Вести
Мојата прва експедиција – Ден 8 (Нион-Мон Венту-Карпентрас 90 км)


Претходни страници од книгата: Ден 7
Кога ја собрав вреќата видов всушност на колкав камен сум спиел цела вечер. Постојано ме бодеше нешто грбот. Точаците се тука. Ништо не фали. Облекување и одиме. Ова беше можеби единственото утро кога се собрав пред Јово. Тој постојано се жали и ме кара како тоа јас споро сум се собирал. Ама не сфаќа дека тоа е така затоа што јас секогаш имам повеќе предмети за собирање. Негово е само да ја собере вреќата и готово. Јас си имам други ритуали. Не брзам никаде кога не морам.
Додека го чекав преминав преку улицата да го видам дворот на куќата од спротивната страна. Тоа беше напуштена фарма за маслинки. Куќата беше во лоша состојба, се гледаше дека не е одржувано. Маслиновите насади беа обраснати со трева. Ако беше дење кога легнувавме сигурно дека ќе го одберевме дворот на куќата за кампување. Беше убаво тревнато место и рамно. Сепак и другоно место не беше лошо. Никогаш не знаеш.

Прво имаше едно симнување и веднаш угорница. На разминување се поздравивме со велосипедистот од другата страна на патот. Бон жур. Тој поздрав сакав да го кажам преку илјада пати за да го научам изговорот. Не ми одеше од рака. На сретселото застанав да го чекам Јово зошто го снема. Кога дојде донесе едно кило крушки. Супер доручек. Застанавме и да измиеме лице. Тоа беше едно многу убаво мало село. Сите куќи беа обраснати со ползавец. Сите беа зелени. Повторно почнаваме да се спуштаме. На таблите покрај патот пишуваше: Патот на кајсиите. Насекаде околу нас имаше плантажи со кајсии. Прекрсани села во околината со тврдини на ридовите. Тоа беше она што го видовме претходната ноќ, самошто беше темно.
Набрзо стигнавме во Нион. И изненадување. Градот се вика Нионс, а не Нион. Нион, седиштето на УЕФА е во Швајцарија, а не е Нионс во Франција. Требаше да ми текне. Да биде иронијата поголема тие два града се збратимени. Имаат исто име, покрај се. Веднаш влеговме во Карфур што се наоѓаше на плоштадот. Земавме нешто за јадење. Требаше да купиме доручек и уште најмалку два оброка, зошто околу Мон Венту нема некој голем град па има опасност да не најдеме голема продавница. Купивме и шампањ којшто треба да го отвориме на врвот што воедно ќе значи и крај и исполнување на целта на експедицијата. Ни стигна порака од Гоце. Веднаш му кажавме каде да дојде. Јас и Јово доручкувавме на плоштадот и тој дојде по некое време. Не можел да го убеди Марко да тргнат заедно. Марко објаснувал како не бил дел од експедицијата, туку само возел со нас. Требаше да дојдам до подножјето на Мон Венту да го дознаам тоа. Јас сметав дека сите треба да ја исполниме целта.

Навистина не можам да се пожалам на исхраната. Се храневме одлично. Го јадевме она што треба и сакаме да го јадеме. Така седејќи на клупата ни приоѓаа луѓе да не прашаат од каде сме. Мило им беше кога ќе им кажевме дека сме од Македонија. Таму ги поддржуваат луѓето што прават подвизи, посебно со велосипеди. Марко се уште го немаше. Решивме да тргнеме, но не знаеме на која страна. Според картава треба да тргнеме на север кон градот Гап. Така ми кажа и една госпоѓа со нејзиниот лош англиски. Но Гоце постојано инсистираше дека треба да одиме на југ. Но со оглед дека Гоце не погоди ниеднаш досега неговото мислење не го земав превид. Но исто така и со оглед дека се снашол сам од Русиново до Милано, требаше понекогаш и да го слушам. И овој пат беше во право.

Леле душа ми извади после тоа. Сто пати ми повтори дека требало да го слушаме него. Ја заобиколивме планината и излеговме во полето. Од тука веќе јасно се гледаше врвот на Мон Венту. Изгледаше исто како на сликите што ми ги покажуваше пријателот, една година пред да тргнеме. Планината навистина изгледаше моќно и застрашувачки. Затоа и го носеше името „Џинот од Прованса”. Барем времето е добро, си помислив. Нема да ни сметаат дождот или ветерот додека се искачуваме нагоре. Стигнавме до Малосен. Од тука ќе почнеме со искачувањето. Првиот план предвидуваше искачување од страната не Бедоин, но ја одбравме оваа зошто повеќе ни беше на пат и е потешка. До врвот на Мон Венту се доаѓа од три страни: Од Малосен, Солт или Бедоин. Сите се тешки на свој начин. Сепак, најпопуларно е искачувањето од Бедоин бидејќи турот најчењто оди од таму. Таа страна ја оставивме за некое следно доаѓање.

Малосен е мало гратче. Имаше илјадници велосипедисти. Сите беа тука да го искачуваат Монт Венту. Велосипедскиот Монт Еверест. Така барем тие велеа. Имаше многу продавници и места за изнајмување на велосипеди. Цените беа скапи. Навистина скапи. Сакавме барем да ја оставиме опремата тука некаде, да не ја носиме со нас. Ама не се охрабривме да прашаме. Башка, ако ја оставиме опремата тука ќе треба да се симнуваме по истиот пат. А сакав да направиме круг и да се симнеме во Бедоин. Ништо од тоа. Тргнавме кон патот што води до врвот. Наполнивме вода. Имавме купено нешто благо за по пат, и го ставивме кај мене. Не дека сме ѝ се исплашиле на планинава нешто посебно, но во ред е да ја почитуваме и да не ја потценуваме.
Времето беше идеално за возење. Немаше ветер, беше топло и облачно. Ние само треба да вртиме со нозете. Дојдовме до знакот на којшто ги пишува карактеристиките на искачувањето. Должина: 21.5 километри, висинска разлика од 1550 метри и просек од 7.5 степени. Јово одма почна да кажува колку тоа и не е нешто посебно. Мислам дека тоа го правеше да само да го намали значењето на нашата експедиција. Типично за него. Таман ќе почнам да се занеусвам дека правиме нешто големо и значајно, тој ќе речеше: има и потешки превои. Јово.
Тргнавме сите тројца заедно. Постојано се разминувавме со велосипедисти кои што веќе го имаа искачено врвот. Јас се одвоив уште на првиот свиок. Не дека возев брзо, туку дека овие двајца возеа поспоро. Очекував Гоце да биде спор, ама исто така очекував со Јово заедно да возиме. И така возејќи, по некое време Јово ме помина. Не ни помисли да ми се проклучи со темпото и заедно да одиме нагоре. Значи кога Јово ќе се заинати му нема спас. И веднаш се одалечи од мене. Го гледав на спротивната страна на долот. На првите километри се држев одлично. Предизвикот да се искачат сите овие планини прави да не чувствувате болка во мускулите. Да сум на некое друго место досега би паднал. Но се држев. Си имав пуштено музика. Си фатив ритам и готово. Ми помагаа и колите што ме поддржуваа. Посебна мотивација ми доаѓаше кога ќе видев некои со роуд бајкови кога одмараа покрај патот. Си мислев јас да ги имам тие точаци, би ја стопил планината. Вака, возам планински велосипед со широки гуми и товар од 30-40 килограми. Што ли сè немам во бисаѓите позади? Па си помислив: зарем ќе ја качам планинава без застанување? Во почетокот тоа ми изгледаше изводливо.

Покрај патот имаше жолти камени столбови коишто означуваат уште колку километри има до целта и просечната угорница во следниот километар. Некои делници беа и со просек од 13%. Патот пред тебе е прав. Никаде нема кривини. Ја гледаш угорницата и и се плашиш. Одвратно. Ама во тоа е предизвикот. Ако тоа го надминеш, повеќе нема предизвици за тебе во животот. Која угорница ќе ми биде тешка ако ја совладам оваа планина. Ако не и се уплашам. Полека времето почна да се влошува. Почна да врне ситен дожд. Оној ситниот што по цел ден врне и никако да преврне. Сакав да сликам додека возам. И така вадејќи го апаратот од џеб ми падна на земја. И тоа ми го прекина ритамот. Е сега дефинитивно нема да се искачам без застанување. Пробав да го вклучам апаратот но не сакаше да работи. Толку од него, го скршив. Ми беше криво дека нема да можам да сликам на најважниот дел од експедицијата. И дефинитивно излегов од ритам. Не можев да вртам повеќе.
По некое време ме стигна и Гоце. Значи ептен сум изгубил време. И полека, полека, рековме ајде заедно ќе си помагаме нагоре. Набрзо повторно влегов во ритам и пак му избегав на Гоце. На угорница секој си држи свој ритам. Ако се прилагодувам на неговото темпо можеби ќе изгубам. Затоа се одвоив. Некаде околу средината на патот го видов Јово како седи покрај еден знак. Беше целиот накиснат. Од вртење не сме осетиле дека дождот се засилил. Веќе бевме влезени во облаците. Застанав и јас. Се пресоблековме и јадевме нешто благо. Јово рече дека не му било добро. Шеќерот му беше на нула. Јадеше малку и се врати во живот. Се договривме да го чекаме Гоце. Отидовме во рестранот да се стоплиме и да наполниме вода. Јас и Јово бевме среќни и присебни, но кога дојде Гоце беше целиот изгубен. Беше нервозен заради дождот и исцрпен. Тој немаше ни јадено дента. Влезе во ресторанот и сакаше да нарачува за јадење. Го предомислувавме зошто беше многу скапо. Нека не се будали. Само е избезумен. Ќе се оправи. Одморивме малку и продолживме.

Времето се влоши уште повеќе. Сега сфативме зошто планината се вика Мон Венту-Ветровита Планина. Ветерот постојано дуваше од северната страна. Најчесто во гради. Тоа ни ја одземаше енергијата. Дождот што паѓаше претходно почна да смрзнува од студениот воздух. Веќе не се гледаше ништо од маглата. Значи, имаме ветер во гради, магла и смрзнат дожд во исто време и температура на воздухот под нулата. Веќе стигнавме на висина кадешто вегетацијата е многу ретка. Имаше само некои ниски грмушести растенија. Личеа на смреките кај нас. Можеби и беа смреки. И сите беа свртени кон врвот. Тоа значи дека ветерот постојано дува во тој правец. Одвртано. При врвот теренот целосно се менува. Има само камења. Повремено на патот ќе претрчаше по некој елен или срна. Само такви животни видовме. Видливоста се намали на неколку метри. Според мојата ориентација не бевме далеку. И оп, одеднаш пред нас е појави големата антена којашто е заштитен знак на врвот.

Стигнавме на Мон Венту. Имавме околу 4 часа возење до горе. Вклучително и одмарањето. Јово тврдеше дека не е ништо посебно и дека сме требале да го искачиме побрзо. Можеби да, но со други точаци и без товар. Најдовме место во завет и веднаш се пресоблековме. На нас ставивме се што имавме од облека, а беше суво. Не беше толку ладно колку што дуваше ветер. Но секако температурата беше околу нулата. Направивме еден круг да разгледаме. Илјадници велосипедисти и туристи со кампери. Штета што не ни се погоди времето. Од облаците не се гледаше ништо во околината. А утрото ветуваше незаборавна глетка од врвот. Застанавме да се сликаме под знакот што го означува врвот – Мон Венту 1912 метри. Благодарам за поддршката. Го отворивме шампањот да прославиме. Направивме мало видео, некоја слика, ја посетивме продавницата за сувенири и бегај надоле. Ладно е. Уште еднаш ќе кажам дека е штета што не ни се погоди времето. Но и под вакви услови го искачивме. Не и дозволивме на планината да не совлада.

И сега како награда ќе си се частиме долг стрмен спуст. На почетокот на спуштањето застанавме на споменикот на Том Симпсон, да оддадеме почит. Имаше секаков вид на сувенири коишто луѓето ги оставале тука. Ние ги напишавме имињата на еден камен и го ставивме до плочата. Всушност, Том Симпсон е велосипедист којшто умрел од исцрпеност во 1967 година. На тоа место паднал во бессознание и во задниот џеб биле пронајдени аспирини, или пеинкилери. Тоа во тоа време било забрането.
Продоживме да се симнуваме. Како одевме надоле така се стоплуваше. На овој спуст ја достигнав најголемата брзина на точак, дотогаш – 74,1 километри на час. Во принцип јас цвикам и се плашам да возам брзо на спустовите, но овојпат му се препуштив на адреналинот. Во моментот кога јас ја имав оваа брзина Јово ме помина како да стојам во место. Можеби се движеше со 90 км/ч. Лудо, навистина лудо. На патот имаше кривини од 180 степени, но имаше и долги правци. Милина за спуст.
Кога видовме дека веќе е топло, се договоривме да застанеме за да јадеме. Јово и Гоце се испогушкаа демек целта е постигната. На Гоце не му се веруваше дека се искачил. Сеуште беше замаен. Беше многу радосен. Она што го поставивме како цел за оваа експедиција беше исполнето. Последен предизвик беше Мон Венту. И тоа е веќе позади нас. Јово зготви малку колку да каснеме и продолживме. Сега веќе можеме да контактираме со Марко за да се најдеме. Тој рече едка ќе оди во правец на градот Карпентрас, па таму ќе се најдеме. Во подножјето на Мон Венту е градот Бедоин. Вистинско провансалско гратче. Насекаде околу насади со винова лоза и маслинки. На ридовите имаше дрвореди кои водеа до куќите во кои живеат сопствениците на тие имоти. На секој влез на градот имаше огромни дрвени или камени крстови, во чијашто основа имаше дупка како прибежиште. Исто како на филмот Пакт со волците. Бевме на едно такво место. Прованса е прекрасна. И се изнауживав. Гратчето беше мало, но полно со туристи. Претежно постари луѓе што уживаат во добро вино и сирење. Уживаат во мирот на Прованса. Тука навистина беше рајот за постари велосипедисти.

До Карпентрас стигнавме брзо. Патот беше удолница. На влезот на Карпентрас имаше еден огромен римски аквадукт. Беше на четири спрата и висок повеќе од 20 метри. Не се догледуваше колку беше долг. Марко беше во центарот во близина на старата катедрала. Е сега, ние прво требаше да го најдеме центарот, што не беше тешко. Но која катедрала? Има многу катедрали во центарот. Пак се вративме кон центарот и пак ништо. На крајот му рековме да се најдеме на излезот на градот што води кон Авињон. Така и бидна. Се најдовме и продолживме кон излезот. На неколку километри од градот се симнавме од патот и поставивме камп. И повторно на фарма за коњи. Самошто овој пат коњите беа позади оградата. Легнавме на една нива со пченица. Денот беше напорен и сакавме да спиеме. Каде и да е ќе легнам и ќе заспијам. Бев презадоволен од она што го направивме. Патот беше во близина и имаше многу сообраќај, но не ни сметаше. Си влегов во мојата вреќа и си заспав. Тоа беше само вториот ден кога сите четворица спиевме заедно на едно место. Прво после Торино.
Сврти на наредна страница: Ден 9
mojata prva ekspedicija – den 8 (nion-mon ventu-karpentras 90 km) prethodni stranici od knigata: den 7 koga ja sobrav vrekjata vidov vsushnost na kolkav kamen sum spiel cela vecher. postojano me bodeshe neshto grbot. tochacite se tuka. nishto ne fali. oblekuvanje i odime. ova beshe mozhebi edinstvenoto utro koga se sobrav pred jovo. toj postojano se zhali i me kara kako toa jas sporo sum se sobiral. ama ne sfakja deka toa e taka zatoa shto jas sekogash imam povekje predmeti za sobiranje. negovo e samo da ja sobere vrekjata i gotovo. jas si imam drugi rituali. ne brzam nikade koga ne moram. dodeka go chekav preminav preku ulicata da go vidam dvorot na kukjata od sprotivnata strana. toa beshe napushtena farma za maslinki. kukjata beshe vo losha sostojba, se gledashe deka ne e odrzhuvano. maslinovite nasadi bea obrasnati so treva. ako beshe denje koga legnuvavme sigurno deka kje go odberevme dvorot na kukjata za kampuvanje. beshe ubavo trevnato mesto i ramno. sepak i drugono mesto ne beshe losho. nikogash ne znaesh. prvo imashe edno simnuvanje i vednash ugornica. na razminuvanje se pozdravivme so velosipedistot od drugata strana na patot. bon zhur. toj pozdrav sakav da go kazham preku iljada pati za da go naucham izgovorot. ne mi odeshe od raka. na sretseloto zastanav da go chekam jovo zoshto go snema. koga dojde donese edno kilo krushki. super doruchek. zastanavme i da izmieme lice. toa beshe edno mnogu ubavo malo selo. site kukji bea obrasnati so polzavec. site bea zeleni. povtorno pochnavame da se spushtame. na tablite pokraj patot pishuvashe: patot na kajsiite. nasekade okolu nas imashe plantazhi so kajsii. prekrsani sela vo okolinata so tvrdini na ridovite. toa beshe ona shto go vidovme prethodnata nokj, samoshto beshe temno. nabrzo stignavme vo nion. i iznenaduvanje. gradot se vika nions, a ne nion. nion, sedishteto na uefa e vo shvajcarija, a ne e nions vo francija. trebashe da mi tekne. da bide ironijata pogolema tie dva grada se zbratimeni. imaat isto ime, pokraj se. vednash vlegovme vo karfur shto se naogjashe na ploshtadot. zemavme neshto za jadenje. trebashe da kupime doruchek i ushte najmalku dva obroka, zoshto okolu mon ventu nema nekoj golem grad pa ima opasnost da ne najdeme golema prodavnica. kupivme i shampanj kojshto treba da go otvorime na vrvot shto voedno kje znachi i kraj i ispolnuvanje na celta na ekspedicijata. ni stigna poraka od goce. vednash mu kazhavme kade da dojde. jas i jovo doruchkuvavme na ploshtadot i toj dojde po nekoe vreme. ne mozhel da go ubedi marko da trgnat zaedno. marko objasnuval kako ne bil del od ekspedicijata, tuku samo vozel so nas. trebashe da dojdam do podnozhjeto na mon ventu da go doznaam toa. jas smetav deka site treba da ja ispolnime celta. navistina ne mozham da se pozhalam na ishranata. se hranevme odlichno. go jadevme ona shto treba i sakame da go jademe. taka sedejkji na klupata ni priogjaa lugje da ne prashaat od kade sme. milo im beshe koga kje im kazhevme deka sme od makedonija. tamu gi poddrzhuvaat lugjeto shto pravat podvizi, posebno so velosipedi. marko se ushte go nemashe. reshivme da trgneme, no ne znaeme na koja strana. spored kartava treba da trgneme na sever kon gradot gap. taka mi kazha i edna gospogja so nejziniot losh angliski. no goce postojano insistirashe deka treba da odime na jug. no so ogled deka goce ne pogodi niednash dosega negovoto mislenje ne go zemav previd. no isto taka i so ogled deka se snashol sam od rusinovo do milano, trebashe ponekogash i da go slusham. i ovoj pat beshe vo pravo. lele dusha mi izvadi posle toa. sto pati mi povtori deka trebalo da go slushame nego. ja zaobikolivme planinata i izlegovme vo poleto. od tuka vekje jasno se gledashe vrvot na mon ventu. izgledashe isto kako na slikite shto mi gi pokazhuvashe prijatelot, edna godina pred da trgneme. planinata navistina izgledashe mokjno i zastrashuvachki. zatoa i go noseshe imeto „djinot od provansa”. barem vremeto e dobro, si pomisliv. nema da ni smetaat dozhdot ili veterot dodeka se iskachuvame nagore. stignavme do malosen. od tuka kje pochneme so iskachuvanjeto. prviot plan predviduvashe iskachuvanje od stranata ne bedoin, no ja odbravme ovaa zoshto povekje ni beshe na pat i e poteshka. do vrvot na mon ventu se doagja od tri strani: od malosen, solt ili bedoin. site se teshki na svoj nachin. sepak, najpopularno e iskachuvanjeto od bedoin bidejkji turot najchenjto odi od tamu. taa strana ja ostavivme za nekoe sledno doagjanje. malosen e malo gratche. imashe iljadnici velosipedisti. site bea tuka da go iskachuvaat mont ventu. velosipedskiot mont everest. taka barem tie velea. imashe mnogu prodavnici i mesta za iznajmuvanje na velosipedi. cenite bea skapi. navistina skapi. sakavme barem da ja ostavime opremata tuka nekade, da ne ja nosime so nas. ama ne se ohrabrivme da prashame. bashka, ako ja ostavime opremata tuka kje treba da se simnuvame po istiot pat. a sakav da napravime krug i da se simneme vo bedoin. nishto od toa. trgnavme kon patot shto vodi do vrvot. napolnivme voda. imavme kupeno neshto blago za po pat, i go stavivme kaj mene. ne deka sme ѝ se isplashile na planinava neshto posebno, no vo red e da ja pochituvame i da ne ja potcenuvame. vremeto beshe idealno za vozenje. nemashe veter, beshe toplo i oblachno. nie samo treba da vrtime so nozete. dojdovme do znakot na kojshto gi pishuva karakteristikite na iskachuvanjeto. dolzhina: 21.5 kilometri, visinska razlika od 1550 metri i prosek od 7.5 stepeni. jovo odma pochna da kazhuva kolku toa i ne e neshto posebno. mislam deka toa go praveshe da samo da go namali znachenjeto na nashata ekspedicija. tipichno za nego. taman kje pochnam da se zaneusvam deka pravime neshto golemo i znachajno, toj kje recheshe: ima i poteshki prevoi. jovo. trgnavme site trojca zaedno. postojano se razminuvavme so velosipedisti koi shto vekje go imaa iskacheno vrvot. jas se odvoiv ushte na prviot sviok. ne deka vozev brzo, tuku deka ovie dvajca vozea posporo. ochekuvav goce da bide spor, ama isto taka ochekuvav so jovo zaedno da vozime. i taka vozejkji, po nekoe vreme jovo me pomina. ne ni pomisli da mi se prokluchi so tempoto i zaedno da odime nagore. znachi koga jovo kje se zainati mu nema spas. i vednash se odalechi od mene. go gledav na sprotivnata strana na dolot. na prvite kilometri se drzhev odlichno. predizvikot da se iskachat site ovie planini pravi da ne chuvstvuvate bolka vo muskulite. da sum na nekoe drugo mesto dosega bi padnal. no se drzhev. si imav pushteno muzika. si fativ ritam i gotovo. mi pomagaa i kolite shto me poddrzhuvaa. posebna motivacija mi doagjashe koga kje videv nekoi so roud bajkovi koga odmaraa pokraj patot. si mislev jas da gi imam tie tochaci, bi ja stopil planinata. vaka, vozam planinski velosiped so shiroki gumi i tovar od 30-40 kilogrami. shto li sè nemam vo bisagjite pozadi? pa si pomisliv: zarem kje ja kacham planinava bez zastanuvanje? vo pochetokot toa mi izgledashe izvodlivo. pokraj patot imashe zholti kameni stolbovi koishto oznachuvaat ushte kolku kilometri ima do celta i prosechnata ugornica vo sledniot kilometar. nekoi delnici bea i so prosek od 13%. patot pred tebe e prav. nikade nema krivini. ja gledash ugornicata i i se plashish. odvratno. ama vo toa e predizvikot. ako toa go nadminesh, povekje nema predizvici za tebe vo zhivotot. koja ugornica kje mi bide teshka ako ja sovladam ovaa planina. ako ne i se uplasham. poleka vremeto pochna da se vloshuva. pochna da vrne siten dozhd. onoj sitniot shto po cel den vrne i nikako da prevrne. sakav da slikam dodeka vozam. i taka vadejkji go aparatot od djeb mi padna na zemja. i toa mi go prekina ritamot. e sega definitivno nema da se iskacham bez zastanuvanje. probav da go vklucham aparatot no ne sakashe da raboti. tolku od nego, go skrshiv. mi beshe krivo deka nema da mozham da slikam na najvazhniot del od ekspedicijata. i definitivno izlegov od ritam. ne mozhev da vrtam povekje. po nekoe vreme me stigna i goce. znachi epten sum izgubil vreme. i poleka, poleka, rekovme ajde zaedno kje si pomagame nagore. nabrzo povtorno vlegov vo ritam i pak mu izbegav na goce. na ugornica sekoj si drzhi svoj ritam. ako se prilagoduvam na negovoto tempo mozhebi kje izgubam. zatoa se odvoiv. nekade okolu sredinata na patot go vidov jovo kako sedi pokraj eden znak. beshe celiot nakisnat. od vrtenje ne sme osetile deka dozhdot se zasilil. vekje bevme vlezeni vo oblacite. zastanav i jas. se presoblekovme i jadevme neshto blago. jovo reche deka ne mu bilo dobro. shekjerot mu beshe na nula. jadeshe malku i se vrati vo zhivot. se dogovrivme da go chekame goce. otidovme vo restranot da se stoplime i da napolnime voda. jas i jovo bevme srekjni i prisebni, no koga dojde goce beshe celiot izguben. beshe nervozen zaradi dozhdot i iscrpen. toj nemashe ni jadeno denta. vleze vo restoranot i sakashe da narachuva za jadenje. go predomisluvavme zoshto beshe mnogu skapo. neka ne se budali. samo e izbezumen. kje se opravi. odmorivme malku i prodolzhivme. vremeto se vloshi ushte povekje. sega sfativme zoshto planinata se vika mon ventu-vetrovita planina. veterot postojano duvashe od severnata strana. najchesto vo gradi. toa ni ja odzemashe energijata. dozhdot shto pagjashe prethodno pochna da smrznuva od studeniot vozduh. vekje ne se gledashe nishto od maglata. znachi, imame veter vo gradi, magla i smrznat dozhd vo isto vreme i temperatura na vozduhot pod nulata. vekje stignavme na visina kadeshto vegetacijata e mnogu retka. imashe samo nekoi niski grmushesti rastenija. lichea na smrekite kaj nas. mozhebi i bea smreki. i site bea svrteni kon vrvot. toa znachi deka veterot postojano duva vo toj pravec. odvrtano. pri vrvot terenot celosno se menuva. ima samo kamenja. povremeno na patot kje pretrchashe po nekoj elen ili srna. samo takvi zhivotni vidovme. vidlivosta se namali na nekolku metri. spored mojata orientacija ne bevme daleku. i op, odednash pred nas e pojavi golemata antena kojashto e zashtiten znak na vrvot. stignavme na mon ventu. imavme okolu 4 chasa vozenje do gore. vkluchitelno i odmaranjeto. jovo tvrdeshe deka ne e nishto posebno i deka sme trebale da go iskachime pobrzo. mozhebi da, no so drugi tochaci i bez tovar. najdovme mesto vo zavet i vednash se presoblekovme. na nas stavivme se shto imavme od obleka, a beshe suvo. ne beshe tolku ladno kolku shto duvashe veter. no sekako temperaturata beshe okolu nulata. napravivme eden krug da razgledame. iljadnici velosipedisti i turisti so kamperi. shteta shto ne ni se pogodi vremeto. od oblacite ne se gledashe nishto vo okolinata. a utroto vetuvashe nezaboravna gletka od vrvot. zastanavme da se slikame pod znakot shto go oznachuva vrvot – mon ventu 1912 metri. blagodaram za poddrshkata. go otvorivme shampanjot da proslavime. napravivme malo video, nekoja slika, ja posetivme prodavnicata za suveniri i begaj nadole. ladno e. ushte ednash kje kazham deka e shteta shto ne ni se pogodi vremeto. no i pod vakvi uslovi go iskachivme. ne i dozvolivme na planinata da ne sovlada. i sega kako nagrada kje si se chastime dolg strmen spust. na pochetokot na spushtanjeto zastanavme na spomenikot na tom simpson, da oddademe pochit. imashe sekakov vid na suveniri koishto lugjeto gi ostavale tuka. nie gi napishavme iminjata na eden kamen i go stavivme do plochata. vsushnost, tom simpson e velosipedist kojshto umrel od iscrpenost vo 1967 godina. na toa mesto padnal vo bessoznanie i vo zadniot djeb bile pronajdeni aspirini, ili peinkileri. toa vo toa vreme bilo zabraneto. prodozhivme da se simnuvame. kako odevme nadole taka se stopluvashe. na ovoj spust ja dostignav najgolemata brzina na tochak, dotogash – 74,1 kilometri na chas. vo princip jas cvikam i se plasham da vozam brzo na spustovite, no ovojpat mu se prepushtiv na adrenalinot. vo momentot koga jas ja imav ovaa brzina jovo me pomina kako da stojam vo mesto. mozhebi se dvizheshe so 90 km/ch. ludo, navistina ludo. na patot imashe krivini od 180 stepeni, no imashe i dolgi pravci. milina za spust. koga vidovme deka vekje e toplo, se dogovorivme da zastaneme za da jademe. jovo i goce se ispogushkaa demek celta e postignata. na goce ne mu se veruvashe deka se iskachil. seushte beshe zamaen. beshe mnogu radosen. ona shto go postavivme kako cel za ovaa ekspedicija beshe ispolneto. posleden predizvik beshe mon ventu. i toa e vekje pozadi nas. jovo zgotvi malku kolku da kasneme i prodolzhivme. sega vekje mozheme da kontaktirame so marko za da se najdeme. toj reche edka kje odi vo pravec na gradot karpentras, pa tamu kje se najdeme. vo podnozhjeto na mon ventu e gradot bedoin. vistinsko provansalsko gratche. nasekade okolu nasadi so vinova loza i maslinki. na ridovite imashe drvoredi koi vodea do kukjite vo koi zhiveat sopstvenicite na tie imoti. na sekoj vlez na gradot imashe ogromni drveni ili kameni krstovi, vo chijashto osnova imashe dupka kako pribezhishte. isto kako na filmot pakt so volcite. bevme na edno takvo mesto. provansa e prekrasna. i se iznauzhivav. gratcheto beshe malo, no polno so turisti. pretezhno postari lugje shto uzhivaat vo dobro vino i sirenje. uzhivaat vo mirot na provansa. tuka navistina beshe rajot za postari velosipedisti. do karpentras stignavme brzo. patot beshe udolnica. na vlezot na karpentras imashe eden ogromen rimski akvadukt. beshe na chetiri sprata i visok povekje od 20 metri. ne se dogleduvashe kolku beshe dolg. marko beshe vo centarot vo blizina na starata katedrala. e sega, nie prvo trebashe da go najdeme centarot, shto ne beshe teshko. no koja katedrala? ima mnogu katedrali vo centarot. pak se vrativme kon centarot i pak nishto. na krajot mu rekovme da se najdeme na izlezot na gradot shto vodi kon avinjon. taka i bidna. se najdovme i prodolzhivme kon izlezot. na nekolku kilometri od gradot se simnavme od patot i postavivme kamp. i povtorno na farma za konji. samoshto ovoj pat konjite bea pozadi ogradata. legnavme na edna niva so pchenica. denot beshe naporen i sakavme da spieme. kade i da e kje legnam i kje zaspijam. bev prezadovolen od ona shto go napravivme. patot beshe vo blizina i imashe mnogu soobrakjaj, no ne ni smetashe. si vlegov vo mojata vrekja i si zaspav. toa beshe samo vtoriot den koga site chetvorica spievme zaedno na edno mesto. prvo posle torino. svrti na naredna stranica: den 9
Објава← Назад кон архивата