Флора-фауна
Чекор преку – експедиција во Коњ, Аоста


Успеавме некако да ги пресуваме сите конзерви што ги носевме во просторот кај резервната гума. Мал пресврт, ама знаечаен за оваа „војна”. Окуражени, сфативме како да сместиме шест ранци, четири јажиња, три пара технички чизми, три сета бајли и дерези и кутија со третина од планираната храна. Круно неговата опрема успеа да ја смести негде во колата. После тоа и самиот се смести.
Кога хаубата почна да ја голта онаа досадна бела линија на автопатот замреа сите наши поголеми проблеми. Освен оној во МекДоналдс после Београд. Нема тука да збориме за огромните о с у м оброка што ги нарачавме и ги јадевме до крајот на вечноста – додека куцам уште го џвкам претпоследниот залак. Оттука целата експедиција имаше мирна пловидба. Тргнавме во недела, на трети февруари, и истата вечер среќно се дотркалавме во село Осп, Словенија. Осп е идеално одмориште од повеќе логистички причини, меѓутоа за нас, најбитна е дружбата со Силво Каро (истакнат словенечки и светски алпинист). Силво е сопственик на хостел, во стара камена куќа опкружена со многу карпи и уште повеќе качувачи од цел свет.

Без многу пролонгирање, утрото брзо се спремивме за патот кој ни претстоеше. Силво нѐ испрати со искрени желби за успешно качување. Веројатно пронајде порив и инспирација во тоа што некако успеавме да организираме две излегувања во Алпи во период пократок од три месеци. Првиот пат, поради обемот на снежните врнежи бевме приморани поголемиот дел од акцијата да го адаптираме во Словенија, а не на Савојските Алпи, и тогаш, останавме подолго од планираното кај Силво во Осп. Следејќи ги неговите предлози реализиравме добар дел од искачувањата низ Јулиските Алпи, па сето тоа влијаеше да се зближиме. Со зголемена мотивација и „ветер во грб” продолживме кон Аоста, поточно долината на Коњ.
Иако за два дена исслушавме преку дузина музички албуми, „качивме” не знам колку насоки, ги решивме сите технички проблеми на сета позната и непозната опрема, проклетата досада на патот си го зима данокот. Како мраз се разби летаргијата со првиот обид да купиме италијански број со Интернет конекција. После шест дуќани бидна и тоа. Сега и од Италија можевме да бидеме закачени за глобалното село Интернет. Купивме и храна од Аоста за целиот престој, а Владо и Круно решија дека немаат потреба од пласитчни ќеси за да ја пренесеме. О, каква слатка авантура беше ова.

Горе сме, во село над Коњ, кое поради отсуство на италијански вокални способности ќе го викаме Гњилање (оргиналот е Gimillan). Тоа ни беше домот за следните четири дена. Брзо вечеравме и почнавме да се спремаме за она за кое што сме дојдени – да качуваме алпинистички насоки по замрзнати водопади во Алпски масив. Иако не беше примарна цел да се качува во долината на Коњ, сепак е значајно да се качува на оваа планина. Поради логистички причини и акцијата пред три месеци не се реализираше во целост на Vallee Blanche („Белата Долина”, долина од кадешто започнуваат најпопуларните искачувања во централниот Савојски масив), едноставно не работи ниту една жичара која се исфрла над 3.000 метри од каде започнуваат повеќето од алпинистичките насоки. Тогаш научивме дека Коњ нуди одлична замена.
Станува збор за две долини, едната од селото Лилаз, а другата од селото Валнонтеј, обете непосредно близу до центарот, Коњ. Коњ е поголемо село, со скијачки центар, и е опкружено од повеќе селца, дел од нив се и тие спомнати во овој текст. Географски, Коњ е најголемото село во долината; меѓутоа, и Лилаз и Валнонтеј се селца до кои се протегаат две помали долини од Гранд Парадизо. Овој систем на долини е дел од Националниот парк „Гранд Парадизо” под истоимениот алпски врв.
Откако, се надевам дека ги решивме географските дилеми за Долината на Коњ може да се вратиме на она суштинското.
Бидејќи не знаевме со што ќе се соочиме во реалноста надвор од конфорот на водичот, решивме да ја качиме насоката Lillaz Cascate со генерална тежина D- WI4 200m. Водичот за апинистичките насоки во овој регион, оваа насока ја претстави како не многу тешка и популарна: комбинација одлична за почеток, да се „загрееме” и запознаеме со условите. Важно е првите искачувања во непознат терен, особено на мраз, кадешто условите од она што е во водичот запишано, драстично може да се разликуваат од фактичката ситуација; е да бидат направени во насока со тежина која алпинистите се комфортни да ја совладаат.
Знаевме дека Lillaz Cascate е насока со максимална тежина од вертикален мраз не подолг од 15m. Тоа значи дека останатиот дел од јажевата должина е со нагиб од 70 до 85 степени. Од тренизите кои претходеа, знаевме дека никој од нас нема да има проблем при совладувањето. Наврските ги поделивме Круно и Мартин, Владо и јас. Така, имаше по еден поискусен качувач на мраз во две наврски – клучно за двете наврски да имаат оптимална брзина на качување и способност да совладаат непредвидени ситуцаии кои може да настанат од условите на мразот.
Се движевме внимателно и брзо колку што тоа го дозволуваше темпото диктирано од генералното ниво за безбедност. Се движевме сѐ посмело со секое забивање на бајлите во мразот, со секое поставување на дерезите. Може не брзавме максимално, но се движевме побрзо од останатите наврски. Во тој момент сметав дека тоа се должи на самата насока, не многу тешка, популарна – па претставува терен на кој качуваат и почетници и потпросечни алпинисти. Првиот поголем „скок”, вертикален дел од насоката го имавме во самиот почеток на вториот цуг.

Пред нас беше една шпанска наврска и нѐ предупреди за дебелината на мразот – тенок мраз не нуди опции за поставување на клиновите, попластичен е и нуди помалку опции за поставување на орудијата. О, каква слатка иронија – ние цела зима трениравме на мраз не подебел од три сантиметри, а сега имавме слој од цели петнаесет санитеметри. Сосема очекувано, беше големо задоволство да се искачи тој вертикален „скок” низ раскршен камин од мраз дебел „само” петнаесет сантиметри. Охрабрен од времето кое ни беше потребно за да ги качиме првите три должини од целата насока решив дека ќе качам малку потешка варијанта од основната генерална тежина на насоката. Јас водев прв, а Владо по мене, качивме еден цуг со тежина WI5. Разликата е во тоа што WI4 е вертикален дел од мразот не подолг од петнаесет метри; WI5 е вертикала поолга од петнаесет метри и/или превисна. Овој цуг беше составен од два големи блока на мраз, скршени на пола поради сопствената тежина. Самото прекршување претставуваше негативен нагиб на поголемиот дел од должината. Додека качувавме и двајата бевме комотни, не осеќавме замор во подлактиците, а бајлите смирено влагаа и излегуваа од мразот – шармантно како запчаник на точак.

Од глава не ми излегуваше бастионот на целиот масив кој се воздигнуваше над Лилаз. Еден карактеристичен, долг жлеб среде најдоминантниот врв кој се гледаше директно од нашиот балкон. Lillaz Gully D+ WI4 M5 600m.

Решив дека е подобро да ја качиме оваа насока одма, вториот ден, а не третиот како што беше планирано, и тоа поради две причини: третиот ден може да бидеме позаморни од претходните искачувања, а сепак ова е насока која ќе бара многу од нас; и после првиот ден, сфтаив дека сме технички одлично подготвени за оваа тежина. Направивме измена во наврските поради пофина распределба на сили, па сега качувавме Мартин и јас, а Владо и Круно. Водичот ни кажа дека се потребни четири часа за ова искачување, со два можни излеза во микс услови: лев (М4+) и десен (М4). Ние влеговме во левиот, ама „ни се падна” да биде М5 поради нецелосно оформениот мраз. Повторно, излеговме многу посреќни од тоа што планиравме!

Kако и претходниот ден, не планиравме да се движиме побрзо од она што ни го дозволува рациото на нашата безбедност. Сите посекотини и модрици што ги стеканвме патем се само „воени рани” кои се нормална појава при качување на мраз – сѐ останато успешно избегнавме. Можеби стигнавме и малку покасно, бидејќи пред нас имаше пар наврски кои влегоа буквално неколку минути порано. Така започна нашата дружба со Хрватите на секое сидриште. Најважно од сѐ е дека се движевме ефикасно и ритмично, и сите дилеми попатно нагоре ги решававме во од – од поставување на тубуларци (клинови за мраз), останата опрема за обезбедување, па сѐ до остриците на дерезите.
Енергијата беше на завидно ниво, мотивацијата, и потребата пред сѐ за ваков тип на искачувања силно пумпаше хормони низ нашата крв. Претходните тренизни, анализи и непосредни подготовки за искачувањето беа олицетворени во моментот – метар по метар.
Цуг по цуг научивме и една лекција која ќе остави траг во сите следни излегувања во поголемите масиви. Нашиот тренинг, подготовките, начинот на восприемање на реалниот амбиент, способноста за реална проценка на владеачките услви во однос на водичите се вистински – на ниво кое може да ни овозможи да искусиме дел од алпинизмот кој се случува во светот. Научивме дека ние сме на ниво кое е сосема релевантно во светски рамки, не е врвно, но знеме каде сме, колку можеме и како да продолжиме за да стигнеме онаму каде конечно целиме. После вакви искачувања, целите колку и да се далечни сега веќе изгледаат остварливи.

Уморни од денот и психички заситени од искачувањето, решивме дека третиот ден е најпаметно да одиме на нешто полесно, за да се растеретиме од претходно наталожениот притисок. Тргнавме со различни лични амбиции, кои кохезираа во заедничка цел – да оствариме искачување кое ќе остави трага зад себе. Го направивме тоа. Третиот ден предложив да ја искачиме L’Acheronte AD+ WI3 400m.
Насока која иако е релативно долга, има полесна оценка, па би требало да се движиме брзо и без многу напор. И повторно, мразот не беше формиран како што нѐ учеше водичот, па насоката на крај беше со оценка WI4 M4+ 400м. Планиравме нешто полесно, а повторно качивме нешто кое покажува дека има мотив, свест и зрелост за вистински алпинизам – како што изјави Костантин Циривири. Генијална насока, столбови од мраз, миск камин, микс излез од насоката – и сѐ ова „частенка” од Долината на Валнонтеј! Бескрајни благодарности и симпатии до Вас, Ваше Височество: Фрижидерот на Гранд Парадизо!
Последниот качувчки ден ја качивме истата насока како и првиот. Сега психички растеретени дека може да качуваме рамо до рамо со сите алпинисти во регионот планиравме да ја качиме насоката E Tuto Relativo WI4. Но, поради наглото зголемување на температурата, мразот не беше во посакуваната состојба. Се претвори во медиум кој е премногу мек за да го издржи притискот на врвот од бајлите. Единствена рационлна одлука беше да влеземе во Lillaz Cascate бидејќи знаевме дека е насока во која може брзо да се движиме, со оглед на насобраниот замор од претходните денови. Важно беше да бидеме брзи бидејќи денот веќе беше поодминат, а со тоа и мразот понестабилен.
После овие четири денови исполнети со синило за кое сите ние сонуваме низ цела година, тргнавме назад. Ниту престојот во Загреб не го направи поинтересен патот – сив асфалт, долг и досаден како глува ноќ. Оваа акција е успешна не само заради техничката тежина на искачувањата, можеби најтешки до сега направени од македонски алпинисти во Алпите; туку заради тоа што го научивме: Се формира една генерација која има исто гледиште кон развојот на алпинизмот во Македонија, која своите можности ги тестира во реално опкружување, учејќи што треба да се направи за да се направи тој чекор “преку”, чекор понатаму, чекор повисоко. Да, дојдовме во Италија со различни лични и колективни очекувања и амбиции, сите различно инспирирани, мотивирани и логистички спремни. Но за само четири дена се сплотивме во заедничка визија, која верувам дека ќе остане како мотив и компас како да продолжиме понатака. Сега имаме реално мерило за нашите тренинзи.
Момци, фала ви за ова искуство, и после многу пршута и вино да останеме верни на рокенролот!
Пишува Илија Циривири – АК Матка.

chekor preku – ekspedicija vo konj, aosta uspeavme nekako da gi presuvame site konzervi shto gi nosevme vo prostorot kaj rezervnata guma. mal presvrt, ama znaechaen za ovaa „vojna”. okurazheni, sfativme kako da smestime shest ranci, chetiri jazhinja, tri para tehnichki chizmi, tri seta bajli i derezi i kutija so tretina od planiranata hrana. kruno negovata oprema uspea da ja smesti negde vo kolata. posle toa i samiot se smesti. koga haubata pochna da ja golta onaa dosadna bela linija na avtopatot zamrea site nashi pogolemi problemi. osven onoj vo mekdonalds posle beograd. nema tuka da zborime za ogromnite o s u m obroka shto gi narachavme i gi jadevme do krajot na vechnosta – dodeka kucam ushte go djvkam pretposledniot zalak. ottuka celata ekspedicija imashe mirna plovidba. trgnavme vo nedela, na treti fevruari, i istata vecher srekjno se dotrkalavme vo selo osp, slovenija. osp e idealno odmorishte od povekje logistichki prichini, megjutoa za nas, najbitna e druzhbata so silvo karo (istaknat slovenechki i svetski alpinist). silvo e sopstvenik na hostel, vo stara kamena kukja opkruzhena so mnogu karpi i ushte povekje kachuvachi od cel svet. bez mnogu prolongiranje, utroto brzo se spremivme za patot koj ni pretstoeshe. silvo nѐ isprati so iskreni zhelbi za uspeshno kachuvanje. verojatno pronajde poriv i inspiracija vo toa shto nekako uspeavme da organizirame dve izleguvanja vo alpi vo period pokratok od tri meseci. prviot pat, poradi obemot na snezhnite vrnezhi bevme primorani pogolemiot del od akcijata da go adaptirame vo slovenija, a ne na savojskite alpi, i togash, ostanavme podolgo od planiranoto kaj silvo vo osp. sledejkji gi negovite predlozi realiziravme dobar del od iskachuvanjata niz juliskite alpi, pa seto toa vlijaeshe da se zblizhime. so zgolemena motivacija i „veter vo grb” prodolzhivme kon aosta, potochno dolinata na konj. iako za dva dena isslushavme preku duzina muzichki albumi, „kachivme” ne znam kolku nasoki, gi reshivme site tehnichki problemi na seta poznata i nepoznata oprema, prokletata dosada na patot si go zima danokot. kako mraz se razbi letargijata so prviot obid da kupime italijanski broj so internet konekcija. posle shest dukjani bidna i toa. sega i od italija mozhevme da bideme zakacheni za globalnoto selo internet. kupivme i hrana od aosta za celiot prestoj, a vlado i kruno reshija deka nemaat potreba od plasitchni kjesi za da ja preneseme. o, kakva slatka avantura beshe ova. gore sme, vo selo nad konj, koe poradi otsustvo na italijanski vokalni sposobnosti kje go vikame gnjilanje (orginalot e gimillan). toa ni beshe domot za slednite chetiri dena. brzo vecheravme i pochnavme da se spremame za ona za koe shto sme dojdeni – da kachuvame alpinistichki nasoki po zamrznati vodopadi vo alpski masiv. iako ne beshe primarna cel da se kachuva vo dolinata na konj, sepak e znachajno da se kachuva na ovaa planina. poradi logistichki prichini i akcijata pred tri meseci ne se realizirashe vo celost na vallee blanche („belata dolina”, dolina od kadeshto zapochnuvaat najpopularnite iskachuvanja vo centralniot savojski masiv), ednostavno ne raboti nitu edna zhichara koja se isfrla nad 3.000 metri od kade zapochnuvaat povekjeto od alpinistichkite nasoki. togash nauchivme deka konj nudi odlichna zamena. stanuva zbor za dve dolini, ednata od seloto lilaz, a drugata od seloto valnontej, obete neposredno blizu do centarot, konj. konj e pogolemo selo, so skijachki centar, i e opkruzheno od povekje selca, del od niv se i tie spomnati vo ovoj tekst. geografski, konj e najgolemoto selo vo dolinata; megjutoa, i lilaz i valnontej se selca do koi se protegaat dve pomali dolini od grand paradizo. ovoj sistem na dolini e del od nacionalniot park „grand paradizo” pod istoimeniot alpski vrv. otkako, se nadevam deka gi reshivme geografskite dilemi za dolinata na konj mozhe da se vratime na ona sushtinskoto. bidejkji ne znaevme so shto kje se soochime vo realnosta nadvor od konforot na vodichot, reshivme da ja kachime nasokata lillaz cascate so generalna tezhina d- wi4 200m. vodichot za apinistichkite nasoki vo ovoj region, ovaa nasoka ja pretstavi kako ne mnogu teshka i popularna: kombinacija odlichna za pochetok, da se „zagreeme” i zapoznaeme so uslovite. vazhno e prvite iskachuvanja vo nepoznat teren, osobeno na mraz, kadeshto uslovite od ona shto e vo vodichot zapishano, drastichno mozhe da se razlikuvaat od faktichkata situacija; e da bidat napraveni vo nasoka so tezhina koja alpinistite se komfortni da ja sovladaat. znaevme deka lillaz cascate e nasoka so maksimalna tezhina od vertikalen mraz ne podolg od 15m. toa znachi deka ostanatiot del od jazhevata dolzhina e so nagib od 70 do 85 stepeni. od trenizite koi prethodea, znaevme deka nikoj od nas nema da ima problem pri sovladuvanjeto. navrskite gi podelivme kruno i martin, vlado i jas. taka, imashe po eden poiskusen kachuvach na mraz vo dve navrski – kluchno za dvete navrski da imaat optimalna brzina na kachuvanje i sposobnost da sovladaat nepredvideni situcaii koi mozhe da nastanat od uslovite na mrazot. se dvizhevme vnimatelno i brzo kolku shto toa go dozvoluvashe tempoto diktirano od generalnoto nivo za bezbednost. se dvizhevme sѐ posmelo so sekoe zabivanje na bajlite vo mrazot, so sekoe postavuvanje na derezite. mozhe ne brzavme maksimalno, no se dvizhevme pobrzo od ostanatite navrski. vo toj moment smetav deka toa se dolzhi na samata nasoka, ne mnogu teshka, popularna – pa pretstavuva teren na koj kachuvaat i pochetnici i potprosechni alpinisti. prviot pogolem „skok”, vertikalen del od nasokata go imavme vo samiot pochetok na vtoriot cug. pred nas beshe edna shpanska navrska i nѐ predupredi za debelinata na mrazot – tenok mraz ne nudi opcii za postavuvanje na klinovite, poplastichen e i nudi pomalku opcii za postavuvanje na orudijata. o, kakva slatka ironija – nie cela zima treniravme na mraz ne podebel od tri santimetri, a sega imavme sloj od celi petnaeset sanitemetri. sosema ochekuvano, beshe golemo zadovolstvo da se iskachi toj vertikalen „skok” niz raskrshen kamin od mraz debel „samo” petnaeset santimetri. ohrabren od vremeto koe ni beshe potrebno za da gi kachime prvite tri dolzhini od celata nasoka reshiv deka kje kacham malku poteshka varijanta od osnovnata generalna tezhina na nasokata. jas vodev prv, a vlado po mene, kachivme eden cug so tezhina wi5. razlikata e vo toa shto wi4 e vertikalen del od mrazot ne podolg od petnaeset metri; wi5 e vertikala poolga od petnaeset metri i/ili previsna. ovoj cug beshe sostaven od dva golemi bloka na mraz, skrsheni na pola poradi sopstvenata tezhina. samoto prekrshuvanje pretstavuvashe negativen nagib na pogolemiot del od dolzhinata. dodeka kachuvavme i dvajata bevme komotni, ne osekjavme zamor vo podlakticite, a bajlite smireno vlagaa i izleguvaa od mrazot – sharmantno kako zapchanik na tochak. od glava ne mi izleguvashe bastionot na celiot masiv koj se vozdignuvashe nad lilaz. eden karakteristichen, dolg zhleb srede najdominantniot vrv koj se gledashe direktno od nashiot balkon. lillaz gully d+ wi4 m5 600m. reshiv deka e podobro da ja kachime ovaa nasoka odma, vtoriot den, a ne tretiot kako shto beshe planirano, i toa poradi dve prichini: tretiot den mozhe da bideme pozamorni od prethodnite iskachuvanja, a sepak ova e nasoka koja kje bara mnogu od nas; i posle prviot den, sftaiv deka sme tehnichki odlichno podgotveni za ovaa tezhina. napravivme izmena vo navrskite poradi pofina raspredelba na sili, pa sega kachuvavme martin i jas, a vlado i kruno. vodichot ni kazha deka se potrebni chetiri chasa za ova iskachuvanje, so dva mozhni izleza vo miks uslovi: lev (m4+) i desen (m4). nie vlegovme vo leviot, ama „ni se padna” da bide m5 poradi necelosno oformeniot mraz. povtorno, izlegovme mnogu posrekjni od toa shto planiravme! kako i prethodniot den, ne planiravme da se dvizhime pobrzo od ona shto ni go dozvoluva racioto na nashata bezbednost. site posekotini i modrici shto gi stekanvme patem se samo „voeni rani” koi se normalna pojava pri kachuvanje na mraz – sѐ ostanato uspeshno izbegnavme. mozhebi stignavme i malku pokasno, bidejkji pred nas imashe par navrski koi vlegoa bukvalno nekolku minuti porano. taka zapochna nashata druzhba so hrvatite na sekoe sidrishte. najvazhno od sѐ e deka se dvizhevme efikasno i ritmichno, i site dilemi popatno nagore gi reshavavme vo od – od postavuvanje na tubularci (klinovi za mraz), ostanata oprema za obezbeduvanje, pa sѐ do ostricite na derezite. energijata beshe na zavidno nivo, motivacijata, i potrebata pred sѐ za vakov tip na iskachuvanja silno pumpashe hormoni niz nashata krv. prethodnite trenizni, analizi i neposredni podgotovki za iskachuvanjeto bea olicetvoreni vo momentot – metar po metar. cug po cug nauchivme i edna lekcija koja kje ostavi trag vo site sledni izleguvanja vo pogolemite masivi. nashiot trening, podgotovkite, nachinot na vospriemanje na realniot ambient, sposobnosta za realna procenka na vladeachkite uslvi vo odnos na vodichite se vistinski – na nivo koe mozhe da ni ovozmozhi da iskusime del od alpinizmot koj se sluchuva vo svetot. nauchivme deka nie sme na nivo koe e sosema relevantno vo svetski ramki, ne e vrvno, no zneme kade sme, kolku mozheme i kako da prodolzhime za da stigneme onamu kade konechno celime. posle vakvi iskachuvanja, celite kolku i da se dalechni sega vekje izgledaat ostvarlivi. umorni od denot i psihichki zasiteni od iskachuvanjeto, reshivme deka tretiot den e najpametno da odime na neshto polesno, za da se rasteretime od prethodno natalozheniot pritisok. trgnavme so razlichni lichni ambicii, koi koheziraa vo zaednichka cel – da ostvarime iskachuvanje koe kje ostavi traga zad sebe. go napravivme toa. tretiot den predlozhiv da ja iskachime l’acheronte ad+ wi3 400m. nasoka koja iako e relativno dolga, ima polesna ocenka, pa bi trebalo da se dvizhime brzo i bez mnogu napor. i povtorno, mrazot ne beshe formiran kako shto nѐ ucheshe vodichot, pa nasokata na kraj beshe so ocenka wi4 m4+ 400m. planiravme neshto polesno, a povtorno kachivme neshto koe pokazhuva deka ima motiv, svest i zrelost za vistinski alpinizam – kako shto izjavi kostantin ciriviri. genijalna nasoka, stolbovi od mraz, misk kamin, miks izlez od nasokata – i sѐ ova „chastenka” od dolinata na valnontej! beskrajni blagodarnosti i simpatii do vas, vashe visochestvo: frizhiderot na grand paradizo! posledniot kachuvchki den ja kachivme istata nasoka kako i prviot. sega psihichki rastereteni deka mozhe da kachuvame ramo do ramo so site alpinisti vo regionot planiravme da ja kachime nasokata e tuto relativo wi4. no, poradi nagloto zgolemuvanje na temperaturata, mrazot ne beshe vo posakuvanata sostojba. se pretvori vo medium koj e premnogu mek za da go izdrzhi pritiskot na vrvot od bajlite. edinstvena racionlna odluka beshe da vlezeme vo lillaz cascate bidejkji znaevme deka e nasoka vo koja mozhe brzo da se dvizhime, so ogled na nasobraniot zamor od prethodnite denovi. vazhno beshe da bideme brzi bidejkji denot vekje beshe poodminat, a so toa i mrazot ponestabilen. posle ovie chetiri denovi ispolneti so sinilo za koe site nie sonuvame niz cela godina, trgnavme nazad. nitu prestojot vo zagreb ne go napravi pointeresen patot – siv asfalt, dolg i dosaden kako gluva nokj. ovaa akcija e uspeshna ne samo zaradi tehnichkata tezhina na iskachuvanjata, mozhebi najteshki do sega napraveni od makedonski alpinisti vo alpite; tuku zaradi toa shto go nauchivme: se formira edna generacija koja ima isto gledishte kon razvojot na alpinizmot vo makedonija, koja svoite mozhnosti gi testira vo realno opkruzhuvanje, uchejkji shto treba da se napravi za da se napravi toj chekor “preku”, chekor ponatamu, chekor povisoko. da, dojdovme vo italija so razlichni lichni i kolektivni ochekuvanja i ambicii, site razlichno inspirirani, motivirani i logistichki spremni. no za samo chetiri dena se splotivme vo zaednichka vizija, koja veruvam deka kje ostane kako motiv i kompas kako da prodolzhime ponataka. sega imame realno merilo za nashite treninzi. momci, fala vi za ova iskustvo, i posle mnogu prshuta i vino da ostaneme verni na rokenrolot! pishuva ilija ciriviri – ak matka.
Објава← Назад кон архивата