Вести
Велоаџилак – ден 9


Сврти на претходна страница >> Ден 8
Возевме по патот што води покрај езеро. Прекрасна глетка од десната страна. Патот е главно рамен. На места се работеше на патот па имаше многу прашина. На големо се работеше на оваа делница. Одвај се пробивавме покрај камиоите и багерите. Некаде имаше правено и подземни премини за пешаците, но секако не ги користеа. Новите автобуски постојки веќе беа вандализирани. Одводниот канал веќе беше поткопан од првиот дожд. Нема да го доживее следниот. Се повеќе луѓе се појавуваа на улицата и чекаа автобус да ги однесе на работа. Најверојатно одеа за Поградец.
За доручек одбравме едно мало плажиче веднаш под патот каде што најдовме маса и столчиња. Ќе правиме сендвичи со производите што вчера ги купивме во Билишта. Јадевме, молчевме и си уживавме во моментот. Преку езерото ја гледавме планината Галичица, а сонцето само што ја имаше преминато. Се беше мирно. Езерото го очекуваше уште еден ден во кој што туристите ќе уживаат во неговата убавина. Можевме дури и садовите да си ги заплакнеме во водата.
Цело време во глава ми беше угорницата пред граница. Само еднаш jа имам поминато, но од другата страна. Значи сум ја спуштал и во глава ми остана дека е многу стрмна. Набрзо стигнавме и до искачувањето. Марко возеше малку побрзо на рамното па застанал да ме чека на почетокот. Тоа е 5 километри долга угорница со просек од околу 5%. Штом се сретнавме со Марко тој веднаш летна нагоре. Му се возеше. А мене ме мрзеше да вртам. Не ми беше добро од доручекот. Немав вода. И беше многу жешко. Го соблеков дресот и возев гол. Повремено застанував кога ќе најдев мала сенка за да одморам. Не ми беше важно кога ќе стигнам. Знаев дека за денеска ја имаме само оваа угорница и оние благите искачувања покрај Дрим, во правец накај Дебар.

За некое време стигнав на раскрсницата што двои за Г.П. Ќафасан. Многу сакав да можам право да продолжам. Патот ќе ме однесеше во централна Албанија. Тоа е убава земја што некогаш сакам да ја извозам. Откако свртевме десно имаше уште малку искачување, па зарамнува и стигнавме на граничниот премин. И тука брзо поминавме. Ама јас како што памтам, откако поминувам граница со точак, како да се сменија работите. Порано повеќе ме задржуваа, ме испрашуваа. Сега нити ме прашуват каде одам, што носам. Ништо. Ме задржуваат само муабет ако има се прави. А на македонска страна на цариникот му раскажував каде сме биле и што се сме посетиле. Се попали малку. Го удри на патриотизам. Од граница летнавме надоле. Еј ама мераклиска удолница е тоа. Убав мазен асафалт, широк коловоз и некаде стрмен. Кај Франгово свртевме десно за да излеземе пред Калишта. Тука има малку угорничка. Па спустот до Калишта и правото до Струга. Малку возевме по патот, малку по велосипедската патека. Врие од змии таму меѓу трските. Кога влеговме во градот веднаш се упативме на излезот на Црн Дрим. Се сликнавме на мостот и седнавме во еден од кафичите да пиеме сок. Испивме по две кока коли и по едно кафенце. Сепак сме дома, сакав да се почастиме. Тука се видов со Елена и Коста од Струга. Веќе знаеја каде одиме и што возиме. И подоцна неколкумина во Струга ќе не поздрават познавајќи не и знаејќи дека ја возиме Македонија. Касандаааар, Кругот на Македонија, извика едно момче од комбе што превезуваше боја за молерисување. Две други момчиња на точаци не поздравија кога стоевме пред Рамсторот да пазариме.

На излезот од Струга, кај кружниот тек фативме на север кон Велешта и Враништа. Тука сообраќај како и секогаш. Врие од коли, а плус па сега и гастербајтерите се вратени. Возевме крајно десно на патот, повремено возејќи дури и надвор од асфалтот само за да им направиме место на колите, автобусите и камионите за да возат непречено. Цело време имаше застој заради колите што се вклучуваа и исклучуваа од патот. Тоа е дефинитивно најубавата делница за туринг во Македонија, но делот до Лабуниште има многу сообраќај.
После сè се менува. Цело време се вози во шумски појас и во зависност во кој дел од денот возите, може да ве фати сенка. Повремено реката се претвора во езеро, па пак река и така се до Дебар. Тука патот е и рамен и километрите брзо се поминуваат. И одеднаш пред вас се појавува знакот за село Луково. Рајот. Влетуваш во продавничето покрај патот, се паркираш внатре и остануваш еден саат. Испивме по еден ладен Швепс, земавме банани, ладна вода спроти продавницата и земавме нешто за јадење. Само седиш внатре и ги слушаш локалците и нивните приказни. Порано Луково било големо село, дури и седиште на општина. Сега има околу 300 жители, но важно е дека се уште работи основното училиште.

Планот ми беше да стигнеме до почетокот на Дебарско езеро и тука да одмориме. Се исклучивме од главниот пат на свртувањето кон село Долгаш. И се симнавме покрај реката. Тоа место го открив во месец јуни кога со Марио возевме низ општина Жупа. Тука е многу поладно отколку горе на патот. Реката носи ладен воздух, а дрвата над нас ни правеа дебела сенка. Веднаш отидов до реката да се избањам, ама беше току ладна што издржав само неколку секунди во вода. Ај после пак, си помислив. Не влегов повеќе. А толку и се оштрев дека ќе седам во вода. Тука и ручавме и спиевме. Жуборот на водата секогаш зашеметува. Беше мирно. Повремено ќе поминеше некој камион полн со дрва од планината и веднаш ќе си заминеше. Тука бевме безбедни.
Решивме да тргнеме околу 16 часот. Веќе овој дел од патот ми е познат, знам дека ќе имаме заштита од сонцето и дека патот е релативно лесен за возење со благи искачувања и спустови. Многу пати сум го возел во двата правца и секогаш се прашувам од која страна е полесно. На крајот на краиштата секако морам да го поминам, и не е важно која страна е поблага се додека вртам. Ми се допаѓа патот на езерата бидејќи е живописен крај, се вози покрај вода и можеш да одмориш во сенка кога сакаш, има угорници ама не се тешки и долги и завршуваат со долг спуст. Тука километрите минуваат брзо.
Стигнавме и до село Џепиште. Тука се свртува лево и тој пат води кон Голо брдо. Стоев и се прашував дали да тргнам. Бев многу уморен од претходните денови и имав недостаток на мотивација. Продолжив право. Не тргнав кон граничниот премин. Тоа беше последното место од цела етничка Македонија што го немам посетено. Го оставам за некој следен пат. Веќе доволно пат поминавме, многу места посетивме. И на крај овој потег ќе се покаже решавачки за целата експедиција да ја завршиме за десет дена. Доколку тргнев таму ќе спиевме многу далеку од Скопје. Толку далеку што немаше да имаме шанса последната етапа да ја извозиме за еден ден.
Потоа следува селото Отишани и тука одморивме кај тоа чешмичето позади заштитната ограда. Секогаш таму одморам зошто е сенка, има вода и сум малку тргнат од патот. Ама овој пат чешмата не течеше. Чудно. Секогаш тече. Водата не е нешто ладна, ама важно ја има. Убаво место за ладење. Од тука пак има угорница и потоа спуст до браната. Тука веќе не фати силен ветер. На другата страна на езерото врнеше дожд, а ветерот дуваше кон нас. Значи имаше опасност да ни го донесе дождот. Затоа не сакав да се задржувам многу кај браната. Само сакав да стигнам до градот. А Марко па, за баксуз, баш сега му се издиша гумата. Дали се дупна, дали имаше проблем кај што излегуваше надворешната. Решивме да ја напумпаме за да издржи до градот, па таму ќе му ја мислиме.
Возевме спроти многу силен ветер. Одвај ја искачивме угорницата пред градот. Приметив дека и облаците веќе го менуваа правецот и продолжија на југ по езерото и кон Караорман. Кога влеговме во градот веднаш застанавме кај салата. Тука имав заштита од ветерот што уште дуваше силно и имавме стреа доколку, сепак, дождот тргне навака. Марко отиде по сок и благо, а јас ја менував гумата. Откако ја сменив, имав време и да ја залепам дупнатата. А дупката на надворешната веќе беше многу голема. Ми беше страв дека може да пукне во секој момент. Ние не приметуваме но надворешната гума развива висока температура кога е во контакт со коловозот. Посебно сега кога сме товарени и кога спуштаме удолници. Тогаш може да прегрее, да се подуе кај дупката и да пукне. А предна е. Нема да биде весело.
Во градот не се задржавме многу. Всушност на кружниот тек свртевме кон Рајчица. Градот не го ни видовме. И за среќа на излезот од градот видовме велосипедски дуќан. Од оние малите со неколку резервни делови, надворешни гуми и добар сервисер. Во случајов и човекот се погоди добар. Беше млад дечко кој што го затвораше дуќанот. Денеска беше сабота и сакаше порано да си оди. Ама ние го задржавме. И тој беше многу расположен да помогне. Купивме една надворешна гума, ни даде и супер цена и се понуди да ја смени зошто не виде дека сме многу уморни. Потоа застанавме малку во Рајчица, вистински рај на земјата, и продолживме по Радика.

Некако многу време изгубивме по пат околу гумата и тактизирајќи со дождот. Тука коловозот се уште беше воден, што значи дека тука врнело и ќе биде водена земјата за пуштање шатор. Сакав да извозиме што е можно погоре по реката за да имаме помалце за возење за следниот ден. Во главата ми се врткаа неколку места за кампирање. Некои од нив поминавме и беше многу рано за сместување, други беа премногу блиску до патот, трети едноставно немаше услови или беа приватни имоти. Не знаеш што табиет се луѓево, може ќе се лутат ако те начекаат сабајле во нивата. Ќе одиме на сигурно. Проверив и на новиот пазар за ракотворби направен веднаш покрај патот, ама подлогата беше тврда и некако теренот беше чуден. Јас всушност сакав да стигнеме до паркингот каде што ги оставаме колите кога одиме на качување, и да спиеме веднаш покрај реката. Сум бил таму неколку пати и знам дека има убаво рамно место за спиење. Ама беше далеку. Проверував на телефонот уште колку километри има до таму, ама дефинитивно беше далеку.
А веќе не стемни. Сега шансите да се најде убаво место за спиење се уште помали. Затоа не сака многу пребирање. Најубаво е да се сместиш додека уште се гледа, пушташ шатор и тоа е. Во глава ми се сврте дека можеме и во Бигорскиот манастир да се сместиме. Ама не бевме толку зорт. И ми текна дека најубаво ќе биде да спиеме на бензиската поле Бигорски. И така направивме. Повозевме уште малку и стигнавме до бензиската. Веќе беше пет минути до десет. Го прашав вработениот дали нон стоп работи бенсиската. Рече не. Ама може да спиеме позади во дворот под дрвата? Рече да. Ама да заминеме пред осум кога му доаѓа смената. Давам збор дека ќе биде така, му реков. Се сместивме позади бензиската пумпа, под дрвата, веднаш до реката Радика. Тој набрзо си замина и останавме сами со реката и животните. Ова беше идеално место за кампинг. Теренот беше рамен и тревнат, дрвата не штитеа од утринска роса, имаше тоалет, вода и немаше коли. Се слушаше само жуборот на реката. А бевме уморни. Токму вакво место ни требаше за оваа вечер. Ама беше многу ладно. Дури се зачудив. Беше средина на јули, а надвор температурата беше околу 10 степени. Плус имаше голема влажност во воздухот. Веднаш се беше натопено. Ги собирав алиштата и патиките по кеси за да не се натопат од влагата во текот на ноќта.
Е кога ќе ми текнеше каде бевме сабајле, каде сме сега. Утрово тргнавме од Поградец, ја качивме планината, па Струга, па покрај Дрим, езерата, Дебар и стигнавме до тука. Мислам дека за утре имаме доволно километри и време да стигнеме до Скопје. Ако стиснавме малку вечерва, утре само ќе се искачиме до Маврови анови и после тоа спуст. Сакав да поседам уште малку надвор, дури помислував и да спијам надвор од шатор, ама многу беше ладно. Си ги запишав поважните работи за тој ден, влегов во шатор и си заспав. Утре треба да станеме рано и да го извозиме последниот ден. Утре ќе го затвориме кругот. Мене оваа експедиција многу ми значеше.
Сврти на наредна страница >> Ден 10
veloadjilak – den 9 svrti na prethodna stranica den 8 vozevme po patot shto vodi pokraj ezero. prekrasna gletka od desnata strana. patot e glavno ramen. na mesta se raboteshe na patot pa imashe mnogu prashina. na golemo se raboteshe na ovaa delnica. odvaj se probivavme pokraj kamioite i bagerite. nekade imashe praveno i podzemni premini za peshacite, no sekako ne gi koristea. novite avtobuski postojki vekje bea vandalizirani. odvodniot kanal vekje beshe potkopan od prviot dozhd. nema da go dozhivee sledniot. se povekje lugje se pojavuvaa na ulicata i chekaa avtobus da gi odnese na rabota. najverojatno odea za pogradec. za doruchek odbravme edno malo plazhiche vednash pod patot kade shto najdovme masa i stolchinja. kje pravime sendvichi so proizvodite shto vchera gi kupivme vo bilishta. jadevme, molchevme i si uzhivavme vo momentot. preku ezeroto ja gledavme planinata galichica, a sonceto samo shto ja imashe preminato. se beshe mirno. ezeroto go ochekuvashe ushte eden den vo koj shto turistite kje uzhivaat vo negovata ubavina. mozhevme duri i sadovite da si gi zaplakneme vo vodata. celo vreme vo glava mi beshe ugornicata pred granica. samo ednash ja imam pominato, no od drugata strana. znachi sum ja spushtal i vo glava mi ostana deka e mnogu strmna. nabrzo stignavme i do iskachuvanjeto. marko vozeshe malku pobrzo na ramnoto pa zastanal da me cheka na pochetokot. toa e 5 kilometri dolga ugornica so prosek od okolu 5%. shtom se sretnavme so marko toj vednash letna nagore. mu se vozeshe. a mene me mrzeshe da vrtam. ne mi beshe dobro od doruchekot. nemav voda. i beshe mnogu zheshko. go soblekov dresot i vozev gol. povremeno zastanuvav koga kje najdev mala senka za da odmoram. ne mi beshe vazhno koga kje stignam. znaev deka za deneska ja imame samo ovaa ugornica i onie blagite iskachuvanja pokraj drim, vo pravec nakaj debar. za nekoe vreme stignav na raskrsnicata shto dvoi za g.p. kjafasan. mnogu sakav da mozham pravo da prodolzham. patot kje me odneseshe vo centralna albanija. toa e ubava zemja shto nekogash sakam da ja izvozam. otkako svrtevme desno imashe ushte malku iskachuvanje, pa zaramnuva i stignavme na granichniot premin. i tuka brzo pominavme. ama jas kako shto pamtam, otkako pominuvam granica so tochak, kako da se smenija rabotite. porano povekje me zadrzhuvaa, me isprashuvaa. sega niti me prashuvat kade odam, shto nosam. nishto. me zadrzhuvaat samo muabet ako ima se pravi. a na makedonska strana na carinikot mu raskazhuvav kade sme bile i shto se sme posetile. se popali malku. go udri na patriotizam. od granica letnavme nadole. ej ama merakliska udolnica e toa. ubav mazen asafalt, shirok kolovoz i nekade strmen. kaj frangovo svrtevme desno za da izlezeme pred kalishta. tuka ima malku ugornichka. pa spustot do kalishta i pravoto do struga. malku vozevme po patot, malku po velosipedskata pateka. vrie od zmii tamu megju trskite. koga vlegovme vo gradot vednash se upativme na izlezot na crn drim. se sliknavme na mostot i sednavme vo eden od kafichite da pieme sok. ispivme po dve koka koli i po edno kafence. sepak sme doma, sakav da se pochastime. tuka se vidov so elena i kosta od struga. vekje znaeja kade odime i shto vozime. i podocna nekolkumina vo struga kje ne pozdravat poznavajkji ne i znaejkji deka ja vozime makedonija. kasandaaaar, krugot na makedonija, izvika edno momche od kombe shto prevezuvashe boja za molerisuvanje. dve drugi momchinja na tochaci ne pozdravija koga stoevme pred ramstorot da pazarime. na izlezot od struga, kaj kruzhniot tek fativme na sever kon veleshta i vranishta. tuka soobrakjaj kako i sekogash. vrie od koli, a plus pa sega i gasterbajterite se vrateni. vozevme krajno desno na patot, povremeno vozejkji duri i nadvor od asfaltot samo za da im napravime mesto na kolite, avtobusite i kamionite za da vozat neprecheno. celo vreme imashe zastoj zaradi kolite shto se vkluchuvaa i iskluchuvaa od patot. toa e definitivno najubavata delnica za turing vo makedonija, no delot do labunishte ima mnogu soobrakjaj. posle sè se menuva. celo vreme se vozi vo shumski pojas i vo zavisnost vo koj del od denot vozite, mozhe da ve fati senka. povremeno rekata se pretvora vo ezero, pa pak reka i taka se do debar. tuka patot e i ramen i kilometrite brzo se pominuvaat. i odednash pred vas se pojavuva znakot za selo lukovo. rajot. vletuvash vo prodavnicheto pokraj patot, se parkirash vnatre i ostanuvash eden saat. ispivme po eden laden shveps, zemavme banani, ladna voda sproti prodavnicata i zemavme neshto za jadenje. samo sedish vnatre i gi slushash lokalcite i nivnite prikazni. porano lukovo bilo golemo selo, duri i sedishte na opshtina. sega ima okolu 300 zhiteli, no vazhno e deka se ushte raboti osnovnoto uchilishte. planot mi beshe da stigneme do pochetokot na debarsko ezero i tuka da odmorime. se iskluchivme od glavniot pat na svrtuvanjeto kon selo dolgash. i se simnavme pokraj rekata. toa mesto go otkriv vo mesec juni koga so mario vozevme niz opshtina zhupa. tuka e mnogu poladno otkolku gore na patot. rekata nosi laden vozduh, a drvata nad nas ni pravea debela senka. vednash otidov do rekata da se izbanjam, ama beshe toku ladna shto izdrzhav samo nekolku sekundi vo voda. aj posle pak, si pomisliv. ne vlegov povekje. a tolku i se oshtrev deka kje sedam vo voda. tuka i ruchavme i spievme. zhuborot na vodata sekogash zashemetuva. beshe mirno. povremeno kje pomineshe nekoj kamion poln so drva od planinata i vednash kje si zamineshe. tuka bevme bezbedni. reshivme da trgneme okolu 16 chasot. vekje ovoj del od patot mi e poznat, znam deka kje imame zashtita od sonceto i deka patot e relativno lesen za vozenje so blagi iskachuvanja i spustovi. mnogu pati sum go vozel vo dvata pravca i sekogash se prashuvam od koja strana e polesno. na krajot na kraishtata sekako moram da go pominam, i ne e vazhno koja strana e poblaga se dodeka vrtam. mi se dopagja patot na ezerata bidejkji e zhivopisen kraj, se vozi pokraj voda i mozhesh da odmorish vo senka koga sakash, ima ugornici ama ne se teshki i dolgi i zavrshuvaat so dolg spust. tuka kilometrite minuvaat brzo. stignavme i do selo djepishte. tuka se svrtuva levo i toj pat vodi kon golo brdo. stoev i se prashuvav dali da trgnam. bev mnogu umoren od prethodnite denovi i imav nedostatok na motivacija. prodolzhiv pravo. ne trgnav kon granichniot premin. toa beshe poslednoto mesto od cela etnichka makedonija shto go nemam poseteno. go ostavam za nekoj sleden pat. vekje dovolno pat pominavme, mnogu mesta posetivme. i na kraj ovoj poteg kje se pokazhe reshavachki za celata ekspedicija da ja zavrshime za deset dena. dokolku trgnev tamu kje spievme mnogu daleku od skopje. tolku daleku shto nemashe da imame shansa poslednata etapa da ja izvozime za eden den. potoa sleduva seloto otishani i tuka odmorivme kaj toa cheshmicheto pozadi zashtitnata ograda. sekogash tamu odmoram zoshto e senka, ima voda i sum malku trgnat od patot. ama ovoj pat cheshmata ne techeshe. chudno. sekogash teche. vodata ne e neshto ladna, ama vazhno ja ima. ubavo mesto za ladenje. od tuka pak ima ugornica i potoa spust do branata. tuka vekje ne fati silen veter. na drugata strana na ezeroto vrneshe dozhd, a veterot duvashe kon nas. znachi imashe opasnost da ni go donese dozhdot. zatoa ne sakav da se zadrzhuvam mnogu kaj branata. samo sakav da stignam do gradot. a marko pa, za baksuz, bash sega mu se izdisha gumata. dali se dupna, dali imashe problem kaj shto izleguvashe nadvoreshnata. reshivme da ja napumpame za da izdrzhi do gradot, pa tamu kje mu ja mislime. vozevme sproti mnogu silen veter. odvaj ja iskachivme ugornicata pred gradot. primetiv deka i oblacite vekje go menuvaa pravecot i prodolzhija na jug po ezeroto i kon karaorman. koga vlegovme vo gradot vednash zastanavme kaj salata. tuka imav zashtita od veterot shto ushte duvashe silno i imavme strea dokolku, sepak, dozhdot trgne navaka. marko otide po sok i blago, a jas ja menuvav gumata. otkako ja smeniv, imav vreme i da ja zalepam dupnatata. a dupkata na nadvoreshnata vekje beshe mnogu golema. mi beshe strav deka mozhe da pukne vo sekoj moment. nie ne primetuvame no nadvoreshnata guma razviva visoka temperatura koga e vo kontakt so kolovozot. posebno sega koga sme tovareni i koga spushtame udolnici. togash mozhe da pregree, da se podue kaj dupkata i da pukne. a predna e. nema da bide veselo. vo gradot ne se zadrzhavme mnogu. vsushnost na kruzhniot tek svrtevme kon rajchica. gradot ne go ni vidovme. i za srekja na izlezot od gradot vidovme velosipedski dukjan. od onie malite so nekolku rezervni delovi, nadvoreshni gumi i dobar serviser. vo sluchajov i chovekot se pogodi dobar. beshe mlad dechko koj shto go zatvorashe dukjanot. deneska beshe sabota i sakashe porano da si odi. ama nie go zadrzhavme. i toj beshe mnogu raspolozhen da pomogne. kupivme edna nadvoreshna guma, ni dade i super cena i se ponudi da ja smeni zoshto ne vide deka sme mnogu umorni. potoa zastanavme malku vo rajchica, vistinski raj na zemjata, i prodolzhivme po radika. nekako mnogu vreme izgubivme po pat okolu gumata i taktizirajkji so dozhdot. tuka kolovozot se ushte beshe voden, shto znachi deka tuka vrnelo i kje bide vodena zemjata za pushtanje shator. sakav da izvozime shto e mozhno pogore po rekata za da imame pomalce za vozenje za sledniot den. vo glavata mi se vrtkaa nekolku mesta za kampiranje. nekoi od niv pominavme i beshe mnogu rano za smestuvanje, drugi bea premnogu blisku do patot, treti ednostavno nemashe uslovi ili bea privatni imoti. ne znaesh shto tabiet se lugjevo, mozhe kje se lutat ako te nachekaat sabajle vo nivata. kje odime na sigurno. proveriv i na noviot pazar za rakotvorbi napraven vednash pokraj patot, ama podlogata beshe tvrda i nekako terenot beshe chuden. jas vsushnost sakav da stigneme do parkingot kade shto gi ostavame kolite koga odime na kachuvanje, i da spieme vednash pokraj rekata. sum bil tamu nekolku pati i znam deka ima ubavo ramno mesto za spienje. ama beshe daleku. proveruvav na telefonot ushte kolku kilometri ima do tamu, ama definitivno beshe daleku. a vekje ne stemni. sega shansite da se najde ubavo mesto za spienje se ushte pomali. zatoa ne saka mnogu prebiranje. najubavo e da se smestish dodeka ushte se gleda, pushtash shator i toa e. vo glava mi se svrte deka mozheme i vo bigorskiot manastir da se smestime. ama ne bevme tolku zort. i mi tekna deka najubavo kje bide da spieme na benziskata pole bigorski. i taka napravivme. povozevme ushte malku i stignavme do benziskata. vekje beshe pet minuti do deset. go prashav vraboteniot dali non stop raboti bensiskata. reche ne. ama mozhe da spieme pozadi vo dvorot pod drvata? reche da. ama da zamineme pred osum koga mu doagja smenata. davam zbor deka kje bide taka, mu rekov. se smestivme pozadi benziskata pumpa, pod drvata, vednash do rekata radika. toj nabrzo si zamina i ostanavme sami so rekata i zhivotnite. ova beshe idealno mesto za kamping. terenot beshe ramen i trevnat, drvata ne shtitea od utrinska rosa, imashe toalet, voda i nemashe koli. se slushashe samo zhuborot na rekata. a bevme umorni. tokmu vakvo mesto ni trebashe za ovaa vecher. ama beshe mnogu ladno. duri se zachudiv. beshe sredina na juli, a nadvor temperaturata beshe okolu 10 stepeni. plus imashe golema vlazhnost vo vozduhot. vednash se beshe natopeno. gi sobirav alishtata i patikite po kesi za da ne se natopat od vlagata vo tekot na nokjta. e koga kje mi tekneshe kade bevme sabajle, kade sme sega. utrovo trgnavme od pogradec, ja kachivme planinata, pa struga, pa pokraj drim, ezerata, debar i stignavme do tuka. mislam deka za utre imame dovolno kilometri i vreme da stigneme do skopje. ako stisnavme malku vecherva, utre samo kje se iskachime do mavrovi anovi i posle toa spust. sakav da posedam ushte malku nadvor, duri pomisluvav i da spijam nadvor od shator, ama mnogu beshe ladno. si gi zapishav povazhnite raboti za toj den, vlegov vo shator i si zaspav. utre treba da staneme rano i da go izvozime posledniot den. utre kje go zatvorime krugot. mene ovaa ekspedicija mnogu mi znacheshe. svrti na naredna stranica den 10
Објава← Назад кон архивата