Вести
Перипротетички и периалентетички инфекции – дипл. физ. Sci Денис Арсовски


За развој на перипротетичките и периалентетичките инфекции многу се важни локалните фактори: коската одбрамбено и фармаколошки да спаѓа во ”пониски” нивоа на ткива. Било каков имплант во коската ја зголемува чувствителноста на инфекција, фагоцитоза, бактеријата е потешка, намалена е функцијата на леукоцитите, се прави локална имунодефициенција, т.е доволен е мал број на бактерии за почеток на инфекции. По вградување на ортопедскиот имплант настанува трка за површина во која учествуваат протеини на екстрацелуларниот матрикс, клетките на домаќинот, но и бактериите.
Доколку вируленцијата на бактеријата и нивниот број е доволен, се формираат колонии кои произведуваат големи количини на гликокалис формирајќи ”биофилм”. По дефиниција, биофилмот претставува структурна заедница на микроорганизмите, адхерирана на живот или на инертна површина во полимерниот матрикс кои самите микроорганизми го создале. Бактериите кои создаваат биофилмови ја преживуваат концентрацијата на антибиотиците кои се и илјада пати повеќе од минималните инхибициски концентрации на некој антибиотик. Биофилмот оневозможува макрофагите и леукоцитите да допрат до бактеријата. Потполно излекување без отстранување на имплантот со колонии од бактерии и биофилм не е возможно. Долготрајното давање на антибиотици ја супримира инфекцијата на околните ткива, по завршетокот на давањето на терапијата, симптомите можат брзо да се повратат.
Инфекциите се едни од најозбилните компликации на сите алоартропластики. Лекувањето е долготрајно и многу незгодно за болните. Потребен е операциски зафат што на болниот му донесува додатен ризик. Решавањето на овие компликации повлекува со себе големи трошоци. Во САД лекувањето на инфицираните ендопротези на колкот или коленото чини во просек 50 000 долари.
Зачестеноста на овие компликации варира во литературата од 1 до 16%. За модерните видови на ендопротези на коленото изнесува до 2%, а на колкот под 1%. Инфекциите по алоартропластиката можеме да ги поделеме според времето на појавување на рани, кои се јавуваат до 3 месеци по операцијата и касни, кои се јавуваат по третиот месец од операцијата. Според времето на јавување некои автори инфекциите ги делат на акутни кои се јавуваат по 2 недели по операцијата, на субакутни кои се јавуваат од 2 недели до 6 месеци по операцијата и на касни кои се јавуваат по 6 месеци од операцијата.
Според локализацијата инфекциите се делат на површински и длабоки. Раната инфекција може да биде површинска, односно локализирана само на кожата и поткожното ткиво и длабока. Касните инфекции се исклучливо длабоки. Се смета дека раните инфекции најчесто се последица на инакулација на бактериите за време на операциониот зафат. Касните инфекции се од хематогена етиологија иако не може да се исклучи можноста дека причинителот е внесен за време на операцијата, т.е дека инфекцијата за одредено време клинички не била манифестирана. Најчест причинител е Staphylococcus aureus, потоа Staphylococcus epidermidis, поретко грам негативни бактерии: Pseudomonas aeruginosa, Proteus mirabilis, Escherichia coli и др.
Дијагнозата за инфекции по алоартропластика се заснова на клиничките знаци, лабораториските наоди, рентгенографија и сцинтиграфија. Најконстантен симптом на инфекцијата е болката. Staphylococcus epidermidis обично предизвикува перипротетички инфекции од низок интензитет со оскудни клинички знаци освен болка, без црвенило, зголемена телесна температура и фистула. Треба да се смета дека секоја болка во зглобот кај лицата со вградена ендопротеза претставува инфекција се додека не се докаже спротивното. Други клинички знаци на инфекцијата се оток, црвенило, ограничена подвижност, развој на фистули, зголемување на телесната температура и др.

Седиментацијата по правило е зголемена и во просек изнесува 60 mm на час, леукоцитите можат да бидат зголемени и сл. Рентгенот може да покаже радиолуцентна линија која се шири, понекогаш периостални наслаги а по развојот на инстабилитетот може да дојде и до миграција на компонентите на ендопротезата. Сцинтиграфијата со техенција покажува насобирање на радиоконтрасти но не е специфична и треба да се комбинира со сцинтиграфија со галиум која е поспецифична за инфекција.
Во лекувањето на инфекциите по алоартропластика се користат следните методи:
– Лекување само со антибиотици;
– Дебридман со комбинација со проточна дренажа и парентерална антибиотска терапија;
– Ресекциона артропластика;
– Артродеза;
– Реалоартропластика во еден или два акта;
– Ампутација.
periprotetichki i perialentetichki infekcii – dipl. fiz. sci denis arsovski za razvoj na periprotetichkite i perialentetichkite infekcii mnogu se vazhni lokalnite faktori: koskata odbrambeno i farmakoloshki da spagja vo ”poniski” nivoa na tkiva. bilo kakov implant vo koskata ja zgolemuva chuvstvitelnosta na infekcija, fagocitoza, bakterijata e poteshka, namalena e funkcijata na leukocitite, se pravi lokalna imunodeficiencija, t.e dovolen e mal broj na bakterii za pochetok na infekcii. po vgraduvanje na ortopedskiot implant nastanuva trka za povrshina vo koja uchestvuvaat proteini na ekstracelularniot matriks, kletkite na domakjinot, no i bakteriite . dokolku virulencijata na bakterijata i nivniot broj e dovolen, se formiraat kolonii koi proizveduvaat golemi kolichini na glikokalis formirajkji ”biofilm”. po definicija, biofilmot pretstavuva strukturna zaednica na mikroorganizmite, adherirana na zhivot ili na inertna povrshina vo polimerniot matriks koi samite mikroorganizmi go sozdale. bakteriite koi sozdavaat biofilmovi ja prezhivuvaat koncentracijata na antibioticite koi se i iljada pati povekje od minimalnite inhibiciski koncentracii na nekoj antibiotik. biofilmot onevozmozhuva makrofagite i leukocitite da doprat do bakterijata. potpolno izlekuvanje bez otstranuvanje na implantot so kolonii od bakterii i biofilm ne e vozmozhno. dolgotrajnoto davanje na antibiotici ja suprimira infekcijata na okolnite tkiva, po zavrshetokot na davanjeto na terapijata, simptomite mozhat brzo da se povratat. infekciite se edni od najozbilnite komplikacii na site aloartroplastiki. lekuvanjeto e dolgotrajno i mnogu nezgodno za bolnite. potreben e operaciski zafat shto na bolniot mu donesuva dodaten rizik. reshavanjeto na ovie komplikacii povlekuva so sebe golemi troshoci. vo sad lekuvanjeto na inficiranite endoprotezi na kolkot ili kolenoto chini vo prosek 50 000 dolari. zachestenosta na ovie komplikacii varira vo literaturata od 1 do 16%. za modernite vidovi na endoprotezi na kolenoto iznesuva do 2%, a na kolkot pod 1%. infekciite po aloartroplastikata mozheme da gi podeleme spored vremeto na pojavuvanje na rani, koi se javuvaat do 3 meseci po operacijata i kasni, koi se javuvaat po tretiot mesec od operacijata. spored vremeto na javuvanje nekoi avtori infekciite gi delat na akutni koi se javuvaat po 2 nedeli po operacijata, na subakutni koi se javuvaat od 2 nedeli do 6 meseci po operacijata i na kasni koi se javuvaat po 6 meseci od operacijata. spored lokalizacijata infekciite se delat na povrshinski i dlaboki. ranata infekcija mozhe da bide povrshinska, odnosno lokalizirana samo na kozhata i potkozhnoto tkivo i dlaboka. kasnite infekcii se iskluchlivo dlaboki. se smeta deka ranite infekcii najchesto se posledica na inakulacija na bakteriite za vreme na operacioniot zafat. kasnite infekcii se od hematogena etiologija iako ne mozhe da se iskluchi mozhnosta deka prichinitelot e vnesen za vreme na operacijata, t.e deka infekcijata za odredeno vreme klinichki ne bila manifestirana. najchest prichinitel e staphylococcus aureus, potoa staphylococcus epidermidis, poretko gram negativni bakterii: pseudomonas aeruginosa, proteus mirabilis, escherichia coli i dr. dijagnozata za infekcii po aloartroplastika se zasnova na klinichkite znaci, laboratoriskite naodi, rentgenografija i scintigrafija. najkonstanten simptom na infekcijata e bolkata. staphylococcus epidermidis obichno predizvikuva periprotetichki infekcii od nizok intenzitet so oskudni klinichki znaci osven bolka, bez crvenilo, zgolemena telesna temperatura i fistula. treba da se smeta deka sekoja bolka vo zglobot kaj licata so vgradena endoproteza pretstavuva infekcija se dodeka ne se dokazhe sprotivnoto. drugi klinichki znaci na infekcijata se otok, crvenilo, ogranichena podvizhnost, razvoj na fistuli, zgolemuvanje na telesnata temperatura i dr. sedimentacijata po pravilo e zgolemena i vo prosek iznesuva 60 mm na chas, leukocitite mozhat da bidat zgolemeni i sl. rentgenot mozhe da pokazhe radiolucentna linija koja se shiri, ponekogash periostalni naslagi a po razvojot na instabilitetot mozhe da dojde i do migracija na komponentite na endoprotezata. scintigrafijata so tehencija pokazhuva nasobiranje na radiokontrasti no ne e specifichna i treba da se kombinira so scintigrafija so galium koja e pospecifichna za infekcija. vo lekuvanjeto na infekciite po aloartroplastika se koristat slednite metodi: – lekuvanje samo so antibiotici; – debridman so kombinacija so protochna drenazha i parenteralna antibiotska terapija; – resekciona artroplastika; – artrodeza; – realoartroplastika vo eden ili dva akta; – amputacija.
Објава← Назад кон архивата