Вести
Мојата прва експедиција – Ден 10 (Екс ен Прованс-Ле Лук 82 км)


Претходни страници од книгата: Ден 9
Собравме сè што имавме и тргнавме да бараме место каде што ќе можеме да се сокриеме. Не сакам сè да ми се направи утоп. Прво се сокривме под едно дрво надевајќи се дека дождот нема да се засили. Марко се качи на патот да побара подобро место за криење. Нашол место во трговскиот центар преку улица и дојде да ни каже. Ама Јово не сакаше да оди. Од под дрвото се префрливме под едни лизгалки. Нешто како детско игралиште. Не сакав да го оставам Јово сам. Ама почна многу силно да врне. Го гледам Јово се свиткал на песокот и спие. Јас си пуштив музика и си стојам така. Си мислам нешто. Хит ми беше Хотел Калифорнија од Иглс. Тоа е многу убава песна. Мислам, многу убаво кажува какви биле условите во хотелот.
https://youtu.be/lrfhf1Gv4Tw
Нас не ни беше така, ама јас сепак си ја пеев песната. Мене секаде ми беше хотел Калифорнија. Дувало, врнело, било ладно или некој камен те боде во грб додека спиеш, јас постојано си ја пеев таа песна. По некое време дождот се посмири и побрзавме да стигнеме до трговскиот каде што веќе беа Гоце и Марко, суви нормално. Тоа беше трговски центар на приземје. Ништо посебно. Имаше една пекара и со Марко одевме да се лепиме на стаклото и да ни течат лиги гледајќи ги крофните внатре. Имаше една интересна продавница за рачно направени сувенири. Посетвиме и една оптика. Имаше многу интересни наочари, за кои Марко беше посебно заинтересиран. Таму имаше и оние „Транзишнс” леќи, што се затемнуваат на светлина. Дечкото беше толку добар што ни направи демонстрациија како функционираат. Тој беше толку добар што ми го наполни телефонот додека чекавме. Како благодарност, си купив ластик за наочарите.

Дождот никако да преврне. Воздухот беше влажен и тоа ја намалуваше температурата. Најдовме некои скали кои што водеа до гаражата. Некако успеав да влезам внатре и да се стоплам. Дури и сум заспал. Ме разбуди некој дечко што паркираше. Ми рече дека не сум смеел да седам внатре. Приватна гаража. Е добро бе, му викам, да се стоплам малку. Потоа продлжив да спијам под скалите. Милина. Ме разбудија кога престана да врне. Почекавме малку да се исуши и трнавме на пат. Значи нема нешто подосадно од дождот кога си на пат или одмор. Осуден си да седиш во место и да не правиш ништо. Сè уште бевме во Прованса. Утрото беше уште поубаво бидејќи околината беше во магла од водата што испарува. Мораш во се да си најдеш нешто интересно инаку патот ќе те убие. Тоа и ќе ми се случеше на оваа етапа ако не се тешев дека ако не денеска, ама утре сигурно ќе бидеме на море. А тоа значи: многу народ, сонце, плажа, спиење на плажа, бањање во море и под туш. На ова последново најмногу му се радував.
Теренот беше ридски и постојано одевме нагоре-надоле. А тоа е најдосадно. Се движевме во правец кон исток и искачувавме ридови па ги симнувавме, и само тоа. Пред влезот на градовите имаше убави дрвореди, големи плантажи со овошје. Тоа не се пропушта. Одма рипавме од точаците и трчавме во овоштарниците. Тука имаше многу круши. Ова овошје беше многу важно: ем не даваме пари за овошје, ем можеш да си го сметаш како оброк. Да си прекаснеш додека си на точак. Наместо да отвораш барчиња или сникерс, си јадеш една круша.

И како што се договоривме неколку денови претходно, веќе нема брзање. Турот е позади нас, нема веќе стресови во за тоа до каде ќе возиме за да фатиме подобра позиција на целта. Но, не смееме и да се влечеме. Мораме да покриваме по околу 100 км дневно. Тоа беше важно бидејќи на одредена дата моравме да бидеме во Милано за да фатиме автобус за Македонија. Јово беше на работа. Јас морав да бидам со него. Тоа не ги загрижуваше Марко и Гоце. Едниот може да си оди кога сака со автобус, а Гоце секако ќе продолжува со точак до дома. Наближувавме кон градот Брињол. На овој дел од патот километражата ми покажа 1000 километри.
Според пресметките сега сме на средината на патот. Овде посетивме автомеханичарска работилница за Цитроени. Имаше огромен двор и паркирано стотици автомобили во него. Беше интересно да се видат сите тие стари модели на едно место. Целата историја на Цитроен. Тоа беше една од ретките работи што нè правеше среќни и што ни беше интересна на сите. Зошто ретко која работа ни беше интересна на сите одеднаш и секогаш кога некој ќе речеше да застанеме за да видиме нешто, некој се мрштеше. Влеговме во Брињол и застанавме да купиме за јадење. Ручавме на излезот на градот. Тука го направивме планот за до крајот на денот. Сфативме дека немаме шанси да стигнеме до морето. Тоа ќе мораме да го оставиме за утре. Се договоривме таа вечер да спиеме во Ле Лук, што е на 50 километри од морето. Сосема доволно за следниот ден. Да си го заслужиме бањањето.

Гоце заостануваше на угорниците, па моравме да го чекаме на секој превој. Потоа доаѓаа спустови на коишто моравме да бидеме внимателни бидејќи почнуваше да врне и коловозот беше воден. Тука Јово си најде телефон покрај патот. Веднаш ја фрли картичката и продолживме. Тоа беше убав телефон со екран на допир. Дождот се засили, но тоа не ме загрижуваше. Ме загрижуваше дали ќе најдеме убаво и суво место за спиење. И повторно си се утешив со морето. Таму ќе си го наплатам сево ова патење. Дождот правеше прекрасно виножито. Ги имаше на сите страни околу нас. Сакавме да одиме во полето и да застанеме на местото кадешто почнува виножитото. Абе секакви идеи ти доаѓаат во тој момент.

Стигнавме во Ле Лук. Мало гратче на југот на Франција. Беше многу раздвижено за разлика од поголемите градови што ги посетивме. На влезот во градот имаше Мекдоналдс и влеговме да се замиеме и да наполниме вода. Јас постојано носев многу вода со мене. Гледав секогаш да имам два полни бидона и плус Налген шишето што го најдов на Алп Дуез. Внатре вриеше од деца. Славеа роденден. Весели деца. И ние со нив. И пак ќе речам, секаква промена во однос на муабет или луѓе е добредојдена. Не смееш да се потпреш само на луѓето што се со тебе. Постојано мора да има некаква промена. Нешто различно. На излезот од Ле Лук го најдовме патот што води кон Азурниот брег. Се сместивме покрај патот за да не мораме сабајле да лутаме барајќи го патот. Вака сме веднаш на него и сабајле директно ќе тргнеме. Одвај чекам.
Се сместивме во близина на еден прометен кружен тек. Имаше многу сообраќај. Бевме сместени помеѓу некои дрва, грмушки, гранки. Тоа ни даваше звучна и визуелна заштита од луѓето и полицијата. Не сакавме да привлекуваме многу внимание. Јадевме малку и влеговме во шаторите. Наоколу беше водено од дождот. Дури и дел од опремата беше водена. Јово смисли добар трик како да ги чуваме вреќите суви. Ги стававме во големи кеси што ги добивавме од маркетите. Така, секогаш останува суво она што најмногу ни требаше. Сè можам да замислам да ми се натопи и уништи, освен вреќата за спиење. Тоа е нешто највредно каде и да си на отворено. Никому и на ништо не му дозволувам да ми го уништи спиењето. Сето она што го трошиме преку ден, го надополнуваме во сонот. И физички и психички. Ајде на спиење. Утре е голем ден. Имам големи очекувања од Азурниот брег. Ќе видиме нешто што многумина не можат да си го дозволат. Ова е најевтиниот начин да се види и доживее светот, а камоли Азурниот брег.
Сврти на наредна страница – Ден 11


mojata prva ekspedicija – den 10 (eks en provans-le luk 82 km) prethodni stranici od knigata: den 9 sobravme sè shto imavme i trgnavme da barame mesto kade shto kje mozheme da se sokrieme. ne sakam sè da mi se napravi utop. prvo se sokrivme pod edno drvo nadevajkji se deka dozhdot nema da se zasili. marko se kachi na patot da pobara podobro mesto za krienje. nashol mesto vo trgovskiot centar preku ulica i dojde da ni kazhe. ama jovo ne sakashe da odi. od pod drvoto se prefrlivme pod edni lizgalki. neshto kako detsko igralishte. ne sakav da go ostavam jovo sam. ama pochna mnogu silno da vrne. go gledam jovo se svitkal na pesokot i spie. jas si pushtiv muzika i si stojam taka. si mislam neshto. hit mi beshe hotel kalifornija od igls. toa e mnogu ubava pesna. mislam, mnogu ubavo kazhuva kakvi bile uslovite vo hotelot. https://youtu.be/lrfhf1gv4tw nas ne ni beshe taka, ama jas sepak si ja peev pesnata. mene sekade mi beshe hotel kalifornija. duvalo, vrnelo, bilo ladno ili nekoj kamen te bode vo grb dodeka spiesh, jas postojano si ja peev taa pesna. po nekoe vreme dozhdot se posmiri i pobrzavme da stigneme do trgovskiot kade shto vekje bea goce i marko, suvi normalno. toa beshe trgovski centar na prizemje. nishto posebno. imashe edna pekara i so marko odevme da se lepime na stakloto i da ni techat ligi gledajkji gi krofnite vnatre. imashe edna interesna prodavnica za rachno napraveni suveniri. posetvime i edna optika. imashe mnogu interesni naochari, za koi marko beshe posebno zainteresiran. tamu imashe i onie „tranzishns” lekji, shto se zatemnuvaat na svetlina. dechkoto beshe tolku dobar shto ni napravi demonstraciija kako funkcioniraat. toj beshe tolku dobar shto mi go napolni telefonot dodeka chekavme. kako blagodarnost, si kupiv lastik za naocharite. dozhdot nikako da prevrne. vozduhot beshe vlazhen i toa ja namaluvashe temperaturata. najdovme nekoi skali koi shto vodea do garazhata. nekako uspeav da vlezam vnatre i da se stoplam. duri i sum zaspal. me razbudi nekoj dechko shto parkirashe. mi reche deka ne sum smeel da sedam vnatre. privatna garazha. e dobro be, mu vikam, da se stoplam malku. potoa prodlzhiv da spijam pod skalite. milina. me razbudija koga prestana da vrne. pochekavme malku da se isushi i trnavme na pat. znachi nema neshto podosadno od dozhdot koga si na pat ili odmor. osuden si da sedish vo mesto i da ne pravish nishto. sè ushte bevme vo provansa. utroto beshe ushte poubavo bidejkji okolinata beshe vo magla od vodata shto isparuva. morash vo se da si najdesh neshto interesno inaku patot kje te ubie. toa i kje mi se slucheshe na ovaa etapa ako ne se teshev deka ako ne deneska, ama utre sigurno kje bideme na more. a toa znachi: mnogu narod, sonce, plazha, spienje na plazha, banjanje vo more i pod tush. na ova poslednovo najmnogu mu se raduvav. terenot beshe ridski i postojano odevme nagore-nadole. a toa e najdosadno. se dvizhevme vo pravec kon istok i iskachuvavme ridovi pa gi simnuvavme, i samo toa. pred vlezot na gradovite imashe ubavi drvoredi, golemi plantazhi so ovoshje. toa ne se propushta. odma ripavme od tochacite i trchavme vo ovoshtarnicite. tuka imashe mnogu krushi. ova ovoshje beshe mnogu vazhno: em ne davame pari za ovoshje, em mozhesh da si go smetash kako obrok. da si prekasnesh dodeka si na tochak. namesto da otvorash barchinja ili snikers, si jadesh edna krusha. i kako shto se dogovorivme nekolku denovi prethodno, vekje nema brzanje. turot e pozadi nas, nema vekje stresovi vo za toa do kade kje vozime za da fatime podobra pozicija na celta. no, ne smeeme i da se vlecheme. morame da pokrivame po okolu 100 km dnevno. toa beshe vazhno bidejkji na odredena data moravme da bideme vo milano za da fatime avtobus za makedonija. jovo beshe na rabota. jas morav da bidam so nego. toa ne gi zagrizhuvashe marko i goce. edniot mozhe da si odi koga saka so avtobus, a goce sekako kje prodolzhuva so tochak do doma. nablizhuvavme kon gradot brinjol. na ovoj del od patot kilometrazhata mi pokazha 1000 kilometri. spored presmetkite sega sme na sredinata na patot. ovde posetivme avtomehanicharska rabotilnica za citroeni. imashe ogromen dvor i parkirano stotici avtomobili vo nego. beshe interesno da se vidat site tie stari modeli na edno mesto. celata istorija na citroen. toa beshe edna od retkite raboti shto nè praveshe srekjni i shto ni beshe interesna na site. zoshto retko koja rabota ni beshe interesna na site odednash i sekogash koga nekoj kje recheshe da zastaneme za da vidime neshto, nekoj se mrshteshe. vlegovme vo brinjol i zastanavme da kupime za jadenje. ruchavme na izlezot na gradot. tuka go napravivme planot za do krajot na denot. sfativme deka nemame shansi da stigneme do moreto. toa kje morame da go ostavime za utre. se dogovorivme taa vecher da spieme vo le luk, shto e na 50 kilometri od moreto. sosema dovolno za sledniot den. da si go zasluzhime banjanjeto. goce zaostanuvashe na ugornicite, pa moravme da go chekame na sekoj prevoj. potoa doagjaa spustovi na koishto moravme da bideme vnimatelni bidejkji pochnuvashe da vrne i kolovozot beshe voden. tuka jovo si najde telefon pokraj patot. vednash ja frli kartichkata i prodolzhivme. toa beshe ubav telefon so ekran na dopir. dozhdot se zasili, no toa ne me zagrizhuvashe. me zagrizhuvashe dali kje najdeme ubavo i suvo mesto za spienje. i povtorno si se uteshiv so moreto. tamu kje si go naplatam sevo ova patenje. dozhdot praveshe prekrasno vinozhito. gi imashe na site strani okolu nas. sakavme da odime vo poleto i da zastaneme na mestoto kadeshto pochnuva vinozhitoto. abe sekakvi idei ti doagjaat vo toj moment. stignavme vo le luk. malo gratche na jugot na francija. beshe mnogu razdvizheno za razlika od pogolemite gradovi shto gi posetivme. na vlezot vo gradot imashe mekdonalds i vlegovme da se zamieme i da napolnime voda. jas postojano nosev mnogu voda so mene. gledav sekogash da imam dva polni bidona i plus nalgen shisheto shto go najdov na alp duez. vnatre vrieshe od deca. slavea rodenden. veseli deca. i nie so niv. i pak kje recham, sekakva promena vo odnos na muabet ili lugje e dobredojdena. ne smeesh da se potpresh samo na lugjeto shto se so tebe. postojano mora da ima nekakva promena. neshto razlichno. na izlezot od le luk go najdovme patot shto vodi kon azurniot breg. se smestivme pokraj patot za da ne morame sabajle da lutame barajkji go patot. vaka sme vednash na nego i sabajle direktno kje trgneme. odvaj chekam. se smestivme vo blizina na eden prometen kruzhen tek. imashe mnogu soobrakjaj. bevme smesteni pomegju nekoi drva, grmushki, granki. toa ni davashe zvuchna i vizuelna zashtita od lugjeto i policijata. ne sakavme da privlekuvame mnogu vnimanie. jadevme malku i vlegovme vo shatorite. naokolu beshe vodeno od dozhdot. duri i del od opremata beshe vodena. jovo smisli dobar trik kako da gi chuvame vrekjite suvi. gi stavavme vo golemi kesi shto gi dobivavme od marketite. taka, sekogash ostanuva suvo ona shto najmnogu ni trebashe. sè mozham da zamislam da mi se natopi i unishti, osven vrekjata za spienje. toa e neshto najvredno kade i da si na otvoreno. nikomu i na nishto ne mu dozvoluvam da mi go unishti spienjeto. seto ona shto go troshime preku den, go nadopolnuvame vo sonot. i fizichki i psihichki. ajde na spienje. utre e golem den. imam golemi ochekuvanja od azurniot breg. kje vidime neshto shto mnogumina ne mozhat da si go dozvolat. ova e najevtiniot nachin da se vidi i dozhivee svetot, a kamoli azurniot breg. svrti na naredna stranica – den 11
Објава← Назад кон архивата