На 23 јануари, на највисокиот врв во Јужна Америка, Аконкагва (6962 м.н.в) застанаа пет Чолити кои им пркосат на сите стереотипи кое општеството ги има за нив. Станува збор за жени кои помагаат во базниот камп, најчесто околку кујната за странските екпедиции на Андите.
“Секогаш ги забележував туристите како се враќаат со огромна насмевка на нивните лица” – изјавува Лидија Хуаиљас, “од тој момент решив дека и јас ќе се искачам, за да откријам што е тоа што им предизвикува толкава радост”. Таа застана на врвот заедно со Дора Маѓено, Ана Лиа Гонзалес, Сесилија Луско и Елена Тинкутас.
Припаѓаат на автохтоните Ајмари, со свој јазик и живописна шарена носија. И покрај тоа што живеат во силно назначено патријархално општество и трпат постојана критика за својата нова пасија, групата од 16 жени на возраст помеѓу 25 и 50 години била формирана и тие започнале со искачување на пониски врвови, со цел Аконкагва, во што дел од нив и успејаа.
Планинарењето го доживуваат и духовно, па пред секое искачување искажуваат благодарност кон Пачамама, осносно Мајката Земја, која според верувањето на овој народ е живо суштество. Исто така не се откажуваат од својата полера, шареното здолниште кое е дел од нивната носија. Сепак малата традиционална шапка ја заменуваат со кацига во оние делови каде што диктира безбедноста.
Честитки добија од сите, вклучувајќи го и самиот престседател на Боливија, Ево Моралес, а на прашањето за следните амбиции изјавиле дека погледите им се свртени кон Охос дел Саладо (6891) на границата помеѓу Чиле и Аргентина, а потоа можеби и Мон Блан.
Видео:
cholitite koi se iskachija na akonkagva na 23 januari, na najvisokiot vrv vo juzhna amerika, akonkagva (6962 m.n.v) zastanaa pet choliti koi im prkosat na site stereotipi koe opshtestvoto gi ima za niv. stanuva zbor za zheni koi pomagaat vo bazniot kamp, najchesto okolku kujnata za stranskite ekpedicii na andite. “sekogash gi zabelezhuvav turistite kako se vrakjaat so ogromna nasmevka na nivnite lica” – izjavuva lidija huailjas, “od toj moment reshiv deka i jas kje se iskacham, za da otkrijam shto e toa shto im predizvikuva tolkava radost”. taa zastana na vrvot zaedno so dora magjeno, ana lia gonzales, sesilija lusko i elena tinkutas. pripagjaat na avtohtonite ajmari, so svoj jazik i zhivopisna sharena nosija. i pokraj toa shto zhiveat vo silno naznacheno patrijarhalno opshtestvo i trpat postojana kritika za svojata nova pasija, grupata od 16 zheni na vozrast pomegju 25 i 50 godini bila formirana i tie zapochnale so iskachuvanje na poniski vrvovi, so cel akonkagva, vo shto del od niv i uspejaa. planinarenjeto go dozhivuvaat i duhovno, pa pred sekoe iskachuvanje iskazhuvaat blagodarnost kon pachamama, osnosno majkata zemja, koja spored veruvanjeto na ovoj narod e zhivo sushtestvo. isto taka ne se otkazhuvaat od svojata polera, sharenoto zdolnishte koe e del od nivnata nosija. sepak malata tradicionalna shapka ja zamenuvaat so kaciga vo onie delovi kade shto diktira bezbednosta. chestitki dobija od site, vkluchuvajkji go i samiot prestsedatel na bolivija, evo morales, a na prashanjeto za slednite ambicii izjavile deka pogledite im se svrteni kon ohos del salado (6891) na granicata pomegju chile i argentina, a potoa mozhebi i mon blan. video: