Вести
Мојата прва експедиција – Ден 9 (Карпентрас-Авињон-Екс ен Прованс 120 км)


Претходни страници од книгата: Ден 8
Така и испадна. Кога се качивме горе веднаш му напишав смс. Му кажав дека го качив Мон Венту од најтешката страна. Веднаш ми врати смс со честитки. Нему му го посветив искачувањето. Од него дознав многу работи за велосипедизмот и општо за лутањето по светот. На пример, тој тргнал да го освојува Монт Еверест, како планинар, после две недели откако се родил неговиот син. Жена му едноставно го поддржала. Го правел тоа што го сакал. Идол.
И така си се разбудивме весели и наспани во едно поле со жито покрај фарма за коњи. Нема врска, тогаш сè ни изгледаше интересно. Покрај нивата имаше и друг пат. Спореден. Некои сакаа да тргнеме по него, но јас инсистирав да се вратиме на главниот пат којшто изгледаше дека не е баш дозволен за велосипеди. Никаде немаше забрана, а дефинитивно личеше на оние забранети патишта кадешто не смеевме да возиме. Но иснистирав да возиме по него зошто ми беше преку глава размислувањето дали смееме или не смееме. Има трета помошна лента од страна и ќе возиме по него додека не најдеме друг подобар пат за велосипеди. Откако тргнавме од Италија цело време се замаравме дали е вистинскиот пат или не е. Ако има забрана за движење од вклучувањето, нема да го возиме. Ако нема никаква забрана одиме и готово. Не можат ништо да ни направат. Картата што ја имав не покажуваше дека е тоа автопат. Си возев нормално. Тоа и ме опушташе. Знаев дека во тој дел од Франција нема автопати и кој пат и да го фатиме ќе биде вистинскиот.

Тргнавме и возиме. Одиме кон Авињон. Имав некои знаења за градот уште од факултет. Но, пред да тргнам Чарли ми кажа дека таму се одржува најголемиот уличен фестивал на светот. Ние се погодивме на претпоследниот ден. Не бевме далеку од Авињон. Но патот натака беше многу досаден и сложен. Картата ми беше нефункционална. Некако се движевме во погрешен правец. Почнавме да возиме по некои плантажи, низ некои мали места, предградија на Авињон. Беше неинтересно. И така врткајќи се низ куќите се појави градот. Најпрво се виде големата тврдина на ридот над градот. Како и во секој град во Прованса. И влеговме во градот преку некоја удолница. Беше рано затоа што рано станавме и брзо возевме. Прво застанавме во Мекдоналдс заради лап топот на Марко и да пијат кафе. Ни стана навика од секој Мекдоналдс каде ќе влезевме да земаме од брисачите за раце. Значи ритуал: влегуваш, се миеш колку и каде можеш, зошто следниот пат којзнае каде ќе биде, полниш бидони со вода и ја вадиш целата хартија од тоа држачот. Ама целата. Ако имаше и тоалетна, и тоалетната. Јас цело време во мене имав хартија еден топ.

Станавме и тргнавме и кон центарот на градот. Градското јадро на Авињон е утврден град. Насекаде сообраќај и метеж, но внатре е тивко. Нема коли, освен за дотур во продавниците, луѓето си шетаат слободно, велосипедисти насекаде. Прекрасен град. Но фестивалот го правеше уште поубав. А го фативме токму на време. Насекаде низ градот имаше залепено, обесено, поставено постери коишто ги канеа заинтересираните на настанот којшто го организира некоја уметничка група. Илјадници постери насекаде. Најпрво требаше да земеме нешто за јадење. Застанавме пред еден маркет. Целиот беше обраснат со ползавци. Ама целиот беше зелен од надвор. Многу интересно. Си го проверив буџетот. Оти буџет имавме со Јово. И моите и неговите пари и документи беа кај мене. Се ми остави. И јас ќе си вадам по едно десетче или дваесче од кај двајцата и ќе пазарам со тие пари. Кога ќе сакаше Јово да си купи нешто, му давав од неговите пари како на внуче.
И влегуваме внатре да купиме нешто за сите четворица. Купивме леб и нешто друго и остана уште да купам салата. Земав една краставица и чекам ред. Продавачката ми ја измери и ми вика евро и шеесет. Што, и викам. Ама органска е, ми вика. Абе каква органска. Врати таму. И не ја земав. Иначе за ручек си земавме едно пиле печено, евтино го најдовме, и пире и плус земавме некоја главица кромид за салата. Повторно се упативме кон периферијата на тврдината и јадевме до една од многуте порти што водеа во градот. Потоа повторно се упативме кон центарот и така возејќи конечно ја најдовме папската резиденција. Иначе Авињон во еден дел од историјата беше седиште на Папите. Нели обично се во Ватикан, но овојпат Французите го украдоа папството и го преселија во Авињон. Тоа е единствениот град во светот, покрај Рим, кадешто беше сместена папската држава. Ги оставивме точаците во една од градините, како оседлани коњи пред салуните, и тргнавме да шетаме пешки, да одмориме од точаците.

Голем дворец, многу камен. Се гледа дека некој важен човек бил сместен тука. Дворецот требало да биде повисок од сите кралски дворци во Европа за да се знае дека папата бил над сите кралеви и владетели. На плоштадот пред дворецот имаше претстави на отворено. Насекаде некакви изложби. Застанавме да гледаме една јапонска претстава. Беше многу чудна. Потоа се упативме кон црквата над плоштадот. Од таму имавме многу убава глетка на околината. Се запознавме и разговаравме со две девојки од Австралија коишто беа на пропатување низ Европа со поголема група на Австралијци. Беа одлично друштво во тие околности. Си поразговаравме и заминаа. Ги повикаа. Потоа Марко и Гоце ги снема и со Јово направивме прошетка во другиот дел на дворецот. Влезот во папската палата беше многу скап, а и немавме интерес да влегуваме. Го видовме само она што беше слободно. Потоа се најдовме кај точаците и тргнавме. Излегувајќи од градот се приклучивме на неколку уметници коишто имаа потреба од статисти. Беше интересно. Беше убаво да се измешаме со народ бидејќи поголемиот дел од времето бевме само ние четворица.

Излеговме од градот и се упативме кон градот Кавајон, тој пат ќе не однесе до крајната дестинација за тој ден Екс ен Прованс. Изгледаше дека патот ќе биде уште еден од оние досадните кога само вртиш и ништо не се случува. Само чекаш да се доближиш до целта и да почнеш да бараш место за кампинг. Во таков случај се става слушалки на уво и вртиш со педалите. Правиме една колона и држиме темпо. Гледаме секој да може да го следи темпото. Толку се воигравме што повеќе не ни гледав во тој пред мене. Ќе се наведнев со лактите на воланот и ќе си најдам нешто за занимација. Дали нешто ќе чепкам, ќе го гледам магнетот на километражата или тркалото како врти. Нозете само вртат, а јас не сум ни свесен за тоа. На ваквите делници најинтересно ни беше она покажувањето со прст каде има дупка. Почнавме дури и за ситници да се предупредуваме. Тоа ми стана досадно зошто почнаа да покажуваат и за најмалата дупка на патот. А ти мислиш којзнае што има таму. Исто така, на вакви делници, за да ни биде интересно си покажуваме со прст нагоре-надоле, кадешто има нешто интересно да се види. После Кавајон посетивме еден музеј за стари автомобили на отворено. Имаше коли од 1920 година. Какви ли не модели? Преку петстотини коли, мотори и велосипеди. Имаше точаци од 19 век, мотори со приколка како од втора светска војна, имаше од оние колите од времето на Ал Капоне, стари формула 1 болиди, коли со три тркала, коли во коишто се влегува од напред, точаци со големо предно тркало, и најдоброто е што можеш да влезеш во секоја од нив. Уживанција. Тоа е најдоброто за разбивање на монотонијата на патот. Навистина се радувавме на такви работи зошто беа нешто различно од возењето и беа бесплатни.

Така возејќи стигнавме до Екс ен Прованс. Името на градот се пишува многу чудно, а никој од нас не знае француски, па сите го изговаравме различно. На крај распишавме награда за првиот што ќе дознае како се изговара точно. Значи Екс ен Прованс. Со значење Екс во Прованса, зошто имало и друг Екс во друг регион во Франција. Овој е во Прованса. На влезот во градот посетивме друг музеј на отворено. Овој беше малку пооткачен од претходниот. Овој човек собираше делови од паднати авиони и хеликоптери. Беше интересно да откриваме кој дел од што е и за што служел. Имаше крила, мотори, ротори, кабини, кок-пит.
Влезот во Екс беше преку една удолница. Токму на таа удолница ќе направевме голем абеља со Гоце. Од радост дека сме ситгнале во градот земавме да возиме без раце и потоа дури и се прегрнавме со едната рака возејќи, и така ни се врзаа воланите со рачките за кочниците, шалтерите… Среќа што се исконтролиравме, иначе ќе се испотепавме на удолницата. Гревовите немаше да ни се гледаат. Направивме мала тура низ градот и влеговме во центарот. Екс е мал град, но многу богат. Тоа беше првиот град во којшто влеговме попладне а да има толку народ на улиците. На центарот имаше еден голем кружен тек во чијашто средина имаше огромна фонтана. Можеше да се примети дека градот е богат. И имаше многу млади луѓе и убави девојки. Само си седнавме и си ги гледавме луѓето. На Марко му дојде идеја да купи едно вино за пред спиење. Сакаше да части за нешто. Јово отиде да шето по тезгите на плоштадот, а јас и Гоце останавме покрај точаците. На плоштадот останавме можеви еден час. На излегување од градот имавме проблем со ориентацијата. Застанав еден дечко со кола да го прашам каде треба да тргнеме. За среќа знаеше англиски и ми го покажа правецот и ми кажа се за Екс. Дека жителите на градот се преселени во Париз и се на многу важни позиции во владата на Франција, и скоро сите завршувале факултет, дека Екс е центар на студентскиот живот во Франција и затоа имало толку млади во градот. Ми кажа и дека мораме да ја посетиме блиската планина Мон Сен Виктор бидејќи погледот од градот бил инспирација за многу сликари во минатото. Обично кога немале инспирација доаѓале на ридот и ја гледале околината. Било нешто прекрасно. Сега не би можел да кажам ништо зошто не ја посетивме планината. Некако бевме исцрпени од возење. Немавме интерес за ништо освен да најдеме место за кампинг.

На излезот од градот пробавме да се сместиме покрај една река, но таму имаше бездомници па решивме да не ризикуваме. Затоа па се сместивме на 200 метра подоле во еден парк покрај истата река, но тука имаше и клупи и маси за пикник. Прво го поставивме кампот за спиење, па почнавме да готвиме вечера. Си направивме шпагети со салама и кашкавал. Се што ќе зготвеше Јово беше многу вкусно. Не само затоа што бевме гладни туку навистина беше вкусно. Со вечерата испивме и по некоја чаша вино. Нема нешто подобро за пред спиење. Целосно го опушта организмот. Секогаш кога ќе се напиев вино пред спиење, спиев најубаво. Ова беше ден со многу досадно возење, но за среќа посетивме два прекрасни града. За тоа вредеше да се весла толку. Ми се допаѓаше што сеуште бевме во Прованса. Околината е прекрасна, но некако се заситив од возењето. Ова беа преодни денови додека да дојдеме до Азурниот брег. Таа промена ќе ми биде добредојдена. Најмногу заради хигиената. Собравме се и легнавме. Немаше потреба од шатори.
Сврти на наредна страница – Ден 10





mojata prva ekspedicija – den 9 (karpentras-avinjon-eks en provans 120 km) prethodni stranici od knigata: den 8 taka i ispadna. koga se kachivme gore vednash mu napishav sms. mu kazhav deka go kachiv mon ventu od najteshkata strana. vednash mi vrati sms so chestitki. nemu mu go posvetiv iskachuvanjeto. od nego doznav mnogu raboti za velosipedizmot i opshto za lutanjeto po svetot. na primer, toj trgnal da go osvojuva mont everest, kako planinar, posle dve nedeli otkako se rodil negoviot sin. zhena mu ednostavno go poddrzhala. go pravel toa shto go sakal. idol. i taka si se razbudivme veseli i naspani vo edno pole so zhito pokraj farma za konji. nema vrska, togash sè ni izgledashe interesno. pokraj nivata imashe i drug pat. sporeden. nekoi sakaa da trgneme po nego, no jas insistirav da se vratime na glavniot pat kojshto izgledashe deka ne e bash dozvolen za velosipedi. nikade nemashe zabrana, a definitivno licheshe na onie zabraneti patishta kadeshto ne smeevme da vozime. no isnistirav da vozime po nego zoshto mi beshe preku glava razmisluvanjeto dali smeeme ili ne smeeme. ima treta pomoshna lenta od strana i kje vozime po nego dodeka ne najdeme drug podobar pat za velosipedi. otkako trgnavme od italija celo vreme se zamaravme dali e vistinskiot pat ili ne e. ako ima zabrana za dvizhenje od vkluchuvanjeto, nema da go vozime. ako nema nikakva zabrana odime i gotovo. ne mozhat nishto da ni napravat. kartata shto ja imav ne pokazhuvashe deka e toa avtopat. si vozev normalno. toa i me opushtashe. znaev deka vo toj del od francija nema avtopati i koj pat i da go fatime kje bide vistinskiot. trgnavme i vozime. odime kon avinjon. imav nekoi znaenja za gradot ushte od fakultet. no, pred da trgnam charli mi kazha deka tamu se odrzhuva najgolemiot ulichen festival na svetot. nie se pogodivme na pretposledniot den. ne bevme daleku od avinjon. no patot nataka beshe mnogu dosaden i slozhen. kartata mi beshe nefunkcionalna. nekako se dvizhevme vo pogreshen pravec. pochnavme da vozime po nekoi plantazhi, niz nekoi mali mesta, predgradija na avinjon. beshe neinteresno. i taka vrtkajkji se niz kukjite se pojavi gradot. najprvo se vide golemata tvrdina na ridot nad gradot. kako i vo sekoj grad vo provansa. i vlegovme vo gradot preku nekoja udolnica. beshe rano zatoa shto rano stanavme i brzo vozevme. prvo zastanavme vo mekdonalds zaradi lap topot na marko i da pijat kafe. ni stana navika od sekoj mekdonalds kade kje vlezevme da zemame od brisachite za race. znachi ritual: vleguvash, se miesh kolku i kade mozhesh, zoshto sledniot pat kojznae kade kje bide, polnish bidoni so voda i ja vadish celata hartija od toa drzhachot. ama celata. ako imashe i toaletna, i toaletnata. jas celo vreme vo mene imav hartija eden top. stanavme i trgnavme i kon centarot na gradot. gradskoto jadro na avinjon e utvrden grad. nasekade soobrakjaj i metezh, no vnatre e tivko. nema koli, osven za dotur vo prodavnicite, lugjeto si shetaat slobodno, velosipedisti nasekade. prekrasen grad. no festivalot go praveshe ushte poubav. a go fativme tokmu na vreme. nasekade niz gradot imashe zalepeno, obeseno, postaveno posteri koishto gi kanea zainteresiranite na nastanot kojshto go organizira nekoja umetnichka grupa. iljadnici posteri nasekade. najprvo trebashe da zememe neshto za jadenje. zastanavme pred eden market. celiot beshe obrasnat so polzavci. ama celiot beshe zelen od nadvor. mnogu interesno. si go proveriv budjetot. oti budjet imavme so jovo. i moite i negovite pari i dokumenti bea kaj mene. se mi ostavi. i jas kje si vadam po edno desetche ili dvaesche od kaj dvajcata i kje pazaram so tie pari. koga kje sakashe jovo da si kupi neshto, mu davav od negovite pari kako na vnuche. i vleguvame vnatre da kupime neshto za site chetvorica. kupivme leb i neshto drugo i ostana ushte da kupam salata. zemav edna krastavica i chekam red. prodavachkata mi ja izmeri i mi vika evro i sheeset. shto, i vikam. ama organska e, mi vika. abe kakva organska. vrati tamu. i ne ja zemav. inache za ruchek si zemavme edno pile pecheno, evtino go najdovme, i pire i plus zemavme nekoja glavica kromid za salata. povtorno se upativme kon periferijata na tvrdinata i jadevme do edna od mnogute porti shto vodea vo gradot. potoa povtorno se upativme kon centarot i taka vozejkji konechno ja najdovme papskata rezidencija. inache avinjon vo eden del od istorijata beshe sedishte na papite. neli obichno se vo vatikan, no ovojpat francuzite go ukradoa papstvoto i go preselija vo avinjon. toa e edinstveniot grad vo svetot, pokraj rim, kadeshto beshe smestena papskata drzhava. gi ostavivme tochacite vo edna od gradinite, kako osedlani konji pred salunite, i trgnavme da shetame peshki, da odmorime od tochacite. golem dvorec, mnogu kamen. se gleda deka nekoj vazhen chovek bil smesten tuka. dvorecot trebalo da bide povisok od site kralski dvorci vo evropa za da se znae deka papata bil nad site kralevi i vladeteli. na ploshtadot pred dvorecot imashe pretstavi na otvoreno. nasekade nekakvi izlozhbi. zastanavme da gledame edna japonska pretstava. beshe mnogu chudna. potoa se upativme kon crkvata nad ploshtadot. od tamu imavme mnogu ubava gletka na okolinata. se zapoznavme i razgovaravme so dve devojki od avstralija koishto bea na propatuvanje niz evropa so pogolema grupa na avstralijci. bea odlichno drushtvo vo tie okolnosti. si porazgovaravme i zaminaa. gi povikaa. potoa marko i goce gi snema i so jovo napravivme proshetka vo drugiot del na dvorecot. vlezot vo papskata palata beshe mnogu skap, a i nemavme interes da vleguvame. go vidovme samo ona shto beshe slobodno. potoa se najdovme kaj tochacite i trgnavme. izleguvajkji od gradot se prikluchivme na nekolku umetnici koishto imaa potreba od statisti. beshe interesno. beshe ubavo da se izmeshame so narod bidejkji pogolemiot del od vremeto bevme samo nie chetvorica. izlegovme od gradot i se upativme kon gradot kavajon, toj pat kje ne odnese do krajnata destinacija za toj den eks en provans. izgledashe deka patot kje bide ushte eden od onie dosadnite koga samo vrtish i nishto ne se sluchuva. samo chekash da se doblizhish do celta i da pochnesh da barash mesto za kamping. vo takov sluchaj se stava slushalki na uvo i vrtish so pedalite. pravime edna kolona i drzhime tempo. gledame sekoj da mozhe da go sledi tempoto. tolku se voigravme shto povekje ne ni gledav vo toj pred mene. kje se navednev so laktite na volanot i kje si najdam neshto za zanimacija. dali neshto kje chepkam, kje go gledam magnetot na kilometrazhata ili trkaloto kako vrti. nozete samo vrtat, a jas ne sum ni svesen za toa. na vakvite delnici najinteresno ni beshe ona pokazhuvanjeto so prst kade ima dupka. pochnavme duri i za sitnici da se predupreduvame. toa mi stana dosadno zoshto pochnaa da pokazhuvaat i za najmalata dupka na patot. a ti mislish kojznae shto ima tamu. isto taka, na vakvi delnici, za da ni bide interesno si pokazhuvame so prst nagore-nadole, kadeshto ima neshto interesno da se vidi. posle kavajon posetivme eden muzej za stari avtomobili na otvoreno. imashe koli od 1920 godina. kakvi li ne modeli? preku petstotini koli, motori i velosipedi. imashe tochaci od 19 vek, motori so prikolka kako od vtora svetska vojna, imashe od onie kolite od vremeto na al kapone, stari formula 1 bolidi, koli so tri trkala, koli vo koishto se vleguva od napred, tochaci so golemo predno trkalo, i najdobroto e shto mozhesh da vlezesh vo sekoja od niv. uzhivancija. toa e najdobroto za razbivanje na monotonijata na patot. navistina se raduvavme na takvi raboti zoshto bea neshto razlichno od vozenjeto i bea besplatni. taka vozejkji stignavme do eks en provans. imeto na gradot se pishuva mnogu chudno, a nikoj od nas ne znae francuski, pa site go izgovaravme razlichno. na kraj raspishavme nagrada za prviot shto kje doznae kako se izgovara tochno. znachi eks en provans. so znachenje eks vo provansa, zoshto imalo i drug eks vo drug region vo francija. ovoj e vo provansa. na vlezot vo gradot posetivme drug muzej na otvoreno. ovoj beshe malku pootkachen od prethodniot. ovoj chovek sobirashe delovi od padnati avioni i helikopteri. beshe interesno da otkrivame koj del od shto e i za shto sluzhel. imashe krila, motori, rotori, kabini, kok-pit. vlezot vo eks beshe preku edna udolnica. tokmu na taa udolnica kje napravevme golem abelja so goce. od radost deka sme sitgnale vo gradot zemavme da vozime bez race i potoa duri i se pregrnavme so ednata raka vozejkji, i taka ni se vrzaa volanite so rachkite za kochnicite, shalterite… srekja shto se iskontroliravme, inache kje se ispotepavme na udolnicata. grevovite nemashe da ni se gledaat. napravivme mala tura niz gradot i vlegovme vo centarot. eks e mal grad, no mnogu bogat. toa beshe prviot grad vo kojshto vlegovme popladne a da ima tolku narod na ulicite. na centarot imashe eden golem kruzhen tek vo chijashto sredina imashe ogromna fontana. mozheshe da se primeti deka gradot e bogat. i imashe mnogu mladi lugje i ubavi devojki. samo si sednavme i si gi gledavme lugjeto. na marko mu dojde ideja da kupi edno vino za pred spienje. sakashe da chasti za neshto. jovo otide da sheto po tezgite na ploshtadot, a jas i goce ostanavme pokraj tochacite. na ploshtadot ostanavme mozhevi eden chas. na izleguvanje od gradot imavme problem so orientacijata. zastanav eden dechko so kola da go prasham kade treba da trgneme. za srekja znaeshe angliski i mi go pokazha pravecot i mi kazha se za eks. deka zhitelite na gradot se preseleni vo pariz i se na mnogu vazhni pozicii vo vladata na francija, i skoro site zavrshuvale fakultet, deka eks e centar na studentskiot zhivot vo francija i zatoa imalo tolku mladi vo gradot. mi kazha i deka morame da ja posetime bliskata planina mon sen viktor bidejkji pogledot od gradot bil inspiracija za mnogu slikari vo minatoto. obichno koga nemale inspiracija doagjale na ridot i ja gledale okolinata. bilo neshto prekrasno. sega ne bi mozhel da kazham nishto zoshto ne ja posetivme planinata. nekako bevme iscrpeni od vozenje. nemavme interes za nishto osven da najdeme mesto za kamping. na izlezot od gradot probavme da se smestime pokraj edna reka, no tamu imashe bezdomnici pa reshivme da ne rizikuvame. zatoa pa se smestivme na 200 metra podole vo eden park pokraj istata reka, no tuka imashe i klupi i masi za piknik. prvo go postavivme kampot za spienje, pa pochnavme da gotvime vechera. si napravivme shpageti so salama i kashkaval. se shto kje zgotveshe jovo beshe mnogu vkusno. ne samo zatoa shto bevme gladni tuku navistina beshe vkusno. so vecherata ispivme i po nekoja chasha vino. nema neshto podobro za pred spienje. celosno go opushta organizmot. sekogash koga kje se napiev vino pred spienje, spiev najubavo. ova beshe den so mnogu dosadno vozenje, no za srekja posetivme dva prekrasni grada. za toa vredeshe da se vesla tolku. mi se dopagjashe shto seushte bevme vo provansa. okolinata e prekrasna, no nekako se zasitiv od vozenjeto. ova bea preodni denovi dodeka da dojdeme do azurniot breg. taa promena kje mi bide dobredojdena. najmnogu zaradi higienata. sobravme se i legnavme. nemashe potreba od shatori. svrti na naredna stranica – den 10
Објава← Назад кон архивата