Флора-фауна
Транс Гран Шар Планина 2018



Неделата и викендот ми измина со прилично хаотични комбинации. Тренинг и истоштеност, свадба и мамурлак и припреми за моето второ минување на „малата” (воопшто не е мала), ама е само половина (од Шара) Шарпланинска Трансверзала – од Старо Село до Попова Шапка преку високиот гребен на Шара. Пешки, во еден маф.
Оваа година конечно формиравме екипа за главната трка на Ултра Треил ду Мон Блан. Досега на истата, трка која се одржува од 2001 година, од Македонија имаат учествувано само пет наши луѓе. Трајче Панковски во 2012 финишира скратена верзија од 110км поради лошо време, Дејан Крле во 2016 се откажува поради настинка, а единствено Светлана Стојаноска, Јовица Јованчев и Жикица Ивановски во 2014 ја имаат завршено целата трка.
Истата е со должина од 105 милји односно 171 километар и има околу 10000 метри денивелација. Стартува од Шамони, оди во Италија до Курмајер, потоа до Ла Фули и Шампе Лак во Швајцарија и завршува повторно во Шамони. И да сакам да ви објаснам колку е тоа за едно трчање, не знам и не можам, а и да можам, веројатно нема да ме разберете.

Големи предизвици си бараат голема посветеност и желба, но и ред други работи во позадина. Ние ги фативме со ред. Иако сме аматери, тоа не значи дека не можеме да тренираме и да се спремаме за нешто големо. Јули ми беше одработен според мене во рамки на добри подготовки (можеби фалеше малку тренинг на повисок), но на крајот успеавме да го дочекаме викендот кога ќе отидеме на Шарпланинската Трансверзала како еден од последните подолги и понапорни тренинзи пред трката.
Нашата ултрашка верзија на трансверзалата е следна. Старт во Старо Село, Љуботен – Пирибег – Чаушица – под Кобилица – траверс на Шилеџе и Вртоп – Караникола – Долна Лешница и од тука има две варијанти. 1. По патот за Шапка – полесна варијанта и 2. Преку Горна Лешница за Титов до Шапка – многу, многу побрутално нешто. И се ова во еден ден. Во опција беше и варијанта од Караникола 3. До Скакала и Џинибег па преку Мал Турчин и Титов за Шапка.

Практично првиот дел до Караниколичко е ист со планинарската трансверзала, само што таму тие 50 километри со ранци се одат 2 дена. Типично се оди на почеток на јули, но оваа година поради многу дожд и нестабилни услови, моравме да почекаме до почеток на август, но барем бевме сигурни дека ќе имаме многу вода.
На Шапка отидовме со една кола јас, Жико, Светле (логистика) и Пирко (Игор Пирковски). Идејата беше да се остави тука колата, да се одмори па Јоцо и Марти да дојдат да не земат за Старо Село откаде би тргнале. Александар и Величе заедно со целото семејство ни направија фантастична помош со тоа што не примија во викендицата за неколкучасовен одмор и вечера. Нормално дека бевме главни „ѕвезди” во викендицата бидејќи имавме најненормален план. Кој нормален оди пешки од Старо Село за Шапка во еден ден?

Паста парти, два три часа скоро без сон, но сепак во кревет и се спремаме за тргнување. Доаѓа Јоцо, се пакуваме и веќе пред 2 часот наутро сме во Старо Село. Времето е идеално, малку студено но без ветер. Во одлично расположение тргнуваме околу 2 часот и 15 минути. Договорот е Љуботен па и до Пирибег да не форсираме воопшто. Така и би. Љуботен за 2 часа и 20 минути со многу зезање и лаф муабети 90% на тема трчање.
Споро по сипарот до Козја Стена и веќе во мугри сме на седлото под преубавиот врв. Од тука следи една од најдобро воспоставените патеки до под Пирибег. Чист треил на 2100 метри. Уринското сонце дава неверојатен контраст на патеката додека ние трчаме комфорно темпо. Шара бликаше од вода. Имавме на секој чекор и заедно во комбинација со добрите временски услови, денот ветуваше многу.
До Пирибег без потешкотии и одлично, малку сендвич, па трнгавме за најдивиот и најтешкиот сегмент – Езерски до Бистрички и Црн Врв. Тука движењето е екстремно споро. Гребенот е исполнет со големи камени блокови кои утрото беа влажни. Патека постои но наместа се губи во каменестиот мозаик на дивата природа. Некаде после Езерски врв од десна страна видовме стадо од 40-тина дивокози. Фантастичен поглед но тоа беше само почеток на оваа убавина. Водата како да ги беше припила сите најубави форми на живот погоре, високо во планината.

Некаде по Бистрички врв и пред седлото за Црн Врв од лево на македонска територија видовме мечка. Беше со средна големина и беше на дното од долината, пиеше вода од еден извор. Не слушна и се повлече во нејзината територија. Успеавме да ја сликаме но беше прилично далеку. Прв пат на Шара гледам мечка.

Но, убавината не застана тука, под Црн Врв не пречека стадо од 40-тина диви коњи заедно со неколку ждребиња. Неверојатна глетка. Не сакавме премногу да ги вознемируваме па затоа свртевме и правец за Кобилица.
Боровинки колку сакаш, а и боровинкари. Под Кобилица правевме втора поголема пауза (10 мин.) за храна и одмор. Цело време бевме во континуирано движење. Јоцо иако првично планираше да оди пократко, реши да дојде со нас бидејќи му одговараше темпото. Од тука следи повторно една убава тесна планинарска патека која оди по изохипса под Шилеџе и Вртоп се до Караникола.

Во овој дел се разделивме со Јоцо, тој реши да намали и да ја оди варијанта 1. Следеше одмор на Караникола каде решивме дека не одиме за Џинибег (варијанта 3.) бидејќи тој дел ни беше малку понепознат (јас го имам еднаш одено во 2014 година) и решивме да одиме варијанта 2. Долна Лешница – Горна – Титов – Попова Шапка.
Во овој дел веќе круната на Шара ни беше на дофат. Сакавме да ја оствариме одамна посакуваната цел – од Титов врв да појдеме по гребенот за Бакрдан и Церипашина до Шапка, но плановите нема да бидат исти за 2-3 часа.


Од Долна Лешница го наоѓаме грдо пробиениот пат (веќе разурнатата планинарска патека) за Горна Лешница и започнуваме еден од најтешките сегменти. 1300 висински метри качување на уморни нозе. Од Горна Лешница тоа е веќе вертикал – 1000 метри многу многу стрмно качување. Тука веќе почнува првата помала криза. Мини караница со овчарските кучиња кои ги построивме во ред, и правец за седлото. 
Искачувањето беше навистина тешко. Мислам дека бев на крајот со силите. Нозете беа свежи но снагата ми слабееше а здивот ми беше плиток. Но затоа мора да се одржи позитивна мисла и јасна цел во слични ситуации. Затоа тука е искуството и пријателите.

Малку зезање на наша сметка и ете сме на врв. Нема никој, па скоро и да не видовме никој низ целата траса. 61 километар до Титов Врв. Од врвот Љуботен до тука сме пешачеле 13 часа и нешто ситно минути.
Дефинитивно отпаѓа гребенот преку Бакрдан бидејќи ќе ни одземеше дополнителни 2-3 часа, а Вакаф испадна многу убав за трчање на уморни нозе и за час и половина бевме на Шапка. Во исто време и Јоцо стигнал на Шапка, ни јавија девојките. 

Умор скоро и да не чуствував, веројатно затоа што веќе имам доста вложено во слични авантури. На квечерина веќе бевме пред викендицата. 17 часа и 20 минути движење низ високите предели на Шара. Не е за секој, но можеби ова ќе биде голем предизвик за некој…
За сите заинтересирани, повеќе информации за патеката, храна, течности и се останато можеме да ви споделиме во било кое време.
Се гледаме на УТМБ.

Ова подоле е целосниот запис на Пирко
Дистанца – 72км
Денивелација – 5050 метри
Време – 17:20
Паузи – малку
Логистика – само на старт/финиш, на траса целосно самостојно
trans gran shar planina 2018 nedelata i vikendot mi izmina so prilichno haotichni kombinacii. trening i istoshtenost, svadba i mamurlak i pripremi za moeto vtoro minuvanje na „ malata ” (voopshto ne e mala), ama e samo polovina (od shara) sharplaninska transverzala – od staro selo do popova shapka preku visokiot greben na shara. peshki, vo eden maf. ovaa godina konechno formiravme ekipa za glavnata trka na ultra treil du mon blan. dosega na istata, trka koja se odrzhuva od 2001 godina, od makedonija imaat uchestvuvano samo pet nashi lugje. trajche pankovski vo 2012 finishira skratena verzija od 110km poradi losho vreme, dejan krle vo 2016 se otkazhuva poradi nastinka, a edinstveno svetlana stojanoska, jovica jovanchev i zhikica ivanovski vo 2014 ja imaat zavrsheno celata trka. istata e so dolzhina od 105 milji odnosno 171 kilometar i ima okolu 10000 metri denivelacija. startuva od shamoni, odi vo italija do kurmajer, potoa do la fuli i shampe lak vo shvajcarija i zavrshuva povtorno vo shamoni. i da sakam da vi objasnam kolku e toa za edno trchanje, ne znam i ne mozham, a i da mozham, verojatno nema da me razberete. golemi predizvici si baraat golema posvetenost i zhelba, no i red drugi raboti vo pozadina. nie gi fativme so red. iako sme amateri, toa ne znachi deka ne mozheme da trenirame i da se spremame za neshto golemo. juli mi beshe odraboten spored mene vo ramki na dobri podgotovki (mozhebi faleshe malku trening na povisok), no na krajot uspeavme da go dochekame vikendot koga kje otideme na sharplaninskata transverzala kako eden od poslednite podolgi i ponaporni treninzi pred trkata. nashata ultrashka verzija na transverzalata e sledna. start vo staro selo, ljuboten – piribeg – chaushica – pod kobilica – travers na shiledje i vrtop – karanikola – dolna leshnica i od tuka ima dve varijanti. 1. po patot za shapka – polesna varijanta i 2. preku gorna leshnica za titov do shapka – mnogu, mnogu pobrutalno neshto. i se ova vo eden den. vo opcija beshe i varijanta od karanikola 3. do skakala i djinibeg pa preku mal turchin i titov za shapka. praktichno prviot del do karanikolichko e ist so planinarskata transverzala, samo shto tamu tie 50 kilometri so ranci se odat 2 dena. tipichno se odi na pochetok na juli, no ovaa godina poradi mnogu dozhd i nestabilni uslovi, moravme da pochekame do pochetok na avgust, no barem bevme sigurni deka kje imame mnogu voda. na shapka otidovme so edna kola jas, zhiko, svetle (logistika) i pirko (igor pirkovski). idejata beshe da se ostavi tuka kolata, da se odmori pa joco i marti da dojdat da ne zemat za staro selo otkade bi trgnale. aleksandar i veliche zaedno so celoto semejstvo ni napravija fantastichna pomosh so toa shto ne primija vo vikendicata za nekolkuchasoven odmor i vechera. normalno deka bevme glavni „dzvezdi” vo vikendicata bidejkji imavme najnenormalen plan. koj normalen odi peshki od staro selo za shapka vo eden den? pasta parti, dva tri chasa skoro bez son, no sepak vo krevet i se spremame za trgnuvanje. doagja joco, se pakuvame i vekje pred 2 chasot nautro sme vo staro selo. vremeto e idealno, malku studeno no bez veter. vo odlichno raspolozhenie trgnuvame okolu 2 chasot i 15 minuti. dogovorot e ljuboten pa i do piribeg da ne forsirame voopshto. taka i bi. ljuboten za 2 chasa i 20 minuti so mnogu zezanje i laf muabeti 90% na tema trchanje. sporo po siparot do kozja stena i vekje vo mugri sme na sedloto pod preubaviot vrv. od tuka sledi edna od najdobro vospostavenite pateki do pod piribeg. chist treil na 2100 metri. urinskoto sonce dava neverojaten kontrast na patekata dodeka nie trchame komforno tempo. shara blikashe od voda. imavme na sekoj chekor i zaedno vo kombinacija so dobrite vremenski uslovi, denot vetuvashe mnogu. do piribeg bez poteshkotii i odlichno, malku sendvich, pa trngavme za najdiviot i najteshkiot segment – ezerski do bistrichki i crn vrv. tuka dvizhenjeto e ekstremno sporo. grebenot e ispolnet so golemi kameni blokovi koi utroto bea vlazhni. pateka postoi no namesta se gubi vo kamenestiot mozaik na divata priroda. nekade posle ezerski vrv od desna strana vidovme stado od 40-tina divokozi. fantastichen pogled no toa beshe samo pochetok na ovaa ubavina. vodata kako da gi beshe pripila site najubavi formi na zhivot pogore, visoko vo planinata. nekade po bistrichki vrv i pred sedloto za crn vrv od levo na makedonska teritorija vidovme mechka. beshe so sredna golemina i beshe na dnoto od dolinata, pieshe voda od eden izvor. ne slushna i se povleche vo nejzinata teritorija. uspeavme da ja slikame no beshe prilichno daleku. prv pat na shara gledam mechka. no, ubavinata ne zastana tuka, pod crn vrv ne precheka stado od 40-tina divi konji zaedno so nekolku zhdrebinja. neverojatna gletka. ne sakavme premnogu da gi voznemiruvame pa zatoa svrtevme i pravec za kobilica. borovinki kolku sakash, a i borovinkari. pod kobilica pravevme vtora pogolema pauza (10 min.) za hrana i odmor. celo vreme bevme vo kontinuirano dvizhenje. joco iako prvichno planirashe da odi pokratko, reshi da dojde so nas bidejkji mu odgovarashe tempoto. od tuka sledi povtorno edna ubava tesna planinarska pateka koja odi po izohipsa pod shiledje i vrtop se do karanikola. vo ovoj del se razdelivme so joco, toj reshi da namali i da ja odi varijanta 1. sledeshe odmor na karanikola kade reshivme deka ne odime za djinibeg (varijanta 3.) bidejkji toj del ni beshe malku ponepoznat (jas go imam ednash odeno vo 2014 godina) i reshivme da odime varijanta 2. dolna leshnica – gorna – titov – popova shapka. vo ovoj del vekje krunata na shara ni beshe na dofat. sakavme da ja ostvarime odamna posakuvanata cel – od titov vrv da pojdeme po grebenot za bakrdan i ceripashina do shapka, no planovite nema da bidat isti za 2-3 chasa. od dolna leshnica go naogjame grdo probieniot pat (vekje razurnatata planinarska pateka) za gorna leshnica i zapochnuvame eden od najteshkite segmenti. 1300 visinski metri kachuvanje na umorni noze. od gorna leshnica toa e vekje vertikal – 1000 metri mnogu mnogu strmno kachuvanje. tuka vekje pochnuva prvata pomala kriza. mini karanica so ovcharskite kuchinja koi gi postroivme vo red, i pravec za sedloto. iskachuvanjeto beshe navistina teshko. mislam deka bev na krajot so silite. nozete bea svezhi no snagata mi slabeeshe a zdivot mi beshe plitok. no zatoa mora da se odrzhi pozitivna misla i jasna cel vo slichni situacii. zatoa tuka e iskustvoto i prijatelite. malku zezanje na nasha smetka i ete sme na vrv. nema nikoj, pa skoro i da ne vidovme nikoj niz celata trasa. 61 kilometar do titov vrv. od vrvot ljuboten do tuka sme peshachele 13 chasa i neshto sitno minuti. definitivno otpagja grebenot preku bakrdan bidejkji kje ni odzemeshe dopolnitelni 2-3 chasa, a vakaf ispadna mnogu ubav za trchanje na umorni noze i za chas i polovina bevme na shapka. vo isto vreme i joco stignal na shapka, ni javija devojkite. umor skoro i da ne chustvuvav, verojatno zatoa shto vekje imam dosta vlozheno vo slichni avanturi. na kvecherina vekje bevme pred vikendicata. 17 chasa i 20 minuti dvizhenje niz visokite predeli na shara. ne e za sekoj, no mozhebi ova kje bide golem predizvik za nekoj… za site zainteresirani, povekje informacii za patekata, hrana, technosti i se ostanato mozheme da vi spodelime vo bilo koe vreme. se gledame na utmb. ova podole e celosniot zapis na pirko distanca – 72km denivelacija – 5050 metri vreme – 17:20 pauzi – malku logistika – samo na start/finish, na trasa celosno samostojno
Објава← Назад кон архивата