Вести
#Тур де Македонија со Кристијан Ќулумовски – Преспа Бајк


15 април недела Старт: 6.30ч
Ресен – Велес = 155.9км
Веќе од вечерта спремен, сабајлето со поздравување на моите родители, тргнав на патешествието кое ме чекаше во наредните дена. Временската прогноза кажуваше за дожд во наредните 2 дена, но со Господ напред јас тргнав да возам без разлика на временските услови, бидејќи и да врне и да вее и бура да коси, јас секој крај на турата сум под покрив. И така почна. Возењето до Прилеп ми беше доста познато и од претходни возења со точак на така, но за прв пат Плетвар го качував од Прилепска страна. Иако веќе по патот го искачив и Ѓавато од Ресен, Плетвар не беше нешто опасно бидејќи е доста пократко од колку да го качуваш од другата страна. Првата пауза ми беше на бензинската пумпа во Црна Река во Возарци каде за прв пат бев сретнат од комшии ресенчани каде ме испрашуваа каде одам. Кога им кажав уште колку пат имам за возење, се чудеа како ли ќе го извозам. Но веќе јас сум тргнал на пат кој со кејф , дружба и желба ќе го извозам. Додека возев кон Велес цело време небото беше покријано со облаци а за мене беше во добивка бидејќи одев кон топол крај. Како што се ближеше крајот, јас се појќе брзав да стигнам до Велес што порано, за да имам и појќе време за одмор. Кога стигнав до Градско, како што одев кај роднините со автобус по стариот пат на истиов овај што го возев, мислев дека Градско и Велес се многу блиску. Но малку и заморот, малку и долгиот пат, видов дека е доста напорен и цело време со премногу мал успон и многу ветер . На спуштањето на удолницата пред Агриа, веќе како што имам к’смет а и доста дебел, пукна и првата шпица. Извозив со шантање на колцето некако до Велес, стигнав до кај мојата најмила брачеда Менче.
Малку опуштено стигнав пред зграда и кога веќе сум Велес, кој да го барам ако не Претседатело на Велес бајкинг и мој многу добар другар Зоран Јаневски. Со едно до две пива , иако недела, веќе Зоки го договори Орце кој несебично стана од својот ручек и го отвори дуќанот за да ми го спреми точакот за наредниот ден и наредната тура. Премногу благодарност до нив двајца бидејќи ќе морав да чекам наредниот ден и ќе изгубев доста време за возење. Го средивме точакот и со Зоки со возење заминавме дирек во Паб каде требеше да фрлиме уште по некое пиво и да се сретниме со Коста , исто така добар другар со кој се знам од порано. Седнавме, се видовме, фрливме по некое пивце и време беше да се оди дома на ручек. Брачеда ми веќе го спремала ручекот , па со некое ракивче се префрливме на салата па една мусака прсти да излижиш. Се најадовме, помуабетивме што следно и му спомнав дека одам накај М.Каменица. На цела среќа, и како што имам к’смет цело време, брачеда ми веќе има човек во М.Каменица и мене веќе уште од вечерта ми беше среден и смештај и пречек со сите нишани. Голема благодарност до Ивица што бев пречекан како господин и благодарност до газдите на Хотел Шизик.
16 април Понеделник Старт: 7.00ч
Велес – Македонска Каменица = 100.1км
Спремен за нова авантура заминав да возам за Каменица. Пред да заминам, морав да се поздравам со мојот тетин и тетка во Велес па после тоа за Штип. Патот до Штип е преубав, нов и се е надолу, освен Велешкото брдо со успон од 6% и некојси 4 км, излегува еден видик преубав и спуштање се до Штип т.е клучката за Кочани. Како што возев, уживав во зеленилата, посадените ниви и преубавите пејсажи. Времето беше исто како и претходниот ден и на моја среќа беше и ладничко, но бев убаво облечен и полека се движев кон Штип. Поминав низ Лозово, Кадрифаково, Три чешми и на надвожњакот па лево за Кочани. Првата пауза ми беше на првото село на излегување од Штип за Кочани Чардаклија.

Таму веќе опуштен без да знам уште колку имам за возење, јадов и м’тнав едно пивце. Имав околу 27 километри прав пат со кратки успони и дирек за Кочани и да се сретнам со мојот пријател Столе кој веќе се знаевме многу години, исто така љубители на ликот и делото на Тома Здравковиќ но никогаш не бевме седнати да напреме мубает уз пивце. Веќе стигнав, се договоривме да се сретниме во “Coffee House” во Кочани. Јас стигнав нешто порано и веќе си нарачав пивце, а времето веќе почна да роси. Стигна Столе, фрлив јас некое пивце Столе кафе па се размуабетивме за точаци, за дружба и др. Имав уште 30 км до Каменица и морав да возам.
Излегов од Кочани и заминав кон Истибања па од селото Брегалница почна успонот за Каменица. За прв пат возев по тој пат и на кој се сретнав со многу убави пејсажи и возење меѓу две планини. Пат со многу одрони но за мене не беше проблем бидејќи беше многу мирен и без сообраќај. Уживав и како искачував до браната, имаше работа на патот и се асфалтираше целиот пат што вози за Каменица. Стигнав до браната,сликнав и заминав за спустот до Каменица. Кога стигнав таму го побарав хотелот Шизик и само што ме сместија и ме пречекаа со пивце и веќе цело небо се истуре на Каменица со дожд. На среќа моја. Се сместив во собата, а собата шо да кажам, освен да пофалам. Голема, со голем кревет, спална, тушови од сите страни, со голем телевизор. Едноставно перверзија. Се средив, па заминав на ручек пастармајлија и пивце и уживање.
Додека ручав, стапив во контакт со мојот пријател Бошко, шампионот во бенч и брат на градоначалничката на М.Каменица. Беше на смена во Саса и се договоривме да се сретниме во теретаната која интересно е направена за Каменичани и бесплатна за секој. Се видовме, па му предложив после тренинг дека ќе го чекам во Шизик. Дојде таму, се видовме, помуабетивме, фрлив по некое пивце а тој салата и вода и така заминав в кревет да одморам за наредниот ден.Уште еднаш голема благодарност до Ивица и газдите на Шизик кои несебично ме сместија и угостија во овој прекрасен Хотел – Ресторан.
17 април Вторник Старт: 7.30ч
М.Каменица – Делчево 27 км.
Иако првиот план беше да возам до Берово и плус тој ми беше најлесниот ден за возење, морав да го прекинам бидејќи имаше доста големи најави на дожд. Планот беше да одам со автобус од Каменица до Берово, но како што станав сабајлето, а автобусот од Каменица до Берово беше во 11.30, решив да тргнам со возење барем до Делчево. Како што излегов од Каменица, со успон од 1-2 км веќе излегов на калиманско езеро и се движев цело време по него. Морам да кажам дека сум среќен што го фатив овај период за возење, бидејќи каде и да се движев, секаде беше разеленето и преубаво. Како што се движев по езерото уживав во тишината која ја имав по целиот пат и со многу малку сообраќај и по некој работник на патот кој го завршуваа асфалтирањето на целиот пат. 
Брзо стигнав до Делчево и го фатив и првиот училишен одмор и децата веќе беа излезени на поручек. Интерсно што забележав во Делчево ми беше дека сретнав појќе пиљари од колку маркети.Како што се движев низ градот, решив да не го возам делот до Берово преку Пехчево, туку да си фатам автобус и да си стигнам до Берово. Претходно добив информација дека нема никаков проблем да ти го земат точакот во багажник. Така и направив. Си зедов чипси, пивце и на “gps” џоа странец да ја барам автобуската станица. Ме води кон неа, стигвам и не гледам ни натпис ни ништо дека тука е автобуска, но “gps” знае. Излезен еден човек од билетара, ми објасна кога е автобусот, се раскомотив, си отворив пивце и седнав да чекам автобус. Додека чекав се размувабетив со една сопатничка за животот во Делчево и како и секаде, и тука беше истото. Се нема пари, се нема работа, младите заминуваат странство, изваат бугарски пасоши и тн.
После канење од пола час, стигна автобусот, го сместив точакот и дирек за Берово.Времето веќе се отворе со малку облаци и на толку чекање ми дојде и мака за толку време зошто можев да го извозам тој пат за Берово дур чекав автобус. Но за моја среќа, да не ми е м’ка, кога се движевме по пат пред Пехчево, едно невреме, еден силен дожд абе страшно. И бев среќен што не извозив. Стигнав во Берово и кај кого ќе стигнам ако не кај главниот на Малешевијата Гоце Шутевски.

Со Гоце се познававме уште од првата тура на Мариово и бевме станати веќе многу добри пријатели.Ме пречека, се поздравивме и заминавме дирек в кафана во ресторан МРС. Се најадовме, се напивме и бидејќи стигнав таму рано, решивме да извозиме до Аурора. Тргнавме по пат и на излез од Берово видовме дека невремето доаѓа кон нас и решивме да не возиме до таму, туку да го посетиме Св.Архангел Михаил и Етно ресторанот Манастир. После посетата се спуштивме в центар и за тој 1 км возење, јадов дожд колку за сите дена. Седнавме во еден од кафичите се напивме пивце и чекавме да стивне времето па правец во Русиново, во родното село на Гоце.
Заминавме со возење натака на некои 5 км со добар успон до селото, се сместивме во куќата на Гоце и како што носи редот, музика, пивце и одмор на душата. Така уживавме до кај 22.00 часот и в кревет за наредниот ден да сме спремни на кој Гоце ќе ме испрати до 20-от км.
18 април Среда Старт: 7.00ч
Берово – Демир Капија = 113 км
Рано утрото излегов да го видам прекрасното Русиново обвиено во магла и слана која се креваше многу тешко нагоре.Тој ден на радио кажаа дека во Берово е измерена најниската температура во Македонија и тоа 6 степени. Денот беше прекрасен но многу ладен. Се спремавме со Гоце, тој по долги а јас мажов по куси и спуст надолу. Каснавме нешто на продавница и заминавме на пат. Успонот што го качвевме претходниот ден, денеска беше спуст и со најниска температура во Македонија. Уште ми студит ко ќе ми текнит. Бавчите обелени со се трева со се дрва. Преубав поглед, но тешко за нив. Почна нашата тура и се упатувавме кон превојот Преведена на 1167 м.н.в од каде и ме испрате Гоце. Уживавме по успоните и спустовите со музика и мајтап и тие 20 км не ни ги сетивме. Стигнавме до Преведена, на чешма наполнав вода, Гоце преку планина за назад стандард, а јас за Д.Капија. Се поздравивме, се изгушкавме и патот под нозе.

После превојот имав добар и стрмен спуст кој водеше до долго очекуваниот спуст преку Суви Лаки за Струмица. Години го мерев, го гледав и дојде денот и да го извозам. Но Берово не е Берово ако не е стрмно. Мислев дека ќе дојде брзо спустот но имаше уште неколку успони за спремност кој морав да ги искачам и на места со 11%. Извозив и стигнав до спустот што води до Суви Лаки. 
Поглед шо да зборвам. Разеленета цела планина, погледи до недоглед, абе да се збудалит чоек, да не му се бегат!!! Како што се спуштав, уживав и застанвев да сликам на секое. Имав предупредување од Гоце да пазам по пат дека има крави и други животинчиња кои можат да попречат на пат. Тоа и се случе но со ум и полека слегов надолу. Кога се спуштив надолу, брзо стигнав до Струмица но за да не губам многу време и да не фатам многу топло, одма заминав за Валандово и Валандовско брдо. Патот од Струмица до Валандово е низ разеленета шума и со преубави погледи. Имаше доста возила, но тоа не ми сметаше. Си возев така со пол гас и мислев дека за брзо ќе стигнам до Д.Капија. Но како што одев по пат со душа го чекав Валандовското брдо и да го фатам тој спуст пред Валадово. Имаше доста камиони и тука имав информација од Гоце да се пазам дека имам доста камиони и испуштаат масло и е поопасно од на зима. Така и беше, но немаше некој проблем и за брзо го спуштив брдото. Стигнав во Валандово но не застанав туку заминав за Демир Капија и интересно беше тоа што на никој знак не пишеше Демир Капија туку Удово како тоа да е град а Демир Капија не е. Како и да е, како што ме носеше патот преку Пирава, Јосифово, стигнав за Удово. Но место да се приклучам на главниот пат, заминав низ Удово.
Ги поздравив едни господа кои си мезеа со ракивче и продолжив на право по пат. Од тука една жена си ги вадеше цвеќината и видов дека патот нешто не ми е јасен. Се вратив да ја прашам но не знаеше точно како да ми кажит, па си изовзив назад до господата и ги прашав: Добар ден. Дали можете да ми го кажете патот за Демир Капија? И од тука едниот господин ми рече : Чекај, застани, слези од точакот и ела да мааниме по една па после ќе си го фаќаш патот, шо се брзаш. Како знеше дека сум мераклија. Си седнав, си мезнавме, си удрив една ракија и ми дадоа два правци. Или по стариот или шо го викаат преку автопат. Се решив да одам по “автопатот”. Како што возев, ми останаа уште некаде 24 км од кои душата ми излезе. Вози, вози, никако патот да не излезит. 
Веќе беше 14.00 часот а Демир Капија ја знеме сите како многу топол град. Се движев, возев и стигнав до Демир Капија каде ме пречекаа мојот тетин и тетка. Ме угостија, ме испраа а јас веќе брзав да се видам со Славе RockGate и пријателите од Демир Капија Илија Мицев ,за на таен состанот во Моклиште каде се сретнав со сите мои другари, бајкери од поголемиот дел од Македонија. Па ко напревме една софра, па ко се изнапивме абе мераци. Назад за Д.Капија во 00.00 па малку сон и станвење за возот да го фатам за Скопје.
19 април Четврток Старт: 4.45ч
Д.Капија – Скопје (ама со комбе за весници на слободен печат)
Овај дел немав ни од почеток желба да го возам па сакав да се снајдам со возило за Скопје. Станавме со тетин ми сабајлето рано па да чекам воз. Стигнавме на железничка и на тоа чоекот шо го пречеквеше возот, ми кажа дека не е сигурен дека ќе ми го земат точакот. Возот стигна и кондуктерот со трчање кон мене во како хитлер ми напре со раката НЕ точакот!!! Сега шо ќе прам си реков? По малце размислување, тетин ми ми рече вози до Неготино па ќе стигни во 6.30 и таму имам комбина каде точакот го земаат за Скопје. Тргнав да возам и место по стариот пат, јас уште нерасонат, слегвам надолу низ тунел еден низ земја и одма се свестив. Кај одам бе јас? И како што реков на многу наврати наназад, со Господ напред и со к’смет се вратив назад, почнав да качвам на угорница и во моментот само што излегов на виделина, комбето веќе ме чекало. Здраво му велам. Да не го згрешив патот малце? Го згреше ми велит и то убо, туку ајде клавај го точакот од назад. Ама како му велам? Ајде клавај го тетин ти ме замоле да те носам. Се прерадвав ко дете мало и тргнавме по пат. Му велам ќе одам до Неготино па ќе барам превоз. Абе каков превоз ми велит, весници носам и те носам право во Скопје. Од радост и солзи ми дојдоја. Прерадвам стигнав многу рано во Скопје. Се средив, се сместив и планирав како да го започнам денот. Како и по обичај ојдов во седмица7 но уште беше рано за отворање (7.45ч). Ама домаќин чоек од сабајле со плескавици. Се изнашетав низ Скопје со точакот, го посетив Лазе Пробајк за честитање на новиот дуќан и веќе од тука почна
дружбата со другарите Скопјани.

Продолжеток на 19 април четврток во Скопје
Веќе се слушнав со долго годишниот другар Горан Василев да се најме на пивце во Конак,па после со долго годишната другарка Емилија Чатлеска и заминавме во Паб Порта на уште по некое пивце. Тие се најголемите виновници за тој преубав поминат викенд во Скопје и на планина. Дур муабетевме со пивце, Горан и Емилија ме договорија да останам викендов и да заминиме на Планинарски дом Караџица. Се сложив зошто време го гледав на слики но никогаш не ме носеше патот за да дојдам до таму. И еве ја шансата. Си се наместе. Се договоривме за сабота со тргање во 8 сабајле на која ја имав таа чест на тазе купениот држач за точак на новата кола на Емилија, да купит уште еден и за мојот точак и ко паша да ме однесат до Принц Алдинци. После тоа заминав на дружба со бајкерот од нашиот клуб Преспа Бајк на пивце па потоа на претстава Хадерсфилд кај нашиот сограѓанин Хари Михајловски во дружба на Ирена Маџаровска и Кирил Шентевски Ресенскиот-скопјанец. После преставата заминавме на пивце дружба со еден куп ресенчани и тоа: Живка Груевска , Ана Икономовска, Никола, Ирена, Кирил и глумецот Хари. Се подруживме, станавме и после тоа јас и Никола да не е рано, заминавме во Салоон на уште по едно пивце и сите за дома.

20 април Петок Старт:7.00
До Водно.
Долги години ги гледав сите другари како го искачват Водно со точак или пешки и имав голема желба да го искачам и јас и ете ми се остваре. Како и секаде, и таму беше разеленето и преубаво Скопје како што не го имав досега видено. За среќа го искачив рано баш пред да се пуштит и жичарата и без да го фатам топлото. Се спуштив долу, се прошетав низ Скопје и морав да се вратам дома, да се средам, бидејќи веќе бев договорен да се видам пак со Горан Василев на пивце, домашно мевце во домашна атмосфера и плус на една добра пијанка со едно многу опасно и ајлија бате Бране Петровски. Си ојдовме во пивница горе, си мезнавме, се напивме, напревме муабет шо како ќе биде викендот и заминав на друга дружба во парк и тоа со главната Мила Тасевска ака Мис Покрвеник. Се сретнавме во парк каде имаше некој си ден на конопот или шо знам јас. Мене пивцето ми беше битно и дружбата, па така ко домаќинка часте некое пиво и така си се дружевме во зеленилото на паркот. Убаво беше, но за да биде уште поубаво, дојдоја и Дарјан Раденковиќ и мојата сограѓанка Ирена Маџаровска на која дружбата во парк траеше до касните сатови со јадење во Силбо со Дарјан како шо требит со сите нишани.

21 април Сабота Старт: 8.30
Денот за мерак, времето топ, се спремаме полека да се пречекаме карши силбо на паркинг за да тераме кон Караџица. Дојде Никола Трајковски и ги чекавме Емилија и Горан. Пристигнаа на паркинг па заминавме да пазариме во маркет. На бензиска се пречекавме со изненадувањето на денот до тогаш непозната на многуте што беа на Караџица, Марина Маќенаџиева која до тогаш не присуствувала на никаков планински велосипедизам или планинарење но многу спремна фитнес љубителка. Пазаривме, се средивме и заминавме по пат за Драчево кое е го памтам многу време поради лудото и слатко возење на Емилија по пат. Првото запирање и среќавање со едниот дел од екипата беше на Горно и Долно Количани. Ко се сретнавме со екипата немав прерадост. Од целата екипа, со појќето имам седенка и то уба напрена. Кој од кој по ајлија. Веќе уште од тука бев свесен каква дружба не чекат горе в планина. Другите почнаа да возат со точаците, а јас, Горан, Емилија и Марина тераме со џипот за Принц –Алдинци. По нерамен и земјен терен, стигнавме некако до таму, се облаживме со трилече, ги спремаве точаците и дирек за Караџица. Се дружевме по пат со Тале и Емилија и кога стигнавме пред домот, останав без зборови. Сум го гледал на слики, ама немат споредба то шо можиш да го осетиш во живо. Преубај погледи, преубав чист воздух и планинарски дом среден за мерак. Неизбежно беше добар викенд. Се истуширавме, се средивме и седнавме на ракии и салата. Како што носеше денот, така се поуба и поуба беше дружбата со песни и веселби и уживање на во природа. Како шо се дружиме на другите тури, така и оваа. Се запознавме и се здруживме како да се знаеме цел живот. Преубо нешто се случува на тие турите, а кој не ги искусил, многу пропушта во животот. И така тераше денот надвор, на преубавото сонце, со многу песни и дружби и како паѓаше денот, се раѓаше ноќта за уште поголема дружба. Е после тоа што се случуваше, останува таму и уште многу текст ќе треба да се напише и никако нема да се објасни без да се осети во живо. А во целата таа дружба една огромна благодарност на домаќинот на домот Гоце кој несебично се дружеше со нас до крајот на забавата и со музиката на Тома Здравковиќ.


22 април Недела
Кој порано, ко покасно, сите до 8 станати. Кој мамурен, кој свеж, денот дали со кафе,ракија или пиво, морат да се почнит. На барање на домаќинот Гоце, се качивме на тераса, која сеуште не беше заштрафена, имаше барање да ја испробаме дали е добро средена и дали ќе искрепит. Арно ама, ние не сме да не викнит чоек на маса. Како шо тераше пробвењето на терасата, со мубаети едно кон други, замина на ракија, пиво и пак го почнавме денот со убо. Дружба невидена, погледи чудесни и така си тераше денот. Идеше денот за планинарење до Кадина река, а мене, Бране, Горан, Тале и екипа никако не ни се станвеше од тераса, ама некако со “оружје” за по пат шо велеше Ѓорѓи Колозов : Нога за нога, ајак з ајак тргнавме на прошетка. Дружбата на река беше преуба и како не ќе е во придружба на толку жени – Сања (главниот организатор), Марина, Емилија и др. Се подруживме, се омакавме во водата и назад во домот па спремање за спуст за дома. Со поздравување на домарот и екипата со тага но и радости од претходниот ден, заминавме назад за Алдинци од каде бегаме за Скопје. Стигнавме долу, се наместивме па во Драчево на пиво. И така поминавме еден преубав викенд, со преубави луѓе, многу дружба и шо велам секогаш: Со овие слики ќе умираме!!! Фала Ви на сите што ми го овозможвте овај викенд шо ќе го памтам цел живот!!!

23 април Понеделник Старт: 7.00ч
Скопје – Бигорски = 142.5 км
По утрото денот се познава, а јас во двоумење дали да останам и понеделник во Скопје или да возам за Бигорски, решив да тргнам и да ја избегнам горештината. Поручав сабајлето и терам за Тетово. Патот до тетово беше преубав, рамен и на места со мали успони и брзав да стигнам до најдобриот паб во Тетово – Викториан Паб кај газда Бубе кој ми е другарче веќе 3 години, од кој порачвев пива за проба, но ни еднаш не се имавме видено во живо. Дојде и тој ден. Само што стигнав пред Тетово беше 8.45 и му пратив порака дали точите пиво пред 9? Одма беше вратено на то: Брат, доаѓај отворено е те чекам. Жеден и возам со пабот, се видовме, се размуабетивме, се напив точено Сараевско на кое е тој главен дистрибутер од Сараево за Македонија, поседов, се сликавме и заминав за Гостивар.

За Гостивар по разговор со другарчето Николче Арсовски од Скопје, страствен љубител на точак а и во разговор со Бубе, ми предложија да возам преку Брвеница -Радиовце – Волковија – Чегране – Форино и дирек за Гостивар.Продолжив по тој пати не зажалив, бидејќи природата од таа страна беше многу убава. Како што терав, ми се случи една интересна средба со жител на Чегране со име Кенан Имери, кој исто така си вози точак низ околните села но и до Тетово и Гостивар. Му понудив да возиме заедно до Гостивар на тоа се сложи но пред да тргне, рече дека без музика не вози. Се наместе на точак и пуште Јашар Ахмедовски со негови зборови славејот што пее и така продолживме за Гостивар. Како што за прв пат го посетив Гостивар, морам да кажам дека ми осте многу добар в печаток, бидејќи е многу добар и среден град. Пристигнавме, си разменавме фејзбук и со еден ручек во Гостивар, заминав за правен кон Маврово и Ростуша.

На стартот за вртење за лево за Маврово имав еден необичен момент каде главните на државава не блокираа за да поминат тие а јас останав 15 и згора минути да паузирам на семафор за да поминат тие без проблем. Продолжив нагоре, имаше интересен спуст но со три ленти до скршнувањето за Маврово до кој немав никаков проблем, но проблемот беше кога на последниот завиок прочитав Св.Јован Бигорски 43 км.Тој пат веќе сум го имал возено, но успонот беше премногу лош, бидејќи имав веќе извозенон 100 км на многу тешко и топло време. Како и да е, со води и со паузи стигнав со Маврови анови, кои ми беа врвот на искачувањето и после нив имав 30 км спуст до Бигорски манастир. Спустот беше предобар со многу погледи на природата и убавините и искрено се изнагледав убајни. Стигнав во Бигорски, се сместив и од после тоа останува мистерија како си ги поминав тие два дена во тој прекрасен мир на Господа.

25 април Среда Старт: 6.30ч
Бигорски – Ресен = 130 км
Стартот беше тажен и со поздравување на отците и со благослов на игуменот, јас тргнав за Ресен со желба да ја извозам послената рута до мојот роден крај. Како што се движев по патот, утрото беше премногу ладно и ме потсеќаше на истото утро од Берово. Беше премногу со слана но беше прекрасно како и секогаш. Како се движев надолу, гледав доста убавини кои до претходно сум ги поминал со кола, а никогаш не сум ги забележал во живо така со точак. Времето беше мирно и така се движев кон Рајчица. На самото искачување од Рајчица, добив телефонски повик од мојата мајка која ми кажа дека кога веќе сум пред Дебар, ќе ме чека пред за замине во 14.00 за на работа.
Веќе по патот му објаснав дека не е толку блиску за да стигнам во толку краток период до Ресен. И во еден момент (сакам да објаснам што е љубов и желба) кога се замислив дека можам да ја стигнам мајка ми пред да замини на работа и да ја земам мојата внука Јована од градинка, имав една таква моќ, после сите тие денови, возења и тешкотии, имав таква сила што место да стигнам во 15-16 часот, јас стигнав во точно 13.00 ч во Ресен и со поздравување на моите родители кои беа првите и кои ме испратија за на пат, јас ја пречекав и мојата внука во градинка. Иако мала, после толку долг период, кога ме здогледа дека сум јас тој кој ја пречека на вратата, толкава љубов немам, и никогаш немам да сетам во мојот живот до сега, и никогаш понатака. Таа со својата радост, со својата љубов, не знаеше од која страна да истрча и да го изгушка ЧИЧО кој толку долг период го немаше во својот дом да ја пречека во градинка или во својот дом.
Тоа беше едно гоемо патешествие кое никогаш нема да го заборавам, никогаш нема да ги заборавам тие прекрасни луѓе кои се дружев во целиот период и никогаш нема да се разминам со тие прекрасни луѓе во мојот живот.
Наравоучение: Тие луѓе што си ги сретнал во планина, тие луѓе сметај ги за твои блиски засекогаш. Зошто на толкава подолга дружба, ќе го сетиш човек дали е вистинскиот или не е кој се здружил со тебе во таков момент. Планината е дел, каде човекот ги покажува своите искрени желби и недостатоци. Во тој момент ќе одлучиш со кој да го продолжиш своето дружење по планините или ќе го раскрстиш засекогаш. Можам да кажам од моја страна, дека со тие што сум се здружил, засекогаш останале мои пријатели. Ви благодарам уште еднаш до срце за прекрасната дружба на сите и има тури каде што иако не сме на Караџица, ќе се сретнеме на некое друго место, со некоја друга екипа, со некоја друга музика и ќе продолжиме да се љубиме како и претходно.
Ве сака, Кристијан Ќулумовски.
Претседател на Велосипедско-планинарскиот клуб Преспа Бајк – Ресен
#tur de makedonija so kristijan kjulumovski – prespa bajk 15 april nedela start: 6.30ch resen – veles = 155.9km vekje od vecherta spremen, sabajleto so pozdravuvanje na moite roditeli, trgnav na pateshestvieto koe me chekashe vo narednite dena. vremenskata prognoza kazhuvashe za dozhd vo narednite 2 dena, no so gospod napred jas trgnav da vozam bez razlika na vremenskite uslovi, bidejkji i da vrne i da vee i bura da kosi, jas sekoj kraj na turata sum pod pokriv. i taka pochna. vozenjeto do prilep mi beshe dosta poznato i od prethodni vozenja so tochak na taka, no za prv pat pletvar go kachuvav od prilepska strana. iako vekje po patot go iskachiv i gjavato od resen, pletvar ne beshe neshto opasno bidejkji e dosta pokratko od kolku da go kachuvash od drugata strana. prvata pauza mi beshe na benzinskata pumpa vo crna reka vo vozarci kade za prv pat bev sretnat od komshii resenchani kade me isprashuvaa kade odam. koga im kazhav ushte kolku pat imam za vozenje, se chudea kako li kje go izvozam. no vekje jas sum trgnal na pat koj so kejf , druzhba i zhelba kje go izvozam. dodeka vozev kon veles celo vreme neboto beshe pokrijano so oblaci a za mene beshe vo dobivka bidejkji odev kon topol kraj. kako shto se blizheshe krajot, jas se pojkje brzav da stignam do veles shto porano, za da imam i pojkje vreme za odmor. koga stignav do gradsko, kako shto odev kaj rodninite so avtobus po stariot pat na istiov ovaj shto go vozev, mislev deka gradsko i veles se mnogu blisku. no malku i zamorot, malku i dolgiot pat, vidov deka e dosta naporen i celo vreme so premnogu mal uspon i mnogu veter . na spushtanjeto na udolnicata pred agria, vekje kako shto imam k’smet a i dosta debel, pukna i prvata shpica. izvoziv so shantanje na kolceto nekako do veles, stignav do kaj mojata najmila bracheda menche. malku opushteno stignav pred zgrada i koga vekje sum veles, koj da go baram ako ne pretsedatelo na veles bajking i moj mnogu dobar drugar zoran janevski. so edno do dve piva , iako nedela, vekje zoki go dogovori orce koj nesebichno stana od svojot ruchek i go otvori dukjanot za da mi go spremi tochakot za naredniot den i narednata tura. premnogu blagodarnost do niv dvajca bidejkji kje morav da chekam naredniot den i kje izgubev dosta vreme za vozenje. go sredivme tochakot i so zoki so vozenje zaminavme direk vo pab kade trebeshe da frlime ushte po nekoe pivo i da se sretnime so kosta , isto taka dobar drugar so koj se znam od porano. sednavme, se vidovme, frlivme po nekoe pivce i vreme beshe da se odi doma na ruchek. bracheda mi vekje go spremala ruchekot , pa so nekoe rakivche se prefrlivme na salata pa edna musaka prsti da izlizhish. se najadovme, pomuabetivme shto sledno i mu spomnav deka odam nakaj m.kamenica. na cela srekja, i kako shto imam k’smet celo vreme, bracheda mi vekje ima chovek vo m.kamenica i mene vekje ushte od vecherta mi beshe sreden i smeshtaj i prechek so site nishani. golema blagodarnost do ivica shto bev prechekan kako gospodin i blagodarnost do gazdite na hotel shizik. 16 april ponedelnik start: 7.00ch veles – makedonska kamenica = 100.1km spremen za nova avantura zaminav da vozam za kamenica. pred da zaminam, morav da se pozdravam so mojot tetin i tetka vo veles pa posle toa za shtip. patot do shtip e preubav, nov i se e nadolu, osven veleshkoto brdo so uspon od 6% i nekojsi 4 km, izleguva eden vidik preubav i spushtanje se do shtip t.e kluchkata za kochani. kako shto vozev, uzhivav vo zelenilata, posadenite nivi i preubavite pejsazhi. vremeto beshe isto kako i prethodniot den i na moja srekja beshe i ladnichko, no bev ubavo oblechen i poleka se dvizhev kon shtip. pominav niz lozovo, kadrifakovo, tri cheshmi i na nadvozhnjakot pa levo za kochani. prvata pauza mi beshe na prvoto selo na izleguvanje od shtip za kochani chardaklija. tamu vekje opushten bez da znam ushte kolku imam za vozenje, jadov i m’tnav edno pivce. imav okolu 27 kilometri prav pat so kratki usponi i direk za kochani i da se sretnam so mojot prijatel stole koj vekje se znaevme mnogu godini, isto taka ljubiteli na likot i deloto na toma zdravkovikj no nikogash ne bevme sednati da napreme mubaet uz pivce. vekje stignav, se dogovorivme da se sretnime vo “coffee house” vo kochani. jas stignav neshto porano i vekje si narachav pivce, a vremeto vekje pochna da rosi. stigna stole, frliv jas nekoe pivce stole kafe pa se razmuabetivme za tochaci, za druzhba i dr. imav ushte 30 km do kamenica i morav da vozam. izlegov od kochani i zaminav kon istibanja pa od seloto bregalnica pochna usponot za kamenica. za prv pat vozev po toj pat i na koj se sretnav so mnogu ubavi pejsazhi i vozenje megju dve planini. pat so mnogu odroni no za mene ne beshe problem bidejkji beshe mnogu miren i bez soobrakjaj. uzhivav i kako iskachuvav do branata, imashe rabota na patot i se asfaltirashe celiot pat shto vozi za kamenica. stignav do branata,sliknav i zaminav za spustot do kamenica. koga stignav tamu go pobarav hotelot shizik i samo shto me smestija i me prechekaa so pivce i vekje celo nebo se isture na kamenica so dozhd. na srekja moja. se smestiv vo sobata, a sobata sho da kazham, osven da pofalam. golema, so golem krevet, spalna, tushovi od site strani, so golem televizor. ednostavno perverzija. se srediv, pa zaminav na ruchek pastarmajlija i pivce i uzhivanje. dodeka ruchav, stapiv vo kontakt so mojot prijatel boshko, shampionot vo bench i brat na gradonachalnichkata na m.kamenica. beshe na smena vo sasa i se dogovorivme da se sretnime vo teretanata koja interesno e napravena za kamenichani i besplatna za sekoj. se vidovme, pa mu predlozhiv posle trening deka kje go chekam vo shizik. dojde tamu, se vidovme, pomuabetivme, frliv po nekoe pivce a toj salata i voda i taka zaminav v krevet da odmoram za naredniot den.ushte ednash golema blagodarnost do ivica i gazdite na shizik koi nesebichno me smestija i ugostija vo ovoj prekrasen hotel – restoran. 17 april vtornik start: 7.30ch m.kamenica – delchevo 27 km. iako prviot plan beshe da vozam do berovo i plus toj mi beshe najlesniot den za vozenje, morav da go prekinam bidejkji imashe dosta golemi najavi na dozhd. planot beshe da odam so avtobus od kamenica do berovo, no kako shto stanav sabajleto, a avtobusot od kamenica do berovo beshe vo 11.30, reshiv da trgnam so vozenje barem do delchevo. kako shto izlegov od kamenica, so uspon od 1-2 km vekje izlegov na kalimansko ezero i se dvizhev celo vreme po nego. moram da kazham deka sum srekjen shto go fativ ovaj period za vozenje, bidejkji kade i da se dvizhev, sekade beshe razeleneto i preubavo. kako shto se dvizhev po ezeroto uzhivav vo tishinata koja ja imav po celiot pat i so mnogu malku soobrakjaj i po nekoj rabotnik na patot koj go zavrshuvaa asfaltiranjeto na celiot pat. brzo stignav do delchevo i go fativ i prviot uchilishen odmor i decata vekje bea izlezeni na poruchek. intersno shto zabelezhav vo delchevo mi beshe deka sretnav pojkje piljari od kolku marketi.kako shto se dvizhev niz gradot, reshiv da ne go vozam delot do berovo preku pehchevo, tuku da si fatam avtobus i da si stignam do berovo. prethodno dobiv informacija deka nema nikakov problem da ti go zemat tochakot vo bagazhnik. taka i napraviv. si zedov chipsi, pivce i na “gps” djoa stranec da ja baram avtobuskata stanica. me vodi kon nea, stigvam i ne gledam ni natpis ni nishto deka tuka e avtobuska, no “gps” znae. izlezen eden chovek od biletara, mi objasna koga e avtobusot, se raskomotiv, si otvoriv pivce i sednav da chekam avtobus. dodeka chekav se razmuvabetiv so edna sopatnichka za zhivotot vo delchevo i kako i sekade, i tuka beshe istoto. se nema pari, se nema rabota, mladite zaminuvaat stranstvo, izvaat bugarski pasoshi i tn. posle kanenje od pola chas, stigna avtobusot, go smestiv tochakot i direk za berovo.vremeto vekje se otvore so malku oblaci i na tolku chekanje mi dojde i maka za tolku vreme zoshto mozhev da go izvozam toj pat za berovo dur chekav avtobus. no za moja srekja, da ne mi e m’ka, koga se dvizhevme po pat pred pehchevo, edno nevreme, eden silen dozhd abe strashno. i bev srekjen shto ne izvoziv. stignav vo berovo i kaj kogo kje stignam ako ne kaj glavniot na maleshevijata goce shutevski. so goce se poznavavme ushte od prvata tura na mariovo i bevme stanati vekje mnogu dobri prijateli.me precheka, se pozdravivme i zaminavme direk v kafana vo restoran mrs. se najadovme, se napivme i bidejkji stignav tamu rano, reshivme da izvozime do aurora. trgnavme po pat i na izlez od berovo vidovme deka nevremeto doagja kon nas i reshivme da ne vozime do tamu, tuku da go posetime sv.arhangel mihail i etno restoranot manastir. posle posetata se spushtivme v centar i za toj 1 km vozenje, jadov dozhd kolku za site dena. sednavme vo eden od kafichite se napivme pivce i chekavme da stivne vremeto pa pravec vo rusinovo, vo rodnoto selo na goce. zaminavme so vozenje nataka na nekoi 5 km so dobar uspon do seloto, se smestivme vo kukjata na goce i kako shto nosi redot, muzika, pivce i odmor na dushata. taka uzhivavme do kaj 22.00 chasot i v krevet za naredniot den da sme spremni na koj goce kje me isprati do 20-ot km. 18 april sreda start: 7.00ch berovo – demir kapija = 113 km rano utroto izlegov da go vidam prekrasnoto rusinovo obvieno vo magla i slana koja se krevashe mnogu teshko nagore.toj den na radio kazhaa deka vo berovo e izmerena najniskata temperatura vo makedonija i toa 6 stepeni. denot beshe prekrasen no mnogu laden. se spremavme so goce, toj po dolgi a jas mazhov po kusi i spust nadolu. kasnavme neshto na prodavnica i zaminavme na pat. usponot shto go kachvevme prethodniot den, deneska beshe spust i so najniska temperatura vo makedonija. ushte mi studit ko kje mi teknit. bavchite obeleni so se treva so se drva. preubav pogled, no teshko za niv. pochna nashata tura i se upatuvavme kon prevojot prevedena na 1167 m.n.v od kade i me isprate goce. uzhivavme po usponite i spustovite so muzika i majtap i tie 20 km ne ni gi setivme. stignavme do prevedena, na cheshma napolnav voda, goce preku planina za nazad standard, a jas za d.kapija. se pozdravivme, se izgushkavme i patot pod noze. posle prevojot imav dobar i strmen spust koj vodeshe do dolgo ochekuvaniot spust preku suvi laki za strumica. godini go merev, go gledav i dojde denot i da go izvozam. no berovo ne e berovo ako ne e strmno. mislev deka kje dojde brzo spustot no imashe ushte nekolku usponi za spremnost koj morav da gi iskacham i na mesta so 11%. izvoziv i stignav do spustot shto vodi do suvi laki. pogled sho da zborvam. razeleneta cela planina, pogledi do nedogled, abe da se zbudalit choek, da ne mu se begat!!! kako shto se spushtav, uzhivav i zastanvev da slikam na sekoe. imav predupreduvanje od goce da pazam po pat deka ima kravi i drugi zhivotinchinja koi mozhat da poprechat na pat. toa i se sluche no so um i poleka slegov nadolu. koga se spushtiv nadolu, brzo stignav do strumica no za da ne gubam mnogu vreme i da ne fatam mnogu toplo, odma zaminav za valandovo i valandovsko brdo. patot od strumica do valandovo e niz razeleneta shuma i so preubavi pogledi. imashe dosta vozila, no toa ne mi smetashe. si vozev taka so pol gas i mislev deka za brzo kje stignam do d.kapija. no kako shto odev po pat so dusha go chekav valandovskoto brdo i da go fatam toj spust pred valadovo. imashe dosta kamioni i tuka imav informacija od goce da se pazam deka imam dosta kamioni i ispushtaat maslo i e poopasno od na zima. taka i beshe, no nemashe nekoj problem i za brzo go spushtiv brdoto. stignav vo valandovo no ne zastanav tuku zaminav za demir kapija i interesno beshe toa shto na nikoj znak ne pisheshe demir kapija tuku udovo kako toa da e grad a demir kapija ne e. kako i da e, kako shto me noseshe patot preku pirava, josifovo, stignav za udovo. no mesto da se priklucham na glavniot pat, zaminav niz udovo. gi pozdraviv edni gospoda koi si mezea so rakivche i prodolzhiv na pravo po pat. od tuka edna zhena si gi vadeshe cvekjinata i vidov deka patot neshto ne mi e jasen. se vrativ da ja prasham no ne znaeshe tochno kako da mi kazhit, pa si izovziv nazad do gospodata i gi prashav: dobar den. dali mozhete da mi go kazhete patot za demir kapija? i od tuka edniot gospodin mi reche : chekaj, zastani, slezi od tochakot i ela da maanime po edna pa posle kje si go fakjash patot, sho se brzash. kako zneshe deka sum meraklija. si sednav, si meznavme, si udriv edna rakija i mi dadoa dva pravci. ili po stariot ili sho go vikaat preku avtopat. se reshiv da odam po “avtopatot”. kako shto vozev, mi ostanaa ushte nekade 24 km od koi dushata mi izleze. vozi, vozi, nikako patot da ne izlezit. vekje beshe 14.00 chasot a demir kapija ja zneme site kako mnogu topol grad. se dvizhev, vozev i stignav do demir kapija kade me prechekaa mojot tetin i tetka. me ugostija, me ispraa a jas vekje brzav da se vidam so slave rockgate i prijatelite od demir kapija ilija micev ,za na taen sostanot vo moklishte kade se sretnav so site moi drugari, bajkeri od pogolemiot del od makedonija. pa ko naprevme edna sofra, pa ko se iznapivme abe meraci. nazad za d.kapija vo 00.00 pa malku son i stanvenje za vozot da go fatam za skopje. 19 april chetvrtok start: 4.45ch d.kapija – skopje (ama so kombe za vesnici na sloboden pechat) ovaj del nemav ni od pochetok zhelba da go vozam pa sakav da se snajdam so vozilo za skopje. stanavme so tetin mi sabajleto rano pa da chekam voz. stignavme na zheleznichka i na toa choekot sho go prechekveshe vozot, mi kazha deka ne e siguren deka kje mi go zemat tochakot. vozot stigna i kondukterot so trchanje kon mene vo kako hitler mi napre so rakata ne tochakot!!! sega sho kje pram si rekov? po malce razmisluvanje, tetin mi mi reche vozi do negotino pa kje stigni vo 6.30 i tamu imam kombina kade tochakot go zemaat za skopje. trgnav da vozam i mesto po stariot pat, jas ushte nerasonat, slegvam nadolu niz tunel eden niz zemja i odma se svestiv. kaj odam be jas? i kako shto rekov na mnogu navrati nanazad, so gospod napred i so k’smet se vrativ nazad, pochnav da kachvam na ugornica i vo momentot samo shto izlegov na videlina, kombeto vekje me chekalo. zdravo mu velam. da ne go zgreshiv patot malce? go zgreshe mi velit i to ubo, tuku ajde klavaj go tochakot od nazad. ama kako mu velam? ajde klavaj go tetin ti me zamole da te nosam. se preradvav ko dete malo i trgnavme po pat. mu velam kje odam do negotino pa kje baram prevoz. abe kakov prevoz mi velit, vesnici nosam i te nosam pravo vo skopje. od radost i solzi mi dojdoja. preradvam stignav mnogu rano vo skopje. se srediv, se smestiv i planirav kako da go zapochnam denot. kako i po obichaj ojdov vo sedmica7 no ushte beshe rano za otvoranje (7.45ch). ama domakjin choek od sabajle so pleskavici. se iznashetav niz skopje so tochakot, go posetiv laze probajk za chestitanje na noviot dukjan i vekje od tuka pochna druzhbata so drugarite skopjani. prodolzhetok na 19 april chetvrtok vo skopje vekje se slushnav so dolgo godishniot drugar goran vasilev da se najme na pivce vo konak,pa posle so dolgo godishnata drugarka emilija chatleska i zaminavme vo pab porta na ushte po nekoe pivce. tie se najgolemite vinovnici za toj preubav pominat vikend vo skopje i na planina. dur muabetevme so pivce, goran i emilija me dogovorija da ostanam vikendov i da zaminime na planinarski dom karadjica. se slozhiv zoshto vreme go gledav na sliki no nikogash ne me noseshe patot za da dojdam do tamu. i eve ja shansata. si se nameste. se dogovorivme za sabota so trganje vo 8 sabajle na koja ja imav taa chest na taze kupeniot drzhach za tochak na novata kola na emilija, da kupit ushte eden i za mojot tochak i ko pasha da me odnesat do princ aldinci. posle toa zaminav na druzhba so bajkerot od nashiot klub prespa bajk na pivce pa potoa na pretstava hadersfild kaj nashiot sogragjanin hari mihajlovski vo druzhba na irena madjarovska i kiril shentevski resenskiot-skopjanec. posle prestavata zaminavme na pivce druzhba so eden kup resenchani i toa: zhivka gruevska , ana ikonomovska, nikola, irena, kiril i glumecot hari. se podruzhivme, stanavme i posle toa jas i nikola da ne e rano, zaminavme vo saloon na ushte po edno pivce i site za doma. 20 april petok start:7.00 do vodno. dolgi godini gi gledav site drugari kako go iskachvat vodno so tochak ili peshki i imav golema zhelba da go iskacham i jas i ete mi se ostvare. kako i sekade, i tamu beshe razeleneto i preubavo skopje kako shto ne go imav dosega videno. za srekja go iskachiv rano bash pred da se pushtit i zhicharata i bez da go fatam toploto. se spushtiv dolu, se proshetav niz skopje i morav da se vratam doma, da se sredam, bidejkji vekje bev dogovoren da se vidam pak so goran vasilev na pivce, domashno mevce vo domashna atmosfera i plus na edna dobra pijanka so edno mnogu opasno i ajlija bate brane petrovski. si ojdovme vo pivnica gore, si meznavme, se napivme, naprevme muabet sho kako kje bide vikendot i zaminav na druga druzhba vo park i toa so glavnata mila tasevska aka mis pokrvenik. se sretnavme vo park kade imashe nekoj si den na konopot ili sho znam jas. mene pivceto mi beshe bitno i druzhbata, pa taka ko domakjinka chaste nekoe pivo i taka si se druzhevme vo zeleniloto na parkot. ubavo beshe, no za da bide ushte poubavo, dojdoja i darjan radenkovikj i mojata sogragjanka irena madjarovska na koja druzhbata vo park traeshe do kasnite satovi so jadenje vo silbo so darjan kako sho trebit so site nishani. 21 april sabota start: 8.30 denot za merak, vremeto top, se spremame poleka da se prechekame karshi silbo na parking za da terame kon karadjica. dojde nikola trajkovski i gi chekavme emilija i goran. pristignaa na parking pa zaminavme da pazarime vo market. na benziska se prechekavme so iznenaduvanjeto na denot do togash nepoznata na mnogute shto bea na karadjica, marina makjenadjieva koja do togash ne prisustvuvala na nikakov planinski velosipedizam ili planinarenje no mnogu spremna fitnes ljubitelka. pazarivme, se sredivme i zaminavme po pat za drachevo koe e go pamtam mnogu vreme poradi ludoto i slatko vozenje na emilija po pat. prvoto zapiranje i srekjavanje so edniot del od ekipata beshe na gorno i dolno kolichani. ko se sretnavme so ekipata nemav preradost. od celata ekipa, so pojkjeto imam sedenka i to uba naprena. koj od koj po ajlija. vekje ushte od tuka bev svesen kakva druzhba ne chekat gore v planina. drugite pochnaa da vozat so tochacite, a jas, goran, emilija i marina terame so djipot za princ –aldinci. po neramen i zemjen teren, stignavme nekako do tamu, se oblazhivme so trileche, gi spremave tochacite i direk za karadjica. se druzhevme po pat so tale i emilija i koga stignavme pred domot, ostanav bez zborovi. sum go gledal na sliki, ama nemat sporedba to sho mozhish da go osetish vo zhivo. preubaj pogledi, preubav chist vozduh i planinarski dom sreden za merak. neizbezhno beshe dobar vikend. se istushiravme, se sredivme i sednavme na rakii i salata. kako shto noseshe denot, taka se pouba i pouba beshe druzhbata so pesni i veselbi i uzhivanje na vo priroda. kako sho se druzhime na drugite turi, taka i ovaa. se zapoznavme i se zdruzhivme kako da se znaeme cel zhivot. preubo neshto se sluchuva na tie turite, a koj ne gi iskusil, mnogu propushta vo zhivotot. i taka terashe denot nadvor, na preubavoto sonce, so mnogu pesni i druzhbi i kako pagjashe denot, se ragjashe nokjta za ushte pogolema druzhba. e posle toa shto se sluchuvashe, ostanuva tamu i ushte mnogu tekst kje treba da se napishe i nikako nema da se objasni bez da se oseti vo zhivo. a vo celata taa druzhba edna ogromna blagodarnost na domakjinot na domot goce koj nesebichno se druzheshe so nas do krajot na zabavata i so muzikata na toma zdravkovikj. 22 april nedela koj porano, ko pokasno, site do 8 stanati. koj mamuren, koj svezh, denot dali so kafe,rakija ili pivo, morat da se pochnit. na baranje na domakjinot goce, se kachivme na terasa, koja seushte ne beshe zashtrafena, imashe baranje da ja isprobame dali e dobro sredena i dali kje iskrepit. arno ama, nie ne sme da ne viknit choek na masa. kako sho terashe probvenjeto na terasata, so mubaeti edno kon drugi, zamina na rakija, pivo i pak go pochnavme denot so ubo. druzhba nevidena, pogledi chudesni i taka si terashe denot. ideshe denot za planinarenje do kadina reka, a mene, brane, goran, tale i ekipa nikako ne ni se stanveshe od terasa, ama nekako so “oruzhje” za po pat sho veleshe gjorgji kolozov : noga za noga, ajak z ajak trgnavme na proshetka. druzhbata na reka beshe preuba i kako ne kje e vo pridruzhba na tolku zheni – sanja (glavniot organizator), marina, emilija i dr. se podruzhivme, se omakavme vo vodata i nazad vo domot pa spremanje za spust za doma. so pozdravuvanje na domarot i ekipata so taga no i radosti od prethodniot den, zaminavme nazad za aldinci od kade begame za skopje. stignavme dolu, se namestivme pa vo drachevo na pivo. i taka pominavme eden preubav vikend, so preubavi lugje, mnogu druzhba i sho velam sekogash: so ovie sliki kje umirame!!! fala vi na site shto mi go ovozmozhvte ovaj vikend sho kje go pamtam cel zhivot!!! 23 april ponedelnik start: 7.00ch skopje – bigorski = 142.5 km po utroto denot se poznava, a jas vo dvoumenje dali da ostanam i ponedelnik vo skopje ili da vozam za bigorski, reshiv da trgnam i da ja izbegnam goreshtinata. poruchav sabajleto i teram za tetovo. patot do tetovo beshe preubav, ramen i na mesta so mali usponi i brzav da stignam do najdobriot pab vo tetovo – viktorian pab kaj gazda bube koj mi e drugarche vekje 3 godini, od koj porachvev piva za proba, no ni ednash ne se imavme videno vo zhivo. dojde i toj den. samo shto stignav pred tetovo beshe 8.45 i mu prativ poraka dali tochite pivo pred 9? odma beshe vrateno na to: brat, doagjaj otvoreno e te chekam. zheden i vozam so pabot, se vidovme, se razmuabetivme, se napiv tocheno saraevsko na koe e toj glaven distributer od saraevo za makedonija, posedov, se slikavme i zaminav za gostivar. za gostivar po razgovor so drugarcheto nikolche arsovski od skopje, strastven ljubitel na tochak a i vo razgovor so bube, mi predlozhija da vozam preku brvenica -radiovce – volkovija – chegrane – forino i direk za gostivar.prodolzhiv po toj pati ne zazhaliv, bidejkji prirodata od taa strana beshe mnogu ubava. kako shto terav, mi se sluchi edna interesna sredba so zhitel na chegrane so ime kenan imeri, koj isto taka si vozi tochak niz okolnite sela no i do tetovo i gostivar. mu ponudiv da vozime zaedno do gostivar na toa se slozhi no pred da trgne, reche deka bez muzika ne vozi. se nameste na tochak i pushte jashar ahmedovski so negovi zborovi slavejot shto pee i taka prodolzhivme za gostivar. kako shto za prv pat go posetiv gostivar, moram da kazham deka mi oste mnogu dobar v pechatok, bidejkji e mnogu dobar i sreden grad. pristignavme, si razmenavme fejzbuk i so eden ruchek vo gostivar, zaminav za praven kon mavrovo i rostusha. na startot za vrtenje za levo za mavrovo imav eden neobichen moment kade glavnite na drzhavava ne blokiraa za da pominat tie a jas ostanav 15 i zgora minuti da pauziram na semafor za da pominat tie bez problem. prodolzhiv nagore, imashe interesen spust no so tri lenti do skrshnuvanjeto za mavrovo do koj nemav nikakov problem, no problemot beshe koga na posledniot zaviok prochitav sv.jovan bigorski 43 km.toj pat vekje sum go imal vozeno, no usponot beshe premnogu losh, bidejkji imav vekje izvozenon 100 km na mnogu teshko i toplo vreme. kako i da e, so vodi i so pauzi stignav so mavrovi anovi, koi mi bea vrvot na iskachuvanjeto i posle niv imav 30 km spust do bigorski manastir. spustot beshe predobar so mnogu pogledi na prirodata i ubavinite i iskreno se iznagledav ubajni. stignav vo bigorski, se smestiv i od posle toa ostanuva misterija kako si gi pominav tie dva dena vo toj prekrasen mir na gospoda. 25 april sreda start: 6.30ch bigorski – resen = 130 km startot beshe tazhen i so pozdravuvanje na otcite i so blagoslov na igumenot, jas trgnav za resen so zhelba da ja izvozam poslenata ruta do mojot roden kraj. kako shto se dvizhev po patot, utroto beshe premnogu ladno i me potsekjashe na istoto utro od berovo. beshe premnogu so slana no beshe prekrasno kako i sekogash. kako se dvizhev nadolu, gledav dosta ubavini koi do prethodno sum gi pominal so kola, a nikogash ne sum gi zabelezhal vo zhivo taka so tochak. vremeto beshe mirno i taka se dvizhev kon rajchica. na samoto iskachuvanje od rajchica, dobiv telefonski povik od mojata majka koja mi kazha deka koga vekje sum pred debar, kje me cheka pred za zamine vo 14.00 za na rabota. vekje po patot mu objasnav deka ne e tolku blisku za da stignam vo tolku kratok period do resen. i vo eden moment (sakam da objasnam shto e ljubov i zhelba) koga se zamisliv deka mozham da ja stignam majka mi pred da zamini na rabota i da ja zemam mojata vnuka jovana od gradinka, imav edna takva mokj, posle site tie denovi, vozenja i teshkotii, imav takva sila shto mesto da stignam vo 15-16 chasot, jas stignav vo tochno 13.00 ch vo resen i so pozdravuvanje na moite roditeli koi bea prvite i koi me ispratija za na pat, jas ja prechekav i mojata vnuka vo gradinka. iako mala, posle tolku dolg period, koga me zdogleda deka sum jas toj koj ja precheka na vratata, tolkava ljubov nemam, i nikogash nemam da setam vo mojot zhivot do sega, i nikogash ponataka. taa so svojata radost, so svojata ljubov, ne znaeshe od koja strana da istrcha i da go izgushka chicho koj tolku dolg period go nemashe vo svojot dom da ja precheka vo gradinka ili vo svojot dom. toa beshe edno goemo pateshestvie koe nikogash nema da go zaboravam, nikogash nema da gi zaboravam tie prekrasni lugje koi se druzhev vo celiot period i nikogash nema da se razminam so tie prekrasni lugje vo mojot zhivot. naravouchenie: tie lugje shto si gi sretnal vo planina, tie lugje smetaj gi za tvoi bliski zasekogash. zoshto na tolkava podolga druzhba, kje go setish chovek dali e vistinskiot ili ne e koj se zdruzhil so tebe vo takov moment. planinata e del, kade chovekot gi pokazhuva svoite iskreni zhelbi i nedostatoci. vo toj moment kje odluchish so koj da go prodolzhish svoeto druzhenje po planinite ili kje go raskrstish zasekogash. mozham da kazham od moja strana, deka so tie shto sum se zdruzhil, zasekogash ostanale moi prijateli. vi blagodaram ushte ednash do srce za prekrasnata druzhba na site i ima turi kade shto iako ne sme na karadjica, kje se sretneme na nekoe drugo mesto, so nekoja druga ekipa, so nekoja druga muzika i kje prodolzhime da se ljubime kako i prethodno. ve saka, kristijan kjulumovski. pretsedatel na velosipedsko-planinarskiot klub prespa bajk – resen
Објава← Назад кон архивата