Вести
Мојата прва експедиција – Ден 4 (31км)

Претходни страници од книгата: Ден 3
Затоа е тешко да одговорам кога ќе ме прашаат по колку километри поминувавме дневно. Тоа е релативно и зависи од тоа каде е следната етапа. Деновите кога гледаме трка се посветени на турот и возењето има второстепена важност. Тоа се претежно денови кога дремете покрај тарабите на финишот на трката, чувајќи го најатрактивното место за гледање. Зошто ако мрднеш одма ти го зафаќаат местото. Но и тие денови знаат да бидат исцрпувачки. Цел ден на сонце, стани, седни, легни, спиј…галама, не можеш ручек да направиш, па мора да прекаснеш нешто набрзина.
Сабајлето не разбудија некои коњи. Од каде па тука коњи? Дури сега видовме каде сме спиеле. Тоа беше фарма за коњи коишто беа заградени од оние тенки жици со струја. Ги имаше насекаде околу нас. Ама едни големи. Пукани со стероиди. Доле на патот веќе имаше велосипедисти кои се движеа кон Лотерат и Галибие. Знаевме дека прво треба да го качиме Лотерат, па после Галибие. Сè уште се движевме во долината на Сере Шевалие. Гледаме што сме пропуштиле ноќта додека возевме. Лево и десно од патот имаше водопади кои што извираа од самата планина и имаа големи падови. Фантазија. На сите страни Јово само покажува со прстот. Милина. Како сцена од Госпордар на прстените. Почнаа да се редат и трејлерите. Се движевме во тунел од бели приколки. Лево и десно само приколки. И сите ги гледаат знамињата на точаците и навиваат. Нè бодрат.
Некои мислеа и дека сме од Каталонија или уште полошо, од Шпанија. Утро беше. Луѓето си се запознаваа, си одеа на кафе, на доручек, некои на пиво. Најмногу имаше Белгијци и Холанѓани. На еден свиок пред Лотерат го извадив спрејот да цртам сонце и да напишам Македонија. Малку повозевме и ни се отвори превојот на планината. Море кога се исплашивме. Па ако е она Лотерат, каде ли е Галибие? И врти-врти наидовме на толпа народ. Ги прашувам каде е Лотерат. Па ова е Лотерат, ми одговараат. Мораме да се тргнеме од патот. Со велосипеди само до тука, ни вели еден полицаец. Како бе само до тука? Јас од Македонија сум се потегнал да одам на Галибие тој сега ми забранува да се качам горе. И им викаме: ок, ќе ги оставиме точаците. Ама сакавме да се правиме попаметни од џандармите и успеавме да заобиколиме неколку кордони на тревата надвор од патот. Еднаш моравме да излеземе на асфалтот и одма ни пријдоа. Видоа дека сме ги насамариле и беа малку погруби. Јас веднаш се повлеков ама Јово даваше отпор. Море страв ме фати малку. Го фатиле двајца џандари под рака, тој па се фатил за точакот и не го пушта. Едниот му зборува на англиски другиот на француски. И одеднаш овој им се дере: English!!! Speak English!!! И тој што збореше англиски нешто му кажа на Јово и овој потврди и тоа беше тоа. Нашиот последен обид да се качиме на Галибие. Ги фрливме точаците позади камионите од организацијата, така незаклучени, и отидовме да земеме нешто за јадење. Да се мешаме со народ. И земавме нешто леб, патлиџан, кока-кола и некоја локална салама со ореви. За енергија. Многу вкусно, ама многу скапо. Мора да се јаде. Си се сместивме на една височинка и ја надгледуваме ситуацијата. Што е следно? Уживаме во Алпите.
Насекаде високи врвови и глечери. Ветерот дуваше силно и ги удираше облаците од сртовите. Почна да врне. Не сме толку баксузи а? Земавме тоа што ни беше најнеопходно за горе и тргнавме пешки кон Галибие. Всушност ништо од облека не земавме и по пат смрзнавме. Горе некако се разведри па не фаќаше и сонце малку, за среќа. Нагоре одевме пешки со уште илјадници други луѓе од цел свет. Оние посреќните си дошле претходната вечер тука, па си логорувале во шатори или во приколки. Некои стигнуваа и со точаци од други страни. Не знам зошто беше забрането со точаци. Можеби заради наша безбедност? Имаше една кратенка и се одеше по земја. Беше многу стрмно, како на Кораб пред врвот, ама многу кратеше. Нагоре се запознавме со многу луѓе. По малку муабет со сите. Едни Мадриѓани ни ги видоа знамињата и почнаа да викаат: Еј, Македонија!!! Горан Пандев!!! Александар македонски!!! Море душа ти се полни.
Почна да врне некој ситен смрзнат дожд, ама ние не го чувствувавме. Само одевме нагоре. За саат и пол сме стигнале на врвот. Огреа сонце за среќа. И требаше да чекаме. Немаше многу народ горе. Сите се откажуваа по пат. Сепак не е малку да се искачиш на 2645 метри. Времето на Алпите е многу непредвидливо. Луѓето се плашеа. Ние не го знаевме тоа и немаше од што да се плашиме. Почнаа да ми стигнуваат смс дека не имало на слики. Од каде па сега слики? Не ни текнуваше дека оној Јапонецот ја објавил сликата што ја направи и сите македонски весници, телевизии и веб-портали ја објавиле. Не имало насекаде. Ние појма немавме. Не ни беше ни гајле. Не дозволивме тоа да ни го наруши уживањето тука. Се симнав подоле и земав по два Амстела за мене и Јово и си се опуштивме. Сонце во лице, пивце, поглед од милион долари. Чекајќи да пристигнат водечките, почнаа да стигнуваат гласини за пелотонот и оние што се напред. Се дозна дека Контадор имал неколку обиди за бег тој ден, но Енди е во водство. Зар шампион ќе го прават бе? И така беше. Енди стигна прв, па по него пелотонот. Веднаш отидовме да го видиме прогласувањето. Прв пат тоа го гледаме. Фантастично. Симнувајќи се надоле толпата запре. Требаше да се испразни тунелот од другата страна на планината. Чекавме 15тина минути. Интересно беше. Луѓе од цел свет. Сите кажуваат некои смешки. Се радува народот. Додека стоевме покрај нас поминуваа велосипедистите. Многу од нив повраќаа од исцрпеност. Вака рамо до рамо си стоиш со цел тим на Мовистар. А батериите на апаратот не работат од ладно. Немаме ниедна слика од Галибие. Потоа ја кренаа рампата. Одејќи надоле видовме како пар од Америка заглавиле со комбето во каналот покрај патот и млади Белгијци се обидуваат да им помогнат. Ама не треба само сила. Тие туркаат, комбето турира, ама не оди. Се лизга на тревата. Па им покажав некои Дакар трикови и го извадивме комбето. Затоа си добивме превоз до доле. А таму луѓето веќе заминуваа. Точаците си беа како што сме ги оставиле. Ништо не им фалеше. Никој не ги пипнал. Целата планина се сели кон Алп Дуез. Мислев дека никогаш нема да се испразни колоната. Илјадници возила одат во еден правец. Двете ленти се за во еден правец. Другите мораат да чекаат. Ние нормално сме најбрзи. Правиме слалом помеѓу возилата. Гоце и Марко пробаа да не контактираат. Не успеавме да се чекаме горе, па се договоривме да се чекаме штом заврши удолницта. Застанавме во една продавница да докупиме нешто за вечера. Веќе се стемнуваше и требаше да залогориме. Алп Дуез не е далеку од тука па така каде и да легнеме ќе бидеме блиску до финишот на утрешната етапа. Застанавме на едно место ама Јово не го бендиса. И возејќи надоле Јово здогледа водопад и место за кампување. Тоа е тоа. Конечно ќе спиеме на рамно, покрај вода, на место за кампување, ќе јадеме како луѓе на маса и ќе уживаме.
Го заслуживме тоа после двете лоши ноќи. Тоа можеби беше едно од трите најдобри места каде што спиевме. Го забодевме знамето покрај патот за да можат Гоце и Марко да не видат, ама и тие се разделиле. Марко беше со побрз точак и се одвоил од Гоце. Значи и таа вечер не спиевме заедно. Јово готвеше вечера а јас го местев шаторот. Конечно јадење на маса, како луѓе. Еј ама добар ден. Шумот од водопадот го исполнуваше просторот. Тоа место беше направено за кампување специјално за турот, но ние бевме единствените што го приметија. Возилата брзаа надоле и не го приметиле. Го собравме ѓубрето во кеса и го обесивме на дрвото за да не го докачат животинките и да го расфрлат. Влегувам во шатор и заспивам со звукот на водата. Исполнети сме. Заспиваш, а насмевката не ја тргаш од лице.
Сврти на наредна страница: Ден 5
mojata prva ekspedicija – den 4 (31km) prethodni stranici od knigata: den 3 zatoa e teshko da odgovoram koga kje me prashaat po kolku kilometri pominuvavme dnevno. toa e relativno i zavisi od toa kade e slednata etapa. denovite koga gledame trka se posveteni na turot i vozenjeto ima vtorostepena vazhnost. toa se pretezhno denovi koga dremete pokraj tarabite na finishot na trkata, chuvajkji go najatraktivnoto mesto za gledanje. zoshto ako mrdnesh odma ti go zafakjaat mestoto. no i tie denovi znaat da bidat iscrpuvachki. cel den na sonce, stani, sedni, legni, spij galama, ne mozhesh ruchek da napravish, pa mora da prekasnesh neshto nabrzina. sabajleto ne razbudija nekoi konji. od kade pa tuka konji? duri sega vidovme kade sme spiele. toa beshe farma za konji koishto bea zagradeni od onie tenki zhici so struja. gi imashe nasekade okolu nas. ama edni golemi. pukani so steroidi. dole na patot vekje imashe velosipedisti koi se dvizhea kon loterat i galibie. znaevme deka prvo treba da go kachime loterat, pa posle galibie. sè ushte se dvizhevme vo dolinata na sere shevalie. gledame shto sme propushtile nokjta dodeka vozevme. levo i desno od patot imashe vodopadi koi shto izviraa od samata planina i imaa golemi padovi. fantazija. na site strani jovo samo pokazhuva so prstot. milina. kako scena od gospordar na prstenite. pochnaa da se redat i trejlerite. se dvizhevme vo tunel od beli prikolki. levo i desno samo prikolki. i site gi gledaat znaminjata na tochacite i navivaat. nè bodrat. nekoi mislea i deka sme od katalonija ili ushte polosho, od shpanija. utro beshe. lugjeto si se zapoznavaa, si odea na kafe, na doruchek, nekoi na pivo. najmnogu imashe belgijci i holangjani. na eden sviok pred loterat go izvadiv sprejot da crtam sonce i da napisham makedonija. malku povozevme i ni se otvori prevojot na planinata. more koga se isplashivme. pa ako e ona loterat, kade li e galibie? i vrti-vrti naidovme na tolpa narod. gi prashuvam kade e loterat. pa ova e loterat, mi odgovaraat. morame da se trgneme od patot. so velosipedi samo do tuka, ni veli eden policaec. kako be samo do tuka? jas od makedonija sum se potegnal da odam na galibie toj sega mi zabranuva da se kacham gore. i im vikame: ok, kje gi ostavime tochacite. ama sakavme da se pravime popametni od djandarmite i uspeavme da zaobikolime nekolku kordoni na trevata nadvor od patot. ednash moravme da izlezeme na asfaltot i odma ni prijdoa. vidoa deka sme gi nasamarile i bea malku pogrubi. jas vednash se povlekov ama jovo davashe otpor. more strav me fati malku. go fatile dvajca djandari pod raka, toj pa se fatil za tochakot i ne go pushta. edniot mu zboruva na angliski drugiot na francuski. i odednash ovoj im se dere: english!!! speak english!!! i toj shto zboreshe angliski neshto mu kazha na jovo i ovoj potvrdi i toa beshe toa. nashiot posleden obid da se kachime na galibie. gi frlivme tochacite pozadi kamionite od organizacijata, taka nezaklucheni, i otidovme da zememe neshto za jadenje. da se meshame so narod. i zemavme neshto leb, patlidjan, koka-kola i nekoja lokalna salama so orevi. za energija. mnogu vkusno, ama mnogu skapo. mora da se jade. si se smestivme na edna visochinka i ja nadgleduvame situacijata. shto e sledno? uzhivame vo alpite. nasekade visoki vrvovi i glecheri. veterot duvashe silno i gi udirashe oblacite od srtovite. pochna da vrne. ne sme tolku baksuzi a? zemavme toa shto ni beshe najneophodno za gore i trgnavme peshki kon galibie. vsushnost nishto od obleka ne zemavme i po pat smrznavme. gore nekako se razvedri pa ne fakjashe i sonce malku, za srekja. nagore odevme peshki so ushte iljadnici drugi lugje od cel svet. onie posrekjnite si doshle prethodnata vecher tuka, pa si logoruvale vo shatori ili vo prikolki. nekoi stignuvaa i so tochaci od drugi strani. ne znam zoshto beshe zabraneto so tochaci. mozhebi zaradi nasha bezbednost? imashe edna kratenka i se odeshe po zemja. beshe mnogu strmno, kako na korab pred vrvot, ama mnogu krateshe. nagore se zapoznavme so mnogu lugje. po malku muabet so site. edni madrigjani ni gi vidoa znaminjata i pochnaa da vikaat: ej, makedonija!!! goran pandev!!! aleksandar makedonski!!! more dusha ti se polni. pochna da vrne nekoj siten smrznat dozhd, ama nie ne go chuvstvuvavme. samo odevme nagore. za saat i pol sme stignale na vrvot. ogrea sonce za srekja. i trebashe da chekame. nemashe mnogu narod gore. site se otkazhuvaa po pat. sepak ne e malku da se iskachish na 2645 metri. vremeto na alpite e mnogu nepredvidlivo. lugjeto se plashea. nie ne go znaevme toa i nemashe od shto da se plashime. pochnaa da mi stignuvaat sms deka ne imalo na sliki. od kade pa sega sliki? ne ni teknuvashe deka onoj japonecot ja objavil slikata shto ja napravi i site makedonski vesnici, televizii i veb-portali ja objavile. ne imalo nasekade. nie pojma nemavme. ne ni beshe ni gajle. ne dozvolivme toa da ni go narushi uzhivanjeto tuka. se simnav podole i zemav po dva amstela za mene i jovo i si se opushtivme. sonce vo lice, pivce, pogled od milion dolari. chekajkji da pristignat vodechkite, pochnaa da stignuvaat glasini za pelotonot i onie shto se napred. se dozna deka kontador imal nekolku obidi za beg toj den, no endi e vo vodstvo. zar shampion kje go pravat be? i taka beshe. endi stigna prv, pa po nego pelotonot. vednash otidovme da go vidime proglasuvanjeto. prv pat toa go gledame. fantastichno. simnuvajkji se nadole tolpata zapre. trebashe da se isprazni tunelot od drugata strana na planinata. chekavme 15tina minuti. interesno beshe. lugje od cel svet. site kazhuvaat nekoi smeshki. se raduva narodot. dodeka stoevme pokraj nas pominuvaa velosipedistite. mnogu od niv povrakjaa od iscrpenost. vaka ramo do ramo si stoish so cel tim na movistar. a bateriite na aparatot ne rabotat od ladno. nemame niedna slika od galibie. potoa ja krenaa rampata. odejkji nadole vidovme kako par od amerika zaglavile so kombeto vo kanalot pokraj patot i mladi belgijci se obiduvaat da im pomognat. ama ne treba samo sila. tie turkaat, kombeto turira, ama ne odi. se lizga na trevata. pa im pokazhav nekoi dakar trikovi i go izvadivme kombeto. zatoa si dobivme prevoz do dole. a tamu lugjeto vekje zaminuvaa. tochacite si bea kako shto sme gi ostavile. nishto ne im faleshe. nikoj ne gi pipnal. celata planina se seli kon alp duez. mislev deka nikogash nema da se isprazni kolonata. iljadnici vozila odat vo eden pravec. dvete lenti se za vo eden pravec. drugite moraat da chekaat. nie normalno sme najbrzi. pravime slalom pomegju vozilata. goce i marko probaa da ne kontaktiraat. ne uspeavme da se chekame gore, pa se dogovorivme da se chekame shtom zavrshi udolnicta. zastanavme vo edna prodavnica da dokupime neshto za vechera. vekje se stemnuvashe i trebashe da zalogorime. alp duez ne e daleku od tuka pa taka kade i da legneme kje bideme blisku do finishot na utreshnata etapa. zastanavme na edno mesto ama jovo ne go bendisa. i vozejkji nadole jovo zdogleda vodopad i mesto za kampuvanje. toa e toa. konechno kje spieme na ramno, pokraj voda, na mesto za kampuvanje, kje jademe kako lugje na masa i kje uzhivame. go zasluzhivme toa posle dvete loshi nokji. toa mozhebi beshe edno od trite najdobri mesta kade shto spievme. go zabodevme znameto pokraj patot za da mozhat goce i marko da ne vidat, ama i tie se razdelile. marko beshe so pobrz tochak i se odvoil od goce. znachi i taa vecher ne spievme zaedno. jovo gotveshe vechera a jas go mestev shatorot. konechno jadenje na masa, kako lugje. ej ama dobar den. shumot od vodopadot go ispolnuvashe prostorot. toa mesto beshe napraveno za kampuvanje specijalno za turot, no nie bevme edinstvenite shto go primetija. vozilata brzaa nadole i ne go primetile. go sobravme gjubreto vo kesa i go obesivme na drvoto za da ne go dokachat zhivotinkite i da go rasfrlat. vleguvam vo shator i zaspivam so zvukot na vodata. ispolneti sme. zaspivash, a nasmevkata ne ja trgash od lice. svrti na naredna stranica: den 5
Објава← Назад кон архивата