Вести
Мојата прва експедиција – Ден 11 (Ле Лук-Сен Тропе 65 км)


Претходни страници од книгата: Ден 10
Се собравме и тргнавме веднаш. Не ни доручкувавме. Веќе изгубивме навика и за јадење. Некако се ни стана рутина. А оваа рутина не смее да се напушти. Се може да се заборави, но мора да се јаде. Затоа застанавме да јадеме набрзо штом почнавме да возиме. Јово го има тоа постојано во главата. Не е важно дали сме гладни или не, мора да се јаде. Во една прилика ми вика: Ајде да јадеме. Гладен си, го прашувам. И ми вика: не сум гладен, ама време е. И така, благодарение на него, имавме отприлика редовни оброци. Доручек во 9, ручек во 14-15 и вечера кога ќе застаневме да возиме, пред спиење.
Еј, одиме накај морето. Живи радосни. Дај да побрзаме. Постојано им кажував како го мирисам морето. Мора да сме блиску. Сигурен сум дека најмногу се радував заради туширањето. Нема нешто поубаво од хигиена на пат. Ама овојпат малку се заборавивме.
По пат видовме фарма за пеперутки. Многу интересно, но немавме време за застанување. Морето не повикуваше. Гоце доцнеше. Постојано застанувавме да го чекаме. Одеднаш се појави една планина којашто моравме да ја качиме. Тоа ќе ни биде последната препрека пред да излеземе на морето. После тоа се ќе биде различно. Освен сообраќајот, тоа беше убава угорница за возење. Целиот пат беше обраснат со дрва и не се гледаше до каде сме. Така помалку се плашиш. Планината завршува кога ќе заврши. Така ако постојано ја гледаш и си викаш: уште малку, ајде уште малку, повеќе ќе и се плашиш и ќе ти одзема енергија мислејќи на тоа. Вака само си вртиш и си мислиш на нешто друго. Врти, врти и стигнавме до едно село. Ла Гарде се викаше. Тука ќе го чекавме Гоце. Којзнае каде ли е сега? Заглавен во дрвата некаде. Веднаш дојдовме на сретсело. Таму имаше нешто како музеј. Внатре работеше млада локална девојка. Малку муабет со нејзе. Како што реков, секој муабет со човек надвор од екипата е добредојден. Одвај зборуваше англиски. Епа како се разбираш со туристи, ја прашав. Ги крена рамениците. Сирото девојче.

Се договоривме да го пречекаме Гоце како на ТдФ. Да навиваме, да трчаме по него и да го прескаме со вода. И на крај сето тоа да го сликаме. Така, се симнавме малку подоле на патот и направивме план. Нешто како заседа. Демек гледаме нешто. И кога се доближи почнавме да го бодриме. Але, але, але…напред Гоце. Гооооце. Тој се смее. Па незгодно му е. Беше многу смешно. Почнавме да го прскаме со вода, демек да се освежи. Почна да се буни дека телефонот, парите и цигарите му се во задниот џеб на дресот. Ама ние не го разбравме. И за крај Јово му истури цел бидон вода на глава. Ама мислам дека го удави. Одвај зема воздух. Многу смешна ситуација.
Ла Гарде беше убаво мало селце. Имаше убава местоположба зошто ги поврзуваше Прованса со морето. А за љубителите на природата тој пат нуди прекрасна шанса да се види Прованса одблиску и полека. Од автопат ништо не се гледа. Не можеш да застанеш и да се исклучиш каде сакаш. По споредните патишта можеш. Селото беше полно со туристи. Отидовме до една продавница да земеме нешто за прекаснување. Се договоривме да ручаме во Сент Тропе. Тука само да прекаснеме нешто зошто не знаеме кога ќе биде ручекот. Застанавме на една ширинка каде што имаше вода. Луѓето ја играа онаа играта со метални топки. Бочање, како во Макарска. Така јадејќи Гоце примети голема „џумка” на мојата предна гума. Ги имав оние тенки Мишелин гуми за на асфалт, Мишелин Сити 1.4. Гумата кај жицата беше изедена и од притисок и жештина, се појавила испакнатина. Веднаш ја сменивме со резервната гума на Јово. Тоа беше широка гума со крампони. Ич не беше за на асфалт. Ама кога нема друго, и тоа е добро. Така требаше да ја возам до првиот голем маркет кадешто требаше да најдам потесна гума. Можам само да замислам што ќе ми се случеше ако не ја приметевме гумата и ми пукнеше на спустот кон Сент Тропе. Искршив галавата.
Се најадовме и тргнавме. Спустот почна веднаш. Нема вртење до доле. А Французиве, бетер од нашиве. И тие сред сезона ги поправаат патиштата. Имаше километарски застој на сообраќајот на влезот на Сен Тропе бидејќи ги поправаа патиштата. Правеа нови кружни текови и ставаа нов асфалт. Секако, додека автомобилите чекаа, а ние си возевме. Ем не патевме од жешкото, ем не се нервиравме, ем си дојдовме до морето пред нив.
И конечно морето. Пред да му се доближиме си кажувавме кој што прво ќе направи кога ќе влеземе во вода. Абе живи радосни. Сите кажуваа нешто, освен смирениот Јово. Нему се му е рамно. Така, после кратко возење покрај морето во правец на Сен Тропе. Видовме скали коишто се спуштаа кон плажата. Ја искористивме првата шанса. Ги симнавме точаците по скалите, ги фрливме дресовите од нас и се фрливме во вода. На плажата имаше еден пар дечко и девојка, и десетина млади Французи. Се колебаа и не им се влегуваше во вода. Како е можно? Леле како не гледаа? Па и за гледање бевме. Како да не сме виделе вода. Така си се пробањав и прошетав по плажата. Тоа беше од оние моите омилени плажи. Ситен песок, дрва исфрлени од плимата на брегот заедно со морската трева. Токму дива плажа. Се исушивме и тргнавме накај градот.

Одма се приметува луксуз, раскош. Но дали дека од зборување, градот не ми се виде нешто посебно убаво место. За мене тоа беше уште едно приморско гратче, а такви сум видел многу. Мајка ми кажуваше дека во седумдесетите и осумдесетите таму било многу ексклузивно и познато благодарение на Брижит Бардо. Ние го знаевме градот од оние француски серии. Точаците ги оставивме на пристаништето. Имаше многу народ. Гоце и Марко останаа да свиткаат некоја цигара, а јас и Јово тргнавме да правиме еден круг низ центарот. Така шетајќи ми пријде еден човек од обезбедувањето. Не беше полицаец. Што ли сака па овој, си мислам. И ми покажува кон неговата маица. Приметив дека сум гол. Ми покажа да погледнам наоколу да видам дека јас сум единствениот без маица. Ок, одам да се облечам. Маицата ми е во торбите, му реков. И тука имаше илјадници веспи и останати скутери. Во секој град што го посетивме имаше илјадници скутери. Сите градови фунционираа така. Јово уживаше да ги гледа и да ми објаснува за нив, а јас сакав да го слушам. Градот вриеше од народ. Сите ресторани и слаткарници беа полни. Луѓето стоеја на тротоарите и чекаа да дојде нивниот ред да седнат во рестораните. Се приметуваше дека многумина од нив се дојдени само на еден ден па тоа време сакаа да го искористат да седнат некаде. Знаеш, ќе кажат после дека пиеле кафе во Сен Тропе. Ако, тие дошле за тоа. Ние сме дошле, онака. Можеби само да се увериме дека и не е нешто посебно, дека и тие се луѓе или можеби градот едноставно ни беше на патот кон дома.

Се вративме кај Марко и Гоце и продолживме по патот. Возевме по велосипедска патека. Тоа беше најубавиот начин да се види крајбрежјето. Од едната страна имаше вегетација, а од другата отворен поглед кон морето. Таа патека не однесе во еден камп. Леле кога сме му влегле. Никој ни да праша кои сме, ни од каде сме. Си ги паркиравме точаците и веднаш под туш. Си се избањавме. Извадивме и калта и солта од нас. Потоа си исправме кој што имаше за перење. Чистачот на купатилата дури и му даде шампон на Гоце. Абе одма се вклопивме. Па ние само за на Азурен брег сме биле? Но, немавме повеќе време за губење. Веќе се стемнуваше. Набрзо после камот седнавме да ручаме. Се симнавме на плажата веднаш под патот. Горе врза знаме за точаците, да се знае кој е тука. Ветерот дуваше од позади и го полнеше знамето. Имаше многу сообраќај и сите го гледаа. Си седнавме да уживаме. Јово готвеше ручек. Јас си легнав на една карпа, а Гоце ги оставаше „дрешето” да му се сушат, алишта на малешевски. Бевме од другата страна на заливот и имавме одличен поглед на Сен Тропе. На небото леташе авион што имаше закачено банер со покана на забавата на локален фраер. Уживанција.
После ручекот се качивме на патот и продолживме. Е тука навистина немаше каде да брзаме. Тука веќе престанав да ги замарам дека треба да брзаме. Си возевме полека по патот и си уживавме. Одеднаш ни текна дека немаме леб за вечера и доручек. Веќе беше 19:30, а маркетите работат до 20 часот. Се договоривме јас и Јово да побрзаме за да најдеме некој отворен маркет. Поминавме долг пат но маркет не видовме. И така бевме приморани да пазариме во една пекара. Ај, си викаме, ако е пекара би требало да биде поевтино. Море какво евтино? Дадовме 3 евра за леб ипол и уште 5 евра за шест јајца. Катастрофа. Како сум пцуел еј. Добредојдовме на Азурниот брег, а? И да биде уште потрагично, на 50 метри од пекарата, позади првата кривина наидовме на Шпар маркет. Си работеше најнормално. Влеговме внатре и докупивме работи што ни требаа за вечерата, а тоа вклучуваше и вино. Испазаривме и уште ги чекавме.

Тоа време го поминавме на локалната марина. Си ги гледавме јахтите и глисерите. Ги студиравме која каде е регистрирана, дали и која е изнајмена, која каков мотор има. Луксуз бе. Повторно се качивме на патот и тогаш ни се приклучија и Марко и Гоце. Не возевме многу кога го видов најубавиот залив тој ден. Тоа е тоа. Морав тука да кампувам. Застанав и ги викнав другите. И тие го бендисаа местото. А денот имаше уште за возење. Но доволно беше. Можеби понатаму нема да има вакво заливче? Тоа беше убава мала плажа. Нè криеше од сообраќајот и од луѓето. Единствен проблем беше дека песокот беше воден. Си пресметавме каде ќе биде изгрејсонцето и го поставивме кампот. Не брзавме со вечерата. Оставивме малку да уживаме. Сите се повлековме во себе. Секој си мислеше на нешто. Одеднаш бевме тивки. Пред нас беше само морето. Некаде таму се спојуваше со црвеното небо.

Позади нас беше зајдисонцето и го боеше небото црвено. За инает, да се разликува од морето, за нас да ни направи поубав момент. Веднаш до плажата имаше ритче. Седнавме таму. Се стрчав да му го донесам тутунот на Гоце. Сакав уживањето за сите да биде комплетно. Да пушев, и јас ќе си запалев цигара. Си зборувавме за тоа што го видовме дента. Тоа што го правевме беше навистина големо. Тогаш така гледавме на тоа. Потоа се прошетав во околината. Имаше мал парк со клупи низ него. Клупите беа свртени накај морето. Направени само за уживање. Тоа беше местото за доручек. Дефинитивно.

Дојде време за вечера. Се симнавме на плажата и извадивме нешто за јадење. Пославме еден шатор под нас за да не штити од водениот песок. Се најадовме и извадивме сирење и вино. Нема нешто поубаво. Пиејќи го виното си мезевме од сирењето. Откако го испивме виното и се отворивме малку креативно. На Марко му текна да испратиме порака во шише. На жолт лист ги напишавме нашите имиња, датум и Македонија. Листот го ставивме во шишето и Марко го фрли во вода. Се смеевме дека утрото ќе ни дојде полиција да не обвини за загадување на околината. Аха, значи вие сте тие што го фрлиле шишето? Ајде во станица. Утрото шишето не се појави на плажата. Значи морето го однесе некаде далеку. Некој ќе го најде. Онака, нешто интересно. Виното си го направи своето.

Вечерта не отворивме шатори бидејќи беше топло. Само влеговме во вреќите и заспавме. Беше мирно. Немаше сообраќај, ниту луѓе да вреват. Брановите удираа по карпите што го оцртуваа заливот. Конечно море. Кој знае да ужива, ова е бинго. Само се прешуштаме на моментот.
Сврти на наредна страница – Ден 12




mojata prva ekspedicija – den 11 (le luk-sen trope 65 km) prethodni stranici od knigata: den 10 se sobravme i trgnavme vednash. ne ni doruchkuvavme. vekje izgubivme navika i za jadenje. nekako se ni stana rutina. a ovaa rutina ne smee da se napushti. se mozhe da se zaboravi, no mora da se jade. zatoa zastanavme da jademe nabrzo shtom pochnavme da vozime. jovo go ima toa postojano vo glavata. ne e vazhno dali sme gladni ili ne, mora da se jade. vo edna prilika mi vika: ajde da jademe. gladen si, go prashuvam. i mi vika: ne sum gladen, ama vreme e. i taka, blagodarenie na nego, imavme otprilika redovni obroci. doruchek vo 9, ruchek vo 14-15 i vechera koga kje zastanevme da vozime, pred spienje. ej, odime nakaj moreto. zhivi radosni. daj da pobrzame. postojano im kazhuvav kako go mirisam moreto. mora da sme blisku. siguren sum deka najmnogu se raduvav zaradi tushiranjeto. nema neshto poubavo od higiena na pat. ama ovojpat malku se zaboravivme. po pat vidovme farma za peperutki. mnogu interesno, no nemavme vreme za zastanuvanje. moreto ne povikuvashe. goce docneshe. postojano zastanuvavme da go chekame. odednash se pojavi edna planina kojashto moravme da ja kachime. toa kje ni bide poslednata prepreka pred da izlezeme na moreto. posle toa se kje bide razlichno. osven soobrakjajot, toa beshe ubava ugornica za vozenje. celiot pat beshe obrasnat so drva i ne se gledashe do kade sme. taka pomalku se plashish. planinata zavrshuva koga kje zavrshi. taka ako postojano ja gledash i si vikash: ushte malku, ajde ushte malku, povekje kje i se plashish i kje ti odzema energija mislejkji na toa. vaka samo si vrtish i si mislish na neshto drugo. vrti, vrti i stignavme do edno selo. la garde se vikashe. tuka kje go chekavme goce. kojznae kade li e sega? zaglaven vo drvata nekade. vednash dojdovme na sretselo. tamu imashe neshto kako muzej. vnatre raboteshe mlada lokalna devojka. malku muabet so nejze. kako shto rekov, sekoj muabet so chovek nadvor od ekipata e dobredojden. odvaj zboruvashe angliski. epa kako se razbirash so turisti, ja prashav. gi krena ramenicite. siroto devojche. se dogovorivme da go prechekame goce kako na tdf. da navivame, da trchame po nego i da go preskame so voda. i na kraj seto toa da go slikame. taka, se simnavme malku podole na patot i napravivme plan. neshto kako zaseda. demek gledame neshto. i koga se doblizhi pochnavme da go bodrime. ale, ale, ale…napred goce. gooooce. toj se smee. pa nezgodno mu e. beshe mnogu smeshno. pochnavme da go prskame so voda, demek da se osvezhi. pochna da se buni deka telefonot, parite i cigarite mu se vo zadniot djeb na dresot. ama nie ne go razbravme. i za kraj jovo mu isturi cel bidon voda na glava. ama mislam deka go udavi. odvaj zema vozduh. mnogu smeshna situacija. la garde beshe ubavo malo selce. imashe ubava mestopolozhba zoshto gi povrzuvashe provansa so moreto. a za ljubitelite na prirodata toj pat nudi prekrasna shansa da se vidi provansa odblisku i poleka. od avtopat nishto ne se gleda. ne mozhesh da zastanesh i da se iskluchish kade sakash. po sporednite patishta mozhesh. seloto beshe polno so turisti. otidovme do edna prodavnica da zememe neshto za prekasnuvanje. se dogovorivme da ruchame vo sent trope. tuka samo da prekasneme neshto zoshto ne znaeme koga kje bide ruchekot. zastanavme na edna shirinka kade shto imashe voda. lugjeto ja igraa onaa igrata so metalni topki. bochanje, kako vo makarska. taka jadejkji goce primeti golema „djumka” na mojata predna guma. gi imav onie tenki mishelin gumi za na asfalt, mishelin siti 1.4. gumata kaj zhicata beshe izedena i od pritisok i zheshtina, se pojavila ispaknatina. vednash ja smenivme so rezervnata guma na jovo. toa beshe shiroka guma so kramponi. ich ne beshe za na asfalt. ama koga nema drugo, i toa e dobro. taka trebashe da ja vozam do prviot golem market kadeshto trebashe da najdam potesna guma. mozham samo da zamislam shto kje mi se slucheshe ako ne ja primetevme gumata i mi pukneshe na spustot kon sent trope. iskrshiv galavata. se najadovme i trgnavme. spustot pochna vednash. nema vrtenje do dole. a francuzive, beter od nashive. i tie sred sezona gi popravaat patishtata. imashe kilometarski zastoj na soobrakjajot na vlezot na sen trope bidejkji gi popravaa patishtata. pravea novi kruzhni tekovi i stavaa nov asfalt. sekako, dodeka avtomobilite chekaa, a nie si vozevme. em ne patevme od zheshkoto, em ne se nerviravme, em si dojdovme do moreto pred niv. i konechno moreto. pred da mu se doblizhime si kazhuvavme koj shto prvo kje napravi koga kje vlezeme vo voda. abe zhivi radosni. site kazhuvaa neshto, osven smireniot jovo. nemu se mu e ramno. taka, posle kratko vozenje pokraj moreto vo pravec na sen trope. vidovme skali koishto se spushtaa kon plazhata. ja iskoristivme prvata shansa. gi simnavme tochacite po skalite, gi frlivme dresovite od nas i se frlivme vo voda. na plazhata imashe eden par dechko i devojka, i desetina mladi francuzi. se kolebaa i ne im se vleguvashe vo voda. kako e mozhno? lele kako ne gledaa? pa i za gledanje bevme. kako da ne sme videle voda. taka si se probanjav i proshetav po plazhata. toa beshe od onie moite omileni plazhi. siten pesok, drva isfrleni od plimata na bregot zaedno so morskata treva. tokmu diva plazha. se isushivme i trgnavme nakaj gradot. odma se primetuva luksuz, raskosh. no dali deka od zboruvanje, gradot ne mi se vide neshto posebno ubavo mesto. za mene toa beshe ushte edno primorsko gratche, a takvi sum videl mnogu. majka mi kazhuvashe deka vo sedumdesetite i osumdesetite tamu bilo mnogu ekskluzivno i poznato blagodarenie na brizhit bardo. nie go znaevme gradot od onie francuski serii. tochacite gi ostavivme na pristanishteto. imashe mnogu narod. goce i marko ostanaa da svitkaat nekoja cigara, a jas i jovo trgnavme da pravime eden krug niz centarot. taka shetajkji mi prijde eden chovek od obezbeduvanjeto. ne beshe policaec. shto li saka pa ovoj, si mislam. i mi pokazhuva kon negovata maica. primetiv deka sum gol. mi pokazha da poglednam naokolu da vidam deka jas sum edinstveniot bez maica. ok, odam da se oblecham. maicata mi e vo torbite, mu rekov. i tuka imashe iljadnici vespi i ostanati skuteri. vo sekoj grad shto go posetivme imashe iljadnici skuteri. site gradovi funcioniraa taka. jovo uzhivashe da gi gleda i da mi objasnuva za niv, a jas sakav da go slusham. gradot vrieshe od narod. site restorani i slatkarnici bea polni. lugjeto stoeja na trotoarite i chekaa da dojde nivniot red da sednat vo restoranite. se primetuvashe deka mnogumina od niv se dojdeni samo na eden den pa toa vreme sakaa da go iskoristat da sednat nekade. znaesh, kje kazhat posle deka piele kafe vo sen trope. ako, tie doshle za toa. nie sme doshle, onaka. mozhebi samo da se uverime deka i ne e neshto posebno, deka i tie se lugje ili mozhebi gradot ednostavno ni beshe na patot kon doma. se vrativme kaj marko i goce i prodolzhivme po patot. vozevme po velosipedska pateka. toa beshe najubaviot nachin da se vidi krajbrezhjeto. od ednata strana imashe vegetacija, a od drugata otvoren pogled kon moreto. taa pateka ne odnese vo eden kamp. lele koga sme mu vlegle. nikoj ni da prasha koi sme, ni od kade sme. si gi parkiravme tochacite i vednash pod tush. si se izbanjavme. izvadivme i kalta i solta od nas. potoa si ispravme koj shto imashe za perenje. chistachot na kupatilata duri i mu dade shampon na goce. abe odma se vklopivme. pa nie samo za na azuren breg sme bile? no, nemavme povekje vreme za gubenje. vekje se stemnuvashe. nabrzo posle kamot sednavme da ruchame. se simnavme na plazhata vednash pod patot. gore vrza zname za tochacite, da se znae koj e tuka. veterot duvashe od pozadi i go polneshe znameto. imashe mnogu soobrakjaj i site go gledaa. si sednavme da uzhivame. jovo gotveshe ruchek. jas si legnav na edna karpa, a goce gi ostavashe „dresheto” da mu se sushat, alishta na maleshevski. bevme od drugata strana na zalivot i imavme odlichen pogled na sen trope. na neboto letashe avion shto imashe zakacheno baner so pokana na zabavata na lokalen fraer. uzhivancija. posle ruchekot se kachivme na patot i prodolzhivme. e tuka navistina nemashe kade da brzame. tuka vekje prestanav da gi zamaram deka treba da brzame. si vozevme poleka po patot i si uzhivavme. odednash ni tekna deka nemame leb za vechera i doruchek. vekje beshe 19:30, a marketite rabotat do 20 chasot. se dogovorivme jas i jovo da pobrzame za da najdeme nekoj otvoren market. pominavme dolg pat no market ne vidovme. i taka bevme primorani da pazarime vo edna pekara. aj, si vikame, ako e pekara bi trebalo da bide poevtino. more kakvo evtino? dadovme 3 evra za leb ipol i ushte 5 evra za shest jajca. katastrofa. kako sum pcuel ej. dobredojdovme na azurniot breg, a? i da bide ushte potragichno, na 50 metri od pekarata, pozadi prvata krivina naidovme na shpar market. si raboteshe najnormalno. vlegovme vnatre i dokupivme raboti shto ni trebaa za vecherata, a toa vkluchuvashe i vino. ispazarivme i ushte gi chekavme. toa vreme go pominavme na lokalnata marina. si gi gledavme jahtite i gliserite. gi studiravme koja kade e registrirana, dali i koja e iznajmena, koja kakov motor ima. luksuz be. povtorno se kachivme na patot i togash ni se prikluchija i marko i goce. ne vozevme mnogu koga go vidov najubaviot zaliv toj den. toa e toa. morav tuka da kampuvam. zastanav i gi viknav drugite. i tie go bendisaa mestoto. a denot imashe ushte za vozenje. no dovolno beshe. mozhebi ponatamu nema da ima vakvo zalivche? toa beshe ubava mala plazha. nè krieshe od soobrakjajot i od lugjeto. edinstven problem beshe deka pesokot beshe voden. si presmetavme kade kje bide izgrejsonceto i go postavivme kampot. ne brzavme so vecherata. ostavivme malku da uzhivame. site se povlekovme vo sebe. sekoj si misleshe na neshto. odednash bevme tivki. pred nas beshe samo moreto. nekade tamu se spojuvashe so crvenoto nebo. pozadi nas beshe zajdisonceto i go boeshe neboto crveno. za inaet, da se razlikuva od moreto, za nas da ni napravi poubav moment. vednash do plazhata imashe ritche. sednavme tamu. se strchav da mu go donesam tutunot na goce. sakav uzhivanjeto za site da bide kompletno. da pushev, i jas kje si zapalev cigara. si zboruvavme za toa shto go vidovme denta. toa shto go pravevme beshe navistina golemo. togash taka gledavme na toa. potoa se proshetav vo okolinata. imashe mal park so klupi niz nego. klupite bea svrteni nakaj moreto. napraveni samo za uzhivanje. toa beshe mestoto za doruchek. definitivno. dojde vreme za vechera. se simnavme na plazhata i izvadivme neshto za jadenje. poslavme eden shator pod nas za da ne shtiti od vodeniot pesok. se najadovme i izvadivme sirenje i vino. nema neshto poubavo. piejkji go vinoto si mezevme od sirenjeto. otkako go ispivme vinoto i se otvorivme malku kreativno. na marko mu tekna da ispratime poraka vo shishe. na zholt list gi napishavme nashite iminja, datum i makedonija. listot go stavivme vo shisheto i marko go frli vo voda. se smeevme deka utroto kje ni dojde policija da ne obvini za zagaduvanje na okolinata. aha, znachi vie ste tie shto go frlile shisheto? ajde vo stanica. utroto shisheto ne se pojavi na plazhata. znachi moreto go odnese nekade daleku. nekoj kje go najde. onaka, neshto interesno. vinoto si go napravi svoeto. vecherta ne otvorivme shatori bidejkji beshe toplo. samo vlegovme vo vrekjite i zaspavme. beshe mirno. nemashe soobrakjaj, nitu lugje da vrevat. branovite udiraa po karpite shto go ocrtuvaa zalivot. konechno more. koj znae da uzhiva, ova e bingo. samo se preshushtame na momentot. svrti na naredna stranica – den 12
Објава← Назад кон архивата