Вести
Извештај од лавинска несреќа на Љуботен – 15.12.2018


Пишува Орце / Извор – алпинизам.орг
Се започна со едно споделување на Фејсбук спомен. На 06.12.2015-тa тројца пријатели на еден совршен ден ја искачуваат Солунска Глава. Идејата да се повтори средбата веднаш не обзеде, но овој пат на некоја друга планина. Целта се Титов Врв и Љуботен. Во зависност од временската прогноза и времето кое се има на располагање, одлучено е да се оди на Љуботен, ден сабота 15.12.2018-та. Тројцата искачувачи (Орце, Дејан и Александар) имаат секој плус 40 години и заедно имаат повеќе од 60 години искачувања на карпи, мразови, планини… Како природен лидер на групата, човек кој го познава секој камен на Шара е Александар (Сашо), родум од Тетово, со долгогодишно искуство на искачувања на Шарскиот предел, но и на Алпите и Хималаите. Зад себе има безброј искачувања на Љуботен, па природно тој беше оној кој ја води тројката искачувачи заедно со уште една прекрасна и лојална хаска.
Временската прогноза за викендот не одеше во прилог, но истовремено и не најавуваше претешки услови за искачување на и онака експонираниот Љуботен. Прогнозата која ја следевме беше од meteo.pro:
“Генерално, овој викенд ќе донесе релативно сложени метео услови на Македонските планини. Облачно време ќе имаме во текот на двата дена за викенд.
В сабота наутро очекуваме облачно време. Но, добри се изгледите за еден слој на ниски облаци кои ќе ја усложнат ситуацијата со видливоста некаде до околу 1000-1500 метри, над кој слој следува подобрување на видливоста. Второт слој на слој на облаци ќе има долна граница некаде на околу 3000 метри. Мал исклучок може да има на врвовите над 2000 метри, кои повремено би биле во самите облаци.
До пладне состојбата со видливоста уште повеќе ќе се влоши. Мал исклучок би биле само осоговкиот и малешевскиот предел, но и таму не очекуваме „сјајни” услови.
Од оваа облачност околу пладне би имале слаби врнежи долж северен дел на западна трансверзала и во осоговскиот регион. Очекуваме дожд до околу 1000 метри, потоа мешани врнежи до околу 1400 метри, потоа ќе има слој со влажен со влажен снег се до околу 1700 метри. Сепак, вреди да се напомене дека не станува збор за значајни врнежи. Она што додатно ќе усложнат овие врнежи е состојбата со видливоста.”
Покрај овој извор, на друго место (друг извор) се напоменува дека се очекуваат и ветришта од 30тина км/час…..и, во комбинација со намалена видливост одлучивме да одиме на Љуботен.
Тргаме наутро во 05:00 часот со автомобил од Скопје. Го оставаме автомобилот во Старо Село и тргнуваме на она што го нарековме, “Опсада на Љуботен” во 06:30 часот. Се одеше по план, најпрво се оди по патот кон планинарскиот дом, но набрзо скршнуваме од патот и одиме по насока речиси праволиниски кон гребенот на Љуботен. По помалку од 2 часа одење, излегуваме од шумата(околу 1700 м.н.в). До тој момент, видливоста е одлична, без ветер и без значително ниски температури. Но, штом излегуваме над шумата, воочлива е намалената видливост, која ни најмалку не остави сомнеж дека би била сериозна пречка во искачувањето. Сртот по кој треба да се движиме кон Љуботен е речиси праволиниски, па дури и во присуство на магла, ГПС мапите се тука да ни помогнат да не скршниме од насоката.
По нешто повеќе од три и пол часа одење и достигнување на висина од 2100 метри надморска висина, станува јасно дека се соочуваме со сериозни временски услови од силни ветришта од јужна страна пропратени со замрзнат дожд/снег и намалена видливост. По четири часа и петнаесетина минути од тргнувањето од Старо Село, достигнуваме висина од 2300 метри надморска висина и при целосно експонирање на сртот, станува јасно дека ова ќе биде многу тешко остварлива цел. Ветриштата се од ранг на бура, тешко се стои на едно место, додека мразот кој паѓаше, пополека влијаеше и на способноста да се гледа јасно. Видливоста се намали на растојание од помалку од десетина метри. Продолживме уште дваесетина минути, кога за прв пат застанавме да разговараме за можноста тука да заврши искачувањето. Дејан е категоричен дека одењето понатака повеќе нема никаква смисла. Сашо носи предлог да продолжиме понатаму уште петнаесетина минути и ако не стигнеме до врв, да се враќаме назад. Останува до мене да бидам оној кој ќе пресече. Целта беше ова да биде едно задоволство во кое сите тројца ќе уживаме, кога барем еден од нас веќе не гледа причина за продолжување, не гледав ни јас. Освен тоа, гледајќи го моето куче како е склопчено и свртено во обратен правец на ветерот, предлагам ова да биде највисоката точка и оттука почнуваме со симнување. Прифатено е, и Сашо трга прв.

Тука се случува и клучната грешка. Не свесно, издувани од ветерот, ние нагло скршнуваме во лево кон Косово. По десет минути спуштање, застануваме, свесни дека ова не е насоката по која треба да се движиме. Јас се наоѓам висински пониско од пријателите, но на растојание од само неколку метри, кога во еден миг се појавува пукнатина во снегот која ме разделува од нив и од моето куче. Само извикав, “лавина”, по што се обидувам да се одржам постојано на површината од снегот. По нешто повеќе од четириесетина секунди, движејќи се со максимална брзина од 16 км/час, снегот престана да се движи под мене. Малку збунет и видно возбуден, “џебот” на кој стапнав, ме придвижил за некои 150 метри и висински ме симнал за 30 метри.
Во тој момент, се обидувам да ги викнам пријателите, но и моето куче. Силниот ветер и густата магла оневозможија да се слушнеме меѓусебе. Се обидувам да ги добијам на телефон, но и тоа беше залудно. Чекајќи околу три-четири минути, заклучувајќи дека чекањето само може да ме вовлече во дополнителни невољи, одлучувам да се искачам по лавината. За жал, стрмниот терен и насобраниот снег, ме спречија да се движам во насока назад кон местото од кое се случи сето ова. По некое време, кога согледувам дека залудно се трудам, скршнувам во десно нагоре, мислејќи дека ќе можам да се придвижам во помалку стрмен терен. За жал, и тоа беше залудно. Конечно, и со помош на Google Maps, користејќи Roaming, решив да се вратам по изохипса во правец кон гребенот.
Во меѓувреме, двајцата пријатели, успаничени по неуспешниот обид да ме исконтактираат, закчлучуваат дека имам паднато во бездна, и се обидуваат да продолжат понатака во лево кое ги носи кон повторно искачување. Пред самото тргање, се обидуваат да го убедат Шелдон (мојата хаска) да дојде со нив. Тој ги погледнува, но сепак одлучува да тргне по мене во лавината. Тука за жал тој е последен пат виден…
Сашо и Дејан, продолжуваат со нивниот обид да се ориентираат. Во тој обид, успеваат да се искачат повторно во линија на гребенот, но не свесни за просторот, продолжуваат во правец на Косово каде Сашо го собира лавина која го носи од надморска висина 2356м на 2014м за помалку од две минути, при што достигнува максимална брзина од нешто повеќе од 45 км/час. Дејан решава да тргне по него, при што ги користи долните слоеви на снегот кои се веќе доволно набиени да безбедно се спушти. Сепак, во еден момент се наоѓа на земја лизгајќи се по стрмниот терен кој на некои места достига и до 50% нагиб. После одреден период, и на веќе по прегледен терен (без густа магла), успеваат да се најдат двајцата и решаваат да продолжат праволиниски кон Косово, каде успеваат најпрво да најдат планински патеки кои ги носи кон алсфалтиран пат и спас.
Во меѓувреме, јас се обидувам да се извлечам од стрмниот терен, движејќи се по изохипса, во исклучително густа магла и силно невреме пропратено со силен ветер. И токму пред да се извлечам, на помалку од триесетина метри од најстрмниот дел, ме зафаќа втората лавина. Најпрво, успевам да се одржам на површината, свртен кон лавината, обидувајќи брзо да чекорам по неа. Но, во еден момент ме удира странично и целосно ме затрупува, при што ме тркала закосено надолу. Во тие моменти, лавината ми го извиткува левото колено, кое (во тој момент не свесен) го удирам во карпа, при што ми се отвора рана и ми се кине предниот вкрстен лигамент, оштетува менискус и набива коска. Но тогаш, тоа не беше мојот приоритет, во тие моменти, повеќе не дишам од густината на снегот која ми ја исполнува усната шуплина, а истовремено имам неконтролорано и исклучително забрзано удирање на срцето. Се тркалам со максимална брзина од повеќе од триесетина киломентри на час, ме оддалечува 170 метри и симнува повеќе од шеесетина метри висински. Целосно надреална целата ситуација во овие моменти е исклучително тешка и нејасна да се опише. Сето тоа трае минута и дваесетина секунди, доволно време да се збогувате од животот.
За среќа, во еден момент лавината сопира, а јас се наоѓам со главата и левата рака веднаш странично над неа. Не се обидов веднаш да се ослободам од тежината на снегот, битно ми беше да се смирам и да се фокусирам на ситуацијата и најбезболно да се извлечам од прангите на планината, која вообичаено ми беше најдобриот пријател. Од кога го смирив отчукувањето на срцето, успевам најпрво да ја извлечам десната рака, а потоа и нозете од снегот. Бев сеуште составен од сите делови и тоа ме радуваше. Немаше простор да се размислува, ниту за моите пријатели, ниту за моето куче и зошто не тргнаа по мене, ниту на моето семејство и на мојот син, од чиишто лик не можев да се простам. Не сега, не толку рано. Избришав се во мене, единствена цел ми беше да бидам постојано во контрола на ситуацијата, која на моменти ме потсетуваше каде сум и кој е тука главниот. Морав постојано да сум во движење (овојпат избегнувајќи наталожен снег и одбирајќи мраз и карпа), со повремени запирања (кои ме потсетуваа на крвта која течеше од моето колено) за да видам каде сум и дали ја пратам изохипсата со споро спуштање на теренот. Бев целосно фокусиран, едноставно, немаше простор за паника. Сите минати години на планина, целата физичка подготвеност и упорноста која ја имам вродена, ми даваа за право да постојано бидам оптимист дека ова ќе биде само едно искуство на кое наскоро ќе му дојде крај, но ако и само ако, сум постојано во сегашноста и фокусиран на просторот околу мене и на ништо друго на оваа планета.
По безмалку три и пол часа од првата лавина и одвојувањето од групата, конечно стигнав до шумата. Тогаш, помислив повторно и на пријателите. Ми текна дека ако пратам порака кон нив, дека порано или подоцна тие ќе ја примат. Во меѓувреме, покрај сета ситуација, праќав пораки кон семејството дека се е во ред со нас и дека безбедно се симнуваме кон автомобилот, но дека ќе задоцниме затоа што искачувањето било поспоро од очекуваното. Едноставно, не сакав да ги вознемирам, се надевав дека се ќе биде во ред со мене.
Влегувам во шумата, и се обидувам да се приклучам на патека која би ме одвела до Старо Село. Тука трошам еден час, враќајќи се по длабокиот снег да фатам приклучок со цивилизација. За жал, неуспешно. Полека се спушташе ноќта, па немав избор освен да почнам да се движам по изохипса по непристапен терен, следејќи траги од загари и од волци. За време на лавините, камашните ми се извадија, па чизмите ми беа целосно мокри од внатре, ракавиците исто така, па влегувањето во шумата во една многу поблага клима, добро ми дојде.. Нешто по 16:00 часот, ме стемнува па ја вклучувам челната ламба. Повремено паѓајќи од лизгавиот терен и чувствувајќи остри и силни болки во коленото продолжувам кон мојата единствена цел, да најдам пат. Чувството на страв едноставно му немаше место тука, тоа беше не постоечко. Подготвен на се, но и не целосно свесен на опасностите кои можеби демнеа, конечно некаде по 18:00 часот излегувам на пат. Тој ме носи кон село Рогачево, каде затропувам на врата на првата куќа. Добрите луѓе веднаш се сочувствуваа со мојата ситуација. Бев пренесен до Старо Село, каде се сретнав со пријателите и заедно се тргнавме накај дома.
Следниот ден, два, недела, две и којзнае уште колку потоа ќе лебдат прашања…..Што беше причината за сево ова?…Зошто?…Можеби, едноставно, не ни помисливме дека може да дојде до вакво нешто, па можеби искачивме некој чекор повеќе. Можеби требаше сите да влијаеме на ориентацијата, да не оставиме можност на грешка? Да не одиме тврдоглаво по исклучително тешкото време? Планината ќе е тука и следниот ден, недела, месец… но ние, дали ние ќе бидеме тука?
izveshtaj od lavinska nesrekja na ljuboten – 15.12.2018 pishuva orce / izvor – alpinizam.org se zapochna so edno spodeluvanje na fejsbuk spomen. na 06.12.2015-ta trojca prijateli na eden sovrshen den ja iskachuvaat solunska glava. idejata da se povtori sredbata vednash ne obzede, no ovoj pat na nekoja druga planina. celta se titov vrv i ljuboten. vo zavisnost od vremenskata prognoza i vremeto koe se ima na raspolaganje, odlucheno e da se odi na ljuboten, den sabota 15.12.2018-ta. trojcata iskachuvachi (orce, dejan i aleksandar) imaat sekoj plus 40 godini i zaedno imaat povekje od 60 godini iskachuvanja na karpi, mrazovi, planini… kako priroden lider na grupata, chovek koj go poznava sekoj kamen na shara e aleksandar (sasho), rodum od tetovo, so dolgogodishno iskustvo na iskachuvanja na sharskiot predel, no i na alpite i himalaite. zad sebe ima bezbroj iskachuvanja na ljuboten, pa prirodno toj beshe onoj koj ja vodi trojkata iskachuvachi zaedno so ushte edna prekrasna i lojalna haska. vremenskata prognoza za vikendot ne odeshe vo prilog, no istovremeno i ne najavuvashe preteshki uslovi za iskachuvanje na i onaka eksponiraniot ljuboten. prognozata koja ja sledevme beshe od meteo.pro: “generalno, ovoj vikend kje donese relativno slozheni meteo uslovi na makedonskite planini. oblachno vreme kje imame vo tekot na dvata dena za vikend. v sabota nautro ochekuvame oblachno vreme. no, dobri se izgledite za eden sloj na niski oblaci koi kje ja uslozhnat situacijata so vidlivosta nekade do okolu 1000-1500 metri, nad koj sloj sleduva podobruvanje na vidlivosta. vtorot sloj na sloj na oblaci kje ima dolna granica nekade na okolu 3000 metri. mal iskluchok mozhe da ima na vrvovite nad 2000 metri, koi povremeno bi bile vo samite oblaci. do pladne sostojbata so vidlivosta ushte povekje kje se vloshi. mal iskluchok bi bile samo osogovkiot i maleshevskiot predel, no i tamu ne ochekuvame „sjajni” uslovi. od ovaa oblachnost okolu pladne bi imale slabi vrnezhi dolzh severen del na zapadna transverzala i vo osogovskiot region. ochekuvame dozhd do okolu 1000 metri, potoa meshani vrnezhi do okolu 1400 metri, potoa kje ima sloj so vlazhen so vlazhen sneg se do okolu 1700 metri. sepak, vredi da se napomene deka ne stanuva zbor za znachajni vrnezhi. ona shto dodatno kje uslozhnat ovie vrnezhi e sostojbata so vidlivosta.” pokraj ovoj izvor, na drugo mesto (drug izvor) se napomenuva deka se ochekuvaat i vetrishta od 30tina km/chas…..i, vo kombinacija so namalena vidlivost odluchivme da odime na ljuboten. trgame nautro vo 05:00 chasot so avtomobil od skopje. go ostavame avtomobilot vo staro selo i trgnuvame na ona shto go narekovme, “opsada na ljuboten” vo 06:30 chasot. se odeshe po plan, najprvo se odi po patot kon planinarskiot dom, no nabrzo skrshnuvame od patot i odime po nasoka rechisi pravoliniski kon grebenot na ljuboten. po pomalku od 2 chasa odenje, izleguvame od shumata(okolu 1700 m.n.v). do toj moment, vidlivosta e odlichna, bez veter i bez znachitelno niski temperaturi. no, shtom izleguvame nad shumata, voochliva e namalenata vidlivost, koja ni najmalku ne ostavi somnezh deka bi bila seriozna prechka vo iskachuvanjeto. srtot po koj treba da se dvizhime kon ljuboten e rechisi pravoliniski, pa duri i vo prisustvo na magla, gps mapite se tuka da ni pomognat da ne skrshnime od nasokata. po neshto povekje od tri i pol chasa odenje i dostignuvanje na visina od 2100 metri nadmorska visina, stanuva jasno deka se soochuvame so seriozni vremenski uslovi od silni vetrishta od juzhna strana proprateni so zamrznat dozhd/sneg i namalena vidlivost. po chetiri chasa i petnaesetina minuti od trgnuvanjeto od staro selo, dostignuvame visina od 2300 metri nadmorska visina i pri celosno eksponiranje na srtot, stanuva jasno deka ova kje bide mnogu teshko ostvarliva cel. vetrishtata se od rang na bura, teshko se stoi na edno mesto, dodeka mrazot koj pagjashe, popoleka vlijaeshe i na sposobnosta da se gleda jasno. vidlivosta se namali na rastojanie od pomalku od desetina metri. prodolzhivme ushte dvaesetina minuti, koga za prv pat zastanavme da razgovarame za mozhnosta tuka da zavrshi iskachuvanjeto. dejan e kategorichen deka odenjeto ponataka povekje nema nikakva smisla. sasho nosi predlog da prodolzhime ponatamu ushte petnaesetina minuti i ako ne stigneme do vrv, da se vrakjame nazad. ostanuva do mene da bidam onoj koj kje preseche. celta beshe ova da bide edno zadovolstvo vo koe site trojca kje uzhivame, koga barem eden od nas vekje ne gleda prichina za prodolzhuvanje, ne gledav ni jas. osven toa, gledajkji go moeto kuche kako e sklopcheno i svrteno vo obraten pravec na veterot, predlagam ova da bide najvisokata tochka i ottuka pochnuvame so simnuvanje. prifateno e, i sasho trga prv. tuka se sluchuva i kluchnata greshka. ne svesno, izduvani od veterot, nie naglo skrshnuvame vo levo kon kosovo. po deset minuti spushtanje, zastanuvame, svesni deka ova ne e nasokata po koja treba da se dvizhime. jas se naogjam visinski ponisko od prijatelite, no na rastojanie od samo nekolku metri, koga vo eden mig se pojavuva puknatina vo snegot koja me razdeluva od niv i od moeto kuche. samo izvikav, “lavina”, po shto se obiduvam da se odrzham postojano na povrshinata od snegot. po neshto povekje od chetiriesetina sekundi, dvizhejkji se so maksimalna brzina od 16 km/chas, snegot prestana da se dvizhi pod mene. malku zbunet i vidno vozbuden, “djebot” na koj stapnav, me pridvizhil za nekoi 150 metri i visinski me simnal za 30 metri. vo toj moment, se obiduvam da gi viknam prijatelite, no i moeto kuche. silniot veter i gustata magla onevozmozhija da se slushneme megjusebe. se obiduvam da gi dobijam na telefon, no i toa beshe zaludno. chekajkji okolu tri-chetiri minuti, zakluchuvajkji deka chekanjeto samo mozhe da me vovleche vo dopolnitelni nevolji, odluchuvam da se iskacham po lavinata. za zhal, strmniot teren i nasobraniot sneg, me sprechija da se dvizham vo nasoka nazad kon mestoto od koe se sluchi seto ova. po nekoe vreme, koga sogleduvam deka zaludno se trudam, skrshnuvam vo desno nagore, mislejkji deka kje mozham da se pridvizham vo pomalku strmen teren. za zhal, i toa beshe zaludno. konechno, i so pomosh na google maps, koristejkji roaming, reshiv da se vratam po izohipsa vo pravec kon grebenot. vo megjuvreme, dvajcata prijateli, uspanicheni po neuspeshniot obid da me iskontaktiraat, zakchluchuvaat deka imam padnato vo bezdna, i se obiduvaat da prodolzhat ponataka vo levo koe gi nosi kon povtorno iskachuvanje. pred samoto trganje, se obiduvaat da go ubedat sheldon (mojata haska) da dojde so niv. toj gi poglednuva, no sepak odluchuva da trgne po mene vo lavinata. tuka za zhal toj e posleden pat viden… sasho i dejan, prodolzhuvaat so nivniot obid da se orientiraat. vo toj obid, uspevaat da se iskachat povtorno vo linija na grebenot, no ne svesni za prostorot, prodolzhuvaat vo pravec na kosovo kade sasho go sobira lavina koja go nosi od nadmorska visina 2356m na 2014m za pomalku od dve minuti, pri shto dostignuva maksimalna brzina od neshto povekje od 45 km/chas. dejan reshava da trgne po nego, pri shto gi koristi dolnite sloevi na snegot koi se vekje dovolno nabieni da bezbedno se spushti. sepak, vo eden moment se naogja na zemja lizgajkji se po strmniot teren koj na nekoi mesta dostiga i do 50% nagib. posle odreden period, i na vekje po pregleden teren (bez gusta magla), uspevaat da se najdat dvajcata i reshavaat da prodolzhat pravoliniski kon kosovo, kade uspevaat najprvo da najdat planinski pateki koi gi nosi kon alsfaltiran pat i spas. vo megjuvreme, jas se obiduvam da se izvlecham od strmniot teren, dvizhejkji se po izohipsa, vo iskluchitelno gusta magla i silno nevreme proprateno so silen veter. i tokmu pred da se izvlecham, na pomalku od triesetina metri od najstrmniot del, me zafakja vtorata lavina. najprvo, uspevam da se odrzham na povrshinata, svrten kon lavinata, obiduvajkji brzo da chekoram po nea. no, vo eden moment me udira stranichno i celosno me zatrupuva, pri shto me trkala zakoseno nadolu. vo tie momenti, lavinata mi go izvitkuva levoto koleno, koe (vo toj moment ne svesen) go udiram vo karpa, pri shto mi se otvora rana i mi se kine predniot vkrsten ligament, oshtetuva meniskus i nabiva koska. no togash, toa ne beshe mojot prioritet, vo tie momenti, povekje ne disham od gustinata na snegot koja mi ja ispolnuva usnata shuplina, a istovremeno imam nekontrolorano i iskluchitelno zabrzano udiranje na srceto. se trkalam so maksimalna brzina od povekje od triesetina kilomentri na chas, me oddalechuva 170 metri i simnuva povekje od sheesetina metri visinski. celosno nadrealna celata situacija vo ovie momenti e iskluchitelno teshka i nejasna da se opishe. seto toa trae minuta i dvaesetina sekundi, dovolno vreme da se zboguvate od zhivotot. za srekja, vo eden moment lavinata sopira, a jas se naogjam so glavata i levata raka vednash stranichno nad nea. ne se obidov vednash da se oslobodam od tezhinata na snegot, bitno mi beshe da se smiram i da se fokusiram na situacijata i najbezbolno da se izvlecham od prangite na planinata, koja voobichaeno mi beshe najdobriot prijatel. od koga go smiriv otchukuvanjeto na srceto, uspevam najprvo da ja izvlecham desnata raka, a potoa i nozete od snegot. bev seushte sostaven od site delovi i toa me raduvashe. nemashe prostor da se razmisluva, nitu za moite prijateli, nitu za moeto kuche i zoshto ne trgnaa po mene, nitu na moeto semejstvo i na mojot sin, od chiishto lik ne mozhev da se prostam. ne sega, ne tolku rano. izbrishav se vo mene, edinstvena cel mi beshe da bidam postojano vo kontrola na situacijata, koja na momenti me potsetuvashe kade sum i koj e tuka glavniot. morav postojano da sum vo dvizhenje (ovojpat izbegnuvajkji natalozhen sneg i odbirajkji mraz i karpa), so povremeni zapiranja (koi me potsetuvaa na krvta koja techeshe od moeto koleno) za da vidam kade sum i dali ja pratam izohipsata so sporo spushtanje na terenot. bev celosno fokusiran, ednostavno, nemashe prostor za panika. site minati godini na planina, celata fizichka podgotvenost i upornosta koja ja imam vrodena, mi davaa za pravo da postojano bidam optimist deka ova kje bide samo edno iskustvo na koe naskoro kje mu dojde kraj, no ako i samo ako, sum postojano vo segashnosta i fokusiran na prostorot okolu mene i na nishto drugo na ovaa planeta. po bezmalku tri i pol chasa od prvata lavina i odvojuvanjeto od grupata, konechno stignav do shumata. togash, pomisliv povtorno i na prijatelite. mi tekna deka ako pratam poraka kon niv, deka porano ili podocna tie kje ja primat. vo megjuvreme, pokraj seta situacija, prakjav poraki kon semejstvoto deka se e vo red so nas i deka bezbedno se simnuvame kon avtomobilot, no deka kje zadocnime zatoa shto iskachuvanjeto bilo posporo od ochekuvanoto. ednostavno, ne sakav da gi voznemiram, se nadevav deka se kje bide vo red so mene. vleguvam vo shumata, i se obiduvam da se priklucham na pateka koja bi me odvela do staro selo. tuka trosham eden chas, vrakjajkji se po dlabokiot sneg da fatam prikluchok so civilizacija. za zhal, neuspeshno. poleka se spushtashe nokjta, pa nemav izbor osven da pochnam da se dvizham po izohipsa po nepristapen teren, sledejkji tragi od zagari i od volci. za vreme na lavinite, kamashnite mi se izvadija, pa chizmite mi bea celosno mokri od vnatre, rakavicite isto taka, pa vleguvanjeto vo shumata vo edna mnogu poblaga klima, dobro mi dojde.. neshto po 16:00 chasot, me stemnuva pa ja vkluchuvam chelnata lamba. povremeno pagjajkji od lizgaviot teren i chuvstvuvajkji ostri i silni bolki vo kolenoto prodolzhuvam kon mojata edinstvena cel, da najdam pat. chuvstvoto na strav ednostavno mu nemashe mesto tuka, toa beshe ne postoechko. podgotven na se, no i ne celosno svesen na opasnostite koi mozhebi demnea, konechno nekade po 18:00 chasot izleguvam na pat. toj me nosi kon selo rogachevo, kade zatropuvam na vrata na prvata kukja. dobrite lugje vednash se sochuvstvuvaa so mojata situacija. bev prenesen do staro selo, kade se sretnav so prijatelite i zaedno se trgnavme nakaj doma. sledniot den, dva, nedela, dve i kojznae ushte kolku potoa kje lebdat prashanja…..shto beshe prichinata za sevo ova?…zoshto?…mozhebi, ednostavno, ne ni pomislivme deka mozhe da dojde do vakvo neshto, pa mozhebi iskachivme nekoj chekor povekje. mozhebi trebashe site da vlijaeme na orientacijata, da ne ostavime mozhnost na greshka? da ne odime tvrdoglavo po iskluchitelno teshkoto vreme? planinata kje e tuka i sledniot den, nedela, mesec… no nie, dali nie kje bideme tuka?
Објава← Назад кон архивата