Вести
Мојата прва експедиција – ден 5 (85км)


Претходни страници од книгата: Ден 4
Зошто јас би се спротивставувал на тоа природно правило и би седел дома? Зошто да не патувам? Не признавам непатување. Патувањето е еднакво на истражуање. Истражувањето пак е дознавање нови работи. И ако ги искомбинираш тие три работи добиваш исполнување на сонот.
Утрото нè разбудија колите што минуваа блиску до местото каде што кампувавме. Сите брзаа накај Алп Дуез. Имаше и многу велосипеди. Подоцна ги игнориравме, уживавме само во звукот што го правеше водопадот. Прошетав во околината и пробав да стигнам до местото кадешто водата ја допира земја, ама беше далеку. Животинките сепак ја дофатиле кесата со јадењето што ја оставивме закачена на дрвото и целото место беше со ѓубре. Кесата ја раскинале и се расфрлале во околината. Додека го средував точакот Јово веќе имаше поставено за јадење. Доручекот најчесто го јадевме веднаш штом ќе станеме, освен кога не требаше да брзаме. Гледавме да не мораме да брзаме. Подобро да јадеме нешто пред тргнување, отколку да мораме да застануваме за јадење штом ќе се развртиме. Ова беше првата ноќ да спиеме како луѓе. На рамно, топло место. Сè уште бевме опкружени со Алпите, но бевме на пониско. Откако го качивме Лотерат, започна спуштањето што ќе трае сè до Гренобл, и подоцна ќе продолжи покрај реката Рона. Бевме задоволни.
Ни трага ни глас од Гоце и Марко. Зарем толку беше тешко да не најдат? Којзнае каде спиеле? Откако се исуши опремата од утринската роса, ја собравме и тргнавме надоле. Река од возила и велосипедисти се упатуваше кон целта на денешната етапа. За денеска цел е искачување на Алп Дуез, гледање на нашата трета (нивната 19 етапа) на Тур де Франс и продолжување до Гренобл каде што утре ќе ја гледаме последната наша етапа на ТДФ пред караванот да продолжи кон Париз, а ние на југ кон морето. Излеговме на патот и веднаш фативме приклучок со останатите велосипедисти коишто си возеа рекреативно. Ги имаше и локалци кои само беа излезени да се рекреираат, но имаше и како нас, луѓе што го следеа турот со точак. На неколку километри наидовме на поправка на тунел на регионалниот пат, тоа ги успори возилата, а нас ни даде предност пред нив. Патот продолжи покрај едно прекрасно сино езеро кое што водата ја добиваше од топењето на снегот и глечерите во по околните падини. Застанавме во првото гратче да купиме нешто за пиење и карта на Франција. Веќе два дена бевме во Франција, а сè уште немавме карта. Се ориентиравме според картата на Италија, до кај што покриваше. Тука го запознавме извесен Џером од Австралија. Тргна со нас. Дечкото возеше хибрид-велосипед со тенки мазни гуми, 28 инчи, челичен рам, со три предни ѕвезди и девет позади. Специјализиран за на пат и за на угорници. Имаше бисаѓи и напред. Имаше многу апаратчиња што го олеснуваат ваквиот начин на патување. Најдобро му беше она колекторче на сончева енергија, и си ги поленеше сите уреди. Полнеше телефон, лап-топ, батерии…Џером возеше со нас до половина на угорницата кон Дуез. Подзастана таму некаде. Не го видовме повеќе. Секогаш се интересни тие пријатели коишто ги среќаваш само еднаш во животот, и тоа на пат, и прават истото што и ти, и не ви треба многу да се запознаете. Се поздравувате и си продлжувате секој по својот пат.

Како се доближуваме, така тензијата расне. Само да не го затворатат патот како вчера на Галибие, си мислам. Стигнавме до подножјето на Дуез. Тука го сретнавме најпознатиот навивач на Тур де Франс и Џиро д Италија – Диди ѓаволот. Најпознатиот. Почекавме малку да се поздравиме и да се сликаме. Не е она што бил некогаш. Знам дека повеќе нема спонзори и сега се снаоѓа како знае. Светска криза. Никој не му ги покрива трошоците за патување. Но се пак, сè уште е мегапопуларен меѓу навивачите на турот. Беше облечен како и секоја година. Се сликавме со него и му го дадовме знамето и тој да се сликне сам. Се гледаше дека не го прави тоа за прв пат. Беше искусен. На почетокот на угорницата кон Дуез имаше илјадници, буквално илјадници велосипедисти. Уште повеќе пешаци. Сите се движеа нагоре. Кој стигне погоре ќе биде поблиску до целта. Немаше многу како мене и Јово, со товар на точаците. Затоа и бевме поинтересни од другите. А па тие, не беа ништо посебно подготвени. Застануваа, возеа споро…Јас и Јово ги престигнувавме сите. Адреналин те мава во нозе и не застануваш. Не застанавме ниеднаш до 12тиот километар. Овие минути беа најубавите на целата тура. Илјадници луѓе стојат покрај патот и те бодрат. Сите викаат: але, але…Нè третираа како да сме натпреварувачи. Отсекогаш сакав да го почувствувам тоа.

Најмногу навивачи имаше од Холандија, Белгија и Луксембург. Тука се на одмор. Вака тие одат на одмор. Гледаат некоја етапа од ТдФ и продолжуваат на југ кон морето. Илјадници бели трејлер приколки. Од сите страни викаат: Македонија. Але, але. Некои мислеа и дека сме од Шпанија или Каталонија. Знамето им се видело слично. Кренав малку глава и го видов селото. Како виси над нашите глави. Буквално. До горе има 21 свиок а просекот е околу 7 степени. Посебно место. Повторно се искачуваме на Алпите. Имаме голема поддршка. На секој свиок имаше Холаѓани облечени во портокалово. Имаа многу гласна музика што ја пуштаа на големи звучници и многу пиво. Се доближив до еден Холанѓанец и со раката му дадов знак да ми го даде неговото пиво. Го земав и го поделив со Јово. Тие па паднаа во делириум. Почнаа да навиваат и се стрчаа по нас да не бодрат. Беше многу интересно. Погоре имаше човек што се си организирал сам. Си поставил две маси на коишто имаше вода и сок во мали пластични чаши. И кој како поминува тој му дава вода или сок, а девојка му после 20 метри ги собира чашите. Какви луѓе еј? Искачувајќи се нагоре некој ни пријде и ни вика: „Македонци, каде одите? За Битола или Скопје?”. Испадна дека то бил Драгомир, сопственикот на брендот Драг, чијшто увозник за Македонија е Арсо, кадешто Јово работи.

Каква случајност што се најдовме. Јово се познаваше со неговите синови. На 2 километри пред целта ми се дупна гума. Тука веднаш застанав и го фрлив точакот во ендекот. Нема шанси сега да лепам или да менувам гума. Се симнавме од точаците и продолживме пешки. Ми беше криво дека нема да се искачиме до горе со точаци, но и така немаше да успееме зошто патот беше затворен на километар до целта. Но и ова не беше лошо. Го добивме тоа што го сакавме. Најубавото искуство што некогаш сум го имал. Благодарам.
Алп Дуез е алпско селце со развиен туризам и познат скијачки центар. Се е подредено на туризмот. Жичари насекаде, преку лето доаѓаат љубители на планините, а во зима скијачите. Сите куќи, згради и хотели беа изградени од дрво. Ме потсетуваше на Монтежиневр. Асфалтот беше целиот исцртан со пораки. Најмногу пораки имаше за браќата Шлек, Леопард Трек тимот и за Луксембург. Тие имаа најмногу навивачи. Пораките за Контадор беа помистериозни. На патот пишуваше само Конта и имаше слика на орел во лет. И јас ги извадив спрејовите и цртав сонца и Македонија. Се е дозволено. Следниот пат ќе дојдеме со канти поликолор, па ќе видат тие. И со четки и ваљаци!!! Насекаде ќе пишува МАКЕДОНИЈА!

Абе уживанција. Насекаде пријатни луѓе. Имаше еден откачен човек од Луксембург и насекаде одеше и зборуваше на мегафон. Разбрав дека навива за Шлековци. Имаше друштво велосипедисти облечени во дресови на СССР. Навивач облечен во хокеарска облека со пиво во рака. Девојчиња кои те влечат во нивниот шатор и се обидуваат да ти продадат кредит од банката АГ2Р. Абе не сум Французин јас, им велам. Продолживме кон целта да бараме место за гледање. Веќе се специјализиравме за наоѓање место за гледање, а? Стигнавме до пред целта, но беше тешко да се стигне до самиот крај. Се вративме назад. Отидовме да земеме нешто за јадење и нови батерии за апаратот. Да видиме дали вчера не работел апаратот од ладното или батериите навистина биле празни. Тргнавме надоле и застанавме на километар од целта. Имаше многу млади луѓе и се здруживме со нив. Веднаш си го бележавме местото со знамиња. Да се знае кој стои тука. Тоа беше токму под километар до целта банерот. Стоевме заедно со група Американци коишто испија многу алкохол. Нешто споделија и со нас. Малку ручнавме и караванот со спонзори почна да доаѓа.

Саат ипол. Кола за кола. Само фрлаат нешто. Девојки испокачени на платформи на камиони се смеаат, се сликаат, фрлаат сувенири. Абе ајде нека дојде пелотонот. За тоа сме тука. Постојано доаѓаа информации за моментата состојба. Контадор имал напади, но го стигнувале. Ако сака да победи мора денеска да ја стопи предноста и утре да победи на хронометар во Гренобл. Прв помина Пјер Ролан од Јуропкар, подоцна ќе ја освои белата маичка за најдобра млад возач. Следен беше Самуел Санчез и брзо после него помина Контадор. Делириум. Во тој момент сакаш и да го сликаш и да го видиш во живо. Многу често ваквите важни моменти сум ги гледал преку објективот на апаратот. Или сликаш или снимаш. Сакам во живо да го видам Контадор. Не го сликав. Оставив да го видам во живо. Ги сликавме следните што доаѓаа. А и тие дојдоа брзо после водечките. Сите беа во мали групи. Двајца Шпанци си се соблекоа голи и си ставија чорапи на патлаците и ја прерипаа оградата. Трчаа покрај еден шпански велосипедист и си се вратија позади ограда. Никому ништо. Ама штета што камерите беа на нивата страна и не ги прикажаа. Немаше нешто како масовен пелотон зошто беше планинска етапа и сите беа расфрлани по патот. Одблиску го видовме и Џони Хугерланд, човекот кој што стана херој за сите луѓе што следат велосипедизам после летањето во бодликавата жица. Силен човек. Се смееше кога помина. Целта му беше да ја заврши трката до последната етапа.

Поминаа сите. Тргнавме надоле. Стигнавме до точаците и исто како на Галибие, никој не ги пинал иако не беа врзани. Среќа. Веднаш земав да ја менувам гумата. Ни пријде еден стар човек. Кога го прашавме од каде е ни покажа кон кредниот дел на точакот кадешто стоеше името и знакот на производителот на тој точак. Пишуваше: Ница 1963. Од таму сум, ни рече, и од тогаш сум тргнат на пат. Можете ли да замислите. Човекот имаше 70тина години од кои 50 е на пат. Возеше стар точак со една брзина. Позади имаше дрвена гајба што му сужеше како багажник за опремата што ја носи со него. Немаше ни јадење ни нешто посебно облека. Но имаше едни стари дрвени скии. Рече дека е подготвен за на секакви услови да преживее и да се забавува. Кога е на море плива, кога е на планина скија, кога е на пат вози. Еден стар, побелен, забраден, долгокос дедо. Зборуваше малку италијански, малку англиски, шпански и француски, нормално. Менувајќи ја гумата бевме поздравувани од колите што минуваа и не прашуваа дали ни е потребна помош. Сите сме заедно во ова. Запамтете.

Завршив и тргнавме надоле. По пат Јово застануваше да ги собира сите знамиња што беа оставани покрај патот, а јас си најдов едно Налџин шишенце. Бесплатен сувенир. Исто така застанувавме покрај приколките кога домаќините ќе не поканеа на пиво или нешто ситно да замезиме. Беше интересно да се дружиш со Баскијци, Белгијци, Британци и Холанѓани, на толку мал простор. Супер спуст. Кратки правци но брзи. Доле на кружниот тек се најдовме со Марко и Гоце. Останале доле да го следат турот. Се собравме, кажавме кој-што има да каже и тргнавме. Планината мораше веднаш да се испразни од сите коли и гледачи што го следеа турот. Сите одиме кон Гренобл. Сите ленти се движат натака. Нема лента за назад. Мислев дека никогаш нема да успеат да обезбедат простор за сите возила што одеа кон градот. Патот постојано се спушташе надоле. Возевме во просек по 40 км/ч. Бевме побрзи од сите возила зошто тие заглавува во сообраќајот, иако беше отворен пат. Возилата беа поретки подоле на патот, а возеа и побрзо. Застанавме на едно место да се собереме и на тргнување Марко виде дека има дупната гума. Нестрпливиот Јово не чекаше да види што се слчува и веќе беше тргнат. Гоце веднаш се пушти да го стигне, а јас останав да му правам друштво на Марко додека ја менува гумата. Почна да врне. Налет. Останав до крај со Марко. Проценив дека надоле по патот не врне. И го убедував Марко да тргнеме веднаш за да му избегаме на дождот. Не ме послуша. Остана да спие во тоа селце. Ноќта ја поминал со некои Холанѓани и си поминале супер. Во меѓувреме, јас морав да брзам за да ги стигнам Јово и Гоце. Дождот престана на 200 метри по патот. Возев многу брзо. Што ќе правам ако не ги најдам? Немам шатор, а дождот може да се сврти и накај Гренобл. Веќе се стемни. Коловозот беше воден и имаше опасност од лизгање. На едно место патот се двоеше. Право оди преку мостот и го прави влезот во градот поблизок, но таму е забрането. Десно оди право во град, но е подолго, поопасно, ама дозволено. Набрзо ни се придружи и еден постар Германец. Наводно го знаел патот, бил тука еднаш, ама било одамна. Веднаш по него застана и една кола. Излезе еден дечко. И почна да ни објаснува по кој пат да одиме. Ми падна сомнителен. Чекај сега, од каде знаеше дека се двоумиме за патот? Ми личеше на арап. Ми беше сомнителен и готово. Не убедуваше да одиме по десниот пат што беше темен и подолг. Си помислив дека може што сака да ни направи во темницата, ако не начека со банда. Од каде знаеш? Мораш да бидеш претпазлив. Да внимаваш на се.

И тргнавме по десниот пат. После пола саат стигнавме во некое населено место. Предградие на Гренобл. И одма дупмната гума. Цела шајка ми имаше влезено во гума и го изгреба дури и бандажот. Тие денови бев малерозен со гумите. На крај испадна дека целата тура сум бил малерозен со гумите. Ја сменивме и веднаш почнавме да бараме нешто за јадење. Немавме ништо со нас, а продавниците беа одамна затворени. Не понесе атмосферата преку ден и заборавивме дека треба да пазариме нешто за јадење. Но и да ни текнеше немаше да можеме зошто бевме далеку од големите градови кадешто се наоѓаат оние големи евтини маркети. Гренобл беше најсеверното место што го посетивме на експедицијата и се стемнуваше доцна. Во градот влеговме околу 23 часот. Веднаш најдовме една донерџилница. Скапо. Во градот работеа само три ресторани. Првиот беше индиски, па кинески, па турски со донер. Отворен француски или интернационален ресторан нема на километри. Французин по род уште помалку. Улиците се празни. Луѓето што поминуваа беа или Арапи или црнци. Државава е преплавена со нив. Застанавме да јадеме донер, по нивно кебап, во еден турски ресторан. 4.50 еур само кебап, сосе помфрит 6.50 еур. Давај. Така сме се насладиле. Ух колку вкусен донер јадевме. Сега требаше да најдеме парк за спиење. Кампувањето беше дозволено насекаде во градот заради турот. Јово бендиса еден парк ама беше заграден и далеку од центарот. За ориентација ги користевме картите на постојките во градот. Во Гренобл влеговме по една долга и права улица која што не носеше во центарот и мислев дека е подобро да не се одалечуваме од неа. Вечерта се сместивме во еден парк, блиску до главната улица. Бевме многу уморни и не поставивме ни шатори. Не приметивме ни дека небото се наоблачило. Уживањето од дента ни ги помрачило сите сетила. Само уживаш. Што и да се случува тебе ти е убаво.

И легнавме така во еден ќош во паркот. Само во вреќи. И вечерта почна да врне. И само се доближуваме до стеблото на дрвото демек таму крошната е најгуста па нема долго да врне и ќе куртулиме од пуштање шатор. Ама кога фати еден дожд. Море станувај веднаш да местиме шатори. И го наместивме шаторот на Гоце зошто беше најголем. Не смести сите тројца внатре. Море и среќа што заврна. Имаше некое друштво што замараше со галама. Не нè гледаа зошто бевме во паркот, позади некои дрва, но ние ги слушавме и ни сметаа. Ова ни беше петта ноќ на пат, а само една ноќ спиевме сите четворица заедно. Каде ли е Марко вечерва? Со кого ја поминува ноќта? Ме радува дека донесов добра одлука да продолжам по патот и да не го чекам. Го одминав дождот таму, но ме начека тука. И тоа сред ноќ.
Сврти на наредна страница: Ден 6
mojata prva ekspedicija – den 5 (85km) prethodni stranici od knigata: den 4 zoshto jas bi se sprotivstavuval na toa prirodno pravilo i bi sedel doma? zoshto da ne patuvam? ne priznavam nepatuvanje. patuvanjeto e ednakvo na istrazhuanje. istrazhuvanjeto pak e doznavanje novi raboti. i ako gi iskombinirash tie tri raboti dobivash ispolnuvanje na sonot. utroto nè razbudija kolite shto minuvaa blisku do mestoto kade shto kampuvavme. site brzaa nakaj alp duez. imashe i mnogu velosipedi. podocna gi ignoriravme, uzhivavme samo vo zvukot shto go praveshe vodopadot. proshetav vo okolinata i probav da stignam do mestoto kadeshto vodata ja dopira zemja, ama beshe daleku. zhivotinkite sepak ja dofatile kesata so jadenjeto shto ja ostavivme zakachena na drvoto i celoto mesto beshe so gjubre. kesata ja raskinale i se rasfrlale vo okolinata. dodeka go sreduvav tochakot jovo vekje imashe postaveno za jadenje. doruchekot najchesto go jadevme vednash shtom kje staneme, osven koga ne trebashe da brzame. gledavme da ne morame da brzame. podobro da jademe neshto pred trgnuvanje, otkolku da morame da zastanuvame za jadenje shtom kje se razvrtime. ova beshe prvata nokj da spieme kako lugje. na ramno, toplo mesto. sè ushte bevme opkruzheni so alpite, no bevme na ponisko. otkako go kachivme loterat, zapochna spushtanjeto shto kje trae sè do grenobl, i podocna kje prodolzhi pokraj rekata rona. bevme zadovolni. ni traga ni glas od goce i marko. zarem tolku beshe teshko da ne najdat? kojznae kade spiele? otkako se isushi opremata od utrinskata rosa, ja sobravme i trgnavme nadole. reka od vozila i velosipedisti se upatuvashe kon celta na deneshnata etapa. za deneska cel e iskachuvanje na alp duez, gledanje na nashata treta (nivnata 19 etapa) na tur de frans i prodolzhuvanje do grenobl kade shto utre kje ja gledame poslednata nasha etapa na tdf pred karavanot da prodolzhi kon pariz, a nie na jug kon moreto. izlegovme na patot i vednash fativme prikluchok so ostanatite velosipedisti koishto si vozea rekreativno. gi imashe i lokalci koi samo bea izlezeni da se rekreiraat, no imashe i kako nas, lugje shto go sledea turot so tochak. na nekolku kilometri naidovme na popravka na tunel na regionalniot pat, toa gi uspori vozilata, a nas ni dade prednost pred niv. patot prodolzhi pokraj edno prekrasno sino ezero koe shto vodata ja dobivashe od topenjeto na snegot i glecherite vo po okolnite padini. zastanavme vo prvoto gratche da kupime neshto za pienje i karta na francija. vekje dva dena bevme vo francija, a sè ushte nemavme karta. se orientiravme spored kartata na italija, do kaj shto pokrivashe. tuka go zapoznavme izvesen djerom od avstralija. trgna so nas. dechkoto vozeshe hibrid-velosiped so tenki mazni gumi, 28 inchi, chelichen ram, so tri predni dzvezdi i devet pozadi. specijaliziran za na pat i za na ugornici. imashe bisagji i napred. imashe mnogu aparatchinja shto go olesnuvaat vakviot nachin na patuvanje. najdobro mu beshe ona kolektorche na soncheva energija, i si gi poleneshe site uredi. polneshe telefon, lap-top, baterii…djerom vozeshe so nas do polovina na ugornicata kon duez. podzastana tamu nekade. ne go vidovme povekje. sekogash se interesni tie prijateli koishto gi srekjavash samo ednash vo zhivotot, i toa na pat, i pravat istoto shto i ti, i ne vi treba mnogu da se zapoznaete. se pozdravuvate i si prodlzhuvate sekoj po svojot pat. kako se doblizhuvame, taka tenzijata rasne. samo da ne go zatvoratat patot kako vchera na galibie, si mislam. stignavme do podnozhjeto na duez. tuka go sretnavme najpoznatiot navivach na tur de frans i djiro d italija – didi gjavolot. najpoznatiot. pochekavme malku da se pozdravime i da se slikame. ne e ona shto bil nekogash. znam deka povekje nema sponzori i sega se snaogja kako znae. svetska kriza. nikoj ne mu gi pokriva troshocite za patuvanje. no se pak, sè ushte e megapopularen megju navivachite na turot. beshe oblechen kako i sekoja godina. se slikavme so nego i mu go dadovme znameto i toj da se slikne sam. se gledashe deka ne go pravi toa za prv pat. beshe iskusen. na pochetokot na ugornicata kon duez imashe iljadnici, bukvalno iljadnici velosipedisti. ushte povekje peshaci. site se dvizhea nagore. koj stigne pogore kje bide poblisku do celta. nemashe mnogu kako mene i jovo, so tovar na tochacite. zatoa i bevme pointeresni od drugite. a pa tie, ne bea nishto posebno podgotveni. zastanuvaa, vozea sporo…jas i jovo gi prestignuvavme site. adrenalin te mava vo noze i ne zastanuvash. ne zastanavme niednash do 12tiot kilometar. ovie minuti bea najubavite na celata tura. iljadnici lugje stojat pokraj patot i te bodrat. site vikaat: ale, ale…nè tretiraa kako da sme natprevaruvachi. otsekogash sakav da go pochuvstvuvam toa. najmnogu navivachi imashe od holandija, belgija i luksemburg. tuka se na odmor. vaka tie odat na odmor. gledaat nekoja etapa od tdf i prodolzhuvaat na jug kon moreto. iljadnici beli trejler prikolki. od site strani vikaat: makedonija. ale, ale. nekoi mislea i deka sme od shpanija ili katalonija. znameto im se videlo slichno. krenav malku glava i go vidov seloto. kako visi nad nashite glavi. bukvalno. do gore ima 21 sviok a prosekot e okolu 7 stepeni. posebno mesto. povtorno se iskachuvame na alpite. imame golema poddrshka. na sekoj sviok imashe holagjani oblecheni vo portokalovo. imaa mnogu glasna muzika shto ja pushtaa na golemi zvuchnici i mnogu pivo. se doblizhiv do eden holangjanec i so rakata mu dadov znak da mi go dade negovoto pivo. go zemav i go podeliv so jovo. tie pa padnaa vo delirium. pochnaa da navivaat i se strchaa po nas da ne bodrat. beshe mnogu interesno. pogore imashe chovek shto se si organiziral sam. si postavil dve masi na koishto imashe voda i sok vo mali plastichni chashi. i koj kako pominuva toj mu dava voda ili sok, a devojka mu posle 20 metri gi sobira chashite. kakvi lugje ej? iskachuvajkji se nagore nekoj ni prijde i ni vika: „makedonci, kade odite? za bitola ili skopje?”. ispadna deka to bil dragomir, sopstvenikot na brendot drag, chijshto uvoznik za makedonija e arso, kadeshto jovo raboti. kakva sluchajnost shto se najdovme. jovo se poznavashe so negovite sinovi. na 2 kilometri pred celta mi se dupna guma. tuka vednash zastanav i go frliv tochakot vo endekot. nema shansi sega da lepam ili da menuvam guma. se simnavme od tochacite i prodolzhivme peshki. mi beshe krivo deka nema da se iskachime do gore so tochaci, no i taka nemashe da uspeeme zoshto patot beshe zatvoren na kilometar do celta. no i ova ne beshe losho. go dobivme toa shto go sakavme. najubavoto iskustvo shto nekogash sum go imal. blagodaram. alp duez e alpsko selce so razvien turizam i poznat skijachki centar. se e podredeno na turizmot. zhichari nasekade, preku leto doagjaat ljubiteli na planinite, a vo zima skijachite. site kukji, zgradi i hoteli bea izgradeni od drvo. me potsetuvashe na montezhinevr. asfaltot beshe celiot iscrtan so poraki. najmnogu poraki imashe za brakjata shlek, leopard trek timot i za luksemburg. tie imaa najmnogu navivachi. porakite za kontador bea pomisteriozni. na patot pishuvashe samo konta i imashe slika na orel vo let. i jas gi izvadiv sprejovite i crtav sonca i makedonija. se e dozvoleno. sledniot pat kje dojdeme so kanti polikolor, pa kje vidat tie. i so chetki i valjaci!!! nasekade kje pishuva makedonija! abe uzhivancija. nasekade prijatni lugje. imashe eden otkachen chovek od luksemburg i nasekade odeshe i zboruvashe na megafon. razbrav deka naviva za shlekovci. imashe drushtvo velosipedisti oblecheni vo dresovi na sssr. navivach oblechen vo hokearska obleka so pivo vo raka. devojchinja koi te vlechat vo nivniot shator i se obiduvaat da ti prodadat kredit od bankata ag2r. abe ne sum francuzin jas, im velam. prodolzhivme kon celta da barame mesto za gledanje. vekje se specijaliziravme za naogjanje mesto za gledanje, a? stignavme do pred celta, no beshe teshko da se stigne do samiot kraj. se vrativme nazad. otidovme da zememe neshto za jadenje i novi baterii za aparatot. da vidime dali vchera ne rabotel aparatot od ladnoto ili bateriite navistina bile prazni. trgnavme nadole i zastanavme na kilometar od celta. imashe mnogu mladi lugje i se zdruzhivme so niv. vednash si go belezhavme mestoto so znaminja. da se znae koj stoi tuka. toa beshe tokmu pod kilometar do celta banerot. stoevme zaedno so grupa amerikanci koishto ispija mnogu alkohol. neshto spodelija i so nas. malku ruchnavme i karavanot so sponzori pochna da doagja. saat ipol. kola za kola. samo frlaat neshto. devojki ispokacheni na platformi na kamioni se smeaat, se slikaat, frlaat suveniri. abe ajde neka dojde pelotonot. za toa sme tuka. postojano doagjaa informacii za momentata sostojba. kontador imal napadi, no go stignuvale. ako saka da pobedi mora deneska da ja stopi prednosta i utre da pobedi na hronometar vo grenobl. prv pomina pjer rolan od juropkar, podocna kje ja osvoi belata maichka za najdobra mlad vozach. sleden beshe samuel sanchez i brzo posle nego pomina kontador. delirium. vo toj moment sakash i da go slikash i da go vidish vo zhivo. mnogu chesto vakvite vazhni momenti sum gi gledal preku objektivot na aparatot. ili slikash ili snimash. sakam vo zhivo da go vidam kontador. ne go slikav. ostaviv da go vidam vo zhivo. gi slikavme slednite shto doagjaa. a i tie dojdoa brzo posle vodechkite. site bea vo mali grupi. dvajca shpanci si se soblekoa goli i si stavija chorapi na patlacite i ja preripaa ogradata. trchaa pokraj eden shpanski velosipedist i si se vratija pozadi ograda. nikomu nishto. ama shteta shto kamerite bea na nivata strana i ne gi prikazhaa. nemashe neshto kako masoven peloton zoshto beshe planinska etapa i site bea rasfrlani po patot. odblisku go vidovme i djoni hugerland, chovekot koj shto stana heroj za site lugje shto sledat velosipedizam posle letanjeto vo bodlikavata zhica. silen chovek. se smeeshe koga pomina. celta mu beshe da ja zavrshi trkata do poslednata etapa. pominaa site. trgnavme nadole. stignavme do tochacite i isto kako na galibie, nikoj ne gi pinal iako ne bea vrzani. srekja. vednash zemav da ja menuvam gumata. ni prijde eden star chovek. koga go prashavme od kade e ni pokazha kon kredniot del na tochakot kadeshto stoeshe imeto i znakot na proizvoditelot na toj tochak. pishuvashe: nica 1963. od tamu sum, ni reche, i od togash sum trgnat na pat. mozhete li da zamislite. chovekot imashe 70tina godini od koi 50 e na pat. vozeshe star tochak so edna brzina. pozadi imashe drvena gajba shto mu suzheshe kako bagazhnik za opremata shto ja nosi so nego. nemashe ni jadenje ni neshto posebno obleka. no imashe edni stari drveni skii. reche deka e podgotven za na sekakvi uslovi da prezhivee i da se zabavuva. koga e na more pliva, koga e na planina skija, koga e na pat vozi. eden star, pobelen, zabraden, dolgokos dedo. zboruvashe malku italijanski, malku angliski, shpanski i francuski, normalno. menuvajkji ja gumata bevme pozdravuvani od kolite shto minuvaa i ne prashuvaa dali ni e potrebna pomosh. site sme zaedno vo ova. zapamtete. zavrshiv i trgnavme nadole. po pat jovo zastanuvashe da gi sobira site znaminja shto bea ostavani pokraj patot, a jas si najdov edno naldjin shishence. besplaten suvenir. isto taka zastanuvavme pokraj prikolkite koga domakjinite kje ne pokanea na pivo ili neshto sitno da zamezime. beshe interesno da se druzhish so baskijci, belgijci, britanci i holangjani, na tolku mal prostor. super spust. kratki pravci no brzi. dole na kruzhniot tek se najdovme so marko i goce. ostanale dole da go sledat turot. se sobravme, kazhavme koj-shto ima da kazhe i trgnavme. planinata morashe vednash da se isprazni od site koli i gledachi shto go sledea turot. site odime kon grenobl. site lenti se dvizhat nataka. nema lenta za nazad. mislev deka nikogash nema da uspeat da obezbedat prostor za site vozila shto odea kon gradot. patot postojano se spushtashe nadole. vozevme vo prosek po 40 km/ch. bevme pobrzi od site vozila zoshto tie zaglavuva vo soobrakjajot, iako beshe otvoren pat. vozilata bea poretki podole na patot, a vozea i pobrzo. zastanavme na edno mesto da se sobereme i na trgnuvanje marko vide deka ima dupnata guma. nestrpliviot jovo ne chekashe da vidi shto se slchuva i vekje beshe trgnat. goce vednash se pushti da go stigne, a jas ostanav da mu pravam drushtvo na marko dodeka ja menuva gumata. pochna da vrne. nalet. ostanav do kraj so marko. proceniv deka nadole po patot ne vrne. i go ubeduvav marko da trgneme vednash za da mu izbegame na dozhdot. ne me poslusha. ostana da spie vo toa selce. nokjta ja pominal so nekoi holangjani i si pominale super. vo megjuvreme, jas morav da brzam za da gi stignam jovo i goce. dozhdot prestana na 200 metri po patot. vozev mnogu brzo. shto kje pravam ako ne gi najdam? nemam shator, a dozhdot mozhe da se svrti i nakaj grenobl. vekje se stemni. kolovozot beshe voden i imashe opasnost od lizganje. na edno mesto patot se dvoeshe. pravo odi preku mostot i go pravi vlezot vo gradot poblizok, no tamu e zabraneto. desno odi pravo vo grad, no e podolgo, poopasno, ama dozvoleno. nabrzo ni se pridruzhi i eden postar germanec. navodno go znael patot, bil tuka ednash, ama bilo odamna. vednash po nego zastana i edna kola. izleze eden dechko. i pochna da ni objasnuva po koj pat da odime. mi padna somnitelen. chekaj sega, od kade znaeshe deka se dvoumime za patot? mi licheshe na arap. mi beshe somnitelen i gotovo. ne ubeduvashe da odime po desniot pat shto beshe temen i podolg. si pomisliv deka mozhe shto saka da ni napravi vo temnicata, ako ne nacheka so banda. od kade znaesh? morash da bidesh pretpazliv. da vnimavash na se. i trgnavme po desniot pat. posle pola saat stignavme vo nekoe naseleno mesto. predgradie na grenobl. i odma dupmnata guma. cela shajka mi imashe vlezeno vo guma i go izgreba duri i bandazhot. tie denovi bev malerozen so gumite. na kraj ispadna deka celata tura sum bil malerozen so gumite. ja smenivme i vednash pochnavme da barame neshto za jadenje. nemavme nishto so nas, a prodavnicite bea odamna zatvoreni. ne ponese atmosferata preku den i zaboravivme deka treba da pazarime neshto za jadenje. no i da ni tekneshe nemashe da mozheme zoshto bevme daleku od golemite gradovi kadeshto se naogjaat onie golemi evtini marketi. grenobl beshe najsevernoto mesto shto go posetivme na ekspedicijata i se stemnuvashe docna. vo gradot vlegovme okolu 23 chasot. vednash najdovme edna donerdjilnica. skapo. vo gradot rabotea samo tri restorani. prviot beshe indiski, pa kineski, pa turski so doner. otvoren francuski ili internacionalen restoran nema na kilometri. francuzin po rod ushte pomalku. ulicite se prazni. lugjeto shto pominuvaa bea ili arapi ili crnci. drzhavava e preplavena so niv. zastanavme da jademe doner, po nivno kebap, vo eden turski restoran. 4.50 eur samo kebap, sose pomfrit 6.50 eur. davaj. taka sme se nasladile. uh kolku vkusen doner jadevme. sega trebashe da najdeme park za spienje. kampuvanjeto beshe dozvoleno nasekade vo gradot zaradi turot. jovo bendisa eden park ama beshe zagraden i daleku od centarot. za orientacija gi koristevme kartite na postojkite vo gradot. vo grenobl vlegovme po edna dolga i prava ulica koja shto ne noseshe vo centarot i mislev deka e podobro da ne se odalechuvame od nea. vecherta se smestivme vo eden park, blisku do glavnata ulica. bevme mnogu umorni i ne postavivme ni shatori. ne primetivme ni deka neboto se naoblachilo. uzhivanjeto od denta ni gi pomrachilo site setila. samo uzhivash. shto i da se sluchuva tebe ti e ubavo. i legnavme taka vo eden kjosh vo parkot. samo vo vrekji. i vecherta pochna da vrne. i samo se doblizhuvame do stebloto na drvoto demek tamu kroshnata e najgusta pa nema dolgo da vrne i kje kurtulime od pushtanje shator. ama koga fati eden dozhd. more stanuvaj vednash da mestime shatori. i go namestivme shatorot na goce zoshto beshe najgolem. ne smesti site trojca vnatre. more i srekja shto zavrna. imashe nekoe drushtvo shto zamarashe so galama. ne nè gledaa zoshto bevme vo parkot, pozadi nekoi drva, no nie gi slushavme i ni smetaa. ova ni beshe petta nokj na pat, a samo edna nokj spievme site chetvorica zaedno. kade li e marko vecherva? so kogo ja pominuva nokjta? me raduva deka donesov dobra odluka da prodolzham po patot i da ne go chekam. go odminav dozhdot tamu, no me nacheka tuka. i toa sred nokj. svrti na naredna stranica: den 6
Објава← Назад кон архивата