Флора-фауна
УТМБ 2018 – Од желба и замисла до реализација


Не дека како дете не бев активен, ама во средно и накај факултет навистина затаив со спортот и рекреирањето. Освен некоја чат-пат планина и трчање не подолго од 4-5 километри на кеј со апсолутно никаква цел, се друго беше оставено на чадење цигари, пиво и сите нормални пропратни работи за млад човек кој расте во Скопје.
Прв посериозен чекор кон нешто ново беше самата Западна Трансверзала во 2014 година која ми остави фантастично искуство и преубави спомени. Нешто што навистина секој од нас некогаш во животот би требало да проба да го направи. Целосно исклучување од секојдневниот хаос и споро но сигурно движење во ритамот на природата кое многу бргу те освестува дека ништо живо друго не ти треба. Единсветно ранчето, опкружувањето, малку храна и чиста вода.
Годината како да наговестуваше промени, па после ЗМТ 2014 дојде ова со скролањево по интернет. Кликнав на сајтот, разгледав, малку размислив и се пријавив, а утредента веднаш платив 1000 денари котизација за трката која беше закажана за некој ран октомври. Бев убеден дека ако си платам, многу посериозно ќе си земам одговорност. Од денешна гледна точка сметам дека ова е клучно за секоја промена. Мавни го човек по џеб, па следниот пат и тоа како ќе се размисли. Па и промените кај нашите сограѓани не се случуваат толку силно и рапидно затоа што не подлежат на строги и јасни, секогаш почитувани казни и глоби. Се нешто се подмитува и не се почитува, ама ај да не го тупам.
Го контактирав брат ми кој ми даде едни патики за трчање по планина, нешто како за треил, Норт Фејс Хајаса, фантастичен модел кој уште не ми е јасно како не се скина на ниедно место откако падна во мои раце т.е. нозе. Додуша ѓонот мораше да си оди, но патиката беше маестрално направена. Чинам дека татко ми уште ги носи за на точак.
Веднаш започнав со некакви тренинзи затоа што втората работа во која бев сигурен беше дека колку порано почнам со сериозни тренинзи, толку побрзо ќе ги откажам и цигарите. Така и беше, бидејќи овие две работи навистина тешко одат заедно. Се сеќавам на првите тренинзи на истата патека каде и ден денес најчесто тренирам. Долно Нерези – Дукино до бандерите на патот Пантеле-Средно. Еднаш се пуштив и до Крушопек, беше доцна и над патот и мојата глава летаа љиљаци. Фантастично искуство.

Повторно на интернет и што да видам!!! Тројца наши, една девојка и двајца момци на почеток од септември 2014 ќе трчале некојси Ултра Треил ду Мон Блан во должина од 171 километар со скоро 10000 факинг метри денивелација. Си викам, колку ли е лудо ова. Па одма оди калкулација, јас се пријавив на 65х2, не 65х3, малку помалку од тоа. Хм, си велам, ај ја ова моево да си го завршам, па они нека му ја мислат.
Сепак, бубачката како да беше веќе поставена. Многу моќно и привлечно ми звучеше толку откачена идеја, да отидеш со ранче и некои основни работи и да движиш со саати во планина незнаејќи што се може да те снајде. Па уште кога прочитав нешто повеќе, дека ова си го прават 2400 луѓе на трката, па си велам, ова е сигурно нешто многу нормално во оваа целосно одлепена земја.
Јоцо, Жико и Светле финишираа успешно, а јас таа година мислам дека го пратев целиот УТМБ. Неколку недели подоцна следеше КМТ 2014 каде заедно со 50-тина други луѓе успеав да финиширам за точно 11 часа. Скоро без никаков посериозен тренинг, но со убава мотивација и желба да видам што ќе се случи. Се случи пекол во октомври, не сте осетиле таков пекол во октомври, чинам беше 14ти. Мајко, па викам ова ти е бетер од Намиб. Но во целата таа ситуација уште одма забележав дека уживам, и дека не го правам тоа со натегање. Едноставно ми се допаѓаше движењето, самоанализирањето, калкулирањето, себемотивацијата, па ми се допаднаа и слабите, тешки моменти.

Дефинитивно не размислував за Мон Блан, но знаев дека ова е нешто што сакам да го правам на регуларно ниво, скоро секој ден. Така и беше. Следеше есен/зима, се запознав со поголем дел од екипата на Трекс и влегов во едно ново но фино пријателство со многу едноставни и скромни луѓе кои сакаат да трчаат, а понекогаш и организираат вакви настани.
Следеше Истра и мојата прва стотка за која морам да признаам дека солидно се подготвував. Веќе несомнено трчањето стана дел од мојот живот и го практикував многу редовно. Паралелно започна и Марти, а во екипата владееше одлична ултрашка атмосфера, која преоѓаше плафон кога одевме на трка. Следна беше Кортина и Лаваредо, па КМТ2015 и за крај преубавата Кападокија. Тврдам дека одењето на трка е еден од најдобрите начини за патување. Ем одиш некаде на ново место, па ем трчаш 60-100 километри кои инаку никако не можеш да ги посетиш.

За целиот овој период до крајот на 2018 година, УТМБ, како некојси „свет грал” на ултра трчањето не беше често споменуван од наша страна. Патувањето до таму е скапо и знаевме дека единствен начин да отидеме беше групно како цел тим. Но и многу поважно, јас лично знаев дека таму се оди или спремен или не се оди воопшто, па на времето му дадовме време. Следеа доста трки на различни места и со различни друштва и пријатели кои донесоа драгоцено искуство и одлична припрема за она што не очекува.
На крајот од 2017 година мислам дека спонтано и природно дојде моментот да се постави прашањето, дали правиме или не правиме екипа за 2018. Македонија е мала земја, а ултрашката сцена е еден голема еден грст, па во игра влегоа само неколку луѓе кои во тој период беа спремни за УТМБ.

Жико кажа да, јас и Пирко бевме „за” уште од старт, Цицо се изјасни дека исто така сака да оди, а Симјаноски малку се помисли, но брзо сфати дека ваква шанса не се пропушта.
Се пријавивме групно под еден тим за да имаме само две опции – или сите да одиме заедно, или никој да не оди, бидејќи ако се пријавевме одделно многу веројатно дека ќе испадневме распар. Некаде после Нова година следеше ждребот каде бевме избрани како единствени претставници од Македонија на УТМБ2018.
Накратко ќе поминам низ подготвителниот период за трката. Зимата следеше стандардно база, низок интензитет со редовни и подолги тренинзи. Уживам трчање на снег, но честопати зимските услови се зезнати за тренирање на отворено, па мора да се биде упорен и високо мотивиран. Некаде на почетокот од пролетта бев презафатен со работни обврски кои ми го нарушија темпото за тренинг, а со Пирко уште зимата се бевме пријавиле на Истра 100 милји за да ја пробаме дистанцата пред УТМБ. На таа трка дефинитивно не бев во целост подготвен. Освен некои оскудни долги тренинзи, речиси и ништо повеќе да не сработив. Но си поминавме одлично, со Пирко движевме заедно и навистина уживавме во трката. Сите како да се брзаа, а ние држевме споро темпо и викавме „тек че да вам буде жао” што и реално им се случуваше.

Едноставно овие трки се предолги и мора да се биде внимателен. Не раздени во Бузет и од таму мислев дека ќе ја согазиме патеката. Но после Хум некако работата почна да чкрипи. Јас се откажав на 130 во Мотовун а Пирко ја заврши трката за некои 30 часа што е одлично време за трка со 167 километри и 7000 метри висина.
Одморивме добро и веќе започнаа сериозните тренинзи. Го поделив календарот на два дела. Прв дел каде повеќе работев на забрзувањето со вметнување на пократки, интензивни тренинзи и подолги темпо трчања еднаш до два пати неделно, а остатокот беше лесни трчања на рамно – скоро без трошење на планински патеки. Тука финалниот тренинг на овој сегмент беше Витоша 100 – прилично рамна и трчабилна патека која ја завршив за под 11 часа.

Следеше јули и дел од август кои беа резервирани за посериозни и специјализирани планински тренинзи слични на теренот што не очекува. Мотивацијата беше на високо ниво, а одработив одлични блокови со поголеми висини. Отидовме на Трјавна во Бугарија каде одлично си поминавме, а шлаг на тортата беше 70 километарската Мала Шарпланинска трансверзала која воопшто не е наивна. Од Старо Село до Попова Шапка преку Љуботен, скоро цел срт на Шара, Титов врв и Вакаф.
Сè на сè, мислам дека одработивме солидни тренинзи кои заедно со искуството што претходеше од изминатите неколку години ми даваа доза на сигурност иако на вакви трки никогаш не се знае што ќе те снајде.
Да не должам многу, веќе патуваме према Шамони. Одиме две возила, ние петорица како тркачи, Марти со скршена нога како логистика, а од Рума, Србија требаше да го собереме нашиот пријател Зоран Прекогачиќ. Патот траеше ден ипол со едно кратко преспивање. Истиот помина без проблем, и веќе се најдовме во прекрасната и мирна долина на Шамони. Се сместивме во хостелот Алпен Роуз кај мистер Чо, смештајот каде и претходно нашите тркачи беа во минатите години.

Шамони зуеше од тркачка атмосфера. Целиот град беше преплавен со натпреварувачи и се беше во знакот на УТМБ и трчањето. Многу брзо се прилагодивме на така убава атмосфера. Имавме неколку дена за одмор и подготовки пред трката каде ги подигнавме бројчињата а и успеавме да фатиме неколку финиши на победниците на другите трки. Атмосферата беше лудило. Сите банери пред финишерската капија се направени од тврд матерјал, а публиката удира со рацете кога финишерите се приближуваат. Може да се забележат секакви возрасти, од деца од старци. Да се наежи човек колку луѓето го почитуваат и позитивно го прифаќаат овој настан и спортот воопшто.
Веќе сме во гужвата пред старт, а дождот стабилно врне. Типично за Шамони. Атмосферата за некого е напната за некого еуфорична. Седиме и чекаме под еден балкон малку да преврне, додека најголемиот дел од тркачи не се мрдаат од закрчениот кордон пред капијата за старт, не сакајќи да го отстапат местото. Се мушнавме во претпоследните редови и едвај ја преминавме бариерата. Се поздравивме и си посакавме успешен настап. Започна Вангелис со „Конкуест оф перадајс” која беше многу лошо исфалширана од гитаристот. На кулминацијата на песната се означи старт.

Цел град беше на нозе. Публика имаше дури до следното населено место ЛеЗуш, а бодрењето беше неверојатно. Навраќајќи се во мислите, можам да заклучам дека францускиот дел од трката е нешто што не може да се доживее на друго место. Имаат тие добра историја со вакви луди настани. Навивањето беше како на Тур де Франс, буквално од сите страни енергично те бодрат стотици луѓе. Во гратчињата и селцата кои беа контролни точки се случуваа карневали, журки и забави. Сите родители ги беа изнеле децата да гледаат, навиваат и учат. Ние, најобичните луѓе и тешки аматери за нив бевме најголемите херои. Скоро сите деца чекаа „да пукне” од луѓето кои тргнаа пешки околу Мон Блан.
Падна ноќ а јас се групирав со Жико и Пирко. Симјаноски имал уште во старт некои проблеми со стомакот, ни нагласи Жико, а Цицовски беше зад него. Се движевме пријатно и без поголем напор. После 40 километар веќе се оди во високите делови на Кол ду Боном. Температурата беше студена но пријатна за движење. На станиците правевме подолги паузи и често јадевме супа и чај. Веќе влеговме во една огромна „змија” од челни лампи, неверојатна глетка.

Утрото према Италија почнав да почуствувам извесен замор. Иако успевав да се влечам на Жико и Пирко, некако се чуствував слабо. До Курмајер има три или четири сериозни брда кои не беа наивни. Последниот спуст пред 80 километар е направен за демолирање. Ние апсолутно немаме толку стрмни спустови. Пристигнавме на пола трка (80км со 4400м) за 13 часа и 20 минути каде бевме сталожени и можеби малку исплашени затоа што следеше уште потешка партија – 90км со 5600 висинска.
Направивме голема пауза. Тука беше Марти да ни помогне, да не бодри и фотографира. Јадевме, се пресоблековме и тргнавме понатаму. Следеше утро под јужната страна на Мон Блан. Фантастично искачување до домот Бертон, прекрасен траверс за трчање до домот Бонати спроти страшните звуци на глечерите кои како да мелеа стакло во нивната внатрешност.
Спуст за малку дробење до Арнува и од таму следи 1000 метри искачување до највисоката точка – Гран Кол Ферет – граница со Швајцарија. Тука некаде на пола веќе почнав да трокирам додека Пирко и Жико беа супер константни. Почнав да паѓам и психички. Едвај ја стигнав дебелката планинарка која беше со пет пати потежок ранец од мојот. Доста луѓе и ме помина. Некако издржав, а горе беше мраз. Северен ветер со многу ниски температури.

Многу бргу го поминав превојот и почнав да спуштам за да изгубам висина. Откако стана потопло јас веќе бев уништен. 100 километар, а јас почнувам да тонам. На таа километража може да се каже и дека е очекувано еден ваков сериозен „даун”, само играта е како ќе го прифатиш и како ќе го решиш. Во почетокот многу брзо прифатив капитулација. Уште не бев ни стигнат во Ла Фули, сакав да се откажам. Некако се довлечкав до контролната и решив да направам пауза. Беше или џа или бу момент. Најдов нет и се контактирав со Мартина која беше во Шампе (наредна контролна) и со Јоцо кој беше во Скопје. Секако дека ме поддржаа и посоветуваа да оладам.
Седев еден час. Ми беше сеедно и опуштено. Ги анализирав другите луѓе, нивните лица и изрази. Земав малку храна, повеќе чоколадо и решив да тргнам. Започнав да трчам и телото се врати во перфектна форма. Мотивација ми се зголемувашее, а останатите луѓе беа во многу полошо издание отколку јас, нешто што ми даваше сила.
На Шампе се појавив како нов. Изедов се што можеше и на крај изедов уште малку од тоа благото со боровинки на слаткарот од Шампе. Овие трки воедно се и трки во јадење. Кој повеќе и поквалитетно успева да внесе храна и течност, тој е подобар. Од Шампе излетав за Триент. На качувањето стигнав еден куп луѓе, на спуштањето уште повеќе. Никој не ме престигна. До следната контролна сум поминал 130 луѓе што беше неверојатно, а и сум скратил бајаги од времето со кое Жико и Пирко ми бегаа.

Марти ми кажа дека се на 20 минути пред мене. Следна мотивација беше да ги стигнам и да финишираме заедно. Тоа и се случи. Брдата и удолниците ги мелев како да сум почнал пред пола час. Гледајќи од сегашна точка, записот вели дека не сум бил толку многу брз, но сум бил значително побрз од останатите.
Во Валорсин, Жико и Пирко ме почекаа 10 минути и оттука продолживме заедно. Веќе втората ноќ ја јадевме јако, а заморот си дојде спонтано и природно. Последното брдо е приказна за себе. Веќе бев на автопилот. Не внесував течност, нити јадев. Идејата беше само да се стигне до проклетото Ла Флеже откаде ќе се стркаламе до Шамони.
Играта е брутална на крај. Навистина човек не може да го очекува тој финиш. Екстремно стрмна патека со корења и сериозни камења. А пазете, ние бевме по варијанта Б од патеката затоа што поради безбедносни причини варијанта А која оди до 2000 метри беше сменета.

Нејсе. Мугри над Мон Блан и сите негови шилци од карши. Ние влегуваме во градот и полека одиме кон финиш. Не одминуваат тркачи но не е ни важно. И во 5 часот наутро на улиците има навивачи. Ја среќаваме цела наша екипа која не чека како единствени наши финишери за 2018 година. Го отвораме нашето знаме и сите заедно влегуваме во финиш. Патеката ја поминавме за 35 часа и 38 минути.
УТМБ е една неверојатна авантура на која со вакво фантастично друштво, секогаш би и се враќал.
Поминаа четири години откако немам запалено цигара. Поминаа и четири години откако започнав редовно да трчам.
Голема благодарност до нашиот матичен планинарски клуб ПСД Макпетрол за поддршката, до Алгасан и Натусана Македонија, karas4training.com и сите оние кои не следеа и поддржуваа.
п.с. Се надевам дека ова ќе мотивира што повеќе луѓе да вметнат некоја рекреација на редовно ниво во нивните животи. Истото не можат ни да замислат каде ќе ги однесе…
До следното читање т.е. трчање…
Игор

utmb 2018 – od zhelba i zamisla do realizacija ne deka kako dete ne bev aktiven, ama vo sredno i nakaj fakultet navistina zataiv so sportot i rekreiranjeto. osven nekoja chat-pat planina i trchanje ne podolgo od 4-5 kilometri na kej so apsolutno nikakva cel, se drugo beshe ostaveno na chadenje cigari, pivo i site normalni propratni raboti za mlad chovek koj raste vo skopje. prv poseriozen chekor kon neshto novo beshe samata zapadna transverzala vo 2014 godina koja mi ostavi fantastichno iskustvo i preubavi spomeni. neshto shto navistina sekoj od nas nekogash vo zhivotot bi trebalo da proba da go napravi. celosno iskluchuvanje od sekojdnevniot haos i sporo no sigurno dvizhenje vo ritamot na prirodata koe mnogu brgu te osvestuva deka nishto zhivo drugo ne ti treba. edinsvetno rancheto, opkruzhuvanjeto, malku hrana i chista voda. godinata kako da nagovestuvashe promeni, pa posle zmt 2014 dojde ova so skrolanjevo po internet. kliknav na sajtot, razgledav, malku razmisliv i se prijaviv, a utredenta vednash plativ 1000 denari kotizacija za trkata koja beshe zakazhana za nekoj ran oktomvri. bev ubeden deka ako si platam, mnogu poseriozno kje si zemam odgovornost. od deneshna gledna tochka smetam deka ova e kluchno za sekoja promena. mavni go chovek po djeb, pa sledniot pat i toa kako kje se razmisli. pa i promenite kaj nashite sogragjani ne se sluchuvaat tolku silno i rapidno zatoa shto ne podlezhat na strogi i jasni, sekogash pochituvani kazni i globi. se neshto se podmituva i ne se pochituva, ama aj da ne go tupam. go kontaktirav brat mi koj mi dade edni patiki za trchanje po planina, neshto kako za treil, nort fejs hajasa, fantastichen model koj ushte ne mi e jasno kako ne se skina na niedno mesto otkako padna vo moi race t.e. noze. dodusha gjonot morashe da si odi, no patikata beshe maestralno napravena. chinam deka tatko mi ushte gi nosi za na tochak. vednash zapochnav so nekakvi treninzi zatoa shto vtorata rabota vo koja bev siguren beshe deka kolku porano pochnam so seriozni treninzi, tolku pobrzo kje gi otkazham i cigarite. taka i beshe, bidejkji ovie dve raboti navistina teshko odat zaedno. se sekjavam na prvite treninzi na istata pateka kade i den denes najchesto treniram. dolno nerezi – dukino do banderite na patot pantele-sredno. ednash se pushtiv i do krushopek, beshe docna i nad patot i mojata glava letaa ljiljaci. fantastichno iskustvo. povtorno na internet i shto da vidam!!! trojca nashi, edna devojka i dvajca momci na pochetok od septemvri 2014 kje trchale nekojsi ultra treil du mon blan vo dolzhina od 171 kilometar so skoro 10000 faking metri denivelacija. si vikam, kolku li e ludo ova. pa odma odi kalkulacija, jas se prijaviv na 65h2, ne 65h3, malku pomalku od toa. hm, si velam, aj ja ova moevo da si go zavrsham, pa oni neka mu ja mislat. sepak, bubachkata kako da beshe vekje postavena. mnogu mokjno i privlechno mi zvucheshe tolku otkachena ideja, da otidesh so ranche i nekoi osnovni raboti i da dvizhish so saati vo planina neznaejkji shto se mozhe da te snajde. pa ushte koga prochitav neshto povekje, deka ova si go pravat 2400 lugje na trkata, pa si velam, ova e sigurno neshto mnogu normalno vo ovaa celosno odlepena zemja. joco, zhiko i svetle finishiraa uspeshno, a jas taa godina mislam deka go pratev celiot utmb. nekolku nedeli podocna sledeshe kmt 2014 kade zaedno so 50-tina drugi lugje uspeav da finishiram za tochno 11 chasa. skoro bez nikakov poseriozen trening, no so ubava motivacija i zhelba da vidam shto kje se sluchi. se sluchi pekol vo oktomvri, ne ste osetile takov pekol vo oktomvri, chinam beshe 14ti. majko, pa vikam ova ti e beter od namib. no vo celata taa situacija ushte odma zabelezhav deka uzhivam, i deka ne go pravam toa so nateganje. ednostavno mi se dopagjashe dvizhenjeto, samoanaliziranjeto, kalkuliranjeto, sebemotivacijata, pa mi se dopadnaa i slabite, teshki momenti. definitivno ne razmisluvav za mon blan, no znaev deka ova e neshto shto sakam da go pravam na regularno nivo, skoro sekoj den. taka i beshe. sledeshe esen/zima, se zapoznav so pogolem del od ekipata na treks i vlegov vo edno novo no fino prijatelstvo so mnogu ednostavni i skromni lugje koi sakaat da trchaat, a ponekogash i organiziraat vakvi nastani. sledeshe istra i mojata prva stotka za koja moram da priznaam deka solidno se podgotvuvav. vekje nesomneno trchanjeto stana del od mojot zhivot i go praktikuvav mnogu redovno. paralelno zapochna i marti, a vo ekipata vladeeshe odlichna ultrashka atmosfera, koja preogjashe plafon koga odevme na trka. sledna beshe kortina i lavaredo, pa kmt2015 i za kraj preubavata kapadokija . tvrdam deka odenjeto na trka e eden od najdobrite nachini za patuvanje. em odish nekade na novo mesto, pa em trchash 60-100 kilometri koi inaku nikako ne mozhesh da gi posetish. za celiot ovoj period do krajot na 2018 godina, utmb, kako nekojsi „svet gral” na ultra trchanjeto ne beshe chesto spomenuvan od nasha strana. patuvanjeto do tamu e skapo i znaevme deka edinstven nachin da otideme beshe grupno kako cel tim. no i mnogu povazhno, jas lichno znaev deka tamu se odi ili spremen ili ne se odi voopshto, pa na vremeto mu dadovme vreme. sledea dosta trki na razlichni mesta i so razlichni drushtva i prijateli koi donesoa dragoceno iskustvo i odlichna priprema za ona shto ne ochekuva. na krajot od 2017 godina mislam deka spontano i prirodno dojde momentot da se postavi prashanjeto, dali pravime ili ne pravime ekipa za 2018. makedonija e mala zemja, a ultrashkata scena e eden golema eden grst, pa vo igra vlegoa samo nekolku lugje koi vo toj period bea spremni za utmb. zhiko kazha da, jas i pirko bevme „za” ushte od start, cico se izjasni deka isto taka saka da odi, a simjanoski malku se pomisli, no brzo sfati deka vakva shansa ne se propushta. se prijavivme grupno pod eden tim za da imame samo dve opcii – ili site da odime zaedno, ili nikoj da ne odi, bidejkji ako se prijavevme oddelno mnogu verojatno deka kje ispadnevme raspar. nekade posle nova godina sledeshe zhdrebot kade bevme izbrani kako edinstveni pretstavnici od makedonija na utmb2018. nakratko kje pominam niz podgotvitelniot period za trkata. zimata sledeshe standardno baza, nizok intenzitet so redovni i podolgi treninzi. uzhivam trchanje na sneg, no chestopati zimskite uslovi se zeznati za treniranje na otvoreno, pa mora da se bide uporen i visoko motiviran. nekade na pochetokot od proletta bev prezafaten so rabotni obvrski koi mi go narushija tempoto za trening, a so pirko ushte zimata se bevme prijavile na istra 100 milji za da ja probame distancata pred utmb. na taa trka definitivno ne bev vo celost podgotven. osven nekoi oskudni dolgi treninzi, rechisi i nishto povekje da ne srabotiv. no si pominavme odlichno, so pirko dvizhevme zaedno i navistina uzhivavme vo trkata. site kako da se brzaa, a nie drzhevme sporo tempo i vikavme „tek che da vam bude zhao” shto i realno im se sluchuvashe. ednostavno ovie trki se predolgi i mora da se bide vnimatelen. ne razdeni vo buzet i od tamu mislev deka kje ja sogazime patekata. no posle hum nekako rabotata pochna da chkripi. jas se otkazhav na 130 vo motovun a pirko ja zavrshi trkata za nekoi 30 chasa shto e odlichno vreme za trka so 167 kilometri i 7000 metri visina. odmorivme dobro i vekje zapochnaa serioznite treninzi. go podeliv kalendarot na dva dela. prv del kade povekje rabotev na zabrzuvanjeto so vmetnuvanje na pokratki, intenzivni treninzi i podolgi tempo trchanja ednash do dva pati nedelno, a ostatokot beshe lesni trchanja na ramno – skoro bez troshenje na planinski pateki. tuka finalniot trening na ovoj segment beshe vitosha 100 – prilichno ramna i trchabilna pateka koja ja zavrshiv za pod 11 chasa. sledeshe juli i del od avgust koi bea rezervirani za poseriozni i specijalizirani planinski treninzi slichni na terenot shto ne ochekuva. motivacijata beshe na visoko nivo, a odrabotiv odlichni blokovi so pogolemi visini. otidovme na trjavna vo bugarija kade odlichno si pominavme, a shlag na tortata beshe 70 kilometarskata mala sharplaninska transverzala koja voopshto ne e naivna. od staro selo do popova shapka preku ljuboten, skoro cel srt na shara, titov vrv i vakaf. sè na sè, mislam deka odrabotivme solidni treninzi koi zaedno so iskustvoto shto prethodeshe od izminatite nekolku godini mi davaa doza na sigurnost iako na vakvi trki nikogash ne se znae shto kje te snajde. da ne dolzham mnogu, vekje patuvame prema shamoni. odime dve vozila, nie petorica kako trkachi, marti so skrshena noga kako logistika, a od ruma, srbija trebashe da go sobereme nashiot prijatel zoran prekogachikj. patot traeshe den ipol so edno kratko prespivanje. istiot pomina bez problem, i vekje se najdovme vo prekrasnata i mirna dolina na shamoni. se smestivme vo hostelot alpen rouz kaj mister cho, smeshtajot kade i prethodno nashite trkachi bea vo minatite godini. shamoni zueshe od trkachka atmosfera. celiot grad beshe preplaven so natprevaruvachi i se beshe vo znakot na utmb i trchanjeto. mnogu brzo se prilagodivme na taka ubava atmosfera. imavme nekolku dena za odmor i podgotovki pred trkata kade gi podignavme brojchinjata a i uspeavme da fatime nekolku finishi na pobednicite na drugite trki. atmosferata beshe ludilo. site baneri pred finisherskata kapija se napraveni od tvrd materjal, a publikata udira so racete koga finisherite se priblizhuvaat. mozhe da se zabelezhat sekakvi vozrasti, od deca od starci. da se naezhi chovek kolku lugjeto go pochituvaat i pozitivno go prifakjaat ovoj nastan i sportot voopshto. vekje sme vo guzhvata pred start, a dozhdot stabilno vrne. tipichno za shamoni. atmosferata za nekogo e napnata za nekogo euforichna. sedime i chekame pod eden balkon malku da prevrne, dodeka najgolemiot del od trkachi ne se mrdaat od zakrcheniot kordon pred kapijata za start, ne sakajkji da go otstapat mestoto. se mushnavme vo pretposlednite redovi i edvaj ja preminavme barierata. se pozdravivme i si posakavme uspeshen nastap. zapochna vangelis so „konkuest of peradajs” koja beshe mnogu losho isfalshirana od gitaristot. na kulminacijata na pesnata se oznachi start. cel grad beshe na noze. publika imashe duri do slednoto naseleno mesto lezush, a bodrenjeto beshe neverojatno. navrakjajkji se vo mislite, mozham da zaklucham deka francuskiot del od trkata e neshto shto ne mozhe da se dozhivee na drugo mesto. imaat tie dobra istorija so vakvi ludi nastani. navivanjeto beshe kako na tur de frans, bukvalno od site strani energichno te bodrat stotici lugje. vo gratchinjata i selcata koi bea kontrolni tochki se sluchuvaa karnevali, zhurki i zabavi. site roditeli gi bea iznele decata da gledaat, navivaat i uchat. nie, najobichnite lugje i teshki amateri za niv bevme najgolemite heroi. skoro site deca chekaa „da pukne” od lugjeto koi trgnaa peshki okolu mon blan. padna nokj a jas se grupirav so zhiko i pirko. simjanoski imal ushte vo start nekoi problemi so stomakot, ni naglasi zhiko, a cicovski beshe zad nego. se dvizhevme prijatno i bez pogolem napor. posle 40 kilometar vekje se odi vo visokite delovi na kol du bonom. temperaturata beshe studena no prijatna za dvizhenje. na stanicite pravevme podolgi pauzi i chesto jadevme supa i chaj. vekje vlegovme vo edna ogromna „zmija” od chelni lampi, neverojatna gletka. utroto prema italija pochnav da pochustvuvam izvesen zamor. iako uspevav da se vlecham na zhiko i pirko, nekako se chustvuvav slabo. do kurmajer ima tri ili chetiri seriozni brda koi ne bea naivni. posledniot spust pred 80 kilometar e napraven za demoliranje. nie apsolutno nemame tolku strmni spustovi. pristignavme na pola trka (80km so 4400m) za 13 chasa i 20 minuti kade bevme stalozheni i mozhebi malku isplasheni zatoa shto sledeshe ushte poteshka partija – 90km so 5600 visinska. napravivme golema pauza. tuka beshe marti da ni pomogne, da ne bodri i fotografira. jadevme, se presoblekovme i trgnavme ponatamu. sledeshe utro pod juzhnata strana na mon blan. fantastichno iskachuvanje do domot berton, prekrasen travers za trchanje do domot bonati sproti strashnite zvuci na glecherite koi kako da melea staklo vo nivnata vnatreshnost. spust za malku drobenje do arnuva i od tamu sledi 1000 metri iskachuvanje do najvisokata tochka – gran kol feret – granica so shvajcarija. tuka nekade na pola vekje pochnav da trokiram dodeka pirko i zhiko bea super konstantni. pochnav da pagjam i psihichki. edvaj ja stignav debelkata planinarka koja beshe so pet pati potezhok ranec od mojot. dosta lugje i me pomina. nekako izdrzhav, a gore beshe mraz. severen veter so mnogu niski temperaturi. mnogu brgu go pominav prevojot i pochnav da spushtam za da izgubam visina. otkako stana potoplo jas vekje bev unishten. 100 kilometar, a jas pochnuvam da tonam. na taa kilometrazha mozhe da se kazhe i deka e ochekuvano eden vakov seriozen „daun”, samo igrata e kako kje go prifatish i kako kje go reshish. vo pochetokot mnogu brzo prifativ kapitulacija. ushte ne bev ni stignat vo la fuli, sakav da se otkazham. nekako se dovlechkav do kontrolnata i reshiv da napravam pauza. beshe ili dja ili bu moment. najdov net i se kontaktirav so martina koja beshe vo shampe (naredna kontrolna) i so joco koj beshe vo skopje. sekako deka me poddrzhaa i posovetuvaa da oladam. sedev eden chas. mi beshe seedno i opushteno. gi analizirav drugite lugje, nivnite lica i izrazi. zemav malku hrana, povekje chokolado i reshiv da trgnam. zapochnav da trcham i teloto se vrati vo perfektna forma. motivacija mi se zgolemuvashee, a ostanatite lugje bea vo mnogu polosho izdanie otkolku jas, neshto shto mi davashe sila. na shampe se pojaviv kako nov. izedov se shto mozheshe i na kraj izedov ushte malku od toa blagoto so borovinki na slatkarot od shampe. ovie trki voedno se i trki vo jadenje. koj povekje i pokvalitetno uspeva da vnese hrana i technost, toj e podobar. od shampe izletav za trient. na kachuvanjeto stignav eden kup lugje, na spushtanjeto ushte povekje. nikoj ne me prestigna. do slednata kontrolna sum pominal 130 lugje shto beshe neverojatno, a i sum skratil bajagi od vremeto so koe zhiko i pirko mi begaa. marti mi kazha deka se na 20 minuti pred mene. sledna motivacija beshe da gi stignam i da finishirame zaedno. toa i se sluchi. brdata i udolnicite gi melev kako da sum pochnal pred pola chas. gledajkji od segashna tochka, zapisot veli deka ne sum bil tolku mnogu brz, no sum bil znachitelno pobrz od ostanatite. vo valorsin, zhiko i pirko me pochekaa 10 minuti i ottuka prodolzhivme zaedno. vekje vtorata nokj ja jadevme jako, a zamorot si dojde spontano i prirodno. poslednoto brdo e prikazna za sebe. vekje bev na avtopilot. ne vnesuvav technost, niti jadev. idejata beshe samo da se stigne do prokletoto la flezhe otkade kje se strkalame do shamoni. igrata e brutalna na kraj. navistina chovek ne mozhe da go ochekuva toj finish. ekstremno strmna pateka so korenja i seriozni kamenja. a pazete, nie bevme po varijanta b od patekata zatoa shto poradi bezbednosni prichini varijanta a koja odi do 2000 metri beshe smeneta. nejse. mugri nad mon blan i site negovi shilci od karshi. nie vleguvame vo gradot i poleka odime kon finish. ne odminuvaat trkachi no ne e ni vazhno. i vo 5 chasot nautro na ulicite ima navivachi. ja srekjavame cela nasha ekipa koja ne cheka kako edinstveni nashi finisheri za 2018 godina. go otvorame nasheto zname i site zaedno vleguvame vo finish. patekata ja pominavme za 35 chasa i 38 minuti. utmb e edna neverojatna avantura na koja so vakvo fantastichno drushtvo, sekogash bi i se vrakjal. pominaa chetiri godini otkako nemam zapaleno cigara. pominaa i chetiri godini otkako zapochnav redovno da trcham. golema blagodarnost do nashiot matichen planinarski klub psd makpetrol za poddrshkata, do algasan i natusana makedonija, karas4training.com i site onie koi ne sledea i poddrzhuvaa. p.s. se nadevam deka ova kje motivira shto povekje lugje da vmetnat nekoja rekreacija na redovno nivo vo nivnite zhivoti. istoto ne mozhat ni da zamislat kade kje gi odnese… do slednoto chitanje t.e. trchanje… igor
Објава← Назад кон архивата