Вести
Софија Бејковска Чачоровска: „За вистинска промена, потребни се вистински луѓе“


1. Од каде идејата и желбата да се преплива Охридското Езеро?
Желбата да го препливам Охридското Езеро ја имам, ми се чини, отсекогаш. Со моите родители секое лето одевме на семеен одмор во Трпејца, од каде што ги носам можеби и најдрагите детски спомени, но оттогаш го засакав и езерото. Гледајќи ја мојата желба, татко ми кога имав 11 години ме запиша на пливачки курс кај тренерот Кире Марков, кој како голем ентузијаст и тренер на повеќе генерации, ни даде уште поголема желба за пливање. Така, секој одмор поминат во Охрид си правев пократки тури, на пример од Трпејца до Св. Заум, па Трпејца – Градиште, Трпејца – Љубаништа, Градиште – Пештани и др.
2. Како течеа подготовките? Колку време се подготвувавте и кој беше со вас низ целиот тој период? Како одеше целиот соло маратон?
Искрено да Ви кажам, подготовките не беа баш најлесни. Посебно кога живееш во град во кој пливачката сезона е околу две-три месеца. Почнав активно да тренирам околу 20 јуни 2016 година, а соло маратонот го пливав на 4 септември истата година. Тоа се само два и пол месеца тренинг и генерално самото пливање бара преголема дисциплина, посебен начин на исхрана и огромна волја. Се решив да го направам тоа на 29 години, како заокружување на третата деценија од животот, и со таа мисла на 20 јуни се вратив на тренинзите кај мојот тренер од детството и му ја кажав идејата. Така и сè почна. Во работните денови наутро одев на работа, попладне на тренинзи. Кога не бев на работа одев на тренинзи двапати дневно (наутро и навечер). Со мојот сопруг поставивме приколка во автокампот Љубаништа за да можам за време на колективниот одмор да тренирам секој ден. Во Љубаништа со програмата која ми ја даде тренерот продолжив да тренирам од 6 јули секојдневно наутро и навечер. Некогаш три часа наутро, три часа попладне. Си измерив пливачка патека покрај плажата од 700 метри и тренинзите речиси секогаш ми беа на таа патека. Неколку пати пливав и на различни релации, меѓу кои на 16 август (Љубаништа – Пештани, околу 13 км) и на 27 август (Пештани – Охрид, повторно околу 13 км).
Во текот на подготовките имав огромна поддршка од многумина драги луѓе на кои им должам огромна благодарност. Особена благодарност му должам на мојот сопруг кој беше најголемиот организатор за да можам што полесно да си ја остварам желбата, и кој скоро цело време беше со мене и ме бодреше додека ми траеја подготовките.
Во текот на соло маратонот на 4 септември ме придружуваа тренерот Кире Марков, татко ми Лазар Бејковски и сопругот Влатко Чачоровски, кои всушност се најзаслужните луѓе за прво да го засакам пливањето, а потоа и да си ја остварам големата желба.
Кога пливаш толку долга патека низ главата ти поминува животот во кратки црти. Од најубавите работи до најлошите работи што ти се случиле. Ритамот е еден ист и некогаш занесува. Кај Трпејца се присетив на првите обиди како дете да се одржам во водата и да пливам. На сите обиди на моите родители да ме научат да пливам и на сите расправии кои сме ги имале кога сама одев во длабочините. Дури и се смеев додека пливав. До Лагадин ме држеше супер расположение за кое најмногу се потруди тренерот кој воопшто не седна, не касна ништо додека ме следеше и постојано правеше сè за да ме насмее. Најголема криза имав кај Метропол. Имав уште осум км до целта, 22 км зад себе, ненормална болка во мускулите на рацете и паѓав во искушение да се откажам. Постојано ме држеше една мисла која претходно ја имав прочитано од друг маратонец „Болката е неизбежна, но откажувањето трае засекогаш”. Стигнав ноќе на пристаниште во Охрид каде што ме пречекаа многу луѓе. И тогаш се расплакав. Не знам ни сама зошто. Без збунета. Капетанот Зоран Ангелоски нè прими сите во својот брод, каде што собрав сили, испив чајче и се вратив при себе. До ден денес сè уште ми е чудно дека го остварив тоа што отсекогаш го сакав. И сега тука во Љубаништа повторно, сè уште не ми е јасно… Веројатно треба да помине подолго време да си создадам слика …

3. Дали една година по Вашиот маратон има изгледи дека целта поради која го препливавте Охридското Езеро ќе се исполни? Дали има изгледи наскоро да се изгради покриен базен во Битола?
Една цел за да го препливам Охридското Езеро беше моја, лична. Другата беше за доброто на заедницата во која живеам. За покриениот базен откако го испливав езерото повторно се крена фама, ама тоа траеше неколку месеци и, како и многу работи, заврши само на ветувања. Не мислам дека има изгледи да се изгради покриен базен во Битола, што навистина ме прави тажна, бидејќи од една страна си го гледам мојот сопствен град како пропаѓа, како се градат тотално бескорисни работи, а не се гради она кое навистина ќе им помогне на многу луѓе и деца од кои некои можат да израснат во врвни пливачи во иднина. Да имав јас затворен базен како дете, сигурна сум дека ќе се занимавав професионално со пливање и наместо да пливам 30 км за 10 и пол часа, ќе можев да остварувам подобри резултати и да се натпреварувам и со други маратонци кои во државата имале колку-толку подобри услови. Јас и тука апелирам дека е крајно време Битола да види светол ден и да се направат некои работи за колективното добро на жителите во градот за да не се иселиме сите оттука.
4. Со Вашиот несекојдневен подвиг Вие сте поттик за многу млади жени и девојки да бидат упорни и истрајни во она што сакаат да го постигнат преку спортот. Што би им порачале на жените/девојки кои сакаат да донесат вистинска промена за својот град или држава?
Мене ми е навистина мило ако некому сум мотив за остварувањето на своите лични цели. Да се чуе тоа, навистина радува. За да се донесе вистинска промена, покрај нивната желба потребни се и вистински луѓе околу нив. Луѓе кои ќе ги почитуваат нивните вредности и со кои заедно ќе градат подобро општество. Тешко е човек сам да се бори… Доколку немаат услови во својот град или во државата, има начини да се борат и надвор од својот град или држава. Некогаш ќе придонесат повеќе однадвор со ентузијазам отколку одвнатре со убиен дух.

5. Како активист и рекреативен спортист дали повторно би ги насочиле своите сили за остварување на сличен подвиг?
Да. Моите идни планови се да заминам надвор од државата, конкретно во Австралија, каде што ќе имам подобри услови во однос на мојата професија и подобри услови за да се занимавам со пливање. Доколку заминам за скоро време, би сакала по некоја година да се обидам да го испливам Ла Манш и повторно на 39 години да го испливам Охридско Езеро. И тогаш повторно тоа ќе го направам прво за себе, потоа за градот во кој се родив. Можеби по 10 години и ќе се изгради покриен базен.
6. Дали преку спортот се остваруваат соништата?
Секој на различен начин ги остварува своите соништа. За тие кои активно се занимаваат со спорт начинот да ги остварат своите соништа е спортот. И тоа треба да се вреднува и да се почитува од колективот.
7. Кој е Ваш идол од македонскиот и светскиот спорт?
Идоли немам, но особено ги почитувам македонските маратонски пливачи (сега) и маратонски пливачки во минатиот период. Атина Бојаџи ми беше најсакана кога бев дете, а Евгениј Поп Ацев за мене е големо изненадување последните години поради неговата борбеност, а скромност, поради проблемите со кои се соочи минатата година на Охридскиот маратон и поради упорноста и по подолга пауза од здравствени причини да стане најдобриот маратонски пливач во светот во 2015 година. Јас не би ги делела на македонски и светски спортисти. И македонските се светски, само им требаат подобри услови и поголема почит. И, секако, во земјава има премногу спортист(к)и кои се навистина извонредни и во другите спортови и кои треба многу повеќе да се спомнуваат и многу повеќе да слушаме за нив во медиумите. Зашто спортот не е само фудбал, ракомет, кошарка… со сета почит и кон тие спортови.

8. Што му недостасува на македонскиот женски спорт и како да се поттикнат младите девојки да спортуваат и да постигнуваат резултати?
Прво е нивната желба и самодисциплина. Второ и исто толку важно е околината во која растат. Спортистите, без оглед дали се мажи или жени, треба да се вреднуваат исто при остварувањето на државни и светски резултати. Тоа се поттикнува преку образование и култура. Ако поставиме општествени вредности, многу полесно ќе ги почитуваме индивидуалните и ќе ги восприемаме како колективни. Трето најважно нешто е подобрување на условите во кои нашите спортисти се занимаваат со спорт. Ако нема услови, нема спорт. Издвојувањето финансиски средства за спортување е исто толку важно. Не може да очекуваме спортистите од свој џеб да си го плаќаат патот до местото каде што треба да се натпреваруваат или да искачуваат планина, да пливаат итн.
9. Кои се Вашите идни спортски и активистички предизвици?
За моите спортски предизвица кажав накратко во некое од претходните прашања, а активистички предизвици имам цело време кога живеам во Битола. Немам конкретни, се раѓаат во самото секојдневие во градот кој пополека престанува да биде град.
sofija bejkovska chachorovska: „za vistinska promena, potrebni se vistinski lugje“ 1. od kade idejata i zhelbata da se prepliva ohridskoto ezero? zhelbata da go preplivam ohridskoto ezero ja imam, mi se chini, otsekogash. so moite roditeli sekoe leto odevme na semeen odmor vo trpejca, od kade shto gi nosam mozhebi i najdragite detski spomeni, no ottogash go zasakav i ezeroto. gledajkji ja mojata zhelba, tatko mi koga imav 11 godini me zapisha na plivachki kurs kaj trenerot kire markov, koj kako golem entuzijast i trener na povekje generacii, ni dade ushte pogolema zhelba za plivanje. taka, sekoj odmor pominat vo ohrid si pravev pokratki turi, na primer od trpejca do sv. zaum, pa trpejca – gradishte, trpejca – ljubanishta, gradishte – peshtani i dr. 2. kako techea podgotovkite? kolku vreme se podgotvuvavte i koj beshe so vas niz celiot toj period? kako odeshe celiot solo maraton? iskreno da vi kazham, podgotovkite ne bea bash najlesni. posebno koga zhiveesh vo grad vo koj plivachkata sezona e okolu dve-tri meseca. pochnav aktivno da treniram okolu 20 juni 2016 godina, a solo maratonot go plivav na 4 septemvri istata godina. toa se samo dva i pol meseca trening i generalno samoto plivanje bara pregolema disciplina, poseben nachin na ishrana i ogromna volja. se reshiv da go napravam toa na 29 godini, kako zaokruzhuvanje na tretata decenija od zhivotot, i so taa misla na 20 juni se vrativ na treninzite kaj mojot trener od detstvoto i mu ja kazhav idejata. taka i sè pochna. vo rabotnite denovi nautro odev na rabota, popladne na treninzi. koga ne bev na rabota odev na treninzi dvapati dnevno (nautro i navecher). so mojot soprug postavivme prikolka vo avtokampot ljubanishta za da mozham za vreme na kolektivniot odmor da treniram sekoj den. vo ljubanishta so programata koja mi ja dade trenerot prodolzhiv da treniram od 6 juli sekojdnevno nautro i navecher. nekogash tri chasa nautro, tri chasa popladne. si izmeriv plivachka pateka pokraj plazhata od 700 metri i treninzite rechisi sekogash mi bea na taa pateka. nekolku pati plivav i na razlichni relacii, megju koi na 16 avgust (ljubanishta – peshtani, okolu 13 km) i na 27 avgust (peshtani – ohrid, povtorno okolu 13 km). vo tekot na podgotovkite imav ogromna poddrshka od mnogumina dragi lugje na koi im dolzham ogromna blagodarnost. osobena blagodarnost mu dolzham na mojot soprug koj beshe najgolemiot organizator za da mozham shto polesno da si ja ostvaram zhelbata, i koj skoro celo vreme beshe so mene i me bodreshe dodeka mi traeja podgotovkite. vo tekot na solo maratonot na 4 septemvri me pridruzhuvaa trenerot kire markov, tatko mi lazar bejkovski i soprugot vlatko chachorovski, koi vsushnost se najzasluzhnite lugje za prvo da go zasakam plivanjeto, a potoa i da si ja ostvaram golemata zhelba. koga plivash tolku dolga pateka niz glavata ti pominuva zhivotot vo kratki crti. od najubavite raboti do najloshite raboti shto ti se sluchile. ritamot e eden ist i nekogash zanesuva. kaj trpejca se prisetiv na prvite obidi kako dete da se odrzham vo vodata i da plivam. na site obidi na moite roditeli da me nauchat da plivam i na site raspravii koi sme gi imale koga sama odev vo dlabochinite. duri i se smeev dodeka plivav. do lagadin me drzheshe super raspolozhenie za koe najmnogu se potrudi trenerot koj voopshto ne sedna, ne kasna nishto dodeka me sledeshe i postojano praveshe sè za da me nasmee. najgolema kriza imav kaj metropol. imav ushte osum km do celta, 22 km zad sebe, nenormalna bolka vo muskulite na racete i pagjav vo iskushenie da se otkazham. postojano me drzheshe edna misla koja prethodno ja imav prochitano od drug maratonec „bolkata e neizbezhna, no otkazhuvanjeto trae zasekogash”. stignav nokje na pristanishte vo ohrid kade shto me prechekaa mnogu lugje. i togash se rasplakav. ne znam ni sama zoshto. bez zbuneta. kapetanot zoran angeloski nè primi site vo svojot brod, kade shto sobrav sili, ispiv chajche i se vrativ pri sebe. do den denes sè ushte mi e chudno deka go ostvariv toa shto otsekogash go sakav. i sega tuka vo ljubanishta povtorno, sè ushte ne mi e jasno… verojatno treba da pomine podolgo vreme da si sozdadam slika … 3. dali edna godina po vashiot maraton ima izgledi deka celta poradi koja go preplivavte ohridskoto ezero kje se ispolni? dali ima izgledi naskoro da se izgradi pokrien bazen vo bitola? edna cel za da go preplivam ohridskoto ezero beshe moja, lichna. drugata beshe za dobroto na zaednicata vo koja zhiveam. za pokrieniot bazen otkako go isplivav ezeroto povtorno se krena fama, ama toa traeshe nekolku meseci i, kako i mnogu raboti, zavrshi samo na vetuvanja. ne mislam deka ima izgledi da se izgradi pokrien bazen vo bitola, shto navistina me pravi tazhna, bidejkji od edna strana si go gledam mojot sopstven grad kako propagja, kako se gradat totalno beskorisni raboti, a ne se gradi ona koe navistina kje im pomogne na mnogu lugje i deca od koi nekoi mozhat da izrasnat vo vrvni plivachi vo idnina. da imav jas zatvoren bazen kako dete, sigurna sum deka kje se zanimavav profesionalno so plivanje i namesto da plivam 30 km za 10 i pol chasa, kje mozhev da ostvaruvam podobri rezultati i da se natprevaruvam i so drugi maratonci koi vo drzhavata imale kolku-tolku podobri uslovi. jas i tuka apeliram deka e krajno vreme bitola da vidi svetol den i da se napravat nekoi raboti za kolektivnoto dobro na zhitelite vo gradot za da ne se iselime site ottuka. 4. so vashiot nesekojdneven podvig vie ste pottik za mnogu mladi zheni i devojki da bidat uporni i istrajni vo ona shto sakaat da go postignat preku sportot. shto bi im porachale na zhenite/devojki koi sakaat da donesat vistinska promena za svojot grad ili drzhava? mene mi e navistina milo ako nekomu sum motiv za ostvaruvanjeto na svoite lichni celi. da se chue toa, navistina raduva. za da se donese vistinska promena, pokraj nivnata zhelba potrebni se i vistinski lugje okolu niv. lugje koi kje gi pochituvaat nivnite vrednosti i so koi zaedno kje gradat podobro opshtestvo. teshko e chovek sam da se bori… dokolku nemaat uslovi vo svojot grad ili vo drzhavata, ima nachini da se borat i nadvor od svojot grad ili drzhava. nekogash kje pridonesat povekje odnadvor so entuzijazam otkolku odvnatre so ubien duh. 5. kako aktivist i rekreativen sportist dali povtorno bi gi nasochile svoite sili za ostvaruvanje na slichen podvig? da. moite idni planovi se da zaminam nadvor od drzhavata, konkretno vo avstralija, kade shto kje imam podobri uslovi vo odnos na mojata profesija i podobri uslovi za da se zanimavam so plivanje. dokolku zaminam za skoro vreme, bi sakala po nekoja godina da se obidam da go isplivam la mansh i povtorno na 39 godini da go isplivam ohridsko ezero. i togash povtorno toa kje go napravam prvo za sebe, potoa za gradot vo koj se rodiv. mozhebi po 10 godini i kje se izgradi pokrien bazen. 6. dali preku sportot se ostvaruvaat sonishtata? sekoj na razlichen nachin gi ostvaruva svoite sonishta. za tie koi aktivno se zanimavaat so sport nachinot da gi ostvarat svoite sonishta e sportot. i toa treba da se vrednuva i da se pochituva od kolektivot. 7. koj e vash idol od makedonskiot i svetskiot sport? idoli nemam, no osobeno gi pochituvam makedonskite maratonski plivachi (sega) i maratonski plivachki vo minatiot period. atina bojadji mi beshe najsakana koga bev dete, a evgenij pop acev za mene e golemo iznenaduvanje poslednite godini poradi negovata borbenost, a skromnost, poradi problemite so koi se soochi minatata godina na ohridskiot maraton i poradi upornosta i po podolga pauza od zdravstveni prichini da stane najdobriot maratonski plivach vo svetot vo 2015 godina. jas ne bi gi delela na makedonski i svetski sportisti. i makedonskite se svetski, samo im trebaat podobri uslovi i pogolema pochit. i, sekako, vo zemjava ima premnogu sportist(k)i koi se navistina izvonredni i vo drugite sportovi i koi treba mnogu povekje da se spomnuvaat i mnogu povekje da slushame za niv vo mediumite. zashto sportot ne e samo fudbal, rakomet, kosharka… so seta pochit i kon tie sportovi. 8. shto mu nedostasuva na makedonskiot zhenski sport i kako da se pottiknat mladite devojki da sportuvaat i da postignuvaat rezultati? prvo e nivnata zhelba i samodisciplina. vtoro i isto tolku vazhno e okolinata vo koja rastat. sportistite, bez ogled dali se mazhi ili zheni, treba da se vrednuvaat isto pri ostvaruvanjeto na drzhavni i svetski rezultati. toa se pottiknuva preku obrazovanie i kultura. ako postavime opshtestveni vrednosti, mnogu polesno kje gi pochituvame individualnite i kje gi vospriemame kako kolektivni. treto najvazhno neshto e podobruvanje na uslovite vo koi nashite sportisti se zanimavaat so sport. ako nema uslovi, nema sport. izdvojuvanjeto finansiski sredstva za sportuvanje e isto tolku vazhno. ne mozhe da ochekuvame sportistite od svoj djeb da si go plakjaat patot do mestoto kade shto treba da se natprevaruvaat ili da iskachuvaat planina, da plivaat itn. 9. koi se vashite idni sportski i aktivistichki predizvici? za moite sportski predizvica kazhav nakratko vo nekoe od prethodnite prashanja, a aktivistichki predizvici imam celo vreme koga zhiveam vo bitola. nemam konkretni, se ragjaat vo samoto sekojdnevie vo gradot koj popoleka prestanuva da bide grad.
Објава← Назад кон архивата