Вести
Митаноски и Грбиќ преку „Скалниот жлеб” на северната стена на Вихрен


Насоката за прв пат е качена од бугарските алпинисти Енчо Петков, Георги Василев и Асен Беќарски во 1953 година, долга е околу 500 метри со тежина од III дo V+ UIAA. Насоката минува во еден континуиран жлеб на северната карпа на врвот Вихрен кој е испрекинат со неколку камини и превиси, а во последната третина, насоката се дели на лева и десна варијанта. Двете варијанти излегуваат на Џамџиевиот раб откаде се оди до врвот.
Ова е прво зимско искачување на насоката од македонски алпинисти, а пред две години Митаноски заедно со Александар Кирковски се искачија на врвот преку насоката „Народна Армија”.

Во прилог го пренесуваме краткиот извештај напишан од Бојан Митаноски за искачувањето како би можеле информациите да се искористат за следни искачувања:
”Од хижа Вихрен тргнавме во 3.00 часот по македонско време и во насока влеговме во 06.30 часот. Пристапот беше доста тежок, со пропаѓање во длабок снег, се до самото подножје на стената каде беше во одлична состојба. Во првата третина на насоката условите не беа сјајни, но беа сосем прифатливи, снегот, иако недоволно консолидиран сеак “држеше”, па брзо напредувавме. Во следните три должини кои се технички најтешки (V-V+) условите беа идеални, со квалитетен снег и наместа мраз. Најголем дел од сидриштат пронајдовме под снегот, со една или две ситуации каде градевме наши сидришта главно на чокови и френдови.

За околу 6 часа бевме до местото каде насоката се дели на десна и лева варијанта. Тука времето не затвори и помисливме дека циклонт кој се очекуваше вечерта подранил, па се решивме да излеземе по полесната лева варијанта. Таму не чекаше неконсолидиран снег на мазни положени плочи кои го направија качувањето крајно несигурно и опасно, бидејки истите се минуваат на т.н. “триење” со патики за качување, нешто што е невозможно кога се качува со дерези и бајли.

Немаше речиси никакви можности за квалитетно осигурување со по некој клин, чок или френд на секои 10-15 метра што искачуванјето го направи крајно напнато и непријатно. Тоа бараше максимална концентрација и резултираше со спор напредок. Сидришта правевме сами, не најдовме ниту едно. Излезните стотина метри иако технички лесни во тие услови се покажаа многу деликатни како за качуванје така и за ориентација во темницата поради едноличноста на теренот. Конечно некаде околу 18.30 часот по македонско време бевме на Џамџиев раб. Оттаму на врв и потоа по стандардната рута назад во хижа Вихрен.
Беше исклучително ладно со температури околу – 20 Ц. Јас од претходно бев настинат и сиот напор резултираше со нешто поголемо страдање на телото кое резултираше со смрзнатини од 2 степен на двете стапала и рацете.”

mitanoski i grbikj preku „skalniot zhleb” na severnata stena na vihren nasokata za prv pat e kachena od bugarskite alpinisti encho petkov, georgi vasilev i asen bekjarski vo 1953 godina, dolga e okolu 500 metri so tezhina od iii do v+ uiaa. nasokata minuva vo eden kontinuiran zhleb na severnata karpa na vrvot vihren koj e isprekinat so nekolku kamini i previsi, a vo poslednata tretina, nasokata se deli na leva i desna varijanta. dvete varijanti izleguvaat na djamdjieviot rab otkade se odi do vrvot. ova e prvo zimsko iskachuvanje na nasokata od makedonski alpinisti, a pred dve godini mitanoski zaedno so aleksandar kirkovski se iskachija na vrvot preku nasokata „narodna armija”. vo prilog go prenesuvame kratkiot izveshtaj napishan od bojan mitanoski za iskachuvanjeto kako bi mozhele informaciite da se iskoristat za sledni iskachuvanja: ”od hizha vihren trgnavme vo 3.00 chasot po makedonsko vreme i vo nasoka vlegovme vo 06.30 chasot. pristapot beshe dosta tezhok, so propagjanje vo dlabok sneg, se do samoto podnozhje na stenata kade beshe vo odlichna sostojba. vo prvata tretina na nasokata uslovite ne bea sjajni, no bea sosem prifatlivi, snegot, iako nedovolno konsolidiran seak “drzheshe”, pa brzo napreduvavme. vo slednite tri dolzhini koi se tehnichki najteshki (v-v+) uslovite bea idealni, so kvaliteten sneg i namesta mraz. najgolem del od sidrishtat pronajdovme pod snegot, so edna ili dve situacii kade gradevme nashi sidrishta glavno na chokovi i frendovi. za okolu 6 chasa bevme do mestoto kade nasokata se deli na desna i leva varijanta. tuka vremeto ne zatvori i pomislivme deka ciklont koj se ochekuvashe vecherta podranil, pa se reshivme da izlezeme po polesnata leva varijanta. tamu ne chekashe nekonsolidiran sneg na mazni polozheni plochi koi go napravija kachuvanjeto krajno nesigurno i opasno, bidejki istite se minuvaat na t.n. “trienje” so patiki za kachuvanje, neshto shto e nevozmozhno koga se kachuva so derezi i bajli. nemashe rechisi nikakvi mozhnosti za kvalitetno osiguruvanje so po nekoj klin, chok ili frend na sekoi 10-15 metra shto iskachuvanjeto go napravi krajno napnato i neprijatno. toa barashe maksimalna koncentracija i rezultirashe so spor napredok. sidrishta pravevme sami, ne najdovme nitu edno. izleznite stotina metri iako tehnichki lesni vo tie uslovi se pokazhaa mnogu delikatni kako za kachuvanje taka i za orientacija vo temnicata poradi ednolichnosta na terenot. konechno nekade okolu 18.30 chasot po makedonsko vreme bevme na djamdjiev rab. ottamu na vrv i potoa po standardnata ruta nazad vo hizha vihren. beshe iskluchitelno ladno so temperaturi okolu – 20 c. jas od prethodno bev nastinat i siot napor rezultirashe so neshto pogolemo stradanje na teloto koe rezultirashe so smrznatini od 2 stepen na dvete stapala i racete.”
Објава← Назад кон архивата