Вести
Мојата прва експедиција – Ден 15 (Понтедера-Винчи-Галено 79км)


Претходни страници од книгата: Ден 14
Утрото нè разбудија луѓето што одеа на работа. Се наоѓавме во некоја индустриска зона. Но сепак, убаво бевме сокриени позади некои трња, па луѓето не можеа да не видат. Секогаш се обидувавме да не привлекуваме многу внимание. Се собравме и тргнавме накај градот. Целиот бев со рани од комарците. Лоша напаст. Патот не одведе право во центарот. Плоштадот беше полн со луѓе, но претежно постари. Овие Италијани се некако различни од оние во Лигурија. Тие беа малку позатворени. Посомничави. Имав чувство дека не доживуваат како некои што сакаат да украдат нешто од нив. Овие беа поотворени и веднаш почнавме да разговараме. Изгледа дека одвај чекаа во градот да дојде некој нов што ќе ги праша нешто токму нив. Многу им се зборуваше.

Зборуваа чист и разбирлив италијански. Немав проблем да ги разберам. Марко и Јово влегоа во некои од продавниците. Онака, чисто да не ги слушаат старите што зборуваат, кога веќе не мораат. Но јас сакав да ги слушам. Ми раскажуваа за градот, историјата, за Тоскана, за семејството Пијаџо, нивната гордост. Кога првиот пат Јово ми спомна дека кога сме веќе во Италија ќе ја посетиме и фабриката на Пијаџо, реков: во ред. Ама јас не ни знаев каде се наоѓа седиштето на Веспа. Ни Јово не знаеше. Веднаш го најдов на интернет и видов дека се наоѓа во Тоскана. Ама ова не ни е на патот, си помислив. Ама му ветив дека ќе одиме. Сакам Јово да оди во музејот и фабриката на Веспа бидејќи е голем Веспа фан. Но сепак, не згрешивме што отидовме до таму.
Од плоштадот отидовме во фабриката на Пијаџо. Момент на вистината. И навистина музејот не работеше. Веднаш промена на планот. Па сигурно нема да седиме во Понтедера да дојде вторник за да отвори музејот. Одиме во Винчи да се поздравиме со Леонардо. Веднаш тргнавме на запад. Картата си ја вршеше работата. По целата должина на патот имаше населени места. На една бандера покрај патот имаше јавна покана за свадба за сите луѓе што сакаат да одат. Онака, објавуваш за сите да знаат и кој сака ќе си донесе пиење и ќе си присуствува на журката. Ќе има луѓе што ги знаеш и што не ги знаеш. Супер.

Не очекувавме Винчи да биде толку далеку. Но сепак уживавме во Тоскана. Како што кажав погоре, Тоскана испадна токму онаква каква што ја замислував. Прекрасни мали средени села. Местоположбата на секое село беше посебна. Сите села беа сместени на специјално место. Така возејќи слушнавме сирена од камион. Што ли му е па на овој, си помисливме. Убаво си возиме на страна. И на првиот кружен тек камионот застана и излезе човек. Почна да вика и да зборува на македонски. Тоа беше Зоки од Македонска Каменица кој што живее во Алесандрија со своето семејство. Пред две недели имаше добиено син и ни рече дека набрзо ќе оди во Каменица и не покани да му одиме на мекици. Третата куќа десно од плоштадот во правец на Саса. Тоа беше уште еден Македонец што не можел да успее во Македонија и се обидел во странство. Не се пожали. Само рече дека му фалеле повеќе Македонци, иако ги имало многу во околината на Алесандрија. Тој си се качи во камионот и си продолжи по патот, а и ние кон Винчи.

Видовме патоказ за лево. Свртевме и поминавме покрај фабриката за сладоледи на Самонтана. Мирисаше на слатки работи. Го видовме и патоказот за Винчи. Добредојдовме. Се уште беше претпладне. Решивме да ја најдеме куќата на Леонардо па да јадеме. Така се упативме нагоре по патот. Таму разбравме дека Леонардо всушност не е од Винчи, ами од Анкиано. Ама бидејќи Винчи е поголемо село, тоа презиме и го земал. И возевме нагоре. Беше многу жешко. Не е ветерот најголем непријател на велосипедистите, туку сонцето. Тоа може да те утепа, да те исуши. Така се почувствував во тие моменти. Беше толку жешко, а ние притискавме да стигнеме во куќата-музеј. Ух колку ли ми беше жешко? Никаков пејсаж во тој момент не можеше да ме олади, да ме освежи. А околината беше прекрасна. Насекаде непрегледни плантажи со маслинки. Покрај патот имаше од оние огради од камења, ама не ѕидани, туку така само редени. Тие се уште поинтересни. Ептен природни, амбиентални. Угорницата беше многу напорна, помножено со жештината, и одземи го значењето на посетата на родната куќа на Леонардо. Можеби и се исплати.

И стигнавме. Куќата се реновираше. Половина беше затворена заради реконструкција, но други три соби беа отворени. Значи сепак некој музеј работи и во понеделник. Беше интересно да се посети тоа место. Видовме оригинални записи, нацрти, скици и планови на Леонардо од Винчи. Се гледаше дека е генијалец во најава. Всушност тој се уште бил анонимус додека не излегол од Винчи. Својата слава ќе ја достигне кога ќе се пресели во големите градови Фиренца и Милано. Внатре имаше и еден кустос кој што, за чудо, зборуваше и англиски. Убаво ни објасни се што треба да видиме, направивме и некоја фотка и плус се беше бесплатно.

Следуваше брз спуст до Винчи. Веднаш влеговме во еден парк каде што имаше вода. Земав да перам некои алишта додека Јово го правеше ручекот. Овој пат за тројца. Каде ли беше Гоце сега? Се најадовме убаво и легнавме да спиеме, како што е ред. Барем додека да помине жештината. Сигурно нема да го разгледуваме градот по сонцето? Спиевме убаво. Градот беше тивок. Беше значаен, но не многу посетен. По некое време не разбудија некои палави деца коишто не престануваа да испуштаат досадни крици. Беше неиздржливо. Марко се изнервира и им свика да престанат. Мислам дека продолжија. Потоа во паркот дојдоа некои млади луѓе и почнаа да не гледаат чудно. Веќе се направи гужва и немаше смисла да се мачиме да заспиваме. Ајде си одиме од тука. Измивме садовите и тргнавме во разгледување на градот.

Тоа беше мало гратче сместено на врвот на еден рид. Од сите страни беше опколено со ридови и маслинови насади. Се беше во знакот на Леонардо и Човекот од Ветрувиј. Имаше еден голем музеј и неколку продавници за сувенири. Убаво го средиле сето тоа. Пазаривме некој сувенир и тргнавме накај музејот. 15 евра за влезница??? Многу е. Бегај надвор. Сепак не сме тука да посетуваме музеи, а уште помалку музеј посветен на Леонардо да Винчи во пубертетска фаза. Тоа е тоа. Се враќаме назад. Марко изјави дека не сака да се враќа во Понтедера бидејќи и онака немал инетерес да го посетува музејот на Веспа, па ќе продолжел кон Фиренца и таму ќе се најдеме следниот ден. Се симнавме заедно до главниот пат. Тој тргна лево за Емполи, ние десно за Понтедера. Останавме двајца. Со Јово се договоривме да не се враќаме по истиот пат туку да одиме по други споредни патчиња. Им викав: Тоскана не е на автопатиштата, туку по споредните улици. Така ќе ја доживееме уште поубаво. Бев среќен дека можам да ги посетам Тоскана и Прованса во Франција, и тоа со точак. Онака полека, без брзање. Токму да ги доживееш.

Тргнавме по некоја угорница. Пејзажот не се менуваше никаде. Каде и да погледнеш имаше маслинки. Малечки села, градови на сите страни. Кај Галено свртевме лево. Тој пат водеше до Понтедера. Се договоривме да спиеме подалеку од градот. Да бидеме на тивко, надвор од населено место, а сепак да сме на високо и да имаме да возиме сабајле за да се загрееме. Додека сеуште се гледаше видовме една шума покрај патот. Го имаше оној знакот за приватен имот, ама не се загриживме многу. Одвреме-навреме ќе пролеташе некој хеликоптер со канистер со вода. Гасеше пожари некаде. Во близината на нашата шума имаше тазе изгаснат пожар. Уште мирисаше. Сепак, се распославме. Јас го пуштав шаторот, а Јово правеше вечера. Се извадивме од торбите. Се што ни требаше за вечерта. Ги поставивме и знамињата. Извадив и апарат да сликам, како што правевме секоја вечер. И кога сликнав се вклучи блицот и веднаш кон нас светна огромен моќен фар. Не заслепи. Одма знаевме дека тоа ќе биде полиција. Се наоѓаме на приватен имот и можеме да имаме проблеми. Со колата се доближија до нас, но се уште држеа растојание на патот.
Фарот светеше накај нас за да не заслепи. Јас се упатив кон нив со кренати раце и зборувајќи на италијански. Сакав веднаш да оставам впечаток дека не сме им опасност. Немој па да запукаат. Што знаеш? Човек од страв се прави. Мавтав со рацете и викав: Добро вечер пријатели. Ние сме велосипедисти од Македонија. Тука сакаме да преноќиме. Добро вечер пријатели. Тој ми зборуваше на мегафон и рече да застанам. Јас не можев да видам ништо од силната светлина. Потоа видов дека излегле од кола и доаѓаа накај мене. Значи се опуштиле. Продолжив да им објаснувам кои сме. Се доближија до нас. Почнаа да ми зборуваат со авторитетен глас. Реков дека не сакаме никому да наштетиме. Им покажав дека сме пуштиле шатор и дека спремаме вечера. Ништо страшно. Прво не искараа затоа што сме на приватен имот. Потоа ни нагласија дека во цела Тоскана имало пожари и дека е опасно да се престојува на отворено. Рекоа дека ќе мораме да се собереме. Мораме да одиме во градот. Сфативме дека целта им е само да не откачат од областа што беше нивна одговорност. Рекоа само да ја напуштиме околината на блиското село и да одиме во Понтедера бидејќи што и да се случи таму има кој да изреагира. Има противпожарна служба. На крај им објаснивме дека сме биле во Винчи бидејќи музејот на Веспа не работел, па сме морале да утепаме уште еден ден.

Еј ама се израдуваа дека сме фанови на Веспа. Не им се веруваше дека луѓе од Македонија дошле во нивниот град само заради Веспа, па и жртвувале цел ден бидејќи музејот бил затворен. На крај ми побараа пасоши за да не регистрираат за секој случај и муабетот го свртевме на пријателски. Веспа, велосипедизам, фудбал. На крај фалеше само уште да се изгушкаме. Абе пријатели. Си заминаа дури откако се уверија дека почнуваме да го собираме кампот. Тие заминаа и ние по нив. Тоа беше првиот и единствен пат да имаме ваков контакт со полиција. И беа во право. Не предупредија за наше добро. Се може да се случи.
Тргнавме во правец накај Понтедера. Ама веќе беше темница. Како ли сега да најдеме место за спиење? Тогаш видовме голема ливада покрај патот. Немаше ни километар од претходното место. Се распославме пак. Логорувавме покрај пат, ама бевме затскриени од дрва. Јадевме и легнавме. Јово влезе во шатор, а јас спиев на отворено. Тлото малку боцкаше. Имаше од онаа боцква трева и одвај си го наместив лежиштето.
Сврти на наредна страница – Ден 16

mojata prva ekspedicija – den 15 (pontedera-vinchi-galeno 79km) prethodni stranici od knigata: den 14 utroto nè razbudija lugjeto shto odea na rabota. se naogjavme vo nekoja industriska zona. no sepak, ubavo bevme sokrieni pozadi nekoi trnja, pa lugjeto ne mozhea da ne vidat. sekogash se obiduvavme da ne privlekuvame mnogu vnimanie. se sobravme i trgnavme nakaj gradot. celiot bev so rani od komarcite. losha napast. patot ne odvede pravo vo centarot. ploshtadot beshe poln so lugje, no pretezhno postari. ovie italijani se nekako razlichni od onie vo ligurija. tie bea malku pozatvoreni. posomnichavi. imav chuvstvo deka ne dozhivuvaat kako nekoi shto sakaat da ukradat neshto od niv. ovie bea pootvoreni i vednash pochnavme da razgovarame. izgleda deka odvaj chekaa vo gradot da dojde nekoj nov shto kje gi prasha neshto tokmu niv. mnogu im se zboruvashe. zboruvaa chist i razbirliv italijanski. nemav problem da gi razberam. marko i jovo vlegoa vo nekoi od prodavnicite. onaka, chisto da ne gi slushaat starite shto zboruvaat, koga vekje ne moraat. no jas sakav da gi slusham. mi raskazhuvaa za gradot, istorijata, za toskana, za semejstvoto pijadjo, nivnata gordost. koga prviot pat jovo mi spomna deka koga sme vekje vo italija kje ja posetime i fabrikata na pijadjo, rekov: vo red. ama jas ne ni znaev kade se naogja sedishteto na vespa. ni jovo ne znaeshe. vednash go najdov na internet i vidov deka se naogja vo toskana. ama ova ne ni e na patot, si pomisliv. ama mu vetiv deka kje odime. sakam jovo da odi vo muzejot i fabrikata na vespa bidejkji e golem vespa fan. no sepak, ne zgreshivme shto otidovme do tamu. od ploshtadot otidovme vo fabrikata na pijadjo. moment na vistinata. i navistina muzejot ne raboteshe. vednash promena na planot. pa sigurno nema da sedime vo pontedera da dojde vtornik za da otvori muzejot. odime vo vinchi da se pozdravime so leonardo. vednash trgnavme na zapad. kartata si ja vrsheshe rabotata. po celata dolzhina na patot imashe naseleni mesta. na edna bandera pokraj patot imashe javna pokana za svadba za site lugje shto sakaat da odat. onaka, objavuvash za site da znaat i koj saka kje si donese pienje i kje si prisustvuva na zhurkata. kje ima lugje shto gi znaesh i shto ne gi znaesh. super. ne ochekuvavme vinchi da bide tolku daleku. no sepak uzhivavme vo toskana. kako shto kazhav pogore, toskana ispadna tokmu onakva kakva shto ja zamisluvav. prekrasni mali sredeni sela. mestopolozhbata na sekoe selo beshe posebna. site sela bea smesteni na specijalno mesto. taka vozejkji slushnavme sirena od kamion. shto li mu e pa na ovoj, si pomislivme. ubavo si vozime na strana. i na prviot kruzhen tek kamionot zastana i izleze chovek. pochna da vika i da zboruva na makedonski. toa beshe zoki od makedonska kamenica koj shto zhivee vo alesandrija so svoeto semejstvo. pred dve nedeli imashe dobieno sin i ni reche deka nabrzo kje odi vo kamenica i ne pokani da mu odime na mekici. tretata kukja desno od ploshtadot vo pravec na sasa. toa beshe ushte eden makedonec shto ne mozhel da uspee vo makedonija i se obidel vo stranstvo. ne se pozhali. samo reche deka mu falele povekje makedonci, iako gi imalo mnogu vo okolinata na alesandrija. toj si se kachi vo kamionot i si prodolzhi po patot, a i nie kon vinchi. vidovme patokaz za levo. svrtevme i pominavme pokraj fabrikata za sladoledi na samontana. mirisashe na slatki raboti. go vidovme i patokazot za vinchi. dobredojdovme. se ushte beshe pretpladne. reshivme da ja najdeme kukjata na leonardo pa da jademe. taka se upativme nagore po patot. tamu razbravme deka leonardo vsushnost ne e od vinchi, ami od ankiano. ama bidejkji vinchi e pogolemo selo, toa prezime i go zemal. i vozevme nagore. beshe mnogu zheshko. ne e veterot najgolem neprijatel na velosipedistite, tuku sonceto. toa mozhe da te utepa, da te isushi. taka se pochuvstvuvav vo tie momenti. beshe tolku zheshko, a nie pritiskavme da stigneme vo kukjata-muzej. uh kolku li mi beshe zheshko? nikakov pejsazh vo toj moment ne mozheshe da me oladi, da me osvezhi. a okolinata beshe prekrasna. nasekade nepregledni plantazhi so maslinki. pokraj patot imashe od onie ogradi od kamenja, ama ne dzidani, tuku taka samo redeni. tie se ushte pointeresni. epten prirodni, ambientalni. ugornicata beshe mnogu naporna, pomnozheno so zheshtinata, i odzemi go znachenjeto na posetata na rodnata kukja na leonardo. mozhebi i se isplati. i stignavme. kukjata se renovirashe. polovina beshe zatvorena zaradi rekonstrukcija, no drugi tri sobi bea otvoreni. znachi sepak nekoj muzej raboti i vo ponedelnik. beshe interesno da se poseti toa mesto. vidovme originalni zapisi, nacrti, skici i planovi na leonardo od vinchi. se gledashe deka e genijalec vo najava. vsushnost toj se ushte bil anonimus dodeka ne izlegol od vinchi. svojata slava kje ja dostigne koga kje se preseli vo golemite gradovi firenca i milano. vnatre imashe i eden kustos koj shto, za chudo, zboruvashe i angliski. ubavo ni objasni se shto treba da vidime, napravivme i nekoja fotka i plus se beshe besplatno. sleduvashe brz spust do vinchi. vednash vlegovme vo eden park kade shto imashe voda. zemav da peram nekoi alishta dodeka jovo go praveshe ruchekot. ovoj pat za trojca. kade li beshe goce sega? se najadovme ubavo i legnavme da spieme, kako shto e red. barem dodeka da pomine zheshtinata. sigurno nema da go razgleduvame gradot po sonceto? spievme ubavo. gradot beshe tivok. beshe znachaen, no ne mnogu poseten. po nekoe vreme ne razbudija nekoi palavi deca koishto ne prestanuvaa da ispushtaat dosadni krici. beshe neizdrzhlivo. marko se iznervira i im svika da prestanat. mislam deka prodolzhija. potoa vo parkot dojdoa nekoi mladi lugje i pochnaa da ne gledaat chudno. vekje se napravi guzhva i nemashe smisla da se machime da zaspivame. ajde si odime od tuka. izmivme sadovite i trgnavme vo razgleduvanje na gradot. toa beshe malo gratche smesteno na vrvot na eden rid. od site strani beshe opkoleno so ridovi i maslinovi nasadi. se beshe vo znakot na leonardo i chovekot od vetruvij. imashe eden golem muzej i nekolku prodavnici za suveniri. ubavo go sredile seto toa. pazarivme nekoj suvenir i trgnavme nakaj muzejot. 15 evra za vleznica??? mnogu e. begaj nadvor. sepak ne sme tuka da posetuvame muzei, a ushte pomalku muzej posveten na leonardo da vinchi vo pubertetska faza. toa e toa. se vrakjame nazad. marko izjavi deka ne saka da se vrakja vo pontedera bidejkji i onaka nemal ineteres da go posetuva muzejot na vespa, pa kje prodolzhel kon firenca i tamu kje se najdeme sledniot den. se simnavme zaedno do glavniot pat. toj trgna levo za empoli, nie desno za pontedera. ostanavme dvajca. so jovo se dogovorivme da ne se vrakjame po istiot pat tuku da odime po drugi sporedni patchinja. im vikav: toskana ne e na avtopatishtata, tuku po sporednite ulici. taka kje ja dozhiveeme ushte poubavo. bev srekjen deka mozham da gi posetam toskana i provansa vo francija, i toa so tochak. onaka poleka, bez brzanje. tokmu da gi dozhiveesh. trgnavme po nekoja ugornica. pejzazhot ne se menuvashe nikade. kade i da poglednesh imashe maslinki. malechki sela, gradovi na site strani. kaj galeno svrtevme levo. toj pat vodeshe do pontedera. se dogovorivme da spieme podaleku od gradot. da bideme na tivko, nadvor od naseleno mesto, a sepak da sme na visoko i da imame da vozime sabajle za da se zagreeme. dodeka seushte se gledashe vidovme edna shuma pokraj patot. go imashe onoj znakot za privaten imot, ama ne se zagrizhivme mnogu. odvreme-navreme kje proletashe nekoj helikopter so kanister so voda. gaseshe pozhari nekade. vo blizinata na nashata shuma imashe taze izgasnat pozhar. ushte mirisashe. sepak, se rasposlavme. jas go pushtav shatorot, a jovo praveshe vechera. se izvadivme od torbite. se shto ni trebashe za vecherta. gi postavivme i znaminjata. izvadiv i aparat da slikam, kako shto pravevme sekoja vecher. i koga sliknav se vkluchi blicot i vednash kon nas svetna ogromen mokjen far. ne zaslepi. odma znaevme deka toa kje bide policija. se naogjame na privaten imot i mozheme da imame problemi. so kolata se doblizhija do nas, no se ushte drzhea rastojanie na patot. farot sveteshe nakaj nas za da ne zaslepi. jas se upativ kon niv so krenati race i zboruvajkji na italijanski. sakav vednash da ostavam vpechatok deka ne sme im opasnost. nemoj pa da zapukaat. shto znaesh? chovek od strav se pravi. mavtav so racete i vikav: dobro vecher prijateli. nie sme velosipedisti od makedonija. tuka sakame da prenokjime. dobro vecher prijateli. toj mi zboruvashe na megafon i reche da zastanam. jas ne mozhev da vidam nishto od silnata svetlina. potoa vidov deka izlegle od kola i doagjaa nakaj mene. znachi se opushtile. prodolzhiv da im objasnuvam koi sme. se doblizhija do nas. pochnaa da mi zboruvaat so avtoriteten glas. rekov deka ne sakame nikomu da nashtetime. im pokazhav deka sme pushtile shator i deka spremame vechera. nishto strashno. prvo ne iskaraa zatoa shto sme na privaten imot. potoa ni naglasija deka vo cela toskana imalo pozhari i deka e opasno da se prestojuva na otvoreno. rekoa deka kje morame da se sobereme. morame da odime vo gradot. sfativme deka celta im e samo da ne otkachat od oblasta shto beshe nivna odgovornost. rekoa samo da ja napushtime okolinata na bliskoto selo i da odime vo pontedera bidejkji shto i da se sluchi tamu ima koj da izreagira. ima protivpozharna sluzhba. na kraj im objasnivme deka sme bile vo vinchi bidejkji muzejot na vespa ne rabotel, pa sme morale da utepame ushte eden den. ej ama se izraduvaa deka sme fanovi na vespa. ne im se veruvashe deka lugje od makedonija doshle vo nivniot grad samo zaradi vespa, pa i zhrtvuvale cel den bidejkji muzejot bil zatvoren. na kraj mi pobaraa pasoshi za da ne registriraat za sekoj sluchaj i muabetot go svrtevme na prijatelski. vespa, velosipedizam, fudbal. na kraj faleshe samo ushte da se izgushkame. abe prijateli. si zaminaa duri otkako se uverija deka pochnuvame da go sobirame kampot. tie zaminaa i nie po niv. toa beshe prviot i edinstven pat da imame vakov kontakt so policija. i bea vo pravo. ne predupredija za nashe dobro. se mozhe da se sluchi. trgnavme vo pravec nakaj pontedera. ama vekje beshe temnica. kako li sega da najdeme mesto za spienje? togash vidovme golema livada pokraj patot. nemashe ni kilometar od prethodnoto mesto. se rasposlavme pak. logoruvavme pokraj pat, ama bevme zatskrieni od drva. jadevme i legnavme. jovo vleze vo shator, a jas spiev na otvoreno. tloto malku bockashe. imashe od onaa bockva treva i odvaj si go namestiv lezhishteto. svrti na naredna stranica – den 16
Објава← Назад кон архивата