Вести
Мојата прва експедиција – Ден 14 (Бордигера-Пиза-Понтедера 37 км)


Претходни страници од книгата: Ден 13
Беше многу тешко за мене да разберам што зборуваат. Исто како жените во продавницата на границата со Франција. На крај дојде и еден дечко со нуркачко одело и харпун. На појасот имаше врзано мрежа. Нурна да лови риба на здив. Многу интересно. Сите го чекаа да излезе и да видат што уловил.
Се собравме и тргнавме кон Сан Ремо. Таму требаше да го фатиме возот и да се поздравиме со Гоце. Постојано се расправавме, ама сепак ми беше криво што го оставаме. Не сакав да вози сам. Не дека е опасно или досадно, туку бидејќи поминувавме низ убави места кои што вредеа да се споделат со друг. Ништо друго. Набрзо стигнавме во Сан Ремо. По целата должина на патот имаше туристички населби. Во градот немаше ништо посебно. Немаше таков гламур каков што имаа градовите на француската ривиера. Италијанците се малку поискрени. Не глумат многу.
Градот е познат по музичкиот фестивал и ништо повеќе. Ах да, и трката Милан-Сан Ремо. Се повозевме по главната улица чисто да го разгледаме, но и да ја побараме железничката. Патокази имаше насекаде, но не беа баш јасни. Прашавме за патот и ја најдовме станицата. Како што ни кажаа, спроти полициската станица. Влегов внатре да прашувам за карти. Си ветив себеси дека ако картата е поскапа од 40 евра веднаш ќе тргнам на север кон Милано и нема да одиме во Понтедера. Едноставно немавме време. Влегов внатре и застанав да чекам ред пред на билетарата. Прашувам колку е карта до Пиза, ама со три точаци. И тој смета, смета…гледа во мониторот и ми вика 57 евра. За тројца, го прашувам. И три точаци, ми одговара. Абе си викам да не е скриена камера ова. Како е можно картите да се толку евтини? Подоцна видов дека карта за еден човек е 15.50 евра и плус 3.50 за точаците. Значи си ги наплаќаат и нив. Поштено. Што ќе дојде по 19 евра по човек. Па тоа е за пола помалку од она што го очекував. Излегов надвор да им ја соопштам убавата вест. Ама два пати ќе сме менувале воз. Абе нема гајле. За тие пари се исплати. Потоа се обидовме да го разубедиме и Гоце да земе воз бидејќи така би заштедил пари. Ќе плати 19 евра за пат од 300 километри, коишто иначе би ги возел три дена и ќе потроши најмалку 30 евра за јадење. А каде се цигарите?

Потоа требаше да се поздравиме со Гоце. Него му беше сеедно. Со нас беше само две недели, а до дома му остануваат уште 20 дена. Тоа беше големината на неговиот подвиг.
Отидовме на станицата да го чекаме возот. Зградата беше од бетон и вкопана во самиот рид. Имаше некаков футуристички изглед. Искрено, мене не ми се допаѓаше многу. На станицата разговаравме со човек што патуваше во ист правец како нас. Ни објаснуваше зошто картата била толку евтина. Рече дека тоа е така за да се мотивираат луѓето да патуваат и со тој воз бидејќи сите оделе со брзиот воз којшто е многу поскап, но побрз. Се качивме на воз. Ги бутнавме точаците во делот кадешто седевме. Онака, без врска, исто како што правиме и во нашите возови. Никој ништо не ни рече. Требаше да смениме уште два воза. Еден во Џенова и еден во Ла Специа. Кога дојде кондуктерот немаше никаков проблем. Ни ги провери картите и почнавме муабет. На крај не праша каде ни е листот на којшто пишува кога сме ги поништиле картите. Казна за непоништен билет е 40 евра по човек.
Веднаш до билетарата каде што сум ги купил билетите имало некоја машина каде се става билетот кој што ќе биде поништен и ќе пишува време кога тоа било направено. Тоа се прави заради заштита. Да не можеш да ги користиш билетот кога сакаш. На крај се договоривме да ни наплати само 5 евра вкупно. 5 евра казна се плаќа во случај да сте немале време да го поништите билетот, но кога ќе се качите во возот морате веднаш да му пријдете на кондуктерот и да му кажете дека сте доцнеле и не сте го поништиле билетот. И тоа ни беше многу ама си плативме.

Седнавме во седиштата и веднаш потонавме во себе. Никој ништо не зборуваше. Само молчевме и гледавме кон морето. Возот постојано се движеше покрај морето и плажите, а застануваше во секое гратче. Имало-немало луѓе тој ќе си застане. Мала пауза и продолжува. Затоа патувањето ни одзема толку време. За некое време стигнавме во Џенова. По пат го гледавме големото пристаниште. Најголемо во Италија. Имавме само 11 минути за да го најдеме следниот воз за Ла Специа. И трчавме низ станицата избезумени. Дознав дека е на перон (бинарио на италијански) 11.
Некако го фативме и се качивме. Дојде кондуктерот и пак истиот муабет. Зошто не сме ги поништиле картите? Во вагонот се качија и две девојчиња од Америка, па беше убаво да се разговара со нив. Нешто за промена. Така разговарајќи стигнавнме во Ла Специа. Тој град го знам од времето кога таму играше Пандев. Имавме 45 минути до следниот воз. Марко остана во Мекдоналдсот да јаде и да полни телефон, а ние демек ќе шетавме низ градот, ама додека излеговме од станицата помина времето. Ајде назад. Дојде возот и се качивме во предниот дел. Во овој воз имаше и простор за велосипеди. Домаќински. Си седнавме и си разговаравме за велосипедизам со кондуктерот. Ни се приклучи и уште едно момче кое што одеше да вози по планините во областа Марке, централна Италија. Интересно искуство. И конечно стигнавме во Пиза. За неколку саати поминавме 300 километри. Тоа ни заштеди време и пари. Имавме мала промена. Можеме да кажеме дека овој ден сме одмориле, иако поминавме околу 60 килоемтри.

Од порано знаев дека во Пиза нема ништо друго освен тоа кулата и црквата. Убаво мало гратче со тесни улички. Бевме гладни. Начекавме еден донер и веднаш влеговме да јадеме. Дечките внатре знаеја неколку турски зборови. Мислам дека беа Мароканци. Јадевме по два донера со две литри кока кола. Каков ли е тоа оброк? Фантазија. Така најадени отидовме кај кривата кула. Таму имаше и убава голема црква, а понатака уште поубава крстилница. И над нив кривата кула од Пиза. Сирота како се искривила. Читавме историја за нејзе, ама и Марко нешто знаеше па ни раскажуваше. Имаше многу народ. Се сликаат, чекаат ред за да влезат во кулата, лежат по тревата. Ние веднаш ги извадивме знамињата, да се знае кој дошол, ги врзавме за точаците и легнавме на тревата. Правиме се што прават останатите. Лежевме токму под кулата и и се восхитувавме. Тоа е убаво историско место. Станав и отидов да прочитам нешто за кулата да не гледам како теле. По некое време ни се придружи извесен Ќамурдан од Шутка. Таму живел веќе некое време, па си ја повлекол и фамилијата, па и за жена му нашол работа, ама пак не стигнувале пари. Беше радосен дека може да зборува македонски. Имал гости од Скопје па ќе ги носел на море. Јас имав впечаток дека сме многу далеку од морето. Но висински бевме на ниво на морето и одалечени само 10 километри. Всушност, во минатото Пиза излегувала на море, но со текот на времето наносот од реката Арно создаде плодно земјиште и го одалечила брегот од градот. Во минатото Пиза била поморска сила.

Го чекавме и го видовме зајдисонцето, а потоа веќе беше време да тргнуваме во правец на Понтедера и да бараме место за спиење. Од Пиза до Понтедера имаше 27 км ама не моравме да стигнуваме токму до Понтедера, бидејќи секако следниот ден ќе стигневме таму. Само што излеговме од градот влеговме во друг, па во трет…и постојано населени места. Нема каде да се залегне. Така возејќи стигнавме и до Понтедера. Се сместивме во близина на пожарникарската станица. Комарци колку сакаш. Насекаде вриеше од комарци. Колку ли се само досадни. Ако треба да бирам животно/инсект да се уништи, за комарците око нема да ми трепне. Најдосадно нешто. Се облековме и почнавме да готвиме вечера. Јадевме и го извадивме виното со италијанско сирење. Убаво мезе за пред спиење. Не спиев во шатор бидејќи сакав да бидам на отворено.
Ова беше во ден недела. Марко постојано не предупредуваше дека музејот нема да работи бидејќи ретко каде музеите работат во понеделник. Ќе видиме сабајле….
Свртин на наредна страница – Ден 15





mojata prva ekspedicija – den 14 (bordigera-piza-pontedera 37 km) prethodni stranici od knigata: den 13 beshe mnogu teshko za mene da razberam shto zboruvaat. isto kako zhenite vo prodavnicata na granicata so francija. na kraj dojde i eden dechko so nurkachko odelo i harpun. na pojasot imashe vrzano mrezha. nurna da lovi riba na zdiv. mnogu interesno. site go chekaa da izleze i da vidat shto ulovil. se sobravme i trgnavme kon san remo. tamu trebashe da go fatime vozot i da se pozdravime so goce. postojano se raspravavme, ama sepak mi beshe krivo shto go ostavame. ne sakav da vozi sam. ne deka e opasno ili dosadno, tuku bidejkji pominuvavme niz ubavi mesta koi shto vredea da se spodelat so drug. nishto drugo. nabrzo stignavme vo san remo. po celata dolzhina na patot imashe turistichki naselbi. vo gradot nemashe nishto posebno. nemashe takov glamur kakov shto imaa gradovite na francuskata riviera. italijancite se malku poiskreni. ne glumat mnogu. gradot e poznat po muzichkiot festival i nishto povekje. ah da, i trkata milan-san remo. se povozevme po glavnata ulica chisto da go razgledame, no i da ja pobarame zheleznichkata. patokazi imashe nasekade, no ne bea bash jasni. prashavme za patot i ja najdovme stanicata. kako shto ni kazhaa, sproti policiskata stanica. vlegov vnatre da prashuvam za karti. si vetiv sebesi deka ako kartata e poskapa od 40 evra vednash kje trgnam na sever kon milano i nema da odime vo pontedera. ednostavno nemavme vreme. vlegov vnatre i zastanav da chekam red pred na biletarata. prashuvam kolku e karta do piza, ama so tri tochaci. i toj smeta, smeta…gleda vo monitorot i mi vika 57 evra. za trojca, go prashuvam. i tri tochaci, mi odgovara. abe si vikam da ne e skriena kamera ova. kako e mozhno kartite da se tolku evtini? podocna vidov deka karta za eden chovek e 15.50 evra i plus 3.50 za tochacite. znachi si gi naplakjaat i niv. poshteno. shto kje dojde po 19 evra po chovek. pa toa e za pola pomalku od ona shto go ochekuvav. izlegov nadvor da im ja soopshtam ubavata vest. ama dva pati kje sme menuvale voz. abe nema gajle. za tie pari se isplati. potoa se obidovme da go razubedime i goce da zeme voz bidejkji taka bi zashtedil pari. kje plati 19 evra za pat od 300 kilometri, koishto inache bi gi vozel tri dena i kje potroshi najmalku 30 evra za jadenje. a kade se cigarite? potoa trebashe da se pozdravime so goce. nego mu beshe seedno. so nas beshe samo dve nedeli, a do doma mu ostanuvaat ushte 20 dena. toa beshe goleminata na negoviot podvig. otidovme na stanicata da go chekame vozot. zgradata beshe od beton i vkopana vo samiot rid. imashe nekakov futuristichki izgled. iskreno, mene ne mi se dopagjashe mnogu. na stanicata razgovaravme so chovek shto patuvashe vo ist pravec kako nas. ni objasnuvashe zoshto kartata bila tolku evtina. reche deka toa e taka za da se motiviraat lugjeto da patuvaat i so toj voz bidejkji site odele so brziot voz kojshto e mnogu poskap, no pobrz. se kachivme na voz. gi butnavme tochacite vo delot kadeshto sedevme. onaka, bez vrska, isto kako shto pravime i vo nashite vozovi. nikoj nishto ne ni reche. trebashe da smenime ushte dva voza. eden vo djenova i eden vo la specia. koga dojde kondukterot nemashe nikakov problem. ni gi proveri kartite i pochnavme muabet. na kraj ne prasha kade ni e listot na kojshto pishuva koga sme gi ponishtile kartite. kazna za neponishten bilet e 40 evra po chovek. vednash do biletarata kade shto sum gi kupil biletite imalo nekoja mashina kade se stava biletot koj shto kje bide ponishten i kje pishuva vreme koga toa bilo napraveno. toa se pravi zaradi zashtita. da ne mozhesh da gi koristish biletot koga sakash. na kraj se dogovorivme da ni naplati samo 5 evra vkupno. 5 evra kazna se plakja vo sluchaj da ste nemale vreme da go ponishtite biletot, no koga kje se kachite vo vozot morate vednash da mu prijdete na kondukterot i da mu kazhete deka ste docnele i ne ste go ponishtile biletot. i toa ni beshe mnogu ama si plativme. sednavme vo sedishtata i vednash potonavme vo sebe. nikoj nishto ne zboruvashe. samo molchevme i gledavme kon moreto. vozot postojano se dvizheshe pokraj moreto i plazhite, a zastanuvashe vo sekoe gratche. imalo-nemalo lugje toj kje si zastane. mala pauza i prodolzhuva. zatoa patuvanjeto ni odzema tolku vreme. za nekoe vreme stignavme vo djenova. po pat go gledavme golemoto pristanishte. najgolemo vo italija. imavme samo 11 minuti za da go najdeme sledniot voz za la specia. i trchavme niz stanicata izbezumeni. doznav deka e na peron (binario na italijanski) 11. nekako go fativme i se kachivme. dojde kondukterot i pak istiot muabet. zoshto ne sme gi ponishtile kartite? vo vagonot se kachija i dve devojchinja od amerika, pa beshe ubavo da se razgovara so niv. neshto za promena. taka razgovarajkji stignavnme vo la specia. toj grad go znam od vremeto koga tamu igrashe pandev. imavme 45 minuti do sledniot voz. marko ostana vo mekdonaldsot da jade i da polni telefon, a nie demek kje shetavme niz gradot, ama dodeka izlegovme od stanicata pomina vremeto. ajde nazad. dojde vozot i se kachivme vo predniot del. vo ovoj voz imashe i prostor za velosipedi. domakjinski. si sednavme i si razgovaravme za velosipedizam so kondukterot. ni se prikluchi i ushte edno momche koe shto odeshe da vozi po planinite vo oblasta marke, centralna italija. interesno iskustvo. i konechno stignavme vo piza. za nekolku saati pominavme 300 kilometri. toa ni zashtedi vreme i pari. imavme mala promena. mozheme da kazheme deka ovoj den sme odmorile, iako pominavme okolu 60 kiloemtri. od porano znaev deka vo piza nema nishto drugo osven toa kulata i crkvata. ubavo malo gratche so tesni ulichki. bevme gladni. nachekavme eden doner i vednash vlegovme da jademe. dechkite vnatre znaeja nekolku turski zborovi. mislam deka bea marokanci. jadevme po dva donera so dve litri koka kola. kakov li e toa obrok? fantazija. taka najadeni otidovme kaj krivata kula. tamu imashe i ubava golema crkva, a ponataka ushte poubava krstilnica. i nad niv krivata kula od piza. sirota kako se iskrivila. chitavme istorija za nejze, ama i marko neshto znaeshe pa ni raskazhuvashe. imashe mnogu narod. se slikaat, chekaat red za da vlezat vo kulata, lezhat po trevata. nie vednash gi izvadivme znaminjata, da se znae koj doshol, gi vrzavme za tochacite i legnavme na trevata. pravime se shto pravat ostanatite. lezhevme tokmu pod kulata i i se voshituvavme. toa e ubavo istorisko mesto. stanav i otidov da prochitam neshto za kulata da ne gledam kako tele. po nekoe vreme ni se pridruzhi izvesen kjamurdan od shutka. tamu zhivel vekje nekoe vreme, pa si ja povlekol i familijata, pa i za zhena mu nashol rabota, ama pak ne stignuvale pari. beshe radosen deka mozhe da zboruva makedonski. imal gosti od skopje pa kje gi nosel na more. jas imav vpechatok deka sme mnogu daleku od moreto. no visinski bevme na nivo na moreto i odalecheni samo 10 kilometri. vsushnost, vo minatoto piza izleguvala na more, no so tekot na vremeto nanosot od rekata arno sozdade plodno zemjishte i go odalechila bregot od gradot. vo minatoto piza bila pomorska sila. go chekavme i go vidovme zajdisonceto, a potoa vekje beshe vreme da trgnuvame vo pravec na pontedera i da barame mesto za spienje. od piza do pontedera imashe 27 km ama ne moravme da stignuvame tokmu do pontedera, bidejkji sekako sledniot den kje stignevme tamu. samo shto izlegovme od gradot vlegovme vo drug, pa vo tret…i postojano naseleni mesta. nema kade da se zalegne. taka vozejkji stignavme i do pontedera. se smestivme vo blizina na pozharnikarskata stanica. komarci kolku sakash. nasekade vrieshe od komarci. kolku li se samo dosadni. ako treba da biram zhivotno/insekt da se unishti, za komarcite oko nema da mi trepne. najdosadno neshto. se oblekovme i pochnavme da gotvime vechera. jadevme i go izvadivme vinoto so italijansko sirenje. ubavo meze za pred spienje. ne spiev vo shator bidejkji sakav da bidam na otvoreno. ova beshe vo den nedela. marko postojano ne predupreduvashe deka muzejot nema da raboti bidejkji retko kade muzeite rabotat vo ponedelnik. kje vidime sabajle…. svrtin na naredna stranica – den 15
Објава← Назад кон архивата