа ни го потврди мислењето дека ќе биде лесно. Но штом излеговме од селото угорницата стана пострмна. Па уште пострмна. Па на места каде што сонцето грееше беше многу жешко и тоа ме исцрпуваше. И како врв на се ми беше доручекот што ми ја исцица целата сила. И плус, водата си ја испив во првите два километра заради солениот доручек и немав ни за пиење, ни за ладење. Превојот се гледаше во далечината. Не ме плашеше тоа. Чудно ми беше што не ми вртеа нозеве. Многу неубаво се чувствував. Ме болеше стомак, не можев да вртам, сонцето ме пржеше. Правев пауза на места каде што имаше сенка. Па после и сенките ги снема. Едноставно патот се прошири и крошните беа далеку од коловозот.

На 5.4 километри од селото начекавме црква покрај патот каде што имаше вода, тоалети, клупи. Одлично место за одмор. Застанавме тука. Се наголтавме вода и се замивме. Па ние ни лице немавме миено од сабајле. Седев на клупите, Марко отиде да прошета, па јас си легнав да се истегнам. Туку сум заспал. Ух како ми требаше тоа. Сум спиел можеби 15 минути. Ме разбуди кола што застана пред црквата. Ама доволно беше. Добро ресетирање. Планинава испадна многу потешка од што пресметавме и од што замислувавме. Многу лоши параметри се поклопија за искачувањето да ни биде напорно. Ги прашавме луѓето уште колку има до превојот или до следното село. На точно 3 километри, како што ни кажаа, се наоѓаше следното село Кастанија. И тука застанавме да одмориме и да пиеме вода. Веќе знаев дека од тука нема да имаме многу километри. Висински бевме искачени многу и не би требало да имаме стрмни делови во продолжение, освен ако нема некој спуст, па пак да качува. Всушност, патот од Кастанија се движи околу планината и станува поблаг зошто оди како по изохипса.

Стигнавме до нешто како превој и живи радосни извадивме да се сликаме. Потоа малку надоле, па пак угорница. Значи тоа не беше превојот. Пак подоцна истото. Абе каде е превојот? Покрај патот имаше бетонски ѕид на кој што имаше нацртано многу убав графит. Со ситни букви имаше напишано краток текст со многу силна порака. Вели: „Синџирот на твојот велосипед е единствениот синџир што те ослободува.” Убаво кажано. Возејќи, на едно место видовме знак што означуваше влез на територијата на друга општина. Има логика. Нормално дека на превојот би била границата на две општини, Бер и Кожани во случајов. Планината што ја искачувавме се вика Каракамен планина и е позната по песната со гунчето, нели. Вкупно имавме 25,4 км за искачување од 1330 метра и просек од 5.2%. Просекот не е висок, но искачувањето е долго, со многу стрмни делови, и неколку рамни делови каде што само се поминува километража, а не се искчаува. Затоа станува досадно. Јас сакам превои што одат само нагоре. Па колку сака нека има. Само нека не ме спушта. Никогаш не се радувам на некој дел од планина каде што има спуст. Демек, ај ќе одморам. Нема врска. Само нека оди нагоре. Колку може да има? Затоа мојот втор вело-гуру Јово секогаш се лутеше кога некој ќе прашаше уште колку има од угорницата. Колку има толку, велеше. Дали ќе се скрати угорницата ако дознаеш уште колку има? Не! Врти нагоре и таму сме. И така е. Не е важно колку е долг превојот се додека се движиш. Ако се движиш ќе се искачиш, кога-тогаш. Ама ако не се движиш само ќе сметаш уште колку има, стрмно ли, е дали ќе се искачам. Вози и ќути.
Не застанавме да одмориме на превојот. Само се сликнавме и право надоле. Знаев дека следува долга удолница. Тоа беше 10 километри долга удолница, по широк асфалтен пат. Песокот на работ на коловозот го правеше спуштањето многу опасно. Затоа успорував на многу места. Приметив дека планината на оваа страна беше гола. Немаше едно дрвце. Овчарите си ги напасуваа своите стада. Во далечината се гледаа неколку езера. Според теренот можев да приметам каде е Кожани, и во кој правец ќе се движиме. Некаде позади тие планини е морето. Таму е Игуменица и траектот што ме чека само мене да ме префрли во Италија. Така си фантазирав. Многу ми се продолжуваше. Ние веќе се враќавме накај дома. Имавме уште три дена од патувањето. А ми се возеше.

На дното на планината влеговме во село Хадова. Едно суво, пожолтено поле во околината. Многу почнав да ја приметувам разликата кога ќе се симнам од планина. И почнува да ми смета. Горе е убав, чист, свеж воздух. Во котлините е многу спарно, со тежок, густ воздух. Дополнително, тука се наоѓа и она полето со јагленокопи и неколку термоцентрали.

Излеговме во рамницата и веднаш продолживме. Во продлжение имавме од оние прави и рамни делови. Досадни патишта што одвај чекаш да поминат. Само млатиш километри. И врти, и врти, и нема ништо ни лево, ни десно. Ќе помине некоја кола. Полето еднолично. Планините се во далечината. Немаш некој репер за тоа колку си поминал. Се вртиш назад право и ја гледаш точката од која си тргнал. Гледај напред истото. Туку ќе се појави некое село во подножјето на ридот и толку. Застанавме да одмориме во дворот на една напуштена кафана. И тука многу објекти сведочеа дека многу народ се врткал тука кога овој пат бил главна артерија кон морето. Сега сите одат по автопатот. Овој пат го користат само локалците. И ние. Според картата немавме многу до Кожани. Само требаше да ја издржиме жештината и после ќе се частиме гиро кога ќе стигнеме во градот.

Пак седнавме да возиме, па на неколку километри пак пауза. Не спржи сонцето. Одморивме на една бензиска и нормално со кока кола. После имаше кратко искачување и влеговме во село Инеова. Решивме тука да одмориме. Ама нели гиро ќе јадевме во Кожани? Прашав на неколку места, но во селово немаше гиро. Ќе треба да ручаме од нашите залихи. Пак разочарување. Се сместивме во дворот на селската црква. Прво поспавме, па отидов да купам нешто од блиската продавница, па ручавме, па пак дремка.

На пат тргнавме околу 17 часот. Целта за тој ден беше да го поминеме Кожани и да се доближиме што е можно повеќе до Костур. Само ги следевме патоказите и излеговме од селото. Се движевме кон Кожани. Влеговме во градот и пак пазаревме нешто за вечера. Се повеќе ни се троеша залихите што ги купивме уште во Делчево. Моравме да докупуваме продукти.
Патот се движеше низ градот па можевме да го разгледаме. Немаше многу луѓе. Препоставувам дека сите се по одмори, на море. Излезот од градот беше на една стрмна угорница по која што требаше да го префрлиме ридот. Па ни следуваше долг спуст. Се уште возев брзо после спустот, иако веќе теренот зарамни. Ме понесе адреналин. Марко одвај ме стигна и ми покажа накај гумата. Веднаш застанавме до една напуштена бензиска пумпа. Ми кажа дека надворешната гума, на нагазната површина се повеќе му се кине. И навистина, тоа беше една стара гума, со поминати многу километри. Марко ги купи тие гуми уште кога бевме на Доломити, за МТдФЕ 2014. И уште ги возеше. Надворешната гума имаше дупка снатиметар на сантиметар и внатрешната гума веќе почнала да излегува. А околу дупката имаше испакнување како печурка. Не сакав да замислам што може да се случи доколку гумата пукне на спуст. Па и предна. Истиот проблем го имав првата година во Франција, кога Гоце откри дека внатрешната гума ми излегла. Мислам дека е многу опасно. Му кажав на Марко дека не е ништо страшно, дека ќе го средиме и ќе проролжиме со патот. Ја истругав гумата од внатрешната страна, земав голема лепенка и така ја затворив дупката. Ова беше привмремено решение додека не најдеме друга надворешна гума. Вака не може да продолжи да вози. Едноставно е опасно.

Возевме низ рамничарски предел со мали ниски ридчиња. Патот се движеше околу ридовите и на тој начин ја убиваше монотонијата. Лево од нас ги гледавме колите што се движеа на автопатот. Влеговме во една клисура каде што многу дуваше. Тука се менуваа климите. Позади нас имаше влијание континенталната клима, а пред нас го имавме влијанието на морето. Тоа малку не успори, но продолживме. Дојдовме до знакот каде што се свртуваше за градот Сачишта. Сакав да го посетиме, но се наоѓаше на еден висок рид. Така ме мразеше да веслам по угорници, што одлучив да не го посетуваме. На тој начин и километарски се скратуваше патот, но таа стрмнина ме обесрхабри. Исто како за Кутлеш кога стоев покрај знакот, и тука стоев така мислејќи дали да го посетам градот. А тој па, сирот, сместен на една височинка, ни дрво околу, ни вода. Гола голина од рид. Којзнае колку е жешко тука преку ден. А нашиот ден веќе се ближеше кон крајот. Сакав само да продолжиме и да стигнеме поблиску до Костур. Некако математикава не ми одеше. Како да ќе треба и единаесет дена да возиме, ако не стиснеме малку.

На неколку километри од знакот за Сачишта, свртевме десно на север. Веќе бевме на патот што води кон Костур. Само ја гледав картата и си мерев колку километри има до градот. А ми помагаа и таблите покрај патот, што најчесто попкажуваа различни мерења. Теренот беше ист. Ридови, и полиња наоколу. Скоро жнеано жито и по некој човек во полето. Понекогаш ќе поминевме преку некоја река и одма гледав дали тоа место е доволно добро за кампинг. Ако најдев некое убаво место за спиење, веднаш ќе застанев. Веќе ми се досади од вртење. Прво сабајле искачувавма една стрмна планина, па спуст, па рамно, рамно, рамно, досадно, Кожани, рид, и пак рамно, ридови, рамно, досадно. Застанавме на една бензиска да пиеме сок. Море кога ни се пуштија кучиња. Може десетина беа. Одвај ги смири газдата. Седнавме и пиевме по една кока-кола и по еден сладолед. Ама сме се почастиле. Навистина бевме исцрпени. Ќе ни треба овој шеќер за до крајот на денот додека бараме место за спиење. Патот продолжи со угорници и удолници, колку да го најави теренот што не очекуваше следниот ден. Ни најавуваше дека повторно се враќаме во планините.
И пак не стемни а немавме абер од место за кампинг.
Така возевме цело време ѕверејќи се лево десно. Сега се ми изгледаше добро за спиење. Ама пак не сакав да ми светат бандерите покрај патот, млинот прави голема бучава, понатаму мотор за вода. На едно место се симнав од патот да проверам дали би имало потивко и потемно место за спиење. Тоа беше асфалтиран пат, што се користел и пред овој пат да биде направен. Всушност, трасата на новиот пат се поклопува со овој, но на ова место двата пата беа откриенни. Ќе спиеме на сфалт што има врска. Се додека е темно и тивко. И нема да ни биде прв пат да спиеме на асфалт. Ќе си ставиш изомат под тебе и колку-толку ќе стане помеко. Па нели на тврдо е убаво да се спие заради рбетот. Епа еве ти рбету мој, спиј на асфалт и исправи се. Кој го измислил тоа, нека дојде да спие овде. Сме се искичмиле до сабајле. Јадевме и право во кревет. Местото беше обраснато со капини од сите страни и моравме да внимаваме како се движиме за да не се закачиме за трњата.
Море што убаво сме се наспале.
Сврти на наредна страница >> Ден 8
veloadjilak – den 7 svrti na prethodna stranica den 6 prvichno se dogovorivme da doruchkuvame nekade gore po pat. demek prvo da povozime malku. no mnogu vreme trebashe da se isushi shatorot i zatoa reshivme tuka da doruchkuvame. nadvoreshniot del od shatorot beshe mnogu voden i mu trebashe vreme da se isushi. seloto beshe smesteno vo edna dlaboka dolina i sonceto imashe problem da se izkachi nad ridot. pa go chekavme da izleze za da ja pekne mushamata. nikogash ne go sobiram shatorot voden. ne pamtam nekogash da se sluchilo toa. ako se sobere voden pravi nekoja bakterija i pochnuva da mirisa. povekje nishto ne go vetree toa. mora da se pere. a odvaj chekavme da trgneme. si vikavme ako ugornicava e kako ona shto go kachuvavme vchera, kje pomineme mnogu lesno i brzo. koga ja crtav rutata go primetiv ova iskachuvanje, ama gledash deka se okolu e ramno, pa si velish nema da bide krvolochna ovaa planina. karakamen planina. i trgnavme. na pochetokot beshe ramno i toa ni go potvrdi mislenjeto deka kje bide lesno. no shtom izlegovme od seloto ugornicata stana postrmna. pa ushte postrmna. pa na mesta kade shto sonceto greeshe beshe mnogu zheshko i toa me iscrpuvashe. i kako vrv na se mi beshe doruchekot shto mi ja iscica celata sila. i plus, vodata si ja ispiv vo prvite dva kilometra zaradi soleniot doruchek i nemav ni za pienje, ni za ladenje. prevojot se gledashe vo dalechinata. ne me plasheshe toa. chudno mi beshe shto ne mi vrtea nozeve. mnogu neubavo se chuvstvuvav. me boleshe stomak, ne mozhev da vrtam, sonceto me przheshe. pravev pauza na mesta kade shto imashe senka. pa posle i senkite gi snema. ednostavno patot se proshiri i kroshnite bea daleku od kolovozot. na 5.4 kilometri od seloto nachekavme crkva pokraj patot kade shto imashe voda, toaleti, klupi. odlichno mesto za odmor. zastanavme tuka. se nagoltavme voda i se zamivme. pa nie ni lice nemavme mieno od sabajle. sedev na klupite, marko otide da prosheta, pa jas si legnav da se istegnam. tuku sum zaspal. uh kako mi trebashe toa. sum spiel mozhebi 15 minuti. me razbudi kola shto zastana pred crkvata. ama dovolno beshe. dobro resetiranje. planinava ispadna mnogu poteshka od shto presmetavme i od shto zamisluvavme. mnogu loshi parametri se poklopija za iskachuvanjeto da ni bide naporno. gi prashavme lugjeto ushte kolku ima do prevojot ili do slednoto selo. na tochno 3 kilometri, kako shto ni kazhaa, se naogjashe slednoto selo kastanija. i tuka zastanavme da odmorime i da pieme voda. vekje znaev deka od tuka nema da imame mnogu kilometri. visinski bevme iskacheni mnogu i ne bi trebalo da imame strmni delovi vo prodolzhenie, osven ako nema nekoj spust, pa pak da kachuva. vsushnost, patot od kastanija se dvizhi okolu planinata i stanuva poblag zoshto odi kako po izohipsa. stignavme do neshto kako prevoj i zhivi radosni izvadivme da se slikame. potoa malku nadole, pa pak ugornica. znachi toa ne beshe prevojot. pak podocna istoto. abe kade e prevojot? pokraj patot imashe betonski dzid na koj shto imashe nacrtano mnogu ubav grafit. so sitni bukvi imashe napishano kratok tekst so mnogu silna poraka. veli: „sindjirot na tvojot velosiped e edinstveniot sindjir shto te osloboduva.” ubavo kazhano. vozejkji, na edno mesto vidovme znak shto oznachuvashe vlez na teritorijata na druga opshtina. ima logika. normalno deka na prevojot bi bila granicata na dve opshtini, ber i kozhani vo sluchajov. planinata shto ja iskachuvavme se vika karakamen planina i e poznata po pesnata so guncheto, neli. vkupno imavme 25,4 km za iskachuvanje od 1330 metra i prosek od 5.2%. prosekot ne e visok, no iskachuvanjeto e dolgo, so mnogu strmni delovi, i nekolku ramni delovi kade shto samo se pominuva kilometrazha, a ne se iskchauva. zatoa stanuva dosadno. jas sakam prevoi shto odat samo nagore. pa kolku saka neka ima. samo neka ne me spushta. nikogash ne se raduvam na nekoj del od planina kade shto ima spust. demek, aj kje odmoram. nema vrska. samo neka odi nagore. kolku mozhe da ima? zatoa mojot vtor velo-guru jovo sekogash se luteshe koga nekoj kje prashashe ushte kolku ima od ugornicata. kolku ima tolku, veleshe. dali kje se skrati ugornicata ako doznaesh ushte kolku ima? ne! vrti nagore i tamu sme. i taka e. ne e vazhno kolku e dolg prevojot se dodeka se dvizhish. ako se dvizhish kje se iskachish, koga-togash. ama ako ne se dvizhish samo kje smetash ushte kolku ima, strmno li, e dali kje se iskacham. vozi i kjuti. ne zastanavme da odmorime na prevojot. samo se sliknavme i pravo nadole. znaev deka sleduva dolga udolnica. toa beshe 10 kilometri dolga udolnica, po shirok asfalten pat. pesokot na rabot na kolovozot go praveshe spushtanjeto mnogu opasno. zatoa usporuvav na mnogu mesta. primetiv deka planinata na ovaa strana beshe gola. nemashe edno drvce. ovcharite si gi napasuvaa svoite stada. vo dalechinata se gledaa nekolku ezera. spored terenot mozhev da primetam kade e kozhani, i vo koj pravec kje se dvizhime. nekade pozadi tie planini e moreto. tamu e igumenica i traektot shto me cheka samo mene da me prefrli vo italija. taka si fantazirav. mnogu mi se prodolzhuvashe. nie vekje se vrakjavme nakaj doma. imavme ushte tri dena od patuvanjeto. a mi se vozeshe. na dnoto na planinata vlegovme vo selo hadova. edno suvo, pozholteno pole vo okolinata. mnogu pochnav da ja primetuvam razlikata koga kje se simnam od planina. i pochnuva da mi smeta. gore e ubav, chist, svezh vozduh. vo kotlinite e mnogu sparno, so tezhok, gust vozduh. dopolnitelno, tuka se naogja i ona poleto so jaglenokopi i nekolku termocentrali. izlegovme vo ramnicata i vednash prodolzhivme. vo prodlzhenie imavme od onie pravi i ramni delovi. dosadni patishta shto odvaj chekash da pominat. samo mlatish kilometri. i vrti, i vrti, i nema nishto ni levo, ni desno. kje pomine nekoja kola. poleto ednolichno. planinite se vo dalechinata. nemash nekoj reper za toa kolku si pominal. se vrtish nazad pravo i ja gledash tochkata od koja si trgnal. gledaj napred istoto. tuku kje se pojavi nekoe selo vo podnozhjeto na ridot i tolku. zastanavme da odmorime vo dvorot na edna napushtena kafana. i tuka mnogu objekti svedochea deka mnogu narod se vrtkal tuka koga ovoj pat bil glavna arterija kon moreto. sega site odat po avtopatot. ovoj pat go koristat samo lokalcite. i nie. spored kartata nemavme mnogu do kozhani. samo trebashe da ja izdrzhime zheshtinata i posle kje se chastime giro koga kje stigneme vo gradot. pak sednavme da vozime, pa na nekolku kilometri pak pauza. ne sprzhi sonceto. odmorivme na edna benziska i normalno so koka kola. posle imashe kratko iskachuvanje i vlegovme vo selo ineova. reshivme tuka da odmorime. ama neli giro kje jadevme vo kozhani? prashav na nekolku mesta, no vo selovo nemashe giro. kje treba da ruchame od nashite zalihi. pak razocharuvanje. se smestivme vo dvorot na selskata crkva. prvo pospavme, pa otidov da kupam neshto od bliskata prodavnica, pa ruchavme, pa pak dremka. na pat trgnavme okolu 17 chasot. celta za toj den beshe da go pomineme kozhani i da se doblizhime shto e mozhno povekje do kostur. samo gi sledevme patokazite i izlegovme od seloto. se dvizhevme kon kozhani. vlegovme vo gradot i pak pazarevme neshto za vechera. se povekje ni se troesha zalihite shto gi kupivme ushte vo delchevo. moravme da dokupuvame produkti. patot se dvizheshe niz gradot pa mozhevme da go razgledame. nemashe mnogu lugje. prepostavuvam deka site se po odmori, na more. izlezot od gradot beshe na edna strmna ugornica po koja shto trebashe da go prefrlime ridot. pa ni sleduvashe dolg spust. se ushte vozev brzo posle spustot, iako vekje terenot zaramni. me ponese adrenalin. marko odvaj me stigna i mi pokazha nakaj gumata. vednash zastanavme do edna napushtena benziska pumpa. mi kazha deka nadvoreshnata guma, na nagaznata povrshina se povekje mu se kine. i navistina, toa beshe edna stara guma, so pominati mnogu kilometri. marko gi kupi tie gumi ushte koga bevme na dolomiti, za mtdfe 2014. i ushte gi vozeshe. nadvoreshnata guma imashe dupka snatimetar na santimetar i vnatreshnata guma vekje pochnala da izleguva. a okolu dupkata imashe ispaknuvanje kako pechurka. ne sakav da zamislam shto mozhe da se sluchi dokolku gumata pukne na spust. pa i predna. istiot problem go imav prvata godina vo francija, koga goce otkri deka vnatreshnata guma mi izlegla. mislam deka e mnogu opasno. mu kazhav na marko deka ne e nishto strashno, deka kje go sredime i kje prorolzhime so patot. ja istrugav gumata od vnatreshnata strana, zemav golema lepenka i taka ja zatvoriv dupkata. ova beshe privmremeno reshenie dodeka ne najdeme druga nadvoreshna guma. vaka ne mozhe da prodolzhi da vozi. ednostavno e opasno. vozevme niz ramnicharski predel so mali niski ridchinja. patot se dvizheshe okolu ridovite i na toj nachin ja ubivashe monotonijata. levo od nas gi gledavme kolite shto se dvizhea na avtopatot. vlegovme vo edna klisura kade shto mnogu duvashe. tuka se menuvaa klimite. pozadi nas imashe vlijanie kontinentalnata klima, a pred nas go imavme vlijanieto na moreto. toa malku ne uspori, no prodolzhivme. dojdovme do znakot kade shto se svrtuvashe za gradot sachishta. sakav da go posetime, no se naogjashe na eden visok rid. taka me mrazeshe da veslam po ugornici, shto odluchiv da ne go posetuvame. na toj nachin i kilometarski se skratuvashe patot, no taa strmnina me obesrhabri. isto kako za kutlesh koga stoev pokraj znakot, i tuka stoev taka mislejkji dali da go posetam gradot. a toj pa, sirot, smesten na edna visochinka, ni drvo okolu, ni voda. gola golina od rid. kojznae kolku e zheshko tuka preku den. a nashiot den vekje se blizheshe kon krajot. sakav samo da prodolzhime i da stigneme poblisku do kostur. nekako matematikava ne mi odeshe. kako da kje treba i edinaeset dena da vozime, ako ne stisneme malku. na nekolku kilometri od znakot za sachishta, svrtevme desno na sever. vekje bevme na patot shto vodi kon kostur. samo ja gledav kartata i si merev kolku kilometri ima do gradot. a mi pomagaa i tablite pokraj patot, shto najchesto popkazhuvaa razlichni merenja. terenot beshe ist. ridovi, i polinja naokolu. skoro zhneano zhito i po nekoj chovek vo poleto. ponekogash kje pominevme preku nekoja reka i odma gledav dali toa mesto e dovolno dobro za kamping. ako najdev nekoe ubavo mesto za spienje, vednash kje zastanev. vekje mi se dosadi od vrtenje. prvo sabajle iskachuvavma edna strmna planina, pa spust, pa ramno, ramno, ramno, dosadno, kozhani, rid, i pak ramno, ridovi, ramno, dosadno. zastanavme na edna benziska da pieme sok. more koga ni se pushtija kuchinja. mozhe desetina bea. odvaj gi smiri gazdata. sednavme i pievme po edna koka-kola i po eden sladoled. ama sme se pochastile. navistina bevme iscrpeni. kje ni treba ovoj shekjer za do krajot na denot dodeka barame mesto za spienje. patot prodolzhi so ugornici i udolnici, kolku da go najavi terenot shto ne ochekuvashe sledniot den. ni najavuvashe deka povtorno se vrakjame vo planinite. i pak ne stemni a nemavme aber od mesto za kamping. taka vozevme celo vreme dzverejkji se levo desno. sega se mi izgledashe dobro za spienje. ama pak ne sakav da mi svetat banderite pokraj patot, mlinot pravi golema buchava, ponatamu motor za voda. na edno mesto se simnav od patot da proveram dali bi imalo potivko i potemno mesto za spienje. toa beshe asfaltiran pat, shto se koristel i pred ovoj pat da bide napraven. vsushnost, trasata na noviot pat se poklopuva so ovoj, no na ova mesto dvata pata bea otkrienni. kje spieme na sfalt shto ima vrska. se dodeka e temno i tivko. i nema da ni bide prv pat da spieme na asfalt. kje si stavish izomat pod tebe i kolku-tolku kje stane pomeko. pa neli na tvrdo e ubavo da se spie zaradi rbetot. epa eve ti rbetu moj, spij na asfalt i ispravi se. koj go izmislil toa, neka dojde da spie ovde. sme se iskichmile do sabajle. jadevme i pravo vo krevet. mestoto beshe obrasnato so kapini od site strani i moravme da vnimavame kako se dvizhime za da ne se zakachime za trnjata. more shto ubavo sme se naspale. svrti na naredna stranica den 8
Објава← Назад кон архивата