Вести
Мојата прва експедиција – Ден 7 (154 км)


Претходни страници од книгата: Ден 6
Каква ноќ? Колку ли само возови поминаа вечерта додека спиевме. Ама спиење беше ова? Ама помина ајде. Сè наоколу е водено. Значи цела ноќ врнело. Се вратив во шатор да го чекам Јово, да не дремам на ладното. И така, си лежам и си мислам. Кој знае зошто си замина синоќа? Кој ли го налути? Ама Јово си е Јово. Ова беше прв пат да го оставам сам. Мислам дека и правилно постапив. Морав некогаш да го одбранам и Марко. Постојано бев некако наместен помеѓу чеканот и наковалната. Морав да балансирам помеѓу него и Марко. Веќе беше премногу очигледно дека двајцата се во тивка војна. Не правеа муабет. Што и да кажеше Марко, Јово му се спротивставуваше или го игнорираше. Јово знаеше целосно да се оддели од нас и сам да вози напред. Тоа го руши духот на екипата.
Повторно излегов од шаторот. Веќе беше околу 10 саат. И го видов точакот на Јово на патот. Тој одамна бил тука само што не сум го приметил кога излегов првиот пат. Или не сум ни погледнал натака? Рано се разбудил. Како нема да се разбуди кога измрзнал на дождот ноќеска. Зошто ли си отиде? Веднаш се подготвив, им кажав на другите двајца дека ќе ги чекаме на патот и тргнав накај точакот. Јово не беше таму. Ама мора да е во близина што го оставил точакот на патот. Тој и намерно го оставил точакот на видно место за кога ќе излезам да го видам и да тргнеме. Во меѓувреме се шетал по околината. Ух како се израдував кога го видов. Си помислив: што ли ќе правам ако ми замине некаде? Нема талефон, не го знае мојот број, пасошот и парите му се кај мене. Ама во ред беше. Му се налутив малку дека замина претходната вечер, ама тоа е пресметан ризик кога си со Јово. Мораш да бидеш подготвен на сè. Само се молев да не се продлабочи одбивноста што ја имаше кон Марко.
Ме видел и се симна од надвозникот под којшто спиевме. Седнавме во првото кафуле. Тоа се оние кафулиња покрај локалните патишта во кои има и бензиска пумпа, и цигари и кафе и за јадење по нешто. Обично сместени во куќичата на сопствениците на самото кафуле. Дојдоа и Марко и Гоце. Одвај некако ја убедивме старата Французинка да ни каже каде се штекерите да ги полниме телефоните. Пиевме по некое кафе или чај. Кој што сака. Малку смеење, онака за добро утро, да се опуштиме пред патот. Сè е во ред. Денеска треба да се доближиме што е можно поблиску до Мон Венту за да можеме утре да го качиме. Целта ми беше да стигнеме до подножјето на Монт Венту и да си оставам само неколку километри до планината за загревање. Плановите мораат да се исполнуваат. Затоа и се викаат планови. Барем да стигнеме до Нион. И тргнавме. Почнавме да се движиме на југ покрај реката реката Изер. Прв град на којшто наидовме беше Романс. Нас ништо не ни значи градот. Воопшто не ни е познат. Тоа ќе биде уште една попатна станица кон целта. Но Романс се покажа дека е едно убаво, мало, спакувано градче. Такви видовме многу, ама ова беше посебно. Пределот по кој што возевме овие денови е претежно земјоделски. Нема автопати и тоа ни помага да покриваме поголеми релации бидејќи автопатите ни одземаат време да се ориентираме по кој пат да тргнеме, а да не излеземе на автопат бидејќи е забрането. Една мала индустриска зона на влезот на градот и толку. Останатото се е земјоделие.

Патот е прав и рамен. Дури ни беше и благо наколнет бидејќи возевме по течението на реката. Излеговме од Романс и тргнавме кон Валенс. После само неколку километри вртење наидовме на индустриската зона пред градот што значи дека сме блиску. Влеговме во Валенс од северната страна. Кога ќе помислам, ни за Романс, ни за Валенс, претходно немав слушнато ништо. Испадна дека Валенс е поголем град. Подолго време ни требаше да стигнеме до центарот на градот. Им пријдовме на едни дечко и девојка да ги прашаме дали ова е Париз. Чудно не погледнаа, ама брзо сфатија дека се зафркаваме. И нив им правиме интересно, ама и за нас. Кога си на пат само со четворица луѓе, се заситуваш. Имаш потреба да свртиш некој муабет и со други луѓе. Приметија дека се зафркаваме па прејдовме на други теми. Беа двајца млади Французи и беа на пат околу Франција. Ништо посебно. Обична приказна за дечко и девојка што го користат времето да прошетаат малку. Седнавме на плоштадот. Се реновираше. Имаше малку млади што седеа по околните ресторани. Каде ли им се луѓето? Зошто градовите се празни? Седнавме малку да каснеме нешто овошје што сме го собрале од попатните плантажи, а Марко и Гоце да свиткаат некоја цигара. Тие денови веќе почнаа да виткаат тутун. Купуваа од оној убавиот Драм тутун за виткање. Потоа тргнавме да го бараме излезот на градот. Наидовме на еден прекрасен парк што се викаше Марсови полиња. Исто како оној во Париз. Прекрасен парк. Полн со млади луѓе. Лежат на тревата и читаат. Дечко и девојка се чепкаат на клупата. Други двајца легнале под дрвото и си зборуваат нешто. Фонтани на сите страни. Од цвеќиња изработен грбот на градот. Се гледа дека вложиле.

Над паркот имаше видиковец и скалинада за надгледување. Е токму тоа го правевме ние. Одмана немавме видено вакво нешто. Толку млади на едно место немавме видено од Торино. И ни беше интересно. Ама кај имаме ние време за одмарање. Не сме тука да се восхитуваме на нивните паркови туку да возиме по нивните патишта. Во тоа ние уживаме. Парковите во некоја друга можност. Во близината на Валенс реката Изер се влеваше во реката Рона. А ние одиме на југ. Тоа значеше дека ќе продолжиме да се движиме надоле. Тоа ни беше од голема помош после оние искачувања на Алпите. Сега бевме во можност да покриваме поголеми растојанија. На излезот од градот требаше да се префрлиме од другата страна на реката. Одвај го направивме тоа. Сироти Французи не зборуваат ниеден друг јазик и сите различно не сфаќаат и различно ни кажуваат. Сретнавме некои луѓе во една шума и ни објаснија каде да се качиме на мостот за да преминеме од другата страна. Тоа беше многу долг мост. Рона е огромна река. И така, продолживме на југ. Покрај патот имаше знаци кои што означуваа кампинг места. Марко постојано инсистираше да посетиме некој од нив. Конечно моравме да прифатиме од една едноставна причина. Денеска е седми ден како возиме а се немаме бањато од Милано. Седум дена не сме се избањале? А секогаш велев дена хигиената е најважна на вакви тури. Хигиената на прво место. Ќе знам подобро за следниот пат.

Влеговме во кампот Ле Катамаран. Гоце и Марко му пријдоа на сопственикот кој што седеше во барот и го прашаа дали смееме барем да се истушираме. Тоа беше камп за шатори и приколки. Не беше воопшто скапо. Имаше коли од цела Европа. Тоа им е полесно и поевтино. Затоа така летуваат. Ох, какво олеснување. Додека јас и Јово се туширавме, Гоце и Марко си пиеја кафенце. Барем некое евро да му оставиме кога веќе не ни наплаќа за услугата. Одма е друго. Сега можеш да си облечеш и чиста облека. Иначе, зошто би облекувал чиста облека, посебно бициклистички, кога си за никаде нечист. Милина. Ај што се избањавме, па и ручек си направивме во кампот. Па мислам дека ова беше прв пат да јадам на маса и столчиња после оној доручек под водопадот пред Алп Дуез. Си направивме ептен мераклиски ручек. Се имавме, освен ракија. Епа тоа што го понесовме ја испивме првиот ден во Милано. Ама ако, и вака е добро. Почекавме да се исушат алиштата што си ги исправме, јас прилегнав малку, се заблагодаривме за услугата и тргнавме на пат.

Попладнето само возевме. Никаде не застанувавме. Моравме да му се доближиме на Монт Венту. Поминавме покрај едни огромни оџаци. Подоцна заклучивме дека е нуклеарна централа. Се гледаа тие цевките што носат вода за ладење на реакторите. Мали гратчиња се редеа едно по друго. На ридот над секое од нив имаше по една огромна тврдина. И тука градовите личеа еден на друг. Секаде улиците се тесни, насекаде споменици посветени на Првата светска војна. Тука некаде го поминавме и седумстотиот километар на турата. Имаме поминато една третина од патот. Најчесто напред беа Јово и Марко. Јас имам проблем со одржувањето на брзината. Дали заради неискуство или заради темпераментот? А Гоце постојано заостануваше. Воопшто не можеше да не следи. Кога ќе наидевме на мост или надвозник, секогаш заостануваше далеку позади нас. Затоа Јово го нарече Гоце Подвожњак. Бидејќи одвај ги искачуваше. Гоце имаше голем пад во формата. Тој тврдеше дека било заради тоа што возеше од дома до тука само со точак. Но не. Гоце не се хранеше како што треба и постојано пушеше. Значи кога застануваме да правиме пауза, застануваме да земеме воздух, да одмориме малку, муабет да направиме и тргнуваме. Ама Гоце одма палеше цигара и го каравме заради тоа. Пред да тргне на пат тврдеше дека во Европа нема да пуши зошто цигарите биле скапи. Ама не успеа да ги остави.

Кај градот Монтелимар повторно ја поминавме реката. Веќе се стемнуваше, а сè уште бевме далеку од Монт Венту. Гоце и Марко сакаа веднаш да почнеме да бараме место за логорување. Гоце беше исцрпен и се вадеше дека пред да тргне на пат сум го подучувал да почнува да бара место за преспивање уште пред да се стемни. Да знае каде спие. Но ова беше друго. Ние бевме повеќемина. Кога си група, кога и да легнеш е исто. Опасноста да се случи нешто е помала. Јас реков дека продолжувам. Јово се сложи со мене. Ги оставивме назад. Марко беше упорен дека не мораме да брзаме никаде. Но јас велев дека додека не ја исполниме целта на Монт Венту не можеме да се опуштиме. Продолживме со Јово. Беше многу темно но чувствувавме дека искачуваме планина. Но сепак знаев дека позади таа планина ќе имаме спуштање затоа што пределот беше ридски. По некое време возење покрај Рона, се исклучивме и свртевме на исток. Тука патот беша подигнат како на насип. Возејќи во тишината слушнавме звуци од животни. Кога ги вклучивме ламбите видовме повеќе од 50 диви свињи кои пасеа во житото. Сега кој од кого да се плаши? Ама паметни се тие. Веднаш почнаа да трчаат кон блиската шума и се сокрија. Што ли ќе правевме ако тргнеа накај нас? Многу беа. Прекрасна глетка дури и за навечер, иако се исплашивме. Беше невообичаено.

Држевме правец кон градот Грињан. Тоа е мало градче, но тоа што го видовме вечерта не запрепасти. Каква убавина. Целиот регион беше со винова лоза. Градот е сместен позади еден рид. Кога го заобиколивме ридот веднаш ни се отвори глетката врз градот. На врвот имаше прекрасно осветлена тврдина. Долниот дел од градот беше оставен во мрак за тврдината да дојде до израз. Прекрасно, но немаме време за застанување. Ако влеземе ќе треба да седнеме и ќе се оладиме и нема да ни се вози повеќе. Само поминавме по периферијата на градот. На излезот имаше два патокази. Се движиме во правец на градот Нион, а до таму се стигнува од две страни. Го одбравме северниот пат и не погрешивме. Влеговме во градот Толињан. Исто така прекрасно градче, но тука тврдината беше во самиот град. Таа го штитеше центарот на градот. Седнавме во близина на градските ѕидини и јадевме нешто. Искористивме убава клупа и светло. Зошто ако излезевме од градот имаше опасност да не најдеме место за јадење, а веќе бевме гладни. Ноќта беше темна како ретко кога. Требаше да најдеме место за сместување. По целата должина на патот нивите беа оградени со камења. Тоа беа приватни имоти во коишто не сакавме да поставуваме кампови. Не знаевме како ќе изреагираат сопствениците. Се трудевме да не привлекуваме многу внимание. Така се помали шансите да влеземе во невоља. Мирисаше чудно. Се обидувавме да откриеме што е тоа.

Конечно видовме пат кој што водеше до една фарма и тука свртевме. Почна многу да дува. Се сокривме во едни дрва и тие не спасија да не пуштаме шатор. Немаше потреба бидејќи дрвата ни даваа заштита. Бевме уморни и знаев дека убаво ќе спиеме. Но пак се појави оној мирис. Што ли е тоа? Прекрасно мирисаше. Целиот воздух беше облагороден. Тргнавме во околината и откривме дека тоа се полиња со лаванда. Епа нема нешто подобро од тоа да спиеш во поле со лаванда. Малку муабет со Јово, брифинг пред спиење. Тој ден имавме поминато најмногу од сите етапи на турата. Стигнавме на триесетина километри од почетокот на искачувањето на Мон Венту. Тоа ќе биде сосема доволно за загревање. По пат ќе го видиме и Нион, седиштето на УЕФА. Се смири и сообраќајот. Ветерот продлжи да дува, но ние имавме убаво засолниште. Дрвата убаво нè штитеа. Нас не ни треба многу. Само топла вреќа и спомените од изминатиот ден. Ах каков живот?
Сврти на наредна страница: Ден 8
mojata prva ekspedicija – den 7 (154 km) prethodni stranici od knigata: den 6 kakva nokj? kolku li samo vozovi pominaa vecherta dodeka spievme. ama spienje beshe ova? ama pomina ajde. sè naokolu e vodeno. znachi cela nokj vrnelo. se vrativ vo shator da go chekam jovo, da ne dremam na ladnoto. i taka, si lezham i si mislam. koj znae zoshto si zamina sinokja? koj li go naluti? ama jovo si e jovo. ova beshe prv pat da go ostavam sam. mislam deka i pravilno postapiv. morav nekogash da go odbranam i marko. postojano bev nekako namesten pomegju chekanot i nakovalnata. morav da balansiram pomegju nego i marko. vekje beshe premnogu ochigledno deka dvajcata se vo tivka vojna. ne pravea muabet. shto i da kazheshe marko, jovo mu se sprotivstavuvashe ili go ignorirashe. jovo znaeshe celosno da se oddeli od nas i sam da vozi napred. toa go rushi duhot na ekipata. povtorno izlegov od shatorot. vekje beshe okolu 10 saat. i go vidov tochakot na jovo na patot. toj odamna bil tuka samo shto ne sum go primetil koga izlegov prviot pat. ili ne sum ni poglednal nataka? rano se razbudil. kako nema da se razbudi koga izmrznal na dozhdot nokjeska. zoshto li si otide? vednash se podgotviv, im kazhav na drugite dvajca deka kje gi chekame na patot i trgnav nakaj tochakot. jovo ne beshe tamu. ama mora da e vo blizina shto go ostavil tochakot na patot. toj i namerno go ostavil tochakot na vidno mesto za koga kje izlezam da go vidam i da trgneme. vo megjuvreme se shetal po okolinata. uh kako se izraduvav koga go vidov. si pomisliv: shto li kje pravam ako mi zamine nekade? nema talefon, ne go znae mojot broj, pasoshot i parite mu se kaj mene. ama vo red beshe. mu se nalutiv malku deka zamina prethodnata vecher, ama toa e presmetan rizik koga si so jovo. morash da bidesh podgotven na sè. samo se molev da ne se prodlabochi odbivnosta shto ja imashe kon marko. me videl i se simna od nadvoznikot pod kojshto spievme. sednavme vo prvoto kafule. toa se onie kafulinja pokraj lokalnite patishta vo koi ima i benziska pumpa, i cigari i kafe i za jadenje po neshto. obichno smesteni vo kukjichata na sopstvenicite na samoto kafule. dojdoa i marko i goce. odvaj nekako ja ubedivme starata francuzinka da ni kazhe kade se shtekerite da gi polnime telefonite. pievme po nekoe kafe ili chaj. koj shto saka. malku smeenje, onaka za dobro utro, da se opushtime pred patot. sè e vo red. deneska treba da se doblizhime shto e mozhno poblisku do mon ventu za da mozheme utre da go kachime. celta mi beshe da stigneme do podnozhjeto na mont ventu i da si ostavam samo nekolku kilometri do planinata za zagrevanje. planovite moraat da se ispolnuvaat. zatoa i se vikaat planovi. barem da stigneme do nion. i trgnavme. pochnavme da se dvizhime na jug pokraj rekata rekata izer. prv grad na kojshto naidovme beshe romans. nas nishto ne ni znachi gradot. voopshto ne ni e poznat. toa kje bide ushte edna popatna stanica kon celta. no romans se pokazha deka e edno ubavo, malo, spakuvano gradche. takvi vidovme mnogu, ama ova beshe posebno. predelot po koj shto vozevme ovie denovi e pretezhno zemjodelski. nema avtopati i toa ni pomaga da pokrivame pogolemi relacii bidejkji avtopatite ni odzemaat vreme da se orientirame po koj pat da trgneme, a da ne izlezeme na avtopat bidejkji e zabraneto. edna mala industriska zona na vlezot na gradot i tolku. ostanatoto se e zemjodelie. patot e prav i ramen. duri ni beshe i blago nakolnet bidejkji vozevme po techenieto na rekata. izlegovme od romans i trgnavme kon valens. posle samo nekolku kilometri vrtenje naidovme na industriskata zona pred gradot shto znachi deka sme blisku. vlegovme vo valens od severnata strana. koga kje pomislam, ni za romans, ni za valens, prethodno nemav slushnato nishto. ispadna deka valens e pogolem grad. podolgo vreme ni trebashe da stigneme do centarot na gradot. im prijdovme na edni dechko i devojka da gi prashame dali ova e pariz. chudno ne poglednaa, ama brzo sfatija deka se zafrkavame. i niv im pravime interesno, ama i za nas. koga si na pat samo so chetvorica lugje, se zasituvash. imash potreba da svrtish nekoj muabet i so drugi lugje. primetija deka se zafrkavame pa prejdovme na drugi temi. bea dvajca mladi francuzi i bea na pat okolu francija. nishto posebno. obichna prikazna za dechko i devojka shto go koristat vremeto da proshetaat malku. sednavme na ploshtadot. se renovirashe. imashe malku mladi shto sedea po okolnite restorani. kade li im se lugjeto? zoshto gradovite se prazni? sednavme malku da kasneme neshto ovoshje shto sme go sobrale od popatnite plantazhi, a marko i goce da svitkaat nekoja cigara. tie denovi vekje pochnaa da vitkaat tutun. kupuvaa od onoj ubaviot dram tutun za vitkanje. potoa trgnavme da go barame izlezot na gradot. naidovme na eden prekrasen park shto se vikashe marsovi polinja. isto kako onoj vo pariz. prekrasen park. poln so mladi lugje. lezhat na trevata i chitaat. dechko i devojka se chepkaat na klupata. drugi dvajca legnale pod drvoto i si zboruvaat neshto. fontani na site strani. od cvekjinja izraboten grbot na gradot. se gleda deka vlozhile. nad parkot imashe vidikovec i skalinada za nadgleduvanje. e tokmu toa go pravevme nie. odmana nemavme videno vakvo neshto. tolku mladi na edno mesto nemavme videno od torino. i ni beshe interesno. ama kaj imame nie vreme za odmaranje. ne sme tuka da se voshituvame na nivnite parkovi tuku da vozime po nivnite patishta. vo toa nie uzhivame. parkovite vo nekoja druga mozhnost. vo blizinata na valens rekata izer se vlevashe vo rekata rona. a nie odime na jug. toa znacheshe deka kje prodolzhime da se dvizhime nadole. toa ni beshe od golema pomosh posle onie iskachuvanja na alpite. sega bevme vo mozhnost da pokrivame pogolemi rastojanija. na izlezot od gradot trebashe da se prefrlime od drugata strana na rekata. odvaj go napravivme toa. siroti francuzi ne zboruvaat nieden drug jazik i site razlichno ne sfakjaat i razlichno ni kazhuvaat. sretnavme nekoi lugje vo edna shuma i ni objasnija kade da se kachime na mostot za da premineme od drugata strana. toa beshe mnogu dolg most. rona e ogromna reka. i taka, prodolzhivme na jug. pokraj patot imashe znaci koi shto oznachuvaa kamping mesta. marko postojano insistirashe da posetime nekoj od niv. konechno moravme da prifatime od edna ednostavna prichina. deneska e sedmi den kako vozime a se nemame banjato od milano. sedum dena ne sme se izbanjale? a sekogash velev dena higienata e najvazhna na vakvi turi. higienata na prvo mesto. kje znam podobro za sledniot pat. vlegovme vo kampot le katamaran. goce i marko mu prijdoa na sopstvenikot koj shto sedeshe vo barot i go prashaa dali smeeme barem da se istushirame. toa beshe kamp za shatori i prikolki. ne beshe voopshto skapo. imashe koli od cela evropa. toa im e polesno i poevtino. zatoa taka letuvaat. oh, kakvo olesnuvanje. dodeka jas i jovo se tushiravme, goce i marko si pieja kafence. barem nekoe evro da mu ostavime koga vekje ne ni naplakja za uslugata. odma e drugo. sega mozhesh da si oblechesh i chista obleka. inache, zoshto bi oblekuval chista obleka, posebno biciklistichki, koga si za nikade nechist. milina. aj shto se izbanjavme, pa i ruchek si napravivme vo kampot. pa mislam deka ova beshe prv pat da jadam na masa i stolchinja posle onoj doruchek pod vodopadot pred alp duez. si napravivme epten merakliski ruchek. se imavme, osven rakija. epa toa shto go ponesovme ja ispivme prviot den vo milano. ama ako, i vaka e dobro. pochekavme da se isushat alishtata shto si gi ispravme, jas prilegnav malku, se zablagodarivme za uslugata i trgnavme na pat. popladneto samo vozevme. nikade ne zastanuvavme. moravme da mu se doblizhime na mont ventu. pominavme pokraj edni ogromni odjaci. podocna zakluchivme deka e nuklearna centrala. se gledaa tie cevkite shto nosat voda za ladenje na reaktorite. mali gratchinja se redea edno po drugo. na ridot nad sekoe od niv imashe po edna ogromna tvrdina. i tuka gradovite lichea eden na drug. sekade ulicite se tesni, nasekade spomenici posveteni na prvata svetska vojna. tuka nekade go pominavme i sedumstotiot kilometar na turata. imame pominato edna tretina od patot. najchesto napred bea jovo i marko. jas imam problem so odrzhuvanjeto na brzinata. dali zaradi neiskustvo ili zaradi temperamentot? a goce postojano zaostanuvashe. voopshto ne mozheshe da ne sledi. koga kje naidevme na most ili nadvoznik, sekogash zaostanuvashe daleku pozadi nas. zatoa jovo go nareche goce podvozhnjak. bidejkji odvaj gi iskachuvashe. goce imashe golem pad vo formata. toj tvrdeshe deka bilo zaradi toa shto vozeshe od doma do tuka samo so tochak. no ne. goce ne se hraneshe kako shto treba i postojano pusheshe. znachi koga zastanuvame da pravime pauza, zastanuvame da zememe vozduh, da odmorime malku, muabet da napravime i trgnuvame. ama goce odma paleshe cigara i go karavme zaradi toa. pred da trgne na pat tvrdeshe deka vo evropa nema da pushi zoshto cigarite bile skapi. ama ne uspea da gi ostavi. kaj gradot montelimar povtorno ja pominavme rekata. vekje se stemnuvashe, a sè ushte bevme daleku od mont ventu. goce i marko sakaa vednash da pochneme da barame mesto za logoruvanje. goce beshe iscrpen i se vadeshe deka pred da trgne na pat sum go poduchuval da pochnuva da bara mesto za prespivanje ushte pred da se stemni. da znae kade spie. no ova beshe drugo. nie bevme povekjemina. koga si grupa, koga i da legnesh e isto. opasnosta da se sluchi neshto e pomala. jas rekov deka prodolzhuvam. jovo se slozhi so mene. gi ostavivme nazad. marko beshe uporen deka ne morame da brzame nikade. no jas velev deka dodeka ne ja ispolnime celta na mont ventu ne mozheme da se opushtime. prodolzhivme so jovo. beshe mnogu temno no chuvstvuvavme deka iskachuvame planina. no sepak znaev deka pozadi taa planina kje imame spushtanje zatoa shto predelot beshe ridski. po nekoe vreme vozenje pokraj rona, se iskluchivme i svrtevme na istok. tuka patot besha podignat kako na nasip. vozejkji vo tishinata slushnavme zvuci od zhivotni. koga gi vkluchivme lambite vidovme povekje od 50 divi svinji koi pasea vo zhitoto. sega koj od kogo da se plashi? ama pametni se tie. vednash pochnaa da trchaat kon bliskata shuma i se sokrija. shto li kje pravevme ako trgnea nakaj nas? mnogu bea. prekrasna gletka duri i za navecher, iako se isplashivme. beshe nevoobichaeno. drzhevme pravec kon gradot grinjan. toa e malo gradche, no toa shto go vidovme vecherta ne zaprepasti. kakva ubavina. celiot region beshe so vinova loza. gradot e smesten pozadi eden rid. koga go zaobikolivme ridot vednash ni se otvori gletkata vrz gradot. na vrvot imashe prekrasno osvetlena tvrdina. dolniot del od gradot beshe ostaven vo mrak za tvrdinata da dojde do izraz. prekrasno, no nemame vreme za zastanuvanje. ako vlezeme kje treba da sedneme i kje se oladime i nema da ni se vozi povekje. samo pominavme po periferijata na gradot. na izlezot imashe dva patokazi. se dvizhime vo pravec na gradot nion, a do tamu se stignuva od dve strani. go odbravme severniot pat i ne pogreshivme. vlegovme vo gradot tolinjan. isto taka prekrasno gradche, no tuka tvrdinata beshe vo samiot grad. taa go shtiteshe centarot na gradot. sednavme vo blizina na gradskite dzidini i jadevme neshto. iskoristivme ubava klupa i svetlo. zoshto ako izlezevme od gradot imashe opasnost da ne najdeme mesto za jadenje, a vekje bevme gladni. nokjta beshe temna kako retko koga. trebashe da najdeme mesto za smestuvanje. po celata dolzhina na patot nivite bea ogradeni so kamenja. toa bea privatni imoti vo koishto ne sakavme da postavuvame kampovi. ne znaevme kako kje izreagiraat sopstvenicite. se trudevme da ne privlekuvame mnogu vnimanie. taka se pomali shansite da vlezeme vo nevolja. mirisashe chudno. se obiduvavme da otkrieme shto e toa. konechno vidovme pat koj shto vodeshe do edna farma i tuka svrtevme. pochna mnogu da duva. se sokrivme vo edni drva i tie ne spasija da ne pushtame shator. nemashe potreba bidejkji drvata ni davaa zashtita. bevme umorni i znaev deka ubavo kje spieme. no pak se pojavi onoj miris. shto li e toa? prekrasno mirisashe. celiot vozduh beshe oblagoroden. trgnavme vo okolinata i otkrivme deka toa se polinja so lavanda. epa nema neshto podobro od toa da spiesh vo pole so lavanda. malku muabet so jovo, brifing pred spienje. toj den imavme pominato najmnogu od site etapi na turata. stignavme na triesetina kilometri od pochetokot na iskachuvanjeto na mon ventu. toa kje bide sosema dovolno za zagrevanje. po pat kje go vidime i nion, sedishteto na uefa. se smiri i soobrakjajot. veterot prodlzhi da duva, no nie imavme ubavo zasolnishte. drvata ubavo nè shtitea. nas ne ni treba mnogu. samo topla vrekja i spomenite od izminatiot den. ah kakov zhivot? svrti na naredna stranica: den 8
Објава← Назад кон архивата