Маргарет Галагер е 77 годишна жена од селото Ферманаг кое се наоѓа во Британија близу до границата со Ирска. Родена е 1942 година во истото тоа селце во време во кое и не било така невообичаено да се нема елетрична енергија и вода.
На почетокот на 50те таа останува без својата мајка а подоцна и со тешка болест која го погодува нејзиниот татко. Во тој период што заради немање финансии, што заради немање желба, нејзиното семејство го пропушта трендот на модернизација и таа до ден денеска останува да живее на истиот начин како и пред 80 години.
Денот на Маргарет започнува во 05:30 часот наутро кога го пали огнот за утринскиот чај а завршува вообичаено околу 18:30 бидејќи парафинот кој се користи како осветлување во ноќните часови е прескап за неа. Живее сама и тоа подразбира прилично активно секојдневие. Готви на оган а за вода пешачи до локалните извори десетина пати во текот на денот.
Таа е свесна за времето во кое живее и себеси не се смета за хипик. Горда е на својот начин на живот и не би го менувала за ништо и за некого. Вели дека ако ваквиот живот бил добар за нејзините предци, одличен е и за неа. Еден вид посвета за генерациите на семејството кои ја купиле семејната куќа во далечната 1887 година.
Маргарет знае дека начинот на живот кој таа го живее исчезнува. Вели дека секојдневно во нејзината куќа доаѓаат луѓе и на кои им се допаѓа она што ќе го видат, но никој не би останал особено не младите луѓе за кои таа вели дека можат да многу да научат од нејзината едноставност и да бидат среќни со тоа што го имаат.
Таа единствено стравува дали ќе може уште долго да води ваков начин на живот во годините што доаѓаат пред се заради нејзиното здравје.
„Јас сум своја личност, имам свој идентитет, оваа куќа го претставува се она што јас сум. И нема да го сменам тоа за никого”- Маргарет Галагер.
80 godini vo dlabok oflajn margaret galager e 77 godishna zhena od seloto fermanag koe se naogja vo britanija blizu do granicata so irska. rodena e 1942 godina vo istoto toa selce vo vreme vo koe i ne bilo taka nevoobichaeno da se nema eletrichna energija i voda. na pochetokot na 50te taa ostanuva bez svojata majka a podocna i so teshka bolest koja go pogoduva nejziniot tatko. vo toj period shto zaradi nemanje finansii, shto zaradi nemanje zhelba, nejzinoto semejstvo go propushta trendot na modernizacija i taa do den deneska ostanuva da zhivee na istiot nachin kako i pred 80 godini. denot na margaret zapochnuva vo 05:30 chasot nautro koga go pali ognot za utrinskiot chaj a zavrshuva voobichaeno okolu 18:30 bidejkji parafinot koj se koristi kako osvetluvanje vo nokjnite chasovi e preskap za nea. zhivee sama i toa podrazbira prilichno aktivno sekojdnevie. gotvi na ogan a za voda peshachi do lokalnite izvori desetina pati vo tekot na denot. taa e svesna za vremeto vo koe zhivee i sebesi ne se smeta za hipik. gorda e na svojot nachin na zhivot i ne bi go menuvala za nishto i za nekogo. veli deka ako vakviot zhivot bil dobar za nejzinite predci, odlichen e i za nea. eden vid posveta za generaciite na semejstvoto koi ja kupile semejnata kukja vo dalechnata 1887 godina. margaret znae deka nachinot na zhivot koj taa go zhivee ischeznuva. veli deka sekojdnevno vo nejzinata kukja doagjaat lugje i na koi im se dopagja ona shto kje go vidat, no nikoj ne bi ostanal osobeno ne mladite lugje za koi taa veli deka mozhat da mnogu da nauchat od nejzinata ednostavnost i da bidat srekjni so toa shto go imaat. taa edinstveno stravuva dali kje mozhe ushte dolgo da vodi vakov nachin na zhivot vo godinite shto doagjaat pred se zaradi nejzinoto zdravje. „jas sum svoja lichnost, imam svoj identitet, ovaa kukja go pretstavuva se ona shto jas sum. i nema da go smenam toa za nikogo”- margaret galager.