Вести
Мојата прва експедиција – Ден 3 (Сестриере-Сере Шевалие 50км)


Претходни страници од книгата: Ден 2
Народ веќе почна да доаѓа. Караванот мора да е блиску. Го видов Марко доле на патот покрај една кола, одма на кривината под нас. Еј, стигнал? Ама Гоце го нема. Марко подоцна ни кажа дека Гоце веќе бил во градот. Собравме се и тргнавме накај Сестриере. Имаше многу луѓе. Навивачи од цел свет. Го собравме Гоце од плоштадот и отидовме во една продавница да земеме нешто за јадење. Ќе си готвиме ручек и ќе гледаме тур. Величенствено. На излезот од Сестриере наидовме на некои Грци. Го имаа ставено знамето на газот. Ние си мавтаме со нашите знамиња и не приметија. И одма искрење во очите. Си викам ај да одиме да не настане некој инцидент. Не ги видовме повеќе. Почнавме да се спуштаме надоле и баравме најдобра позиција за гледање. Сакавме да се наместиме на свиок или на стрмна угорница кадешто ќе возат најспоро. Ама се беше зафатено.

Застанавме на километар од Сестриере. Одлично место. Беше широко. Ги извадивме знамињата и го поставивме навивачкиот штанд. Јово извади да готви, а јас отидов од другата страна на патот. Спроти нас имаше еден чичко што си беше дојден со својата камп приколка, си уживаше внатре гледајќи тур и пиејќи пиво. Жена му готвеше. Тие беа членови на Иван Басо фан клубот. На приколката имаше стотици лепенки од трките што ги посетиле во живо низ целиот свет. Најстарата беше од 1981. Замисли, веќе 30 години одат по светот со истата приколка и си гледаат трки. Фантазија. Си застанав пред телевизорот да ја гледам трката. Дојдоа и други луѓе и одма се разврза муабет за тоа кој до каде е, што да очекуваме кога ќе дојдат, за колку време ќе бидат тука.

Секој си го фаворизира својот кандидат. Имавме повеќе од еден саат време додека дојдат. До нас имаше една постара госпоѓа, Французинка, точкарка од блискиот град Бриансон. И свртевме муабет дека после етапата ќе сме оделе кај нејзе на ручек. Се сложи. Ама кидна веднаш штом помина пелотонот. Демек па ние навистина ќе и одевме. Така, нешто муабет да се сврти со локалци. Да се вклопиме. Јас си седев нели пред приколката и Гоце доаѓа и ми вика ај да се сликаме. Ај отидов. Не сликаше некојси Јапонец чијашто слика подоцна ја виде цела Македонија. Ние појма немавме. Јас навистина не сакав да се сликам, ама ете ти. Добра услуга ни направи човекот. Следниот ден таа слика ги обиколи сите македонски медиуми и се расчу за Експедицијата.

Пелотонот беше се поблиску. Тензијата растеше кај гледачите. Сите се возбудуваат, а Јово си готви. Па почна тој рекламниот караван. Тоа е поворка која трае саат ипол и доаѓа пред пелотонот (големата група на велосипедисти) за да ги претстави спонзорите на трката. И почнаа да фрлаат реквизити: весници, капчиња, маици, привезоци, вода, некои кифлички. Освен капчињата и маиците останатото е претежно неупотреблива роба. Посебно за некои како нас со 30-40 кила товар на точаците. Само непотребно би ни тежела. Се договоривме да ставиме се на куп па на крај да поделиме. Полека се подготвуваме за доаѓање на пелотонот. Договорот беше јас да трчам покрај нив, а Марко да ме слика. Гоце стоеше покрај знамињата од другата страна. А и Јово беше таму некаде.
Прв помина Едвалд Боазон Хаген од Тим Скај. Возбуда. Адреналин до крај. Сите се избезумени. Сите се мислат што поголема глупост да направат. Интересен беше чичкото со приколката. Жена му му подаваше шишиња со вода за тој да им го дава на возачите. На сите им се обраќаше по име. Се познаваше со нив. Вика: Але Алберто. Земи вода. Опасен беше. Го видовме и следниот ден. Набрзо после Боазон Хаген поминаа и други тркачи што биле во бег, а после нив и пелотонот заедно со големиот шампион Алберто Контадор. И тогаш имаш дилириум. Сите се растрчаа околу. Ги следат. Ги бодрат. Од сите страни имаш: АЛЕ. АЛЕ. АЛЕ…Напред. Добро е, поминаа, преживеавме. Сум бил и на две етапи на Вуелта Еспања во 2009. Ама ова беше друго. Ова е ТУР ДЕ ФРАНС. Дојдов за ова. Уживање. Поминаа и тимските автомобили. Значи готово е. Тогаш седнавме да јадеме.

Ма не ти се јаде, ама мораш. Гоце како по обичај дојадуваше се и се уште јадеше. Помина еден Словенец и викна: Македонци. Ние го поздравивме, а Гоце со полна уста му вика: Еј, врати се бе. И си продолжи да јаде. И тој крик го имитиравме цел пат. Кога ти е досадно од вртење само ќе си викнеш: Еј, врати се бе. И одма смеа. Многу смешна ситуација. Јадевме, средивме се и тргнавме надоле. Јово секогаш беше прв за тргнување. Не чекаше никого. Го почнавме спустот. Беше многу интересно. Сите се движеа во ист правец. Сите одевме кон Кол де Лотерат или Кол ду Галибие-целта на следната етапа. Така симнувајќи се го гледам Јово како си седи во дворот на една куќа. Си ги земал столчињата и си седи покрај патот. Ги поздравува туристите. Тука имаше и една чешмичка, па ги измивме садовите и исправме нешто од облеката. Малку хигиена не е на одмет. Којзнае каде ќе можеме да го направиме истото пак. Јас измив се, си ги пружив алиштата и си легнав покрај патот. Го забодев знамето и си гледам во планината од спротивната страна. Коли проаѓаат покрај мене и ми свират. Љубоморни бе. Одморивме малку и продолживме надоле. Краткиот спуст не однесе до Чезана Торинезе. Мало гратче на италијанско-француската граница. Од тука почнува супер тешка угорница од околу 10 км до Клавие и границата со Франција. Превојот се вика Монтежиневр. Решив да го пропуштам погледот и уживањето, ама да го качам без да застанам. Многу стрмна угорница. Се поминува низ галерии и тунели што се направени за да ја спречат лавината да го блокира патот. Такви тунели гледав само на ТдФ на телевизија и сега ги возам. Фантазија.
Сум возел околу еден саат и стигнав во Клавие. Од тука веќе е порамно. Го искачивме и вториот превој. Се облеков и седнав да ги чекам другите. Во долината имаше голф клуб. Се занимавав гледајќи ги луѓето како ја рогаат тоа топката со стапови. Прв стигна Јово. Ми рече дека другите двајца многу доцнат. Ќе се смрзнам, помислив. Дојдоа и Гоце и Марко и продолживме кон границата и селото Монтежиневр. Возејќи натака Јово брзаше и го снема од видик. Поминавме еден објект, поранешна зграда на царината и застанав до еден споменик. Дојде и Гоце и прашува каде е Јово. Јас му направив филм дека Јово го задржале во заградата и дека го киднапирале и дека му го земале пасошот и дека сега ќе одам да го спасувам, а тој да продолжи и да бара помош. Абе Гоцка. Ме фати дека глумам зошто се насмеав. Ама ми успеа за кратко. Се собравме сите и продолживме кон Бриансон. Повторно спуст. Ни сметаа камионите од организацијата и тимовите. Ние сме побрзи од нив зошто имаше свиоци. Ние па им сметавме кога сакаа да не прететкнат на правците и така. Тие свири, ние претекни и ги стигнавме во Бриансон. Мене ми е познато тоа место. Сум го читал некаде. Имаше многу убава средновековна тврдина на ридот. Застанавме да одмориме. Тоа беше првиот голем град откако влеговме во Франција. Беше пред стемнување. Седнавме на влезот на тврдината. Никој немаше интерес да ја посети бидејќи бевме уморни, а и не сме сега баш тука за посета на културно-историски места. Ако видиме нешто по пат добро, ама специјално да одам и да гледам тврдини ми беше мачно. И одма се воочува разлика.

Таму нема Французи. Само арапи, црнци и Кинези. Којзнае дали зборуваат англиски. Абе тие француски дали зборуваат? Тоа ни беше првиот тест за снаоѓање во Франција. Пред да одиме за Франција го прашував Чарли да ме научи некои зборови. Макар оние за правци. Лево е гош, право е дроа, а десно…па и десно е дроаТ. И тие мене ми кажуваат да свртам десно, дроаТ, јас си возам право. Се додека не сфатив. Некако излеговме од градот. Имаше знаци. На излезот од градот Гоце и Марко рекоа дека ќе застанат и дека им е доволно за тој ден. Ете ја предноста што ја направивме јас и Јово туркајќи на Сестриере. Денеска тие возеа а јас и Јово веќе си ја имавме искачено угорницата. Ги оставивме позади. И втората вечер не ја поминавме заедно. Дали не бевме сите исто подготвени или бевме со различни амбиции? Мислам дека беше по малку и до двете. Јас и Јово тргнавме и решивме да возиме колку можеме. Целта за тој ден беше да логоруваме што е можно поблиску до финишот на утрешната етапа. Возевме опуштено во темницата. Двајца сме. Полесно се прилагодува темпото. Пак Јово влече, а јас се шлепам. Си застанувавме во секое селце. Не се брзаме. Бевме уморни. Само баравме причина да застанеме. Тоа беше долината на Сере Шевалие. Како само си го имаат искористено природното богатство? Сите селца се полни со туристи и уживаат. Делумно и заради турот но и онака, верувам дека многу народ оди таму да ужива во Алпите преку лето. Застанавме на 15 километри од Бриансон. Далечината беше одлична. Сабајле ќе имаме доволно километри да се загрееме пред Галибие. До тука бевме во право. Ама местото за спиење беше без врска. Муабет нема. Логорувавме на една удолница десно од патот. Јас го пуштав шаторот, а Јово готвеше нешто топло за да се загрееме пред спиење. Јадевме и влеговме во шатор. Местото беше толку стрмно што цело време се лизгавме во шаторот. Таман ќе се наместиш и ако малку мрднеш одма се лизгаш надоле кон излезот на шаторот. И пак ги забодуваш лактите и се креваш нагоре. Мислам дека тоа беше едно од трите најглупави места на коишто поставивме шатор или логорувавме. Некои места беа онака, без врска, колку да се преспие, ама ова беше лошо за спиење. Втора ноќ по ред со лошо спиење. Еднаш, спиејќи, се лизнав и за да се кренам се фатив за Јово, па и него го повлеков. Па почна да пцуе. Во сон, од кај да знам.
Доколку не спиеш правилно, нема да се рехабилитираш доволно за да можеш следниот ден да возиш без проблеми. Сонот е многу важен. Заклучив дека три работи се важни на пат: добар сон, квалитетна храна и редовна хигиена. Мораш да се придржуваш до сите три работи. Но сепак успевавме да се рехабилитираме после напорното возење. Никогаш не дозволивме да бидеме гладни. Внесувавме храна којашто не е нешто најздрава но сепак брзо се подготвува и заситува. Тоа беа главните оброци. Внесувавме овошје и зеленчук, чоколади и природни сокови. Никогаш не се остававме без овошје. Го беревме од нивите од овоштарниците или го купувавме од продавници. Важно беше да го имаме со нас.
Сврти на наредна страница: Ден 4
mojata prva ekspedicija – den 3 (sestriere-sere shevalie 50km) prethodni stranici od knigata: den 2 narod vekje pochna da doagja. karavanot mora da e blisku. go vidov marko dole na patot pokraj edna kola, odma na krivinata pod nas. ej, stignal? ama goce go nema. marko podocna ni kazha deka goce vekje bil vo gradot. sobravme se i trgnavme nakaj sestriere. imashe mnogu lugje. navivachi od cel svet. go sobravme goce od ploshtadot i otidovme vo edna prodavnica da zememe neshto za jadenje. kje si gotvime ruchek i kje gledame tur. velichenstveno. na izlezot od sestriere naidovme na nekoi grci. go imaa staveno znameto na gazot. nie si mavtame so nashite znaminja i ne primetija. i odma iskrenje vo ochite. si vikam aj da odime da ne nastane nekoj incident. ne gi vidovme povekje. pochnavme da se spushtame nadole i baravme najdobra pozicija za gledanje. sakavme da se namestime na sviok ili na strmna ugornica kadeshto kje vozat najsporo. ama se beshe zafateno. zastanavme na kilometar od sestriere. odlichno mesto. beshe shiroko. gi izvadivme znaminjata i go postavivme navivachkiot shtand. jovo izvadi da gotvi, a jas otidov od drugata strana na patot. sproti nas imashe eden chichko shto si beshe dojden so svojata kamp prikolka, si uzhivashe vnatre gledajkji tur i piejkji pivo. zhena mu gotveshe. tie bea chlenovi na ivan baso fan klubot. na prikolkata imashe stotici lepenki od trkite shto gi posetile vo zhivo niz celiot svet. najstarata beshe od 1981. zamisli, vekje 30 godini odat po svetot so istata prikolka i si gledaat trki. fantazija. si zastanav pred televizorot da ja gledam trkata. dojdoa i drugi lugje i odma se razvrza muabet za toa koj do kade e, shto da ochekuvame koga kje dojdat, za kolku vreme kje bidat tuka. sekoj si go favorizira svojot kandidat. imavme povekje od eden saat vreme dodeka dojdat. do nas imashe edna postara gospogja, francuzinka, tochkarka od bliskiot grad brianson. i svrtevme muabet deka posle etapata kje sme odele kaj nejze na ruchek. se slozhi. ama kidna vednash shtom pomina pelotonot. demek pa nie navistina kje i odevme. taka, neshto muabet da se svrti so lokalci. da se vklopime. jas si sedev neli pred prikolkata i goce doagja i mi vika aj da se slikame. aj otidov. ne slikashe nekojsi japonec chijashto slika podocna ja vide cela makedonija. nie pojma nemavme. jas navistina ne sakav da se slikam, ama ete ti. dobra usluga ni napravi chovekot. sledniot den taa slika gi obikoli site makedonski mediumi i se raschu za ekspedicijata. pelotonot beshe se poblisku. tenzijata rasteshe kaj gledachite. site se vozbuduvaat, a jovo si gotvi. pa pochna toj reklamniot karavan. toa e povorka koja trae saat ipol i doagja pred pelotonot (golemata grupa na velosipedisti) za da gi pretstavi sponzorite na trkata. i pochnaa da frlaat rekviziti: vesnici, kapchinja, maici, privezoci, voda, nekoi kiflichki. osven kapchinjata i maicite ostanatoto e pretezhno neupotrebliva roba. posebno za nekoi kako nas so 30-40 kila tovar na tochacite. samo nepotrebno bi ni tezhela. se dogovorivme da stavime se na kup pa na kraj da podelime. poleka se podgotvuvame za doagjanje na pelotonot. dogovorot beshe jas da trcham pokraj niv, a marko da me slika. goce stoeshe pokraj znaminjata od drugata strana. a i jovo beshe tamu nekade. prv pomina edvald boazon hagen od tim skaj. vozbuda. adrenalin do kraj. site se izbezumeni. site se mislat shto pogolema glupost da napravat. interesen beshe chichkoto so prikolkata. zhena mu mu podavashe shishinja so voda za toj da im go dava na vozachite. na site im se obrakjashe po ime. se poznavashe so niv. vika: ale alberto. zemi voda. opasen beshe. go vidovme i sledniot den. nabrzo posle boazon hagen pominaa i drugi trkachi shto bile vo beg, a posle niv i pelotonot zaedno so golemiot shampion alberto kontador. i togash imash dilirium. site se rastrchaa okolu. gi sledat. gi bodrat. od site strani imash: ale. ale. ale…napred. dobro e, pominaa, prezhiveavme. sum bil i na dve etapi na vuelta espanja vo 2009. ama ova beshe drugo. ova e tur de frans. dojdov za ova. uzhivanje. pominaa i timskite avtomobili. znachi gotovo e. togash sednavme da jademe. ma ne ti se jade, ama morash. goce kako po obichaj dojaduvashe se i se ushte jadeshe. pomina eden slovenec i vikna: makedonci. nie go pozdravivme, a goce so polna usta mu vika: ej, vrati se be. i si prodolzhi da jade. i toj krik go imitiravme cel pat. koga ti e dosadno od vrtenje samo kje si viknesh: ej, vrati se be. i odma smea. mnogu smeshna situacija. jadevme, sredivme se i trgnavme nadole. jovo sekogash beshe prv za trgnuvanje. ne chekashe nikogo. go pochnavme spustot. beshe mnogu interesno. site se dvizhea vo ist pravec. site odevme kon kol de loterat ili kol du galibie-celta na slednata etapa. taka simnuvajkji se go gledam jovo kako si sedi vo dvorot na edna kukja. si gi zemal stolchinjata i si sedi pokraj patot. gi pozdravuva turistite. tuka imashe i edna cheshmichka, pa gi izmivme sadovite i ispravme neshto od oblekata. malku higiena ne e na odmet. kojznae kade kje mozheme da go napravime istoto pak. jas izmiv se, si gi pruzhiv alishtata i si legnav pokraj patot. go zabodev znameto i si gledam vo planinata od sprotivnata strana. koli proagjaat pokraj mene i mi svirat. ljubomorni be. odmorivme malku i prodolzhivme nadole. kratkiot spust ne odnese do chezana torineze. malo gratche na italijansko-francuskata granica. od tuka pochnuva super teshka ugornica od okolu 10 km do klavie i granicata so francija. prevojot se vika montezhinevr. reshiv da go propushtam pogledot i uzhivanjeto, ama da go kacham bez da zastanam. mnogu strmna ugornica. se pominuva niz galerii i tuneli shto se napraveni za da ja sprechat lavinata da go blokira patot. takvi tuneli gledav samo na tdf na televizija i sega gi vozam. fantazija. sum vozel okolu eden saat i stignav vo klavie. od tuka vekje e poramno. go iskachivme i vtoriot prevoj. se oblekov i sednav da gi chekam drugite. vo dolinata imashe golf klub. se zanimavav gledajkji gi lugjeto kako ja rogaat toa topkata so stapovi. prv stigna jovo. mi reche deka drugite dvajca mnogu docnat. kje se smrznam, pomisliv. dojdoa i goce i marko i prodolzhivme kon granicata i seloto montezhinevr. vozejkji nataka jovo brzashe i go snema od vidik. pominavme eden objekt, poraneshna zgrada na carinata i zastanav do eden spomenik. dojde i goce i prashuva kade e jovo. jas mu napraviv film deka jovo go zadrzhale vo zagradata i deka go kidnapirale i deka mu go zemale pasoshot i deka sega kje odam da go spasuvam, a toj da prodolzhi i da bara pomosh. abe gocka. me fati deka glumam zoshto se nasmeav. ama mi uspea za kratko. se sobravme site i prodolzhivme kon brianson. povtorno spust. ni smetaa kamionite od organizacijata i timovite. nie sme pobrzi od niv zoshto imashe svioci. nie pa im smetavme koga sakaa da ne pretetknat na pravcite i taka. tie sviri, nie pretekni i gi stignavme vo brianson. mene mi e poznato toa mesto. sum go chital nekade. imashe mnogu ubava srednovekovna tvrdina na ridot. zastanavme da odmorime. toa beshe prviot golem grad otkako vlegovme vo francija. beshe pred stemnuvanje. sednavme na vlezot na tvrdinata. nikoj nemashe interes da ja poseti bidejkji bevme umorni, a i ne sme sega bash tuka za poseta na kulturno-istoriski mesta. ako vidime neshto po pat dobro, ama specijalno da odam i da gledam tvrdini mi beshe machno. i odma se voochuva razlika. tamu nema francuzi. samo arapi, crnci i kinezi. kojznae dali zboruvaat angliski. abe tie francuski dali zboruvaat? toa ni beshe prviot test za snaogjanje vo francija. pred da odime za francija go prashuvav charli da me nauchi nekoi zborovi. makar onie za pravci. levo e gosh, pravo e droa, a desno…pa i desno e droat. i tie mene mi kazhuvaat da svrtam desno, droat, jas si vozam pravo. se dodeka ne sfativ. nekako izlegovme od gradot. imashe znaci. na izlezot od gradot goce i marko rekoa deka kje zastanat i deka im e dovolno za toj den. ete ja prednosta shto ja napravivme jas i jovo turkajkji na sestriere. deneska tie vozea a jas i jovo vekje si ja imavme iskacheno ugornicata. gi ostavivme pozadi. i vtorata vecher ne ja pominavme zaedno. dali ne bevme site isto podgotveni ili bevme so razlichni ambicii? mislam deka beshe po malku i do dvete. jas i jovo trgnavme i reshivme da vozime kolku mozheme. celta za toj den beshe da logoruvame shto e mozhno poblisku do finishot na utreshnata etapa. vozevme opushteno vo temnicata. dvajca sme. polesno se prilagoduva tempoto. pak jovo vleche, a jas se shlepam. si zastanuvavme vo sekoe selce. ne se brzame. bevme umorni. samo baravme prichina da zastaneme. toa beshe dolinata na sere shevalie. kako samo si go imaat iskoristeno prirodnoto bogatstvo? site selca se polni so turisti i uzhivaat. delumno i zaradi turot no i onaka, veruvam deka mnogu narod odi tamu da uzhiva vo alpite preku leto. zastanavme na 15 kilometri od brianson. dalechinata beshe odlichna. sabajle kje imame dovolno kilometri da se zagreeme pred galibie. do tuka bevme vo pravo. ama mestoto za spienje beshe bez vrska. muabet nema. logoruvavme na edna udolnica desno od patot. jas go pushtav shatorot, a jovo gotveshe neshto toplo za da se zagreeme pred spienje. jadevme i vlegovme vo shator. mestoto beshe tolku strmno shto celo vreme se lizgavme vo shatorot. taman kje se namestish i ako malku mrdnesh odma se lizgash nadole kon izlezot na shatorot. i pak gi zaboduvash laktite i se krevash nagore. mislam deka toa beshe edno od trite najglupavi mesta na koishto postavivme shator ili logoruvavme. nekoi mesta bea onaka, bez vrska, kolku da se prespie, ama ova beshe losho za spienje. vtora nokj po red so losho spienje. ednash, spiejkji, se liznav i za da se krenam se fativ za jovo, pa i nego go povlekov. pa pochna da pcue. vo son, od kaj da znam. dokolku ne spiesh pravilno, nema da se rehabilitirash dovolno za da mozhesh sledniot den da vozish bez problemi. sonot e mnogu vazhen. zakluchiv deka tri raboti se vazhni na pat: dobar son, kvalitetna hrana i redovna higiena. morash da se pridrzhuvash do site tri raboti. no sepak uspevavme da se rehabilitirame posle napornoto vozenje. nikogash ne dozvolivme da bideme gladni. vnesuvavme hrana kojashto ne e neshto najzdrava no sepak brzo se podgotvuva i zasituva. toa bea glavnite obroci. vnesuvavme ovoshje i zelenchuk, chokoladi i prirodni sokovi. nikogash ne se ostavavme bez ovoshje. go berevme od nivite od ovoshtarnicite ili go kupuvavme od prodavnici. vazhno beshe da go imame so nas. svrti na naredna stranica: den 4
Објава← Назад кон архивата