Вести
Мојата прва експедиција – Ден 13 (Ница-Бордигера 63 км)


Претходни страници од книгата: Ден 12
Плажата беше празна. Ги немаше рибарите од синоќа. Минатата ноќ тие останаа последни со нас. Ама ние бевме поупорни. Сега имаше само на неколку места семејства кои почнаа со отворање на чадори и столчиња. Си се подготвуваа за пикник. Си ги заземаа најубавите места на плажата.
Вечерта спиевеме убаво. Но сепак имаше проблем околу 3 часот. Пијани млади луѓе со две коли застануваа до секоја веце кабина и ги клоцаа со нозе се додека не ги бутнат. Тоа го направија на секоја кабина, а ги имаше педесетина. А за баксуз, најблиската кабина до нас беше најупорна и требаше да вложат дополнителен напор за да ја бутнат. А тоа направи огромна врева. Малку се уплашив. Што ако тргнат на нас? Пијана багра. Не можаш да се објасниш со нив. За среќа не тргнаа. Си продолжија понатаму.
Се разбудивме сите. Му се нарадувавме на сонцето и веднаш почнавме да го подготвуваме доручекот. Наместо утринско миење на лице си влегов во вода. Нема поубав ритуал од тоа. Плус си попливав малку наместо гимнастика и на крај под туш. Е дури после сето тоа следува доручекот. Ах да потреаја тие денови.

Го собравме кампот и тргнавме на пат. Ница беше блиску. Всушност ние кампувавме во едно предградие. Возејќи му се доближивме на хотелот. Прекрасна градба. Се состоеше од неколку полукружни делови и на секој спрат терасите беа истурени надвор и до собите се стигнуваше преку отворени ходници. Ах, каква глетка ми правеше цела ноќ. На паркингот од хотелот имаше отворен плац за јахти. На една од нив пишуваше дека била во сопственост на славниот Енцо Молинари. Продолживме по патот и откако го поминавме аеродромот и влеговме во градот, се отворија прекрасни широки велосипедски патеки што го следеа брегот. Ветерот си дуваше токму силно за да ја растера утринската магла што ни овозможуваше да имаме чист поглед на морето, а да не ни смета. Млади луѓе веќе беа излезени да спортуваат на патеката. Си имаше убаво означено патеки за велосипеди, за ролери, за трчање и за одење. Убав млад народ насекаде. Прекрасно уредени тревници, убави бели згради, најмногу од тие беа хотели. Беа покрај морето и беа атрактивни. Покрај патот имаше скулптури во форма на бонбонче од кеса свиткани во најлонче во боите на некоја држава. Штета, не наидовме на бонбончето „Македонија”. Помеѓу патеките и плажата имаше пластични столчиња на кои што луѓето седеа и си разговараа, читаа весници или доручкуваа. Тоа беа претежно постари луѓе, пензионери. Младите или спортуваат или се на работа.


Марко и Гоце влегоа во Мекдоналдс да пијат кафе, а јас и Јово ги оставивме точаците до нивните да ни ги чуваат и тргнавме пеш во обиколка на центарот на Ница. Според некои пресметки Ница е трет или четврт град во Франција, после Париз, Лион и Марсеј. Има убав народ. Претежно се туристи. Не можеш да разликуваш турист од локалец. Сите се исончани и облечени во облека со шарени летни бои. Локалците ќе ги познаете дури откако ќе почнат да зборуваат, а сите зборуваа на италијански. Овој простор во минатото бил под власта на Италија и сега има тенденција на враќање кон корените. За почеток, воведена е двојазичност. Сакавме да купиме некои сувенири. Се беше во знакот на Монте Карло и Ферари. Имаше убави тематски ресторани, нацонални кујни и француски специјалитети. На неколку места имаше саем на коишто се претставуваа некои егзотични држави-острови. Ние го посетивме штандот на островите Ријунион коишто се всушност територија под управа на Франција. Мала прошетка по тезгите и заминавме. На плоштадот поминуваше трамвајска линија, но беше извонредно тивок така што не го нарушуваше мирот на присутните. Во центарот беше огромната фонтана на Нептун.


Се вративме кај точаците и ги почекавме Гоце и Марко седејќи на клупите над плажата. Потоа продолживме со патот. На излезот од градот имаше височинка којашто нудеше прекрасен поглед на плажата и градот. Непрегледна песочна плажа. Зошто некој би го напуштил тоа? По пат посетивме споменик посветен на француските војници од Втората светска војна. Потоа влеговме во еден залив каде што беше сместен градот Вилефранке сур Мер. Демек француска куќа на море, зошто има уште една Вилефранке ама е во копното, во областа Дофине. Кога застанавме на видиковецот да одмориме Јово се стаписа. Рече дека мораме тука да поминеме малку време и веднаш почна да готви свечен ручек. Бевме сместени на височинка што ни нудеше поглед на градот што беше сместен на падините на ридот кој се спушташе до морето и се претвораше во плажа. Тој рид го формираше заливот во форма на потковица. Стотици бродчиња и јахти беа закотвени во заливот. Беа засенети од еден огромен крузер што исто така беше закотвен на влезот во заливот.

Јово за ручек ни направи пире и салата и го јадевме пилето што го купивме на излез од Ница. Јово тврдеше дека некои луѓе плаќаат по илјадници евра за да ручаат во ресторани со ваков поглед, а ние го добиваме без пари. Беше во право. Местото беше прерасно. И плус беше во сенка. Врзавме знамиња покрај патот и се фативме за работа околу ручекот. На крај секој си доби по четврт пиле, голема порција пире и по еден патлиџан како салата. Јас не бев гладен бидејќи скоро доручкувавме, а и беше рано. Но јадев атер за Јово зошто ептен го бендиса местото. Се најадовме и легнавме да спиеме. Истото го правевме после секој ручек. Јас секогаш прв заспивав и прв се будев. Станав и си седев на столпчето и си ги гледав луѓето доле на плажата. Весели луѓе. Сонцето има магична моќ. Навистина дава позитивна енергија.
Се разбудија сите и тргнавме. Следен град беше Монте Карло. Сите бевме по малку возбудени. Тоа требаше да биде врвот на оваа посета на Азурниот брег.

Наместо вовед во градот покрај патот се изнагледавме прекрасни големи вили со базени во дворовите. Дури и возниот парк се смени. Мислев дека врв ќе бидат оние коли пред хотел Интерконтинентал во Кан. Но врвот беше тука. Можеш да замислиш возен парк во град во кој има такси возила Јагуар од 200.000. Подоцна кај пристаништето еден човек изелзе од јахта и влезе во своето Ферари од 500.000 евра, и се врати за помалку од 5 минути. Значи тој бил семки да купи со кола и веднаш се врати. Штом се врати толку брзо значи не бил далеку, можел да оди пешки, ама не.
Се сликавме на влезот на градот и влеговме. Насекаде имаше ѕидови од високи кули, хотели, густ сообраќај, но сепак беше тивко и споро. Ја посетивме главната марина, застанавме покрај неколку споменици посветени на разни Ф1 возачи, поминавме низ тунелот кадешто поминуваат болидите за време на трката, бевме во еден кантри-клуб. И отприлика тоа би било тоа. Тоа беше единствениот начин да го доживееме тој или кој и да е друг град. Ние не бевме таму да излегуваме по дискотеки, да одиме по ручеци, по хотели, музеи и изложби. Сепак вадевме максимум од можностите. И на крај, важно е дека поминавме од таму. Убаво ни беше, но исто така ни беше убаво и во Прованса и на Алпите. Одлична можност за малку пари да се видат сите тие места, можеби не можеш да ги доживееш како што треба бидејќи таму си само на поминување, но сепак ова беше претходница за некое идно патување.
Излеговме од Монако и се упатиме кон италијанската граница. По целата должина на патот имаше куќи и вили. Немавме проблем со ориентација бидејќи си се држевме до крајбрежниот пат. Сонцето веќе зајде и луѓето се прибираа од плажа. Си биле тука на одмор. Не брзаа никаде. Така стигнавме до Ментон. Последниот град во Франција пред да влеземе во Италија. Во градите имав некакво убаво чувство во врска со влегувањето во Италија. Како да се враќав дома. Можеби не толку заради влегување во Италија, колку што заради излегувањето од Франција. Дали познавањето на јазикот ми ги доближи Италијаните или нешто друго. Во секој случај, знам дека конечно бев среќен што ја напуштаме Франција, иако ни овозможи прекрасни моменти, и влегуваме во Италија. На поранешната граница сега има само табла којашто кажува дека ја напуштате едната и влегувате во другата држава. Седнавме во една продавница што некогаш било фри шоп. Пиевме по две-три пива. Пазаревме нешто за вечера и доручек и толку. Луѓето зборуваа италијански иако се уште бевме во Франција, но јас ништо не ги разбирав. Зборуваа на некој чуден дијалект. Ни самите Италијани многу не се разбираат меѓусебно.

Станавме и веднаш влеговме во Италија. Патот водеше во тунелот но беше забранет за велосипеди. Сакавме барем еднаш да го прекршиме тоа правило, ама немавме храброст. Сигурно има некоја добра причина зошто е забрането за велосипеди. Така заобиколувајќи го тунелот се искачивме над него и имавме прекрасен поглед кон Монте Карло на зајдисонце и над Ментон.
После искачувањето следуваше долг спуст. Прво влеговме во градот Вентимиља. На плоштадот пред градската црква имаше многу народ, наместено гледалиште и бина. Разбравме дека е ќе биде прослава во чест на 150 годишнината од обединувањето на Италија па сакавме да учествуванме и ние. Но мене луѓето ми беа малку чудни. Не ми беа за верување. Одвај чекав да влезам во Италија и сега одеднаш се сомневам во нив. Ми личеа на оние Италијанците од мафијашките филмови. Можеби беа најискрените луѓе, но мене ми беа чудни. Вентимиља е град во областа Лигурија чиишто жители по традиција се левоориентирани-комунисти.

Веќе се стемни. Застанавме во еден сервис за миење коли да ги испереме садовите и да наполниме вода. Ах кога ќе помислам од какви се чешми пиевме вода. Ама тоа е градски водовод, ако е добро за нив, ќе биде добро и за нас. Нема сега и вода да купуваме. Што има ќе пиеш. Улиците беа полни со туристи. Но, се гледаше дека во овие места одат посиромашни гости. Колку да се рече дека биле на море. Потоа влеговме во Валекорзиа и еден прав пат не однесе во Бордигера, местото каде што ќе спиеме. На патот видовме патоказ што водеше кон плажата. Скршнавме од патот и се симнавме покрај морето. Веднаш си се истуширавме и подготвивме вечера. Местото беше залив и имаше силни бранови. Но барем бевме на страна од луѓето и имавме завет од ветерот. Според нашиот план ние веќе доцневме. Се договоривме дека следниот ден ќе фаќаме воз во Сан Ремо. Следно нешто што требаше да видиме беше Музејот на Веспа во Понтедера, Тоскана, и сето она што го има по пат.
Затоа моравме да брзаме, а за таа цел ќе искористиме воз. И мене ми се здосади од возење. Сакав некаква промена. Сакав да се движам со друго средство и сакав да разговарам со други луѓе. Некои што евентуално би ги сретнал во возот. Оние пријатели за една употреба. Но патувањето со возот и доцнењето не оневозможија да ги посетиме гратчето Рапало и местото кадешто загина Вотер Вејланд. Така беше според планот, а овојпат не можевме да се држиме до него бидејќи изгубивме време на други места.
Ова ни беше последна ноќ со Гоце.
Сврти на наредна страница – Ден 14
mojata prva ekspedicija – den 13 (nica-bordigera 63 km) prethodni stranici od knigata: den 12 plazhata beshe prazna. gi nemashe ribarite od sinokja. minatata nokj tie ostanaa posledni so nas. ama nie bevme pouporni. sega imashe samo na nekolku mesta semejstva koi pochnaa so otvoranje na chadori i stolchinja. si se podgotvuvaa za piknik. si gi zazemaa najubavite mesta na plazhata. vecherta spieveme ubavo. no sepak imashe problem okolu 3 chasot. pijani mladi lugje so dve koli zastanuvaa do sekoja vece kabina i gi klocaa so noze se dodeka ne gi butnat. toa go napravija na sekoja kabina, a gi imashe pedesetina. a za baksuz, najbliskata kabina do nas beshe najuporna i trebashe da vlozhat dopolnitelen napor za da ja butnat. a toa napravi ogromna vreva. malku se uplashiv. shto ako trgnat na nas? pijana bagra. ne mozhash da se objasnish so niv. za srekja ne trgnaa. si prodolzhija ponatamu. se razbudivme site. mu se naraduvavme na sonceto i vednash pochnavme da go podgotvuvame doruchekot. namesto utrinsko mienje na lice si vlegov vo voda. nema poubav ritual od toa. plus si poplivav malku namesto gimnastika i na kraj pod tush. e duri posle seto toa sleduva doruchekot. ah da potreaja tie denovi. go sobravme kampot i trgnavme na pat. nica beshe blisku. vsushnost nie kampuvavme vo edno predgradie. vozejkji mu se doblizhivme na hotelot. prekrasna gradba. se sostoeshe od nekolku polukruzhni delovi i na sekoj sprat terasite bea istureni nadvor i do sobite se stignuvashe preku otvoreni hodnici. ah, kakva gletka mi praveshe cela nokj. na parkingot od hotelot imashe otvoren plac za jahti. na edna od niv pishuvashe deka bila vo sopstvenost na slavniot enco molinari. prodolzhivme po patot i otkako go pominavme aerodromot i vlegovme vo gradot, se otvorija prekrasni shiroki velosipedski pateki shto go sledea bregot. veterot si duvashe tokmu silno za da ja rastera utrinskata magla shto ni ovozmozhuvashe da imame chist pogled na moreto, a da ne ni smeta. mladi lugje vekje bea izlezeni da sportuvaat na patekata. si imashe ubavo oznacheno pateki za velosipedi, za roleri, za trchanje i za odenje. ubav mlad narod nasekade. prekrasno uredeni trevnici, ubavi beli zgradi, najmnogu od tie bea hoteli. bea pokraj moreto i bea atraktivni. pokraj patot imashe skulpturi vo forma na bonbonche od kesa svitkani vo najlonche vo boite na nekoja drzhava. shteta, ne naidovme na bonboncheto „makedonija”. pomegju patekite i plazhata imashe plastichni stolchinja na koi shto lugjeto sedea i si razgovaraa, chitaa vesnici ili doruchkuvaa. toa bea pretezhno postari lugje, penzioneri. mladite ili sportuvaat ili se na rabota. marko i goce vlegoa vo mekdonalds da pijat kafe, a jas i jovo gi ostavivme tochacite do nivnite da ni gi chuvaat i trgnavme pesh vo obikolka na centarot na nica. spored nekoi presmetki nica e tret ili chetvrt grad vo francija, posle pariz, lion i marsej. ima ubav narod. pretezhno se turisti. ne mozhesh da razlikuvash turist od lokalec. site se isonchani i oblecheni vo obleka so shareni letni boi. lokalcite kje gi poznaete duri otkako kje pochnat da zboruvaat, a site zboruvaa na italijanski. ovoj prostor vo minatoto bil pod vlasta na italija i sega ima tendencija na vrakjanje kon korenite. za pochetok, vovedena e dvojazichnost. sakavme da kupime nekoi suveniri. se beshe vo znakot na monte karlo i ferari. imashe ubavi tematski restorani, naconalni kujni i francuski specijaliteti. na nekolku mesta imashe saem na koishto se pretstavuvaa nekoi egzotichni drzhavi-ostrovi. nie go posetivme shtandot na ostrovite rijunion koishto se vsushnost teritorija pod uprava na francija. mala proshetka po tezgite i zaminavme. na ploshtadot pominuvashe tramvajska linija, no beshe izvonredno tivok taka shto ne go narushuvashe mirot na prisutnite. vo centarot beshe ogromnata fontana na neptun. se vrativme kaj tochacite i gi pochekavme goce i marko sedejkji na klupite nad plazhata. potoa prodolzhivme so patot. na izlezot od gradot imashe visochinka kojashto nudeshe prekrasen pogled na plazhata i gradot. nepregledna pesochna plazha. zoshto nekoj bi go napushtil toa? po pat posetivme spomenik posveten na francuskite vojnici od vtorata svetska vojna. potoa vlegovme vo eden zaliv kade shto beshe smesten gradot vilefranke sur mer. demek francuska kukja na more, zoshto ima ushte edna vilefranke ama e vo kopnoto, vo oblasta dofine. koga zastanavme na vidikovecot da odmorime jovo se stapisa. reche deka morame tuka da pomineme malku vreme i vednash pochna da gotvi svechen ruchek. bevme smesteni na visochinka shto ni nudeshe pogled na gradot shto beshe smesten na padinite na ridot koj se spushtashe do moreto i se pretvorashe vo plazha. toj rid go formirashe zalivot vo forma na potkovica. stotici brodchinja i jahti bea zakotveni vo zalivot. bea zaseneti od eden ogromen kruzer shto isto taka beshe zakotven na vlezot vo zalivot. jovo za ruchek ni napravi pire i salata i go jadevme pileto shto go kupivme na izlez od nica. jovo tvrdeshe deka nekoi lugje plakjaat po iljadnici evra za da ruchaat vo restorani so vakov pogled, a nie go dobivame bez pari. beshe vo pravo. mestoto beshe prerasno. i plus beshe vo senka. vrzavme znaminja pokraj patot i se fativme za rabota okolu ruchekot. na kraj sekoj si dobi po chetvrt pile, golema porcija pire i po eden patlidjan kako salata. jas ne bev gladen bidejkji skoro doruchkuvavme, a i beshe rano. no jadev ater za jovo zoshto epten go bendisa mestoto. se najadovme i legnavme da spieme. istoto go pravevme posle sekoj ruchek. jas sekogash prv zaspivav i prv se budev. stanav i si sedev na stolpcheto i si gi gledav lugjeto dole na plazhata. veseli lugje. sonceto ima magichna mokj. navistina dava pozitivna energija. se razbudija site i trgnavme. sleden grad beshe monte karlo. site bevme po malku vozbudeni. toa trebashe da bide vrvot na ovaa poseta na azurniot breg. namesto voved vo gradot pokraj patot se iznagledavme prekrasni golemi vili so bazeni vo dvorovite. duri i vozniot park se smeni. mislev deka vrv kje bidat onie koli pred hotel interkontinental vo kan. no vrvot beshe tuka. mozhesh da zamislish vozen park vo grad vo koj ima taksi vozila jaguar od 200.000. podocna kaj pristanishteto eden chovek izelze od jahta i vleze vo svoeto ferari od 500.000 evra, i se vrati za pomalku od 5 minuti. znachi toj bil semki da kupi so kola i vednash se vrati. shtom se vrati tolku brzo znachi ne bil daleku, mozhel da odi peshki, ama ne. se slikavme na vlezot na gradot i vlegovme. nasekade imashe dzidovi od visoki kuli, hoteli, gust soobrakjaj, no sepak beshe tivko i sporo. ja posetivme glavnata marina, zastanavme pokraj nekolku spomenici posveteni na razni f1 vozachi, pominavme niz tunelot kadeshto pominuvaat bolidite za vreme na trkata, bevme vo eden kantri-klub. i otprilika toa bi bilo toa. toa beshe edinstveniot nachin da go dozhiveeme toj ili koj i da e drug grad. nie ne bevme tamu da izleguvame po diskoteki, da odime po rucheci, po hoteli, muzei i izlozhbi. sepak vadevme maksimum od mozhnostite. i na kraj, vazhno e deka pominavme od tamu. ubavo ni beshe, no isto taka ni beshe ubavo i vo provansa i na alpite. odlichna mozhnost za malku pari da se vidat site tie mesta, mozhebi ne mozhesh da gi dozhiveesh kako shto treba bidejkji tamu si samo na pominuvanje, no sepak ova beshe prethodnica za nekoe idno patuvanje. izlegovme od monako i se upatime kon italijanskata granica. po celata dolzhina na patot imashe kukji i vili. nemavme problem so orientacija bidejkji si se drzhevme do krajbrezhniot pat. sonceto vekje zajde i lugjeto se pribiraa od plazha. si bile tuka na odmor. ne brzaa nikade. taka stignavme do menton. posledniot grad vo francija pred da vlezeme vo italija. vo gradite imav nekakvo ubavo chuvstvo vo vrska so vleguvanjeto vo italija. kako da se vrakjav doma. mozhebi ne tolku zaradi vleguvanje vo italija, kolku shto zaradi izleguvanjeto od francija. dali poznavanjeto na jazikot mi gi doblizhi italijanite ili neshto drugo. vo sekoj sluchaj, znam deka konechno bev srekjen shto ja napushtame francija, iako ni ovozmozhi prekrasni momenti, i vleguvame vo italija. na poraneshnata granica sega ima samo tabla kojashto kazhuva deka ja napushtate ednata i vleguvate vo drugata drzhava. sednavme vo edna prodavnica shto nekogash bilo fri shop. pievme po dve-tri piva. pazarevme neshto za vechera i doruchek i tolku. lugjeto zboruvaa italijanski iako se ushte bevme vo francija, no jas nishto ne gi razbirav. zboruvaa na nekoj chuden dijalekt. ni samite italijani mnogu ne se razbiraat megjusebno. stanavme i vednash vlegovme vo italija. patot vodeshe vo tunelot no beshe zabranet za velosipedi. sakavme barem ednash da go prekrshime toa pravilo, ama nemavme hrabrost. sigurno ima nekoja dobra prichina zoshto e zabraneto za velosipedi. taka zaobikoluvajkji go tunelot se iskachivme nad nego i imavme prekrasen pogled kon monte karlo na zajdisonce i nad menton. posle iskachuvanjeto sleduvashe dolg spust. prvo vlegovme vo gradot ventimilja. na ploshtadot pred gradskata crkva imashe mnogu narod, namesteno gledalishte i bina. razbravme deka e kje bide proslava vo chest na 150 godishninata od obedinuvanjeto na italija pa sakavme da uchestvuvanme i nie. no mene lugjeto mi bea malku chudni. ne mi bea za veruvanje. odvaj chekav da vlezam vo italija i sega odednash se somnevam vo niv. mi lichea na onie italijancite od mafijashkite filmovi. mozhebi bea najiskrenite lugje, no mene mi bea chudni. ventimilja e grad vo oblasta ligurija chiishto zhiteli po tradicija se levoorientirani-komunisti. vekje se stemni. zastanavme vo eden servis za mienje koli da gi ispereme sadovite i da napolnime voda. ah koga kje pomislam od kakvi se cheshmi pievme voda. ama toa e gradski vodovod, ako e dobro za niv, kje bide dobro i za nas. nema sega i voda da kupuvame. shto ima kje piesh. ulicite bea polni so turisti. no, se gledashe deka vo ovie mesta odat posiromashni gosti. kolku da se reche deka bile na more. potoa vlegovme vo valekorzia i eden prav pat ne odnese vo bordigera, mestoto kade shto kje spieme. na patot vidovme patokaz shto vodeshe kon plazhata. skrshnavme od patot i se simnavme pokraj moreto. vednash si se istushiravme i podgotvivme vechera. mestoto beshe zaliv i imashe silni branovi. no barem bevme na strana od lugjeto i imavme zavet od veterot. spored nashiot plan nie vekje docnevme. se dogovorivme deka sledniot den kje fakjame voz vo san remo. sledno neshto shto trebashe da vidime beshe muzejot na vespa vo pontedera, toskana, i seto ona shto go ima po pat. zatoa moravme da brzame, a za taa cel kje iskoristime voz. i mene mi se zdosadi od vozenje. sakav nekakva promena. sakav da se dvizham so drugo sredstvo i sakav da razgovaram so drugi lugje. nekoi shto eventualno bi gi sretnal vo vozot. onie prijateli za edna upotreba. no patuvanjeto so vozot i docnenjeto ne onevozmozhija da gi posetime gratcheto rapalo i mestoto kadeshto zagina voter vejland. taka beshe spored planot, a ovojpat ne mozhevme da se drzhime do nego bidejkji izgubivme vreme na drugi mesta. ova ni beshe posledna nokj so goce. svrti na naredna stranica – den 14
Објава← Назад кон архивата